အမှတ်တံဆိပ် ထုတ်ကုန်

မိုကျွင်း၏ ရှင်းပြချက်အရ ထန်ထျန်းက ဝမ်ပေါင်ရေကန်၏ အခြေခံအခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

ဤနေရာရှိ ကုန်သွယ်ရေးအသင်းနှင့် လုပ်ငန်းပေါင်း ထောင်ချီတွင် အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ပင်မလုပ်ငန်း တစ်မျိုး သို့မဟုတ် နှစ်မျိုးစီ ရှိကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိုမိသားစုက အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်ဆေးလုံးများနှင့် ရှားပါးလှသော အင်မော်တယ်ပင်များကို အဓိက ရောင်းချကြ၏။

တခြားအရာများကိုလည်း ရောင်းချကြသော်လည်း ရောင်းအား၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အပိုပစ္စည်းအဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ထုတ်ကုန်များမှာ ဧည့်သည်များကို ဆွဲဆောင်ရာတွင် အရေးပါသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်၏။

စစ်နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ပင်မလုပ်ငန်းမှာ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များ ဖြစ်သည်။

ထိုက်ယိမဟာမိတ်ကတော့ အစီအရင်အတတ်ပညာနှင့် အဆောင် များ၊ ရှန်းယွဲ့ရေကန်ကတော့ စောင်း၊ စစ်တုရင်၊ စာပေနှင့် ပန်းချီ တို့ကို အဓိကထားကြ၏။

ဟန်မိသားစုက လှည့်ဖြားခြင်းအတတ်ပညာ ဖြစ်ပြီး မုမိသားစုကတော့ ဆန်းကြယ်သော နည်းဗျူဟာများ ဖြစ်ကြသည်။

ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်း ခန်းမ၏ ရှန်ဝူနှင့် ရှန်ကျိုးခန်းမများမှာ လုပ်ငန်းနယ်ပယ် ကျယ်ပြန့်သော်လည်း သူတို့မှာလည်း ထူးခြားချက် ရှိ၏။ ပထမတစ်ခုမှာ အမွေအနှစ် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပဋိပက္ခမရှိကြသဖြင့် သူတို့က ဤနယ်မြေကျဉ်းကျဉ်းလေးအတွင်း၌ အတူတကွ အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ကတော့ ထိုသူများနှင့် မတူပေ။

သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများမှာ စုံလင်လွန်းလှပြီး မင်း စဉ်းစားလို့မရနိုင်တာသာ ရှိမည်၊ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်မှာ မရှိတာ မရှိပေ။

အလွန်တောင့်တင်းသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြောင့် ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်က ဝမ်ပေါင်ရေကန်တွင် နယ်ပယ်အားလုံး လွှမ်းခြုံထားသည့် တစ်ခုတည်းသော "ဘက်စုံ" စူပါကုန်သွယ်ရေးအသင်းကြီး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"အဲဒီတော့ မင်းရဲ့ ထျန်းရှထုန်က ဧည့်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ဘာကို သုံးမှာလဲ"

မိုကျွင်းက မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း ဆွံ့အသွားမိ၏။

ထျန်းရှထုန်၏ စီးပွားရေးပုံစံကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သိမည်နည်း။

သူက ငွေထုတ်ပေးရုံပဲ သိတာ မဟုတ်လား။

သို့သော် မိုကျွင်း၏ စကားကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ ထူးခြားသည့် ထုတ်ကုန်တစ်ခု ရှိနေပါက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက ပိုပြီး ချောမွေ့နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

ဒါပေမဲ့ တခြားအသင်းတွေမှာ မရှိဘဲ ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိတဲ့အရာက ဘာဖြစ်မလဲ။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဝမ်ပေါင်ရေကန်မှာ အဲဒီလိုအရာမျိုးက ရှိနိုင်ပါဦးမလား။

ထန်ထျန်း အထပ်ထပ် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သိုလှောင်ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ခရမ်းရောင် ပုတီးစေ့ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဒီပစ္စည်းက ထူးခြားထုတ်ကုန် ဖြစ်နိုင်မလား"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

သူ ထုတ်ပြလိုက်သည်မှာ ထိုစဉ်က လျူလီလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ရရှိခဲ့သည့် လျူလီပုတီးစေ့များ ဖြစ်သည်။

အဲဒီတုန်းက လျူလီပင်လယ်ထဲမှာ သူ အရမ်း အများကြီး ယူခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်အပြင် ရှောင်းရွှယ်၊ လီဟုန်တို့ သုံးပြီးတာတောင် ဘီလီယံ ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ကျန်နေသေးသည်။

အသုံးမဝင်ဘဲ အပုံလိုက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီပင်။

"ဟင်... ဒါက ဘာလဲ"

ထန်ထျန်း ထုတ်ပြလိုက်သော ပုတီးစေ့ကို ကြည့်ကာ မိုကျွင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

သူက မိုမိသားစု၏ သခင်လေး ဖြစ်သဖြင့် အတွေ့အကြုံ များသူ ဖြစ်ရာ ရတနာ အတော်များများကို မြင်ဖူးသလို မမြင်ဖူးတာတွေကိုလည်း ကြားဖူးသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း ပြသည့် အရာကိုတော့ သူ တကယ်ပဲ မမှတ်မိပေ။

မိုကျွင်းက အနီးကပ် သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

" သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေပဲ"

"နောက်ပြီး ဒါက ထူးခြားတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုနဲ့ ဖိသိပ်ထားတာပဲ၊ အဆုံးစွန်အထိကို ကျစ်လစ်နေတာ။ "

"ဒီပုတီးစေ့ သေးသေးလေး တစ်စေ့တည်းနဲ့တင် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို တက်လှမ်းခြင်း အဆင့် အထိ ရောက်သွားစေနိုင်တယ်။"

" ပုတီးစေ့တစ်ရာဆိုရင်တော့ တက်လှမ်းခြင်း အဆင့်ကို ချောချောမောမော ဖြတ်ကျော်ပြီး အင်မော်တယ်အဆင့် ထိ တန်းရောက်သွားနိုင်တာပဲ။ "

"တကယ်ကို ကောင်းလှချည်လား"

မိုကျွင်းက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်၏။

ထန်ထျန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ မိုကျွင်းက လျူလီပုတီးစေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အကုန်လုံးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သည် မဟုတ်လား။

မှန်ပေသည်၊ ထိုစဉ်က လျူလီပုတီးစေ့ကို ကျစ်လစ်အောင် လုပ်တုန်းက အစားကြူး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ကို သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မဟုတ်ပါက ဤမျှအထိ ကျစ်လစ်အောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကို မို ဘယ်လို ထင်လဲ"

ထန်ထျန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

မိုကျွင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ရပါတယ်" ဟု ဆို၏။

"သူ့ရဲ့ အာနိသင်က အရမ်းကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ ကမ္ဘာမြေရဲ့ ရတနာပဲ။"

" နောက်ပြီး ထပ်ပြီး ဆေးသန့်စင် နေစရာ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် သုံးလို့ရတာဆိုတော့ အရမ်း အဆင်ပြေတယ်။ "

"ဒီရတနာ နာမည်က ဘာလဲ၊ အရေအတွက်ကော အများကြီး ရှိလား"

ထန်ထျန်း ခဏစဉ်းစားပြီးမှ "သူ့နာမည်က ဝိညာဉ်စုစည်းပုတီးစေ့ လို့ ခေါ်တယ်။ "

"အရေအတွက်ကတော့ များ ပါတယ်၊ နည်းတော့ မနည်းဘူး"

လျူလီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျီယန်ဂိုဏ်း ဘက်က ဒီပစ္စည်းနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး လိုက်နေမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် လျူလီပုတီးစေ့ဟု မခေါ်တော့ဘဲ အမည်ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်သော်လည်း ပြဿနာတက်မှာကို ပျင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိုကျွင်းက နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

" ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးက ဧည့်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ပဲ သုံးတာဆိုတော့ တစ်နေ့ကို အစေ့တစ်ထောင်လောက်ပဲ ကန့်သတ်ထားပြီး ပစ္စည်းမပြတ်အောင် လုပ်ထားနိုင်ရင် ရပြီ"

ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။ တစ်နေ့ကို အစေ့တစ်ထောင်ပဲ လိုတာလား။

ဒါဆို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပမာဏနဲ့ဆိုရင် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက်တောင် ရောင်းလို့ ရနေပြီ မဟုတ်လား။

သို့သော် မိုကျွင်း၏ လေသံအရ ဝိညာဉ်စုစည်းပုတီးစေ့ကို အမှတ်တံဆိပ် ထုတ်ကုန်အဖြစ် သုံးရန်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေသလို ခံစားရ၏။

"အစ်ကို မို က ဒါက အရည်အသွေး မမီဘူးလို့ ထင်လို့လား"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

မိုကျွင်းက သက်ပြင်းအသာချရင်း "မင်းသာ သာမန်နေရာမှာ အခြေစိုက်မယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်စုစည်းပုတီးစေ့က လုံးဝ ပြဿနာ မရှိဘူး။"

" ဒါပေမဲ့ မင်းက အခု ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်နဲ့ ကပ်လျက် အနောက်ဘက် နယ်မြေကို ရွေးထားတာဆိုတော့ ဒါက အဆင့်အတန်း နည်းနည်း နိမ့်နေသလိုပဲ။"

" ဒီရတနာက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ သေမျိုး အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ပဲလေ။ "

"ရှင့်ပေါင်ကျွန်းရဲ့ ပင်မ ဧည့်သည်ကြီးတွေက အင်မော်တယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ "

"မင်းက ဒါကို အမြောက်အမြား ရောင်းနိုင်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်စုစည်းပုတီးစေ့လိုပဲ အင်မော်တယ် စွမ်းအားတွေ ပါတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ထုတ်ပြနိုင်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ "

"အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ သိပ်ပြီး အားမရဘူး"

ထန်ထျန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။

အမှန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော ဘော့စ်ကြီးများ၏ ဘေးတွင် နေရသည်မှာ ဤပြဿနာ ရှိပေသည်။

သို့သော် မိုကျွင်းပြောသော ထိုအချက် နှစ်ခုလုံးမှာ ထန်ထျန်းအတွက် လုံးဝ မခက်ခဲပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျူလီလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပုန်းကွယ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လျူလီပင်လယ်မှာလည်း အထဲ၌ ဘေးကင်းစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

ရှောင်မောက် က လက်သည်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လျူလီပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို ထုတ်ယူနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်စုစည်းပုတီးစေ့ ဆိုသည်မှာ ကုန်ခန်းသွားမည် မဟုတ်သော ရတနာပင် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့တွေကိုလည်း သူ ရနိုင်သေးသည်။

ရှောင်မောက်က ဆင့်ကဲတိုးတက်မှုတွေ ကြုံပြီးနောက် မူလဟင်းလင်းပြင် ခေါင်းလောင်း ထဲက စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူပြီး အင်မော်တယ် စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်နေပြီ မဟုတ်လား။

အဲဒီ စွမ်းအားတွေက မူလအင်မော်တယ် စွမ်းအားလောက် မကောင်းရင်တောင် အပြင်လောကနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အကောင်းစားတွေ ဖြစ်နေမှာ သေချာသည်။

ရှောင်မောက်ကို ဘီလီယံ ပေါင်း ရာနဲ့ချီ လုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် တစ်သက်လုံး ရောင်းလို့တောင် ကုန်မှာ မဟုတ်ပေ။

၎င်းအပြင် သူ့မှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကြယ်တာရာ ခရစ်စတယ် တွေလည်း ရှိသေးသည်။

ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓားကို သွန်း လုပ်တုန်းက ရရှိထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုပဲ သုံးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ် ထဲမှာ သန်း ပေါင်း များစွာ ကျန်နေသေးသည်။

ဒါကို အဆင့်မြင့်ဆုံး ထုတ်ကုန်အဖြစ် သုံးလျှင် လုံးဝ လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ထန်ထျန်း စဉ်းစားရင်းနှင့် ရှောင်မောက်နှင့် သဘောတူညီချက် ရပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သတိထားမိသွား၏။

သူက ငွေမရှားသလို ဖြုန်းလေ ငွေပိုတိုးလေ ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုအရာတွေကို ဂရုမစိုက်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်က ဝယ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်တွေကိုတောင် နေရာလွတ် ထဲ ပစ်ထားပြီး ကြည့်ရတာ ငြီးငွေ့လာမှ အသင်းကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ်လို့ သူ့ဆီက ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုသာ ထုတ်ရောင်းလိုက်လျှင် ခဏလေးအတွင်း ထျန်းဖူနန်းတော် ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့... အဲဒါက သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။

ထန်ထျန်းက ငွေမရှားပေ ၊ သူ ရှားတာက "သုံးစွဲမှုအမှတ် " ပင်။

ဒါကြောင့် ပစ္စည်းဝယ်ခြင်းကသာ သူ၏ ပင်မလုပ်ငန်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါပြီ၊ အစ်ကို မို ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ် ၍ ပြော လိုက်သည်။

ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ပြနိုင်တာကိုတော့ မိုကျွင်းကို သူ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ထားပြီးမှ အခြေအနေ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်မည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါတွေက မင်း လိုက်မေးကြည့်ရင်တောင် သိနိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေပါပဲ"

မိုကျွင်းက ပြော သည်။ "အမှတ်တံဆိပ် ထုတ်ကုန်ကတော့ အတည်ဖြစ်သွားပြီ၊ ကျန်တာကကော။ "

"မင်း ဘယ်လို ပုံစံနဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

ထန်ထျန်း နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ဘာလို့ ဒီမေးခွန်းကိုပဲ ခဏခဏ မေးနေရတာလဲ၊ သူလည်း မသိဘူးလေ။

သို့သော် မဖြေဘဲနေလျှင်လည်း မယဉ်ကျေးရာ ရောက်သဖြင့် သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။"ကျွန်တော်က တခြား အသင်းတွေဆီက ပစ္စည်းတွေကို ဈေးကြီးကြီးပေးပြီး ဝယ်မယ်၊ ပြီးရင်..."

"ဈေးပေါပေါနဲ့ ပြန်ရောင်းမယ်"

"ဘယ်လို"

မိုကျွင်း: ...

"ညီလေးထန်... မင်းကတော့ တကယ့်ကို စီးပွားရေး ပါရမီရှင် ပဲဟေ့"