အခန်း (၂၇၇-၂၇၉)

အပိုင်း (၂၇၇) သမားတော်ချုပ်ကျိုး

၃ရက်မြောက် ရေချိုးမင်္ဂလာပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် လုမင်ယွိသည် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် မီးနေလိုက်လေသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံအုတ်မြစ် အလွန်ကောင်းမွန်လှ၏။ ဤကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က လုပ်ကြံခံရစဉ် ကိုယ်ဝန်ထိခိုက်ခဲ့သည်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောအချိန်များတွင် တည်ငြိမ်ချောမွေ့ခဲ့သည်။ လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့လေသည်။

ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက်တွင်လည်း ခန္ဓာကိုယ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်နာလန်ထူလာသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ လုမင်ယွိသည် ခုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ လဝက်ခန့် အကြာတွင် ထမင်းစားချင်စိတ် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်သည်လည်း တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုမိုနီရဲ စိုပြေလာတော့သည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကတော့ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ခါးကို ကြည့်ပါဦး။ အရင်ကထက် ၂ လက်မလောက် ပိုတုတ်လာတယ်"

လုမင်ယွိသည် ယခင်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ကြည့်ရာ ရင်ဘတ်နှင့် ခါးနေရာတို့တွင် အနည်းငယ် ကျပ်နေလေသည်။ ရင်ဘတ်နေရာ ကျပ်သည်က ကိစ္စမရှိသော်လည်း ခါးအတိုင်းအတာ ကျပ်တည်းလာခြင်းကတော့ အမှန်ပင် စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းလှ၏။

ချီယွင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညန်ညန်က နေ့တိုင်း မီးနေပြီး စားလိုက် သောက်လိုက် လှဲနေလိုက်ဆိုတော့ နည်းနည်း ပိုပြည့်လာတာက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ မီးထွက်ပြီးလို့ နေ့တိုင်း ပုံမှန်အတိုင်း သိုင်းကျင့်လိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်က မကြာခင် ပြန်ပြီး သွယ်လျလာမှာပါ"

ဒါကလည်း ဟုတ်သည်ပင်။

လုမင်ယွိသည် သဘောထားကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုစိတ်ညစ်စရာ အသေးအဖွဲလေးကို ခေါင်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည်လည်း အိမ်တော်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းလေသည်။

"ထိုက်ဇီဖေးရဲ့ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း နန်းတော်ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"

လုမင်ယွိက ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလပိုင်းတွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့ သမားတော်ချုပ်ကျိုးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထို့နောက် ချီယွင်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။ ချီယွင်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆုလာဘ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် ငြင်းဆန်မရတော့သဖြင့် ထိုက်ဇီဖေး၏ ကျေးဇူးကို ဂါရဝပြုပြီး ဆုလာဘ်များကို ယူဆောင်ကာ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သမားတော်ချုပ်ကျိုး ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်သည့်အရာမှာ ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ကာ တာဝန်ပြီးဆုံးကြောင်း သတင်းပို့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချောင်မိဖုရားခေါင်သည် မြေးတော်လေးနှင့် မြေးမတော်လေး တစ်စုံလုံးကို ရရှိထားသဖြင့် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်နေတော့သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သမားတော်ချုပ်ကျိုး ပင်ပန်းသွားပါပြီ"

သမားတော်ချုပ်ကျိုးက အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာ ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး လုပ်ဆောင်ခဲ့တာတွေက တာဝန်အရ လုပ်ဆောင်ရမယ့် ကိစ္စတွေပါ။ ဟွမ်ဟုပ်ညန်ညန်ရဲ့ ချီးကျူးမှုကို မခံယူရဲပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ထိုက်ဇီဖေးရဲ့ ကျန်းမာရေးက သန်စွမ်းပြီး မွေးဖွားရာမှာလည်း ချောမွေ့ခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးက အသုံးဝင်လှတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချောင်မိဖုရားခေါင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင့်မှာလည်း ကုသိုလ်တစ်ပဲပါတာပဲ။ ပန်ကုံး စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချိုင်လန်ကို ဆုချီးမြှင့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ ချိုင်လန်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရွှေတုံးများ ထည့်ထားသော ဗန်းတစ်ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရွှေအချောင်း ၁၀၀ တိတိ ဖြစ်ပြီး မြို့တော်တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန် လုံလောက်လေသည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် ဆုလာဘ်ကြီး နှစ်ခုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ ကျေးဇူးကို အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်တော့သည်။

...

ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် တော်ဝင်ဆေးကုဌာနသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

တော်ဝင်ဆေးကုဌာနသည် နန်းတော်အတွင်း၌ တည်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော အစိုးရရုံးဌာန ဖြစ်လေသည်။ တော်ဝင်သမားတော်များသည် ပုံမှန်အချိန်များတွင် အလုပ်ပါးပြီး ဆေးစာအုပ်ဖတ်ခြင်း၊ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ကာ ဆင့်ခေါ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုး ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တော်ဝင်သမားတော်များသည် အလုအယက် ရှေ့တိုးလာကာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေဟန် ပြနေကြတော့သည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် လူအများအား ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်စကားဆိုပြီးနောက် ယန်ရှီးနန်းဆောင်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော တော်ဝင်သမားတော်ဝူကို ခေါ်ယူကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျွန်တော် နန်းတော်ထဲမှာ မရှိတုန်း ယန်ရှီးနန်းဆောင်က မုန့်ဖေးရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

တော်ဝင်သမားတော်ဝူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မုန့်ဖေးက ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားလို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ပြန်လည်ကုစားနေရပါတယ်။ ဒီလပိုင်းတွေမှာတော့ ခုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ညန်ညန်က အားနည်းနေတုန်းပါပဲ။ ရောဂါအမြစ်တွယ် ကျန်ရစ်ခဲ့မှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ်"

နှလုံးနှင့် အဆုတ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်သည်ကပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သူတို့သည် သမားတော်များသာ ဖြစ်ကြပြီး နတ်ဘုရားများ မဟုတ်ကြပေ။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး မေးလာခဲ့ရင် ပြန်လျှောက်တင်တဲ့အခါ နည်းနည်းလောက် ဝေ့ဝိုက်ပြီး လျှောက်တင်ပါ။ တကယ်လို့ မုန့်ဖေး ကိုယ်တိုင် မေးလာခဲ့ရင် ရောဂါအမြစ်တွယ် ကျန်ရစ်မယ့် ကိစ္စမျိုးကို ထည့်တောင် မပြောမိစေနဲ့"

တော်ဝင်သမားတော်ဝူက ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"သမားတော်ချုပ် နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ယန်ရှီးနန်းဆောင်ကို သွားပြီး ဂါရဝပြု ကုသပေးမှာလား"

သမားတော်ချုပ်ကျိုးက ဟုတ်သည် မဟုတ်သည်ကို မဖြေကြားဘဲ ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့တွေပဲ ယန်ရှီးနန်းဆောင်မှာ သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ပြုစုလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ လောလောဆယ် မလောပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဒါမှမဟုတ် ဟွမ်ဟုပ်ညန်ညန်က အမိန့်တော်ချမှတ်လာမှ ယန်ရှီးနန်းဆောင်ကို သွားလည်း နောက်မကျပါဘူး"

တနည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဧကရာဇ်နှင့် မိဖုရားခေါင်တို့က မခိုင်းစေပါက သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် ယန်ရှီးနန်းဆောင်သို့ သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ရှီးနန်းဆောင်မှ မုန့်ဖေးသည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ချေ။ အခွင့်အရေးရလျှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခပ်ခွာခွာ နေနိုင်သည်က အကောင်းဆုံးပင်။ မလွှဲမရှောင်သာ သွားရမည် ဆိုလျှင်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် မိဖုရားခေါင်တို့၏ အမိန့်ကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

သမားတော်ချုပ်ကား အမှန်ပင် သမားတော်ချုပ် ဖြစ်လေသည်။ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် စေ့စပ်သေချာပြီး အလိုက်အထိုက် နေတတ်လှ၏။

တော်ဝင်သမားတော်ဝူသည် သဘောပေါက် နားလည်သွားပြီး တရစပ် ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သမားတော်ချုပ် ပြောတာ အကြောင်းသင့်လှပါတယ်"

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် နှုတ်ခမ်းမွေးတိုများကို တစ်ချက်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

တော်ဝင်ဆေးကုဌာနတွင် ယွမ်ရှီရာထူးအထိ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်းမှာ ထူးချွန်သော ဆေးပညာ တတ်ကျွမ်းရုံသာမက အကျိုးအမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုကို ချင့်ချိန်နိုင်သော ဉာဏ်မျက်စိလည်း ရှိရပေမည်။

တော်ဝင်သမားတော်ဝူက အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"သမားတော်ချုပ်က ထိုက်ဇီဖေးရဲ့ အနားမှာ လအနည်းငယ်ကြာ ပြုစုပေးနေရတော့ နန်းတွင်းထဲက လှုပ်ရှားမှုတွေကို မသိသေးဘူး ထင်တယ်။ အနောက်နန်းဆောင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ဝမ်မေရန် ဆိုတဲ့သူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို အတော်လေး ရရှိထားတယ်။ မုန့်ဖေးက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ စိတ်အခြေအနေ မတည်မငြိမ်ဖြစ်ပြီး မကြာခဏ ဒေါသထွက်နေတာက အဲဒီကိစ္စကြောင့်ပါပဲ"

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် စကားများသော တော်ဝင်သမားတော်ဝူကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်လေသည်။

"အနောက်နန်းဆောင်က ကိစ္စတွေက မင်းနဲ့ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ မင်း ယန်ရှီးနန်းဆောင်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာ ပိုပြီးတော့တောင် သတိထားသင့်တယ်"

မုန့်ဖေး ရှေ့မှောက်တွင် သတင်းအချက်အလက် အရိပ်အယောင်များ ပေါက်ကြားသွားပါက ထိုအမျိုးသမီးသည် သဘောကောင်းသူ မဟုတ်ချေ။ ပိန်လှီသွားသော ကုလားအုတ်သည် မြင်းထက် ကြီးမားသေးသည် ဆိုသကဲ့သို့ မုန့်ဖေးအနေဖြင့် တော်ဝင်သမားတော် တစ်ယောက်ကို ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်ချင်လျှင် အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

တော်ဝင်သမားတော်ဝူသည် ထိုအကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ရင်ထဲထိတ်သွားပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးများ စို့လာကာ အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရတော့သည်။

...

နှစ်ရက်ပင် မကြာလိုက်၊ သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် ယန်ရှီးနန်းဆောင်သို့ ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးကို ဆင့်ခေါ်သူမှာ ယုံးကျားဧကရာဇ်ပင်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် ယန်ရှီးနန်းဆောင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လွှာချထားပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မုန့်ဖေး၏ မျက်နှာကို မမြင်သကဲ့သို့၊ မုန့်ဖေး၏ ငိုကြွေးသံကို မကြားသကဲ့သို့ပင် ပြုမူလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ မုန့်ဖေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"သမားတော်ချုပ်ကျိုး၊ မင်း နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ နေ့တိုင်း ယန်ရှီးနန်းဆောင်ကို လာပြီး မုန့်ဖေးကို သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ပေးပါ။ မုန့်ဖေးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ပြုစုကုသပေးပါ"

သမားတော်ချုပ်ကျိုးက ရိုသေစွာဖြင့် အမိန့်ကို နာခံလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်"

မုန့်ဖေးသည် စိတ်ကောက်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး။ သမားတော်ချုပ်ကျိုးကို ထိုက်ဇီဖေးဆီပဲ သွားရောက် ပြုစုခိုင်းလိုက်ပါတော့။ ကျွန်မလို အနောက်နန်းဆောင်က ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်က အရေးမပါပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် မလုပ်တော့ပါဘူး"

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မုန့်ဖေးကို ချော့မော့ရန် လေသံကို လျှော့ချလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလို စိတ်ဆိုးတဲ့စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ။ ကျန်းက မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေတာပါ။ မင်း ကျန်းမာရေး မကောင်းမချင်း ကျန်းက နေ့တိုင်း စိတ်ပူနေရမှာ။ သမားတော်ချုပ်ကျိုးက ဆေးပညာ အတော်ဆုံးပဲ။ သူ့ကို မင်းကို လာပြီး ပြုစုခိုင်းလိုက်မယ်"

မုန့်ဖေး၏ အသံထဲတွင် နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်လာတော့သည်။

"အသစ်တွေရဲ့ ရယ်မောသံကိုပဲ နားထောင်ပြီး အဟောင်းတွေရဲ့ ငိုကြွေးသံကိုတော့ ဘယ်ကြားပါ့မလဲ။ အရှင်မင်းကြီးမှာ ဝမ်မေရန် ရှိနေပြီပဲ။ ကျွန်မကို သတိရနေဖို့ ဘာလိုသေးလို့လဲ"

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် နေရခက်စွာဖြင့် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး သမားတော်ချုပ်ကျိုးကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် နှာခေါင်းက နှလုံးသားကို ကြည့်၊ နှလုံးသားက နှာခေါင်းကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး နံရံထောင့်ရှိ ပန်းအိုးတစ်လုံးထက်ပင် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

ဒါသည်လည်း သမားတော်ချုပ်ကျိုး၏ သာမန်လူ မမီနိုင်သော အရည်အချင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး အကြည့်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ မုန့်ဖေးကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြတ်နိုးဆုံးက မင်းတစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဝမ်မေရန် တစ်ယောက်နဲ့ မင်းက ဘာလို့ သဝန်တိုနေရတာလဲ"

"နောက်ဆိုရင် ကျန်း မင်းဆီကို မကြာခဏ လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးပါ့မယ်။ မင်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့"

စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုချော့မော့လိုက်ပြီးနောက် မုန့်ဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အငိုတိတ်သွားပြီး ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် မှီတွယ်လိုက်လေတော့သည်။

သမားတော်ချုပ်ကျိုးသည် မျက်နှာထား တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မုန့်ဖေးသည် ယခင်က မည်မျှ မောက်မာဘဝင်မြင့်ပြီး စိတ်ကြီးဝင်ခဲ့သနည်း။ ယခုအခါ မောက်မာရန် အားကိုးစရာ ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ယုံးကျားဧကရာဇ် ရှေ့မှောက်တွင် ဆိုးသွမ်းမှုများ လျော့နည်းသွားပြီး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းမှုများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ ယခင်က သူမ အထင်အမြင် အသေးဆုံးဖြစ်သော ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် အားနွဲ့ပြသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ စိတ်နှလုံး ပျော့ပျောင်းမှုနှင့် သနားကရုဏာကို ရယူရန် ကြိုးစားလာခဲ့ပြီ။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ စိတ်သည် ပြောင်းလဲစ ပြုလာပြီဆိုလျှင် ပြောင်းလဲမှုနှုန်း မည်မျှပင် နှေးကွေးပါစေ၊ နှုတ်မှ ပြောသောစကားများက မည်မျှပင် သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းနေပါစေ၊ ပြောင်းလဲသွားခြင်းက ပြောင်းလဲသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဖေး တစ်ယောက်တည်း အနောက်နန်းဆောင်ကို လွှမ်းမိုးထားသည့် နေ့ရက်ကောင်းများကား ပြန်လမ်းမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

...

အပိုင်း (၂၇၈) အေးချမ်းပြီး ကောင်းမွန်သောအချိန်

လီကျင့်သည် ဖီကျိုးတွင် စွမ်းဆောင်ရည် ပြောင်မြောက်ခဲ့သဖြင့် ယုံးကျားဧကရာဇ်က အလွန်ကျေနပ်အားရခဲ့လေသည်။

သားသမီးအမြွှာ မွေးဖွားလာခြင်းကလည်း လီကျင့်၏ အိမ်ရှေ့စံနေရာကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် လီကျင့်ကို တိုင်းပြည်ရေးရာ အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ရှုစစ်ဆေးစေသည်သာမက နိုင်ငံရေးတာဝန်များကိုပါ လီကျင့်လက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လွှဲပြောင်းပေးအပ်လာခဲ့သည်။ လီကျင့်သည် နေ့စဉ် အလုပ်များနေပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်မှ အိမ်တော်ပြန်ရောက်သည်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စလို ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော်ငြား မည်မျှပင် နောက်ကျနေပါစေ လီကျင့်သည် အပြင်တွင် ဘယ်သောအခါမှ အိပ်စက်လေ့မရှိချေ။

ဒီညတွင်လည်း ဇီအချိန် (ည ၁၁ နာရီမှ ၁ နာရီ) ရောက်မှ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

အဝေးကတည်းက အခန်းထဲမှ တီတီတာတာ အသံလေးများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီကျင့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အပြုံးရိပ်များ ယှက်သန်းသွားကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် တဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေသော လေအေးများ ရှိနေသော်လည်း အခန်းထဲတွင်တော့ မီးဖိုကြောင့် နွေးထွေးနေ၏။ လုမင်ယွိသည် နူးညံ့ပါးလွှာသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုတင်စွန်းတွင်ထိုင်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စနောက်နေလေသည်။

တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လုမင်ယွိက လှည့်ကြည့်လာပြီး လီကျင့်ကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ "ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီကို။ မနက်ဖြန် မနက်ငါးနာရီထိုးရင် ညီလာခံတက်ဖို့ ထရဦးမှာ။ ရှင် နန်းတော်ထဲမှာပဲ အိပ်လိုက်ပါတော့လား"

ဒီလောက်ပင်ပန်းခံပြီး ပြေးပြန်လာစရာ ဘာလိုလို့လဲ။

ထိုအပြုံးလေးက လီကျင့်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

သူက ပြုံးကာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လုမင်ယွိ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။ "ဘယ်လောက် နောက်ကျကျ ပြန်လာရမှာပဲ။ မင်း ကိုယ့်ဘေးနားမှာ မရှိရင် ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်မှာလဲ"

လုမင်ယွိက ရယ်မောကာ နောက်သို့ရှောင်လိုက်ပြီး "ကျွန်မက မီးနေသည်လေ။ ရေချိုးလို့ မရသေးဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ရွံနေတာ။ ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နမ်းနိုင်ရတာလဲ"

နေ့စဉ် ရေနွေးဖြင့် ပွတ်တိုက်ဆေးကြောရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ တော်သေးသည်မှာ အဝတ်အစားကို မကြာခဏ လဲလှယ်၍သာ။ သို့မဟုတ်ပါက တစ်ကိုယ်လုံး အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်နေပြီး အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်သွားနိုင်လေသည်။

လီကျင့်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လုမင်ယွိ၏ လည်ပင်းနားသို့ တိုးကပ်လိုက်လေသည်။ "ဘယ်နားမှာ အနံ့ရှိလို့လဲ။ ကိုယ် သေချာ နမ်းကြည့်ဦးမယ်"

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အငွေ့အသက်များက နားဘေးတွင် ဝဲပျံနေသဖြင့် လုမင်ယွိ၏ နားရွက်ဖျားလေးများ လျင်မြန်စွာ နီရဲလာတော့သည်။ သူမသည် လက်ကိုဆန့်ကာ လီကျင့်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးသလိုလို ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီကျင့်၏ ရင်ထဲတွင် အပူစီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများလည်း နက်မှောင်သွားတော့၏။

နှမြောစရာပဲ။ ဇနီးသည်က မီးနေသည် ဖြစ်နေတော့ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဆန္ဒရှိရှိ သည်းခံရမှာပဲ။

လီကျင့်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ ကလေးနှစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "ရွှီအာနဲ့ ရွှမ်းအာက ဘာလို့ မအိပ်ကြသေးတာလဲ"

ကလေးနှစ်ယောက် မွေးဖွားလာစဉ်က ကိုယ်ခန္ဓာ အလွန်မကြီးထွားလှပေ။ အမြွှာဖြစ်သည့်အပြင် တစ်လကျော် စောမွေးခဲ့သည်ကိုး။ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေပြီး မျောက်ပေါက်စလေးနှစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသဖြင့် ကြည့်ကောင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ အနီရောင်အရေပြားများ ကွာကျသွားပြီး မျက်လုံးများလည်း ပိုမိုဝိုင်းစက်လာကာ ယခုအခါ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ချစ်စရာ ကောင်းလာပြီ ဖြစ်လေသည်။

လုမင်ယွိ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ မီးနေနိုင်ရန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန်အတွက် လီကျင့် ကိုယ်တိုင် နို့ထွက်ရပ်စေမည့် ဆေးရည်ကို ကျိုချက်ပေးခဲ့သည်။ လုမင်ယွိသည် ၃ ရက်ခန့် သောက်သုံးပြီးနောက် နို့ရည်ခမ်းသွားသဖြင့် ကလေးကို ကိုယ်တိုင်နို့ချိုတိုက်ကျွေးချင်သည့် ဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် သားအမိသားအဖ သံယောဇဉ်သည် သဘာဝတရားပင်။ ကလေးတစ်ယောက်စီတိုင်းတွင် နို့ထိန်းများနှင့် အပျိုတော်များက နေ့ညမပြတ် စောင့်ရှောက်ပေးနေသော်လည်း မိခင်အရင်းနှင့်သာ အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။

လုမင်ယွိသည် စိတ်ကိုငြိမ်အောင်ထားလိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းတွင်ထိုင်ကာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီလိုက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူတို့နှစ်ယောက်က နေ့လယ်ဘက် အိပ်တာကြာသွားတော့ ညဘက်ရောက်ရင် ပိုပြီး တက်ကြွနေတာ။ အဖေ ပြန်လာတာ နောက်ကျမှန်းသိလို့ ရှင်ပြန်လာတာကို စောင့်ပြီးမှ အိပ်ကြတာနေမှာ"

လီကျင့်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝင်ထိုင်ကာ ကျန်ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

သူသည် အစပိုင်းတွင် ကလေးချီရာ၌ ကိုးရိုးကားရား ဖြစ်နေသော်လည်း လဝက်ခန့် ချီပြီးနောက်တွင်တော့ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားတစ်ခုကို ချိန်ဆလိုက်ပြီး ကလေးကို ငြိမ်သက်စွာ ချပေးလိုက်သည်။

ကလေးသည်လည်း မငိုမယိုဘဲ မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်မှ တီတီတာတာ အသံများပြုကာ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

လီကျင့်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး လက်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ ကလေး၏ လက်သေးသေးလေးက ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ကလေးသည် ဖခင်၏လက်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသဖြင့် ပိုမိုပျော်ရွှင်လာကာ ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

အို... ဒီခွန်အားက မသေးပါလား။

"ရွှီအာက တကယ်ပဲ အားသန်တာပဲ။ ကို လက်ညှိုးကို ပြန်ဆွဲထုတ်ချင်တာတောင် ဆွဲမရဘူး" လီကျင့်က ပြုံးကာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။ "မွေးတာ လဝက်ပဲရှိသေးတဲ့ ကလေးက ဒီလိုခွန်အားမျိုး ရှိနေတာ။ နောက်ကျရင် သေချာပေါက် မင်းနဲ့တူပြီး မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးမယ့်သူ ဖြစ်လာမှာပဲ"

လုမင်ယွိက ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း သတိပေးလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မ ချီထားတာက ရွှီအာလေ။ ရှင် ချီထားတာက ရွှမ်းအာ"

လီကျင့် "..."

ကလေးနှစ်ယောက်က ရုပ်ချင်း အလွန်တူလွန်းလှသည်။ သူတို့၏ ဖခင်ရင်း ဖြစ်သူပင်လျှင် မကြာခဏ မှားယွင်းတတ်လေသည်။

ဒီနေ့ ကလေးများ အားလုံးသည် အနီရောင် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီလေးများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆံပင်ပါးပါးလေးများနှင့် မျက်နှာလေးများက တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေကြရာ ဘယ်သူက အစ်ကို၊ ဘယ်သူက ညီမလေး ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားနိုင်ပါမည်နည်း။

လီကျင့်သည် ကလေး၏ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် မှဲ့နီလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးကာ စကားပြန်ပြင် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကိုယ်တို့ရဲ့ ရွှမ်းအာက အမေနဲ့တူတာလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ အားသန်တော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိုင်းသင်လို့ရတာပေါ့။ နောက်ဆိုရင် တခြားသူတွေကပဲ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ"

လုမင်ယွိက ပြုံးကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။ "ထိုက်ဇီ ပြောတဲ့ စကားက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရည်ညွှန်းနေသလိုပါပဲလား"

လီကျင့်က ပါးစပ်ဖြဲကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ထိုက်ဇီဖေး ညန်ညန် အထင်လွဲနေပါပြီ။ ကိုယ်က လုံးဝ အဲဒီလိုသဘော မရှိပါဘူး"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် စကားနိုင်လုကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

အမြွှာလေးများ မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင် ဇနီးမောင်နှံကြားက သံယောဇဉ်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ ကိုယ့်ထဲတွင် သူရှိနေသလို သူ့ထဲတွင် ကိုယ်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

လီကျင့်သည် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေစဉ် လုမင်ယွိက ရုတ်တရက် "ရှူး" ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

လီကျင့် သတိဝင်လာပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော ပုံစံလေးမှာ အလွန်ပင် ချစ်ခင်စရာ ကောင်းလှ၏။

လီကျင့်က အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး တိုးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီည ကလေးတွေကို ကိုယ်တို့နဲ့အတူတူ သိပ်ရအောင်လေ"

ကလေးများ မွေးဖွားပြီးနောက် နို့ထိန်းများကသာ သိပ်လေ့ရှိသည်။ ယခုမှသာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ကိုယ်တိုင် ကလေးများကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိပ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လုမင်ယွိက ပြုံးကာ "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။ လီကျင့်သည် ကလေးကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ချပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမက ထကာ ရွှီအာကို ခဏလောက် ချော့မြူလိုက်လေသည်။ ရွှီအာသည် မိခင်ရင်း၏ နွေးထွေးပြီး ရင်းနှီးသော ရင်ခွင်ထဲတွင် တခူးခူးနှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လုမင်ယွိသည် ရွှီအာကို ရွှမ်းအာ၏ ဘေးတွင် ထားလိုက်လေသည်။

ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးသည် ကလေးများ၏ ဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်ကြပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို အလယ်တွင်ခြားလျက် လက်ချင်းချိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

လုမင်ယွိသည် ညီလာခံကိစ္စများကို မမေးမြန်းသလို လီကျင့်ကလည်း ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြကာ ယခုလို တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော အချိန်လေးကို မဖျက်ဆီးလိုပေ။ "ရှောင်ယွိ စောစောအိပ်တော့နော်"

လုမင်ယွိက အင်းဟု အသံပြုလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကလေးများ၏ ပုံမှန်ရှူရှိုက်သံများကြားတွင် အလျင်အမြန် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

...

မိုးလင်းသည်အထိ တစ်ရေးတည်း အိပ်ပျော်သွားသည်... ဆိုတာကတော့ ဟုတ်မည်မဟုတ်ပေ။

လမပြည့်သေးသော ကလေးများသည် နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီခန့် အိပ်ပြီးလျှင် ပြန်နိုးလာတတ်ကြရာ တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ လုမင်ယွိနှင့် လီကျင့်တို့ အိပ်ပျော်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကလေးငိုသံကြောင့် လန့်နိုးလာကြလေသည်။

လုမင်ယွိ အလျင်အမြန် ထလိုက်သည်။

လီကျင့်၏ လှုပ်ရှားမှုက လုမင်ယွိထက်ပင် မြန်ဆန်နေပြီး ဖျတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်လေသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကောင်းကောင်းကြီးကနေ ကလေးက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထငိုတာလဲ"

တစ်ယောက်ငိုလျှင် နောက်တစ်ယောက်ပါ လန့်နိုးပြီး လိုက်ငိုကြတော့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်၏ ငိုသံသည် တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ကျယ်လောင်လာပြီး နားနားကပ်၍ အော်ဟစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားရာ အိပ်ချင်စိတ်များ လွင့်ပါးသွားတော့၏။

လုမင်ယွိက ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "မလန့်ပါနဲ့။ ဗိုက်ဆာတာ ဒါမှမဟုတ် ရှူးပေါက်တာ ဖြစ်မှာပါ"

လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ရှူးပေါက်ထားကြသည်။ အဝတ်အစား သန့်သန့်လဲပေးရမည်။ စောင်ကိုလည်း လဲလှယ်ပေးရမည်။ ပြီးနောက် နို့ထိန်းများကို ခေါ်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို ဗိုက်ဝအောင် တိုက်ကျွေးခိုင်းလိုက်ရသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်ရာ တစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာမြင့်သွားတော့သည်။

လုမင်ယွိက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မက မနက်ဖြန်ကျရင် အိပ်ရေးဝအောင် ပြန်အိပ်ဖို့ အချိန်အများကြီး ရှိပါတယ်။ ရှင်က မနက်စောစောထပြီး ညီလာခံတက်ရမှာ။ ဒီမှာ ဆက်ပြီး မနေပါနဲ့တော့။ စာကြည့်ဆောင်ကိုသွားပြီး မြန်မြန် အိပ်လိုက်ပါတော့"

လီကျင့်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "အခုချိန်မှ စာကြည့်ဆောင်ကို သွားလည်း အိပ်မပျော်တော့ပါဘူး"

ဟုတ်သည်ပင်။

အိပ်ချင်စိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် လုမင်ယွိလည်း အိပ်မပျော်တော့ချေ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်လျှင် ကလေးတစ်ယောက်စီ ပွေ့ဖက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုတ်၍ ချော့မြူလိုက်ကြရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဘိုးဘေးလေးနှစ်ယောက်သည် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားကြလေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင်တော့ လီကျင့်သည် မျက်ကွင်းညိုကြီးများဖြင့် ညီလာခံတက်ရန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၂၇၉) ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ပြိုင်ဆိုင်ခြင်း (၁)

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သမ်းဝေနေသည်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ညီလာခံပြီးဆုံးသည်အထိ အောင့်အီး သည်းခံနေလိုက်သည်။

အမတ်မင်းများက ခေါင်းငုံ့ထားကြသည့်အပြင် အကွာအဝေးမှာလည်း ဝေးကွာနေသဖြင့် သတိမထားမိကြပေ။ သို့သော် ယုံးကျားဧကရာဇ်ကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရလေသည်။ ညီလာခံ ပြီးဆုံးသည်နှင့် လီကျင့်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။ "မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ"

လီကျင့်က မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော် မနေ့ညက ရွှီအာ၊ ရွှမ်းအာတို့နဲ့ အတူတူ အိပ်တာပါ။ ည သုံးနာရီလောက်မှာ တစ်ခါနိုးတယ်။ မနက် လေးနာရီလောက်မှာ တစ်ခါ ထပ်နိုးတယ်။ တစ်ညလုံး ပေါင်းလိုက်ရင် နှစ်နာရီတောင် မအိပ်ရဘူး"

ယုံးကျားဧကရာဇ်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ကလေး ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အဲဒီလိုပါပဲ"

လီကျင့်က ယုံးကျားဧကရာဇ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းကရော အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ အိပ်ဖူးလို့လား" ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် လီကျင့်၏ အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူနှင့် ချောင်မိဖုရားခေါင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်သာ ဖြစ်ပြီး တရားဝင်မွေးဖွားသော သားသမီးနှစ်ဦးကို အလေးထားသော်လည်း ထိုမျှလောက် ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူနှင့်အတူ အိပ်စက်ခဲ့ဖူးသော သားတော်မှာ သားအကြီးဆုံး လီယိ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေသည်။

လီယိသည် သူ၏ ပထမဆုံး သားဖြစ်သည့်အပြင် သူအချစ်ဆုံး အမျိုးသမီးက မွေးဖွားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေး မွေးဖွားလာစဉ်က သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သားအကြီးဆုံးကို အထူးတလည် ချစ်ခင်ခဲ့သည်။ သူသည် မုန့်ဖေးနှင့်အတူ ကလေးကို မကြာခဏ သိပ်လေ့ရှိသည်။

လီကျင့်ကို မွေးဖွားလာချိန်တွင်တော့ သူသည် ထိုမျှလောက် စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

လီကျင့်က ဖခင်ဖြစ်သူကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း ယုံးကျားဧကရာဇ်အနေဖြင့် ပြန်လည်ခြေပရန် မသင့်တော်သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။ "ကျန်း ရွှီအာနဲ့ ရွှမ်းအာတို့ကို မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ဟွမ်ဟုပ်ကလည်း နေ့တိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်းပဲ ပြောနေတာ။ ကလေးတွေ တစ်လပြည့်ရင် နန်းတော်ထဲ ခေါ်လာခဲ့။ ကျန်းနဲ့ ဟွမ်ဟုပ် ကြည့်ရအောင်လို့"

လီကျင့်က ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်လေသည်။

စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် အမတ်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ တိုင်းပြည်ရေးရာ ဆွေးနွေးလိုက်လေသည်။

ဖီကျိုး ဆူပူသောင်းကျန်းမှု ငြိမ်းအေးသွားပြီးနောက် အခြားသော ခရိုင်များတွင် နှင်းမုန်တိုင်း ကျရောက်ကြောင်း သတင်းပို့လာကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်မျိုးကို အထူးအလေးထားရမည် ဖြစ်သည်။ ဖီကျိုးကဲ့သို့ ပြည်သူများ ဆူပူသောင်းကျန်းမှု ဖြစ်ပေါ်လာပါက စစ်ပွဲ ထပ်မံဆင်နွှဲရပေဦးမည်။

စစ်တပ်တစ်ခု ရွှေ့ပြောင်းသည်နှင့် ရိက္ခာနှင့် လက်နက်ခဲယမ်း သုံးစွဲမှုသည် အလွန်များပြားလှသည်။ နောက်နှစ်တွင် ယန်နှင့် ချူ တိုင်းပြည်များကို တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်သည် ကြိုတင်ချမှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်တွင် ငွေကြေး မပြတ်လပ်သော်လည်း စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သုံးစွဲ၍ မရပေ။

နိုင်ငံရေးနှင့် တိုင်းပြည်ရေးရာ ကိစ္စရပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အနားယူချိန် မရှိသလောက်ပင်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ထက်မြက်သော မင်းတစ်ပါးဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေး ကိစ္စရပ်များကို အလွန်အလေးထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် အလုပ်များသည့် အချိန်များတွင် ထမင်းစားရန်ပင် မေ့လျော့တတ်ပြီး သန်းခေါင်ယံ အချိန်အထိ အလုပ်လုပ်လေ့ ရှိလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အလုပ်များပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် အနောက်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ ဦးနှောက်ကို ထပ်မံ အသုံးချလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးနှင့်သာ အတူရှိနေလိုတော့သည်။

မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ဇီအချိန် (ည ၁၁ နာရီမှ ၁ နာရီ) အထိ အလုပ်လုပ်မိသွားသည်။

လျိုကုန်းကုန်းသည် ညစာကို ယူဆောင်လာပြီး ယုံးကျားဧကရာဇ်ကို များများစားသုံးရန် တိုက်တွန်းလေသည်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ဗိုက်ဝသွားသောအခါ စိတ်အလိုဆန္ဒ အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဗိုက်ဝပြီး နွေးထွေးလာသောအခါ ရမ္မက်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည် ဆိုတာ ဒါမျိုးပင်။

လျိုကုန်းကုန်းသည် မည်မျှ ပါးနပ်လိုက်သနည်း။ ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ရှေ့တိုးလာပြီး "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီည ဘယ်မိဖုရားရဲ့ နန်းဆောင်မှာ အနားယူမလဲ။ ကျွန်တော်မျိုး သွားပြီး အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် နယ်မြေချဲ့ထွင်ရန် စစ်တိုက်နေရသဖြင့် အနောက်နန်းဆောင်တွင် ယခင်က ဇနီးမယားများအပြင် ငယ်ရွယ်သော မိဖုရား ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်ခန့်သာ ရှိလေသည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် ဆိုလျှင် မိန်းမလိုက်စားသည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။

အနောက်နန်းဆောင်တွင် လူနည်းပါးပြီး ညအိပ်မည့် မိဖုရားကို ရွေးချယ်သည့် စနစ်လည်း မရှိပေ။ ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်ပြီး သူသွားချင်သည့် နေရာကို သွားရုံသာ။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤမေးခွန်းကို မေးစရာမလိုဘဲ အများအားဖြင့် ယန်ရှီနန်းဆောင်သို့ သွားလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ အချစ်တော် ဝမ်မေရန် ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ဝမ်မေရန်၏ နန်းဆောင်သို့ သွားရောက်သည့် အကြိမ်အရေအတွက် ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျန်း ယန်ရှီနန်းဆောင်ကို အရင်သွားပြီး မုန့်ဖေးကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ မင်း ဝမ်မေရန်ဆီကို သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်။ ကျန်း နောက်ကျမှ လာခဲ့မယ်လို့"

မကြာသေးမီက မုန့်ဖေးသည် အလွန်အမင်း ဆူပူသောင်းကျန်းနေသဖြင့် ဧကရာဇ်အနေဖြင့် သွားရောက်ကြည့်ရှုပြီး နှစ်သိမ့်ပေးရဦးမည်။ မုန့်ဖေး၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းသေးသဖြင့် အတူအိပ်စက်၍ မရနိုင်ပေ။ ယန်ရှီနန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်မေရန်၏ နန်းဆောင်တွင် တစ်ညအိပ်စက်မည်။

လျိုကုန်းကုန်းသည် ပြုံးလျက် အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

...

အနောက်နန်းဆောင်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ချောင်မိဖုရားခေါင်ထံမှ ဖုံးကွယ်လို့ မရနိုင်ပေ။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ယန်ရှီနန်းဆောင်သို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ကြောင်း သတင်းရရှိသောအခါ ချောင်မိဖုရားခေါင်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်က သံယောဇဉ်ဟောင်းကို တမ်းတတတ်သူ။ မုန့်ဖေး ငိုကြွေးရင် သွားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးရစမြဲ။ နှစ်သိမ့်ပြီးနောက်တွင်တော့ ဝမ်မေရန်ရဲ့ နန်းဆောင်ကို သွားတာပဲ မဟုတ်လား။ ဟင်း ဟင်း... ဒါက ယောက်ျားတွေပဲ။

အရင်က သူမမှာ ဘာလို့များ ဒီလိုယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် စိတ်ဆင်းရဲပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရလဲ မသိဘူး။

တကယ်ကို မျက်ကန်းပြီး ဝက်ဆီဖုံးသွားခဲ့တာပဲ။

ချောင်မိဖုရားခေါင်သည် ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နေသော်လည်း မုန့်ဖေးကတော့ အချစ်တော်နေရာကို ပြန်လည်ရရှိရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးနေလေသည်။ ချင်ဖေးနှင့် စူးဖေးတို့သည်လည်း အနည်းငယ် သည်းမခံနိုင် ဖြစ်လာကြသည်။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် အချစ်သစ်ကို အလေးပေးပြီး အချစ်ဟောင်းကို တမ်းတနေသဖြင့် အခြားနန်းဆောင်များသို့ သွားရောက်ရန် အချိန်ဘယ်ရှိတော့မည်နည်း။ ဤတစ်လအတွင်း ချင်ဖေး၏ နန်းဆောင်သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ လာရောက် အိပ်စက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ စူးဖေးကိုလည်း ဘေးဖယ်ထားလေသည်။

ချင်ဖေးသည် မယ်တော်ကြီးကျောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ညည်းညူလိုက်လေသည်။ "အနောက်နန်းဆောင်ထဲမှာ ဝမ်မေရန် ဆိုတဲ့သူ ရှိတယ်။ မယ်တော်ကြီး မမြင်ဖူးသေးဘူး ထင်တယ်။ အဲဒီ ဝမ်မေရန်က ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး ချောမောလှပလို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီတစ်လအတွင်း အရှင်မင်းကြီးက အချိန်အများစုကို ဝမ်မေရန်ရဲ့ နန်းဆောင်မှာပဲ ကုန်ဆုံးနေတာ"

မယ်တော်ကြီးကျောက်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက နောက်ဆုံးတော့ သတိဝင်လာပြီပဲ။ ဟို မုန့်ဖေး ဆိုတဲ့တစ်ယောက်ကလည်း အသက်ကြီးနေပြီ။ ဂေါ်ဖီထုပ် အဟောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ။ အနောက်နန်းဆောင်မှာ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိဖုရားတွေ ရှိနေတာပဲ။ များများ အိပ်စက်ပေးရင် မင်းသားလေး မင်းသမီးလေးတွေ ထပ်မွေးလာနိုင်သေးတာပေါ့"

ချင်ဖေး "..."

ချင်ဖေးသည် ရင်ထဲတွင် သွေးအန်ချင်သလို ဖြစ်သွားပြီး လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့နေတော့သည်။

အဆင့်အတန်း မတူသလို ရပ်တည်ချက်လည်း လုံးဝ မတူညီကြပေ။ မယ်တော်ကြီးကျောက်သည် ချင်ဖေးသားအမိကို မြှောက်စားသော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အနေဖြင့် ငယ်ရွယ်သော မိဖုရားများကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ကလေးများ များများမွေးဖွားရန် မျှော်လင့်နေသည်သာ။

မုန့်ဖေးက ဂေါ်ဖီထုပ် အဟောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ ဆိုလျှင် သူမသည်လည်း မုန့်ဖေးထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ငယ်သဖြင့် ငယ်ရွယ်နုပျိုခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူမသည် မယ်တော်ကြီးကျောက် ရှေ့မှောက်တွင် ဤအကြောင်းများကို ပြောဆိုမိခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲရာ ရောက်နေလေသည်။

ချင်ဖေးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မယ်တော်ကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီနှစ်တွေမှာ အရှင်မင်းကြီးက သားသမီး ထပ်မရတော့ဘူး။ ကျွန်မကလည်း မငယ်တော့ဘူး။ မွေးချင်ရင်တောင် မွေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိဖုရားတွေ ဗိုက်နာအောင် မွေးပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပါ"

မယ်တော်ကြီးကျောက်က ဝမ်းသာအားရ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ ဟွမ်ဟုပ်က နောက်ဆုံးတော့ ကိစ္စတစ်ခုကို မှန်မှန်ကန်ကန် လုပ်နိုင်သွားပြီ။ နောက်တစ်ခါ ဟွမ်ဟုပ် လာနှုတ်ဆက်ရင် ဝမ်မေရန်လို ပုံစံမျိုး ငယ်ရွယ်ပြီး သဘောကျစရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို များများရွေးချယ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ပြုစုခိုင်းဖို့ အိုက်ကျား မှာလိုက်ရမယ်"

ချင်ဖေး "..."

ချင်ဖေးသည် ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို မြိုသိပ်ပြီး ပြုံးလျက် ထောက်ခံလိုက်ရသည်။

ချင်ဖေးနှင့် ယှဉ်လျှင် စူးဖေးကပိုပြီး စိတ်ပူပန်နေလေသည်။

ချင်ဖေးတွင် မယ်တော်ကြီးကျောက် ဟူသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ အချစ်ကို မရရှိလျှင်လည်း အနောက်နန်းဆောင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်သေးသည်။ သူမကတော့ "အလှအပ" ကိုသာ အားကိုးနေရသူ ဖြစ်သည်။ ယုံးကျားဧကရာဇ်တွင် အချစ်သစ် ရရှိသွားသဖြင့် ယိဟွားနန်းဆောင်သို့ပင် ရောက်မလာတော့ပေ။

ကြာလာလျှင် သူမသည် လုံးဝ အပယ်ခံ ဘဝသို့ ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

လုမင်ယွိက အမြွှာမွေးဖွားပြီး လီကျင့်၏ အိမ်ရှေ့စံ နေရာ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စူးဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။

လုမင်ယွိ ရှိနေသရွေ့ လီကျင့်သည် နောက်နှစ်တွင် ဧကရာဇ်နှင့်အတူ စစ်ထွက်ပါဦးမည်လား။

အကယ်၍ လီကျင့် မသေဆုံးပါက လီဟောက်သည် မည်သို့ ထီးနန်းဆက်ခံနိုင်မည်နည်း။

လီဟောက်က အိမ်ရှေ့စံ မဖြစ်လာလျှင် သူမသည် မည်သို့ မယ်တော်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။ မယ်တော်ကြီး ဖြစ်ဖို့ မပြောနှင့်ဦး။ လုမင်ယွိ အာဏာရလာသည်နှင့် သူမ၏ အသက်ပင် အာမခံချက် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

စူးဖေးသည် စိတ်ပူလွန်းသဖြင့် ဆံပင်များ ကျွတ်ကုန်တော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ ဆံပင်များက မူလကတည်းက ထူထဲသဖြင့် အနည်းငယ် ကျွတ်သွားရုံဖြင့် သိသာလှခြင်း မရှိပေ။

နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကြာသောအခါ...

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် အနောက်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားသော စူးဖေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံလိုက်ရသည်။

ရာသီဥတု အေးခဲနေပြီး ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းနေသော်လည်း စူးဖေးသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အကောက်အကွေးများကို ဖော်ပြထားလေသည်။ လှပသော မျက်နှာလေးသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး သနားစရာ ကောင်းသော အလှတရားကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

စူးဖေးသည် ခါးလေးကို ညွှတ်ကာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။ "ချန်ချဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ "ဒီလောက် အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ဘာလို့ ဒီလို ဝတ်ထားရတာလဲ။ အားလွန်းလို့ ဖျားချင်နေတာလား"

စူးဖေး "..."

...