အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
အခန်း (၇) - တိုက်ကြက်
သားရဲအကောင်ရေ တစ်ရာကျော်...။ အဆင့် (၂) သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာ အစစ်အမှန်တစ်ယောက်ပင်လျှင် ဤမျှမြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် အကဲဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မေပယ်မြို့၏ တစ်ဦးတည်းသော အဆင့် (၂) အကဲဖြတ်ဆရာမှာ ဌာနမှူး ဝမ်ကျိသာဖြစ်ကြောင်း ဝေချန်ယုံ ကောင်းစွာသိထားသည်။
သူသည် သိက္ခာကြီးမားလှသော ဌာနမှူးကို တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော်လည်း ထိုသူမှာ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်ရှိကြောင်း သိထား၏။ ယခု သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်မှာ အသက် ၂၀ ကျော်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် ဌာနမှူး ဝမ်ကျိထက် တော်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့ပြင် ဌာနမှူးကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် အဲဗာလက်စတင်းမြို့ကဲ့သို့သော နေရာသို့ ဘယ်သောအခါမှ လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဤသူမှာ အတုအယောင် လူလိမ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရမည်ဟု ဝေချန်ယုံက အခိုင်အမာ ယူဆလိုက်တော့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့၏။ အကယ်၍သာ အသင်းချုပ်မှ စေလွှတ်လိုက်သော အကဲဖြတ်ဆရာအစစ်ဆိုလျှင် သူ ပြဿနာရှာဝံ့မည်မဟုတ်သော်လည်း လူလိမ်မှန်း သိလိုက်ရသည့်အတွက် သတ္တိများ တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူလိမ်ကို ဖော်ထုတ်ရန်ထက် လူပုံအလယ်တွင် စိန်ခေါ်အနိုင်ယူပြီး မိမိ၏ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ရန်သာ စိတ်ကူးလိုက်လေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ဝေပိကို အဖော်ခေါ်ကာ လင်းကျင်း၏ ပွဲကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် စတင်လှုပ်ရှားလေတော့သည်။
“ဟေ့... ဟိုမှာ ဆရာဝေ မဟုတ်လား”
အဲဗာလက်စတင်းမြို့တွင် ဝေချန်ယုံမှာ အတန်ငယ် နာမည်ကြီးသူဖြစ်ရာ သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လူများက ချက်ချင်း မှတ်မိကြသည်။
“ဆရာဝေ ဘာလုပ်မလို့လဲ... သူက သားရဲအကဲဖြတ်တတ်ပေမဲ့ အသင်းချုပ်က အသိအမှတ်ပြုဆရာကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား”
“ရှူး... အသံတိုးတိုးလုပ်စမ်းပါ။ ဆရာဝေက အငြိုးအတေးကြီးတယ်ကွ။ သူကြားသွားရင် မင်းရဲ့သားရဲကို အကဲဖြတ်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”
ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူအုပ်ကြီးမှာ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ပြန်လည်စုရုံးလာကြပြန်သည်။
လင်းကျင်းသည် ဝေချန်ယုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ပြဿနာရှာရန် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။
“သားရဲအကဲဖြတ်မလို့လား”
လင်းကျင်း၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အမူအရာကြောင့် ဝေချန်ယုံ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“သားရဲအကဲဖြတ်မှာ မဟုတ်ရင် ဖယ်ပေးလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ယောက်”
လင်းကျင်းက ဤတစ်ကြိမ်တွင် ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်တော့ပေ။
“ဒီမှာ... မင်းက လူလိမ်...”
ဝေပိက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝေချန်ယုံက တားဆီးလိုက်သည်။ သူတို့က ဂုဏ်သတင်းအတွက် လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် အလျင်စလို မလုပ်သင့်ပေ။
ဝေချန်ယုံက ပြုံးလိုက်ရင်း မိတ်ဆက်လိုက်၏။
“ငါက အဲဗာလက်စတင်းမြို့က ဝေချန်ယုံပါ။ အကဲဖြတ်ဆရာရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ”
လင်းကျင်းက ပြန်မဖြေဘဲ သူတို့ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ ကျောက်ရင်က ရှေ့သို့ တက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
"သားရဲအကဲဖြတ်မှာ မဟုတ်ရင် ဖယ်ပေးပါ။ အစီအစဉ်ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့”
အလုပ်သင်ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ရင်တွင် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်ရှိ၏။ သူမ၏ အဖော်သားရဲ 'သင်းခွေချပ်' မှာလည်း ဘေးတွင် အဆင်သင့် ရှိနေသည်။ ဝေချန်ယုံမှာ ကျောက်ရင်၏ လှပကျော့ရှင်းသော အလှကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ အလုပ်ကိစ္စက ပိုအရေးကြီးနေသည်။
“စကားအပိုတွေ မပြောတော့ပါဘူး။ ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက သားရဲအကဲဖြတ်ပညာကို လေ့လာလာတာ။ အသင်းချုပ်က အဆင့် (၁) အကဲဖြတ်ဆရာ ရောက်နေတယ်ဆိုလို့ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံချင်လို့ပါ။ ဆရာလင်းအနေနဲ့ ငါ့ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ သဘောတူမလား”
စကားလုံးများက ယဉ်ကျေးသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားသော စိန်ခေါ်မှုပင် ဖြစ်၏။
“လမ်းညွှန်မှု လိုချင်ရင်လည်း အရင်ဆုံး ကြေးပြားဆယ်ပြား အရင်ပေးရမယ်”
လင်းကျင်းက ဘေးနားရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်တွင် 'မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ် အသင်းခွဲ၏ ကျေးလက်ခရီးစဉ် - တစ်ကောင်လျှင် ဆယ်ပြား' ဟု ရေးသားထားသည်။
ထို့နောက် လင်းကျင်းက ကျောက်ရင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခပ်နောက်နောက် ပြောလိုက်၏။
“ကြေးပြားဆယ်ပြားလေးကိုတောင် မပေးဘဲ လိမ်ပြေးချင်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ အခုမှပဲ ငါ တကယ် မြင်ဖူးတော့တယ်"
ကျောက်ရင်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။ အကဲဖြတ်ဆရာ လင်းသည် ဤသူများကို တမင် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်၏။
ဝေချန်ယုံမှာ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ လူလိမ်တစ်ယောက်၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။ သူက ငွေအိတ်ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ ကြေးပြားတစ်ရာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆိုရင် ရပြီလား... ငါ အခုကတည်းက ကြိုပြောထားမယ်။ မင်းရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က မှန်ရင် ကိစ္စမရှိပေမဲ့၊ မှားယွင်းခဲ့ရင်တော့ မင်းရဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ငါ ရိုက်ခွဲပစ်မယ်”
သူက အချက်ပြလိုက်သော် ဝေပိက သူသယ်လာသော အမည်းရောင် ပုဝါဖြင့်အုပ်ထားသည့် လေးလံသော သံလှောင်အိမ်ကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဝေချန်ယုံက ပုဝါကို ဆွဲခွာလိုက်သောအခါ သာမန်ထက် အနည်းငယ်ကြီးသော တိုက်ကြက်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ကြက်တစ်ကောင်ပါလား”
လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြသွားကြသည်။ ကြက်ကို မည်သူကမှ အဖော်သားရဲအဖြစ် မမွေးမြူကြပေ။ သို့သော် ဝေချန်ယုံ သုံးထားသော သံလှောင်အိမ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကြက်မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
လင်းကျင်းက ကျောက်ရင်ကို ကြည့်ကာ “ကျောက်ရင်... ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလို စိတ်မနှံ့တဲ့သူတွေနဲ့ တွေ့ရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု မေးလိုက်ပြန်ရာ ကျောက်ရင်မှာ တစ်ခစ်ခစ် ရယ်မောမိတော့သည်။
ဝေချန်ယုံကမူ လင်းကျင်းအား အတုအယောင်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်သွားပြီး ဖြစ်၏။
“ကဲ... ဒီကြက်ကို အကဲဖြတ်ပေးစမ်းပါဦး”
သူက ခပ်ရိုင်းရိုင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကြက်တစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ... အကဲဖြတ်ပေးမယ်။ လှောင်အိမ် တံခါးဖွင့်လိုက်”
ဝေချန်ယုံက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း “ဒါက သာမန်ကြက် မဟုတ်ဘူးနော်။ မင်း မသေချင်ရင် လှောင်အိမ်ထဲကို လက်မထည့်နဲ့။ ဒီကောင်က အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်...”
သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လင်းကျင်းက လှောင်အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ လက်ကို အတွင်းသို့ လျှိုသွင်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေချန်ယုံနှင့် ဝေပိတို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြ၏။
“မလုပ်နဲ့... မင်း သေသွားလိမ့်မယ်”
သူတို့က အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ဤကြက်မှာ မည်မျှကြမ်းကြုတ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိထားကြသည်။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကိုပင် သေအောင် ဆိတ်သတ်ဖူးသည့် သတ္တဝါဖြစ်၏။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ-
အလွန်ကြမ်းကြုတ်လှသည်ဆိုသော တိုက်ကြက်ကြီးမှာ လင်းကျင်း၏ လက်အောက်တွင် အလွန်ပင် ယဉ်ပါးနေပြီး၊ လင်းကျင်းက ၎င်း၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းက ဝေချန်ယုံနှင့် ဝေပိတို့ ညီအစ်ကိုကို အရူးများသဖွယ် ကြည့်နေကြတော့သည်။
အခန်း (၈) - ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်
လင်းကျင်း၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် လူအုပ်ကြီး၏ တိတ်ဆိတ်သွားမှုတို့က ဝေညီအစ်ကိုတို့၏ ပျာယာခတ်နေသော အမူအရာကို ပိုမိုသိသာသွားစေသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ စူးစူးဝါးဝါး အကြည့်များကို ခံလိုက်ရသောအခါ ဝေချန်ယုံ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်သွားပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း ဗလာဖြစ်သွားတော့သည်။
“ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဝေပိမှာလည်း အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေ၏။
“အစ်ကိုကြီး... ဒီကြက်က အလဲခံလိုက်ရတာလား မသိဘူးနော်။ အရင်ကဆို ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကိုတောင် ဆိတ်သတ်တဲ့ကောင်က အခုကျမှ ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်တာလဲ”
ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ လုံးဝကို ကြောင်အသွားကြသည်။ ဤတိုက်ကြက်ကြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းလော။
ဝေချန်ယုံကမူ ထိုအချက်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ အော်လိုက်သည်။
“သတိထားနော်... ဒီကောင် သတိမဝင်သေးလို့ ဖြစ်မှာပါ။ သတိဝင်လာရင်တော့ သွေးချောင်းစီးကုန်လိမ့်မယ်။ လှောင်အိမ် တံခါးကို အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်စမ်း”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွာသားများမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။
“ဆရာဝေ ဘာဖြစ်နေတာလဲဗျာ... ကြက်တစ်ကောင်ကို အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလား”
လင်းကျင်းသည် တိုက်ကြက်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်တင်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ တံဆိပ်တစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး လင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် မည်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
ခေတ္တအကြာတွင် လင်းကျင်းသည် တိုက်ကြက်ကို လှောင်အိမ်ထဲမှ အသာအယာ မ,ချီထုတ်လိုက်သည်။ ဝေချန်ယုံနှင့် ဝေပိတို့မှာ ပေါက်ကွဲခါနီး ဗုံးတစ်လုံးကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ကာ အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြ၏။
လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တိုက်ကြက်ကို သူ၏ဘေးတွင် ချထားလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ဝေချန်ယုံအား စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ လင်းကျင်းသည် စုတ်တံကိုယူကာ မှင်တို့ပြီး အစီရင်ခံစာကို စတင် ရေးသားတော့သည်။
အကဲဖြတ်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်းကျင်းသည် အစီရင်ခံစာပေါ်တွင် တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ကာ ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်ယောက်”
ဤမျှနှင့်ပင် အကဲဖြတ်မှု ပြီးသွားခဲ့ပြီလော။
အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် အေးဆေးလွန်းနေသည်။ သို့သော် ဝေချန်ယုံမှာမူ တိုက်ကြက်၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော အစီရင်ခံစာကို သွားယူရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေ၏။
“အစ်ကိုကြီး... အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"
ဝေပိက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ဝေချန်ယုံမှာလည်း အကြံကုန်နေချေပြီ။ သူ စီစဉ်ထားသမျှမှာ တက်တက်စင်အောင် လွဲချော်ကုန်သည်။ သို့သော် သူက လူကြီးလူကောင်း ပုံစံဖမ်းကာ “ရတယ်၊ ငါတို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်။ အစီရင်ခံစာကို သွားယူလိုက်။ သူ ဘာပဲရေးရေး ငါတို့က အမှားပဲလို့ ငြင်းမယ်”
ဝေပိက ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်နေ၏။
“ဘာလို့ မသွားတာလဲ”
ဝေချန်ယုံက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်၏။
“ကျွန်တော် မသွားရဲဘူးဗျ"
ဝေပိက အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်”
ဝေချန်ယုံက ဆဲဆိုကာ သတ္တိမွေးပြီး ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ သို့သော် တိုက်ကြက်က အတောင်ပံကို တစ်ချက် ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဝေချန်ယုံမှာ လန့်ဖျန့်ကာ အနောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားတော့သည်။
ဝေညီအစ်ကိုတို့မှာ ဤနေရာမှ ထွက်သွားချင်သော်လည်း မခံချင်စိတ်ကလည်း ရှိနေပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းကျင်းသည် နောက်ဆုံး သားရဲကို အကဲဖြတ်ပြီးနောက် ကိုယ်လက်ဆန့်ကာ အနားယူလေသည်။ ကျောက်ရင်က အစီရင်ခံစာများကို စုစည်းကာ သိမ်းဆည်းလိုက်၏။
“ဆရာလင်း... ဟိုလူနှစ်ယောက်က မသွားသေးဘူးရှင်”
လင်းကျင်းက လျစ်လျူရှုထားရန်သာ အချက်ပြလိုက်သည်။ “နေဝင်တော့မယ်... ကဲ... မြို့ကို ပြန်ကြစို့”
လင်းကျင်းနှင့် ကျောက်ရင်တို့ မြို့သို့ ပြန်သွားကြသောအခါ ဝေညီအစ်ကိုတို့မှာ ကြောင်အအဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ တိုက်ကြက်ကြီးနှင့် အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။
လင်းကျင်းသည် မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ရင်အား အနားယူရန် လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခနော်ခနဲ့ အိမ်လေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အဖော်သားရဲ ရှောင်ဟော့ မှာမူ ဆေးလုံးလေး စားပြီးသည့်နောက် ပိုမို လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။
လင်းကျင်းသည် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ဝယ်လာသော အသားများကို ဆန်နှင့်ရော၍ ချက်ပြုတ်လေသည်။ သူနှင့် ရှောင်ဟော့တို့မှာ အလွန်ပင် ဆာလောင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။
ထိုစဉ် လင်းကျင်း၏ အိမ်ခြံစည်းရိုး တံတိုင်းပေါ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဲဗာလက်စတင်းမြို့မှ တိုက်ကြက်ကြီးပင် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် 'သားရဲများကို ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်း'ကို သုံး၍ ဤသားရဲအား ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ကြက်၏ တကယ့် အစွမ်းမှာ အံ့မခန်းလှပေ။
[အဆင့် (၂) ပြင်းထန်သားရဲ - တိုက်ကြက်]
[ဂုဏ်သတ္တိ - မီး ။ ပါရမီအဆင့် - ၅]
[ထူးခြားချက် - ရွှေကျီးကန်း၏ သွေးမျိုးဆက် အစအနများ ပါဝင်နေသည်!]
ရွှေကျီးကန်းဆိုသည်မှာ နေနတ်ဘုရား၏ အသွင်ပွား ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသော ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ ငှက်ကြီး ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ သွေးမျိုးဆက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေခြင်းမှာပင် ကျောက်လိပ်ပြာ၏ နဂါးသွေးမျိုးဆက်ထက် များစွာ တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။
“မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ချင်လို့လား”
လင်းကျင်းက မေးလိုက်ရာ တိုက်ကြက်ကြီးမှာ တံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ရှောင်ဟော့၏ ညစာကို ဝင်စားလေတော့သည်။
“ကောင်းပြီလေ... နေချင်ရင်လည်း နေပေါ့။ ငါ မင်းကို 'ရွှေဝါ'လို့ နာမည်ပေးမယ်”
လင်းကျင်းက တိုက်ကြက်က်ုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။