အခန်း (၉-၁၀)
Vol. 1 Ch. 9-10
အခန်း (၉) - တမင်သက်သက် အခက်အခဲလုပ်ခြင်း
သားရဲအကဲဖြတ် ခရီးစဉ်တစ်ခုစီ အပြီးတိုင်းတွင် အကဲဖြတ်ဆရာများသည် အသင်းခွဲသို့ အစီရင်ခံစာများ တင်ပြရန် တာဝန်ရှိသည်။ အသင်းခွဲရုံးခန်းသည် ထိုကဲ့သို့သော နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကိုင်တွယ်ရသလို အကဲဖြတ်ဆရာများအတွက် လုပ်ခလစာ ထုတ်ပေးခြင်းကိုလည်း တာဝန်ယူရ၏။
လင်းကျင်းနှင့် ကျောက်ရင်တို့သည် နံနက်စောစောတွင် ဆုံတွေ့ကြပြီး အကဲဖြတ်မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရုံးခန်းသို့ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် သစ်သားအဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့ ရုံးခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရုံရှိသေး... တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ ထိုသူမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မထေမဲ့မြင်ပြောလိုက်သည်။
“လင်းကျင်း... မင်းက ဘာလို့ မေပယ်မြို့မှာ ရှိနေသေးတာလဲ... ဌာနမှူးက မင်းကို အဲဗာလက်စတင်းမြို့ဆီ အကဲဖြတ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား”
ထိုသူမှာ အရပ်ပုပု၊ မျက်လုံးမှေးမှေးနှင့် ကြည့်ရသည်မှာ ကောက်ကျစ်မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။ သူ၏ အင်္ကျီလက်တွင် အလုပ်သင်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့် လှိုင်းတွန့်ပုံစံ အမှတ်အသား ပါဝင်သည်။
ကျိုးရှို့ ...
လင်းကျင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ပေါ်လာ၏။ ဤသူမှာ အသင်းခွဲရုံးခန်း၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သင်များထဲတွင် ဒုတိယအဆင့် ရထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဌာနမှူး ဝမ်ကျိနှင့် သက်တူရွယ်တူခန့် ရှိပြီး၊ အသင်းခွဲတွင် နှစ်အတော်ကြာ ကျင်လည်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် အချို့သော တာဝန်များကို ကိုင်တွယ်ခွင့် ရထားသည်။ သို့သော် သူသည် အောက်ခြေလူတန်းစားများအပေါ် ရက်စက်ပြီး အထက်လူကြီးများကိုမူ ဖားတတ်သည့် စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်၏။
မူရင်းလင်းကျင်းသည် ဤလူ၏ လက်ထဲတွင် အတော်လေး နှိပ်စက်ခံခဲ့ရဖူးသည်။ အသိအမှတ်ပြု အကဲဖြတ်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် အလုပ်သင်တစ်ဦး၏ နှိမ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့်အတွက် မူရင်းလင်းကျင်းမှာ တကယ်ပင် သိက္ခာမဲ့လှပေသည်။
“ဘာတွေ ကြောင်ကြည့်နေတာလဲ... ငါမေးတာ ဖြေလေ။ မင်း အဲဗာလက်စတင်းမြို့ကို မသွားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"
ကျိုးရှို့က လင်းကျင်းအား အမှားတစ်ခုခု မိသွားပြီအထင်ဖြင့် ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက အေးစက်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"သွားခဲ့တယ်"
ကျိုးရှို့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မယုံကြည်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အစီရင်ခံစာကို အတုလုပ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ။ မင်းသာ လိမ်နေတာဆိုရင် ဒီနေ့ပဲ မင်းရဲ့ အကဲဖြတ်လက်မှတ်ကို သိမ်းပြီး အသင်းကနေ နှင်ထုတ်ပစ်လို့ ရတယ်”
လင်းကျင်းက ကျိုးရှို့အား ဂရုပင်မစိုက်ဘဲ ကျောက်ရင်ကို အချက်ပြလိုက်ရာ၊ သူမက အကဲဖြတ်မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျိုးရှို့က စာအုပ်ကိုယူကာ ကြည့်လိုက်ရာ အဲဗာလက်စတင်းမြို့ အာဏာပိုင်များ၏ တံဆိပ် ပါရှိသဖြင့် လင်းကျင်း အမှန်တကယ် သွားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သို့သော် သူ စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ...
“အကောင်ရေ ၁၆၃ ကောင် ဟုတ်လား? မင်းတို့ ငါ့ကို အရူးမှတ်နေတာလား” ကျိုးရှို့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဌာနမှူးက မင်းကို မနေ့က နေ့လယ်မှ လွှတ်လိုက်တာ။ မင်း ချက်ချင်းသွားပြီး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်ရင်တောင် ဒီလောက်အများကြီးကို အကဲဖြတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လိမ်မယ်ဆိုရင်တောင် နည်းနည်းပါးပါး ဦးနှောက်သုံးဦးမှပေါ့”
သူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။
ကျောက်ရင်က မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အလုပ်သင် ကျိုး... ရှင်က မှတ်တမ်းကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဆရာလင်းကို လိမ်နေတယ်လို့ ပြောတာက အရမ်းလွန်လွန်းရာ မကျဘူးလား”
“မင်းလို အလုပ်သင်အသစ်လေးက ငါ့ကို ဆရာလုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ဖယ်စမ်း”
ထိုစဉ် ကျိုးရှို့၏ အနောက်မှ အဝါရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ကျောက်ရင်ဆီသို့ ဒုံးပျံကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ကျောက်ရင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူမ၏ အဖော်သားရဲ 'သင်းခွေချပ်' က ရှေ့မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။
ဘုန်း...
သင်းခွေချပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အဝါရောင်အရိပ်မှာ ကျိုးရှို့၏ ဘေးသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အဝါရောင် ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤဝံပုလွေမှာ ထူးခြားသည့် မျိုးစိတ်ဖြစ်ပြီး ကျောပေါ်တွင် အဝါရောင် အမွေးအတောင်များ ပါရှိကာ လေဓာတ်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ၎င်းသည် အဆင့် (၂) သားရဲ ဖြစ်၏။
ကျောက်ရင်သည် သူမ၏ သင်းခွေချပ်လေး ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ သင်းခွေချပ်၏ အကြေးခွံအချို့ ကွာကျသွားပြီး သွေးများ ထွက်နေချေပြီ။
“မင်းလို အဆင့်မရှိတဲ့ ကောင်မလေးက ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဒါက မင်းအတွက် သင်ခန်းစာပဲ၊ အမှတ်ထားလိုက်” ကျိုးရှို့က မာန်တက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျောက်ရင်မှာ ဒေါသထွက်သော်လည်း ကျိုးရှို့၏ သားရဲမှာ အဆင့် (၂) ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ အဆင့် (၁) သားရဲက ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို သိနေသည်။
ထိုစဉ် ဘေးနားမှ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ကျောက်ရင်... မင်းရဲ့သားရဲ ဒဏ်ရာရသွားပြီ၊ ငါ ခဏကြည့်ပေးမယ်။ ပြီးရင် အဲဒီလူပုလေးကို ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်။ မှတ်ထားပါ... မင်းကို လာရိုက်တဲ့သူကို မင်းက ပြန်ရိုက်ရမယ်”
လင်းကျင်းသည် သင်းခွေချပ်၏ ဦးခေါင်းကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။ ကျိုးရှို့ကမူ “လူပု” ဟု ခေါ်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး-
“ဒါက ငါကြားဖူးသမျှထဲမှာ အပြောင်အပျက်ဆုံး စကားပဲ။ လင်းကျင်း... မင်းလို အဆင့်မရှိတဲ့ကောင်က ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာမို့လဲ... အေး... အကယ်၍ ဒီကောင်မလေးကသာ ငါ့ကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်ရင် သူ့ကို ငါ့ရဲ့ ဆရာလို့တောင် ခေါ်လိုက်ဦးမယ်”
“ဒါ မင်းပြောတဲ့စကားနော်... အားလုံး ကြားကြတယ် မဟုတ်လား”
လင်းကျင်းက လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သင်းခွေချပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် နှိပ်နယ်ပေးလေတော့သည်။
ကျောက်ရင်ကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောရှာသည်။ “ဆရာလင်း... မဖြစ်နိုင်ပါဘူးရှင်။ ကျွန်မသားရဲက အဆင့် (၁) ပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ့သားရဲက အဆင့် (၂) လေ”
လင်းကျင်းက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်၏။
“စိတ်မပူနဲ့။ မင်းရဲ့ သင်းခွေချပ်မှာ ပါရမီရှိတယ်။ အဆင့် (၂) ကို တက်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေ ပွင့်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ဟိုလူပုရဲ့ သားရဲထက်တောင် ပိုတောင်သွားလိမ့်မယ်”
ကျောက်ရင်ကမူ လင်းကျင်း စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ဟုသာ ထင်မိတော့သည်။ သားရဲတစ်ကောင်ကို အဆင့်တက်စေရန်မှာ လွန်စွာ ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူမ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်...
သင်းခွေချပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်ခဲလေးများမှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားတော့သည်။
“အဆင့်... အဆင့် (၂)”
ကျောက်ရင်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် ကြိုးစားရမည်ဟု ထင်ထားသော အဆင့်တက်ခြင်းမှာ ယခု မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီ။ သင်းခွေချပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ဆခန့် ကြီးမားလာပြီး အကြေးခွံများမှာ ပိုမို ထူထဲမာကျောလာကာ လက်သည်းများမှာလည်း အလွန်ပင် စူးရှသွားတော့သည်။ မြေဓာတ်စွမ်းအားများကလည်း သားရဲလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွှမ်းခြုံလာခဲ့ပြီ။
ကျိုးရှို့မှာမူ မျက်လုံးပြူးကာ ကြောင်အသွားတော့သည်။ လက်ဖြင့် ခေတ္တမျှ နှိပ်နယ်ပေးရုံဖြင့် သားရဲတစ်ကောင် အဆင့်တက်သွားသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
“ရပြီ”
လင်းကျင်းက သင်းခွေချပ်ကို ပုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ကျောက်ရင်... သွားပြီး သူ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့”
ကျောက်ရင်၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လင်းကျင်းကို ရိုသေလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။ ဌာနမှူးပင် မလုပ်နိုင်သော အရာကို ဆရာလင်းက အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ပြသွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် ဆရာလင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်ယူပေးရန်အတွက် ကျိုးရှို့အား ပြတ်သားစွာ ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၁၀) - ဆရာ
ကျောက်ရင်သည် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။
ယခင်က သူမ၏ သားရဲမှာ ကျိုးရှို့၏ သားရဲထက် အဆင့်နိမ့်နေသဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်။ ယခုမူ နှစ်ကောင်လုံးမှာ အဆင့် (၂) ချင်း တူညီသွားပြီဖြစ်ရာ သူမ ကြောက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ အကဲဖြတ်ဆရာ လင်း ပြောခဲ့သလိုပင်... တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို လာရိုက်လျှင် ကိုယ်က ပြန်ရိုက်ရမည် မဟုတ်ပါလား။
ကျောက်ရင်က သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်း ဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ သင်းခွေချပ်မှာ ကိုယ်ထည် ကြီးထွားလာပြီး ကျိုးရှို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ကျိုးရှို့၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ သားရဲနှစ်ကောင်လုံး အဆင့်တူသွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အသာစီးရမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အဆင့်တက်ခါစ သားရဲတစ်ကောင်က သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယူဆထားဆဲပင်။
“လေပြင်းလက်သည်း”
ကျိုးရှို့က လက်သည်းပုံစံ လုပ်၍ အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အဝါရောင်ဝံပုလွေက လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
“ဝင်တိုက်စမ်း”
ကျောက်ရင်က တည်ငြိမ်စွာပင် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သင်းခွေချပ်၏ အဓိက စွမ်းရည်မှာ ခံစစ်ဖြစ်သည်။ ယခင်က အဆင့်နိမ့်နေသဖြင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ယခု အဆင့်တူသွားချိန်တွင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သင်းခွေချပ်သည် လေဖိအားများကို ဖောက်ထွက်ကာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ ဝံပုလွေ၏ လက်သည်းချက်များမှာ သင်းခွေချပ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစင်းရာ အနည်းငယ်မျှသာ ထင်ကျန်ရစ်၏။ သင်းခွေချပ်က ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်သောအခါ အဝါရောင်ဝံပုလွေမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှက်တကွဲ လဲကျသွားပြီး သင်းခွေချပ်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
ကျိုးရှို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒုတိယဂါထာကို ရွတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျောက်ရင်က သင်းခွေချပ်ကို ကျိုးရှို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ငါ အရှုံးပေးတယ်”
ကျိုးရှို့က တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။
သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သင်းခွေချပ်၏ လက်သည်းများမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထောက်ထားပြီး ဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှ ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ထွက်လာနိုင်ပေသည်။
ကျောက်ရင်က သင်းခွေချပ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးဖိနိုင်တော့ပေ။ ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း အံ့သြမှင်သက်နေကြ၏။ လင်းကျင်းက ကျောက်ရင်ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ပြောစဉ်က သူတို့အားလုံး ရယ်ချင်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ အမှန်တကယ်ပင် အနိုင်ရသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
“လင်းကျင်းက အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ ပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သင်းခွေချပ်ကို အဆင့်တက်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ”
ကျောက်ရင်သည် လင်းကျင်းရှေ့သို့ သွားကာ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လင်းကျင်းသည် သင်းခွေချပ်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပေးရန် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်တော့ သင်းခွေချပ်မှာ အဆင့်တက်ရန် နီးစပ်နေပြီးသားဖြစ်သဖြင့်သာ လင်းကျင်း၏ အကူအညီဖြင့် အောင်မြင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းက မြေပြင်ပေါ်မှ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျိုးရှို့... မင်း ရှုံးပြီနော်။ လောင်းကြေးက လောင်းကြေးပဲ”
ကျိုးရှို့၏ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် ကျောက်ရင်ကို “ဆရာ” ဟု ခေါ်ပါမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ဌာနမှူးနှင့် သက်တူရွယ်တူဖြစ်ရာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဆရာဟု ခေါ်ရမည်မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေသည်။
“အဲဒါက... ငါက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပြောလိုက်မိတာပါ။ တကယ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
ကျိုးရှို့က လှည့်ပတ်ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလေသည်။
လင်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “စကားပြောပြီးရင် တာဝန်ယူရတယ်လေ။ လောင်းထားတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ကျိုးရှို့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ရတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေတော့သည်။
ထိုစဉ် လင်းကျင်းက စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်၏။
“ကျိုးရှို့... မင်းရဲ့ ဝံပုလွေက အခုတလော အမွှေးတွေ အရမ်းကျွတ်နေတယ် မဟုတ်လား”
ကျိုးရှို့က ကြောင်သွားပြီး အေးစက်စွာပြန်မေးသည်။
“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ"
လင်းကျင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်ပြောသည်။
“မင်းရဲ့ သားရဲက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ အရေးကြီးတဲ့ နေရာမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့တာ။ မင်းက အချိန်မီ မကုသခဲ့ဘဲ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းနေခဲ့တယ်။ ကြည့်ရတာတော့ သန်မာနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခု သေလုမြောပါး ဖြစ်နေပြီ”
ကျိုးရှို့က လှောင်ရယ်လိုက်သော်လည်း လင်းကျင်းက ဆက်လက်၍ ဝံပုလွေ၏ လက္ခဏာများကို တစ်ခုချင်းစီ ထောက်ပြလိုက်သောအခါ (ဥပမာ- သန်းခေါင်ယံတွင် နုံးခွေနေခြင်း၊ အစာမစားခြင်း၊ ဝမ်းထဲတွင် သွေးပါခြင်း) ကျိုးရှို့မှာ အံ့သြလွန်း၍ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ လင်းကျင်း ပြောသမျှမှာ တစ်ခုမှ မလွဲပေ။
“မင်းရဲ့သားရဲက လေဓာတ်ဖြစ်လို့ မြေဓာတ် ဒါမှမဟုတ် ရွှေဓာတ်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ရင် သူ ငြင်းဆန်မှု ရှိ၊ မရှိ သိနိုင်တယ်။ အခု မင်းရဲ့သားရဲက နာကျင်လွန်းလို့ လဲကျသွားပြီ... မြင်လား” လင်းကျင်း ပြောနေစဉ်မှာပင် ဝံပုလွေမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ နာကျင်စွာဖြင့် လူးလိမ့်နေတော့သည်။
ကျိုးရှို့၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွား၏။ လင်းကျင်းပြောသမျှ အမှန်တွေချည်းပင်။ လင်းကျင်းသည် ကျောက်ရင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ရင်း- “အဲဗာလက်စတင်းမြို့က အစီရင်ခံစာတွေကိုလည်း သွားစစ်ကြည့်လိုက်ဦး၊ အဲဒါတွေက အမှန်တွေလားဆိုတာကိုပေါ့” ဟု ပြောခဲ့သည်။
ကျိုးရှို့သည် သူ၏ အဖော်သားရဲကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇာတ်မာန်များကို ဘေးချိတ်ကာ လင်းကျင်းအနောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားတော့သည်။
“ဆရာလင်း... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”
သူသည် လင်းကျင်းအား ခေါ်ဝေါ်သည့် အသုံးအနှုန်းပင် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ သူ၏ သားရဲ သေဆုံးသွားပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ရာထူးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။ သို့သော် လင်းကျင်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်နေသဖြင့် ကျိုးရှို့မှာ စိုးရိမ်လွန်း၍ အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။
“ကျွန်တော် မှားပါတယ် ဆရာ... ဆရာမလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာလင်းကို ပြောပေးပါဦး ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်”