အခန်း (၁၃-၁၄)
Vol. 1 Ch. 13-14
အခန်း (၁၃) - သိုးသွားချေးရာ ဆိတ်ပါလာခြင်း
“အကဲဖြတ်ဆရာ လင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြစမ်း”
တုံးဟယ်က ဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းကလည်း ချက်ချင်းပင် ဉာဏ်နီဉာဏ်စလွှတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာ လင်းက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ခေါက်လုံး ပစ္စည်းပြတ်နေတုန်း ရောက်လာလို့ နောက်မှလာဖို့ ပြောလိုက်ရတာပါ”
“ဩော် ဒါကြောင့်ကိုး... အကဲဖြတ်ဆရာ လင်း... ကျွန်တော်တို့ ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှာက အလုပ်တွေ အရမ်းများတော့ ပစ္စည်းပြတ်တာမျိုးက ခဏခဏပါပဲ”
တုံးဟယ်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက သူတို့နဲ့ စကားအရှည်မဆက်ချင်တော့ဘဲ လိုရင်းကိုသာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီနေ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လာထုတ်သွားတဲ့သူတွေ အများကြီးကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်... မင်းတို့ ထပ်ပြီး ပစ္စည်းပြတ်နေပြန်ပြီလို့တော့ မပြောနဲ့တော့နော်”
“မဖြစ်နိုင်တာဗျာ... အမြဲတမ်း ပစ္စည်းပြတ်နေရင် မန်နေဂျာဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူရမှာပေါ့... အကဲဖြတ်ဆရာ လင်းကတော့ ကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာပဲ... ဟားဟား”
တုံးဟယ်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ လင်းကျင်းကို ကျိန်ဆဲနေ၏။ လင်းကျင်းသည် ယနေ့တွင် အတော်လေး ပါးနပ်နေပြီး တုံးဟယ်ကို စကားလုံးများဖြင့် ထောင်ဖမ်းရန် ကြိုးစားနေသည် မဟုတ်ပါလား။
“ကဲ သွားစမ်း... သိုလှောင်ရုံစာရင်းကို သွားစစ်ပြီး အကဲဖြတ်ဆရာ လင်း လိုချင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ သွားယူပေးလိုက်”
တုံးဟယ်က သူ့လက်အောက်ငယ်သားကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဝန်ထမ်းက လင်ဗန်းတစ်ခုဖြင့် ပြန်လာသည်။ လင်ဗန်းပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံး တင်ထား၏။ တုံးဟယ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူက ကျောက်တုံးတွေ ပေးဖို့ ကတိပေးခဲ့သော်လည်း လင်းကျင်းက လူပုံအလယ်မှာ သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့သည့်အတွက် လွယ်လွယ်နှင့်တော့ လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ကျားချန်းကလည်း ကြည့်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဒီကျောက်တုံးတွေက အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် အရည်အသွေးကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ အားလုံးက အပြစ်အနာအဆာပါတဲ့ ကျောက်တုံးတွေသာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ယိုစိမ့်ကုန်ခမ်းနေသည့် ကျောက်တုံးတွေကို အပြင်ပန်းမှာ မသိသာအောင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
‘လင်းကျင်း... မင်းက ငါ့ဆီက ပစ္စည်းတွေ အလွယ်တကူ ရသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား... အိပ်မက်မက်နေလိုက်... ဒီကျောက်တုံးတွေကို ယူပြီး ဒီတံခါးဝကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်လဲလို့ မရတော့ဘူး’
တုံးဟယ်က သူ့ဘာသာ ကြုံးဝါးနေသည်။
လင်းကျင်းသည် တစ်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ကျောက်တုံးကို ထိလိုက်သည်နှင့် သားရဲပြတိုက်က ပေးလိုက်သည့် သတင်းအချက်အလက်ကြောင့် သူသည် ရင်ခုန်သွားရ၏။
ဒီကျောက်တုံးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မရှိတော့တဲ့ ကျောက်လွှာနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ရှားပါးသော စွမ်းအင်ကျောက်တုံးဖြစ်ပြီး ရှောင်ဟော့အတွက် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။
“ကျေးဇူးပါပဲ မန်နေဂျာတုံး”
လင်းကျင်းက လင်ဗန်းကို ယူလိုက်သည်။
“သွားနိုင်ပါပြီ”
တုံးဟယ်က အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် နှင်လိုက်၏။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းက ဘေးတွင်ရှိသော သံတူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချကာ တစ်တုံးချင်းစီ ထုခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။
ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း
ကျောက်တုံးသုံးတုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။ တုံးဟယ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်၏။
“လင်းကျင်း မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ဒါတွေက ငါ့ပစ္စည်းတွေပဲ... ငါ့စိတ်ကြိုက် လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်... ဒီကျောက်တုံးတွေက ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ... အပြင်ဘက်မှာပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရှိသလိုလိုနဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ရိုးရိုးကျောက်တုံးတွေလိုပါပဲလား”
လင်းကျင်းက ဆက်ပြီး ထုခွဲနေရင်းမှပင် ပြောလိုက်သည်။
ခန်းမတစ်ခုလုံး ရှိနေသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထောက်ပံ့ရေးဌာနက အတုအယောင်ကျောက်တုံးတွေ ထုတ်ပေးနေသည်မှာ လူပုံအလယ်တွင် ပေါ်သွားချေပြီ။ တုံးဟယ်သည် အခြေအနေမဟန်တော့သည်ကို သိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။
“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ဘာလို့ ဒီထဲမှာ အဆင့်မမီတဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ပါနေရတာလဲ... အကဲဖြတ်ဆရာ လင်း... ခင်ဗျား လုပ်တာ မှန်ပါတယ်... ကျောက်တုံးစစ်ဆေးတဲ့သူနဲ့ သိုလှောင်ရုံတာဝန်ခံကို အခုချက်ချင်း ခေါ်ခဲ့စမ်း”
လင်းကျင်းတွင် နောက်ဆုံးတစ်တုံးသာ ကျန်တော့သည်။ ၎င်းမှာ မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်း ပါသည့် ကျောက်တုံးပင်။ သူက အားကုန်သုံး၍ ထုချလိုက်သည်။ ကွဲအက်သံနှင့်အတူ မီးတောက်တစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး သန့်စင်သော မီးဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
“မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းပဲ”
တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာတုံး ဘာလုပ်မလို့လဲ”
လင်းကျင်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“လင်းကျင်း အဲဒါက မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းပဲ... မင်း အဲဒါကို ယူသွားလို့ မရဘူး”
တုံးဟယ်က အလောတကြီး ပြောသည်။
“စည်းကမ်းအရ ဒီကျောက်တုံးက ငါ့ပစ္စည်းပဲ... အထဲမှာ ဘာပဲပါပါ ငါနဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်”
လင်းကျင်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
အခန်း (၁၄) - ထူးဆန်းသူနှစ်ဦး ဆုံတွေ့ခြင်း
လင်းကျင်းသည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်၏။ အဆင့် (၁) သားရဲစွမ်းအင်ဆေးလုံး ဝယ်ယူရန် မေ့ကျန်ခဲ့ခြင်းကို သတိရသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့... စခဲ့တဲ့ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ဖို့ ပြန်သွားရမှာပဲ”
လင်းကျင်းသည် မိမိဘာသာ ညည်းညူလိုက်သည်။ မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းကြောင့် ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်နေမည့် တုံးဟယ်ကို ပြန်ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော်လည်း၊ သားရဲဆေးလုံးရရှိရန် ထောက်ပံ့ရေးဌာနကသာ အလွယ်ကူဆုံးနေရာ ဖြစ်နေသည်။
တကယ်တော့ ရှောင်ဟော့ အဆင့်တက်ရန် သားရဲဆေးလုံးသည် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမဟုတ်ပေ။ မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းရှိနေသဖြင့် ဆေးလုံးမပါဘဲလည်း အဆင့်တက်နိုင်သော်လည်း၊ ဆေးလုံးရှိလျှင် အောင်မြင်နှုန်း ပိုမိုသေချာစေမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း သားရဲပြတိုက်ထဲတွင် ရှောင်ဟော့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အခြားနည်းလမ်းများကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းကို ရရှိပြီးနောက်မှ ပေါ်လာသော နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။
“ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း နည်းလမ်း... လိုအပ်သောပစ္စည်းများ... မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်း နှင့် နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး”
လင်းကျင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အကဲဖြတ်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် 'ပြီးပြည့်စုံသော' အဆင့်တက်နည်းအကြောင်း သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
“ဒီနည်းလမ်းက တစ်ဆင့်တည်းနဲ့ နှစ်ဆင့်ကျော် တက်လှမ်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ... သားရဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်ပေးပြီး မွေးရာပါ အရည်အသွေးကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်”
လင်းကျင်းသည် ဖတ်ရင်းနှင့်ပင် အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လင်းကျင်းသည် အစပိုင်းက ရှောင်ဟော့ကို သိပ်သဘောမကျခဲ့ပေ။ ရှောင်ဟော့သည် သာမန်အရည်အသွေးရှိသော မီးဝံပုလွေတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သဖြင့် အခြားသားရဲတစ်ကောင်နှင့် လဲလှယ်ရန်ပင် သူ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ရှောင်ဟော့သည် လင်းကျင်း၏အသက်ကို ကယ်ရန် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စတေးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအတွေးကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်တော့သည်။ ယခု တွေ့ရှိလိုက်သော နည်းလမ်းမှာ ရှောင်ဟော့အတွက် အထူးဖန်တီးထားသကဲ့သို့ပင်။
“ရှောင်ဟော့... မင်းက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ”
လင်းကျင်းက ရယ်မောရင်း ရှောင်ဟော့၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်ဟော့ကမူ ဘာမှနားမလည်ဘဲ သူ့သခင်ကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။
လင်းကျင်းသည် လမ်းဘေးတွင် ခေတ္တထိုင်ချလိုက်ပြီး 'နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး' ဖော်စပ်နည်းကို သားရဲပြတိုက်ထဲတွင် အသေးစိတ် ဖတ်ရှုနေတော့သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများကမူ လင်းကျင်းကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြ၏။
“ဟိုမှာ လင်းကျင်း မဟုတ်လား... သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“မသိဘူးလေ... မျက်စိမှိတ်ပြီး ခွေးခေါင်းကို သာယာနေပုံရတယ်... ခွေးခေါင်းပွတ်ရတာ အဲလောက် အရသာရှိလို့လား”
“ငါကြည့်ရသလောက်တော့ သူ့ဦးနှောက် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်”
ထိုအချိန်တွင် လူအများကြားမှ အသားဖြူဖြူ လူငယ်တစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာသည်။ သေချာကြည့်လျှင် ထိုသူမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးက ယောက်ျားလေးအဝတ်အစား ဝတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်၏။ သူမ၏နောက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ရိုသေသမှုဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။
“လုပို... ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပါ”
ထိုအမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မလေး... မြို့တော်အသင်းချုပ်က ပညာရှင်တွေရှိပါရက်နဲ့ ဒီလို မြို့ငယ်လေးက အသင်းချုပ်မှာ ဘာလို့ နံပါတ်စဉ် စောင့်ယူနေရတာလဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးလျောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ရှိတယ် မဟုတ်လား”
အဖိုးအိုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်စောင်းကြောင့် စကားစဖြတ်လိုက်ရသည်။
“ငါက စိတ်အပန်းဖြေဖို့ လာတာပါ... ဆရာကြီးလျောင်က ပညာရှိပေမဲ့ တခြားသူတွေကိုလည်း လျှော့မတွက်သင့်ဘူး... ဌာနမှူးနဲ့ ဂေါင်ကျန်းဆီမှာ နံပါတ်စဉ်မရရင် တခြား အကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိဦးမှာပဲ”
“အဲဒီလူအကြောင်း ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်... နာမည်အရမ်းပျက်နေတဲ့သူပါ... သူက သားရဲတွေကို အကဲဖြတ်တာ အမြဲမှားလေ့ရှိတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ပဲ”
အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် ခွေးတစ်ကောင်ကို မျက်စိမှိတ်ပြီး ပွတ်သပ်နေသည့် လင်းကျင်းကို သူမ မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ဝင်စားသွား၏။ သူမသည်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက လူထူးလူဆန်းဟု အသတ်မှတ်ခံရသူဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းကို မြင်သောအခါ ရင်းနှီးသလို ခံစားရပြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ရပြီ”
အတန်ကြာမှ လင်းကျင်း မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ဆေးဖော်စပ်နည်းကို အလွတ်ရသွားသည်။ ဘေးတွင် လူတစ်ယောက် ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်း အံ့အားသင့်သွား၏။
“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ယောက်ျားလေးလို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။
“ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းကို လေ့လာနေတာပါ”
လင်းကျင်းက အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။
“ရှင်က သားရဲအကဲဖြတ်ဖို့ လာတာလား... ဒါမှမဟုတ်...”
လင်းကျင်းက သူမဘေးတွင် မည်သည့်သားရဲမှ မရှိသည်ကို တွေ့သဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အင်း... လမ်းညွှန်ချက်တချို့ လိုချင်လို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ဌာနမှူးနဲ့ မတွေ့ရဘူး ဖြစ်နေတယ်”
“ငါ ကြည့်ပေးလို့ ရတယ်လေ”
လင်းကျင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရာ သူမကလည်း ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။
“ရတာပေါ့”
နောက်ဆုံးတော့ ဖောက်သည်တစ်ယောက် ရပြီ။ တစ်နေ့ကို ဖောက်သည်တစ်ယောက်မှ မရှိလျှင် လင်းကျင်း၏ လစာမှာ အဖြတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
“ဒါနဲ့... ငါ့ဆီက နံပါတ်ပြား ယူထားပြီးပြီလား”
လင်းကျင်းက မေးရာ သူမက ခေါင်းခါပြသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းက နံပါတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။
“ဒါဆိုလည်း ရပါတယ်... ဒီမှာ ငါ့နံပါတ်ပြားယူထားလိုက်... နောက်မှ အပြင်မှာ စာရင်းသွင်းပြီး အခကြေးငွေ ပေးလိုက်ပေါ့”
လင်းကျင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ရင်း ခဏစောင့်နေသည်။ အမျိုးသမီးက ဘာမှမပြောသဖြင့် သူကပဲ အိုးတိုးအောက်တေးဖြင့် မေးလိုက်ရ၏။
“ဒါနဲ့... သားရဲက ဘယ်မှာလဲ”
“သားရဲ မရှိဘူး”
အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
လင်းကျင်း မှင်တက်သွား၏။ ‘သွားပြီ... ဒီလူတော့ ရူးနေပြီ ထင်တယ်’ ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သားရဲမရှိဘဲ ဘာကို အကဲဖြတ်ရမှာလဲ။
ခဏအကြာတွင် ထိုအမျိုးသမီးက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ရှင် ကြည့်ပေးနိုင်မလား”
ဘာကို ကြည့်ရမှာလဲ။ လင်းကျင်း တစ်ယောက်တော့ ဒီအလှလေးသည် သူ့ကို နောက်ပြောင်နေသည်လား၊ သို့မဟုတ် ဦးနှောက်တွင် ပြဿနာရှိနေသလားဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သတည်း။