အခန်း (၁၅-၁၆)
Vol. 1 Ch. 15-16
အခန်း (၁၅) - ပိုက်ဆံက ပထမ
လင်းကျင်းသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မရှင်းပြချင်တော့ပေ။ ဤကိစ္စအတွက် အချိန်ကုန်မည့်အစား 'နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး' ဖော်စပ်ဖို့ကိုသာ ပိုပြီး အာရုံစိုက်ချင်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် လင်းကျင်း၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာညှိုးငယ်သွား၏။ သူမသည် ဘာမှမပြောဘဲ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းလွန်းသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ လင်းကျင်း၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့်သာ သူမကို အချိန်မီ ဖမ်းထိန်းလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမကို ဖမ်းထိန်းထားစဉ်မှာပင် လင်းကျင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြေးလာပြီး လင်းကျင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးကမူ ထိုအဘိုးအိုကို လက်ကာပြရင်း-
“ငါ ဟန်ချက်ပျက်သွားလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်၏။
သူမသည် လင်းကျင်း၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်းကျင်း၏ လက်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မြဲမြံနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့်ရော ရှက်ရွံ့မှုကြောင့်ပါ နီရဲလာပြီး အားကုန်ရုန်းမှသာ လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။
သူမသည် လင်းကျင်းကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွား၏။
“ခဏနေပါဦး”
လင်းကျင်းက ခေါ်လိုက်သော်လည်း သူမက လှည့်မကြည့်ပေ။ အဘိုးအိုကမူ လင်းကျင်းကို အန္တရာယ်ရှိသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲ။ လင်းကျင်းက အနောက်မှ အမှီလိုက်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကျိန်စာက အမြစ်တွယ်နေပြီ။ မင်း အကြီးအကျယ် ဖျားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကယ်နိုင်သေးတယ်”
သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သလို ကြားလျှင်လည်း ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။ အဘိုးအိုကမူ လင်းကျင်းထံသို့ လက်တစ်ဖက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှောင်ဟော့က ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် လွင့်စင်သွားရသည်။ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် အောင့်သွားပြီး သွေးအန်လိုက်ရ၏။
“စကားကို အဆင့်မရှိ တောင်စဉ်ရေမရ ပြောတာအတွက် သင်ခန်းစာပေးလိုက်တာပဲ”
အဘိုးအိုက ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လင်းကျင်းမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွား၏။ သူက စေတနာနှင့် ကုသပေးမည်ဟု ပြောသည်ကို ထိုလူက ရန်မူသွားသည် မဟုတ်ပါလား။
“တောက်... ငါက တစ်ပတ်တစ်ခါ ရေပေါ်တိမ်ဆေးလုံး ကိုးလုံးကို နဂါးသွေးမြက်နဲ့ သောက်ဖို့ ပြောမလို့ပါ။ အခုတော့ မပြောတော့ဘူး... နေပါဦး... အဲဒီလူက အကဲဖြတ်ခတောင် မပေးသွားဘူး။ မပြေးနဲ့လေ။ အကဲဖြတ်ခ လာပေးဦး”
လင်းကျင်း အနောက်က လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။
ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် လင်းကျင်းသည် အင်အားတောင့်တင်းရန် ပို၍ ဆန္ဒပြင်းပြလာသည်။ အားနည်းလျှင် အနိုင်ကျင့်ခံရမည် ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ဟော့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်မှာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်လာတော့သည်။
လင်းကျင်းသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အနားမယူနိုင်ပေ။ သူ့တွင် ကြေးပြားအနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် ပိုက်ဆံ အများကြီး လိုအပ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အချိန်တိုအတွင်း ပိုက်ဆံရှာရန် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားလိုက်သည်။ သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်၏ ပြင်ပတွင် သားရဲရောဂါ မကုသနိုင်ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ဖောက်သည်များစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် အသင်းချုပ်၏ စည်းကမ်းကို မချိုးဖောက်မိစေရန် ရုပ်ဖျက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် အဝတ်အစားလဲ၊ ဦးထုပ်ဆောင်းပြီး ရှောင်ဟော့၏ အမွှေးအချို့ကို ယူကာ မုတ်ဆိတ်မွေးအဖြစ် ကပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လင်းကျင်းသည် လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် ရှောင်ဟော့ကို အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့ကာ အသင်းချုပ်၏ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်သွား၏။
လူအုပ်ကြားသို့ ရောက်သောအခါ နံပါတ်စဉ်ရောင်းသူ တစ်ဦးက သူ့အနားသို့ ကပ်လာသည်။
“ဟေး... ညီအစ်ကို... နံပါတ်စဉ် လိုချင်လို့လား... ဌာနမှူးဝမ်ရဲ့ နံပါတ်စဉ်တောင် ငါ့မှာ ရှိတယ်နော်”
“အကဲဖြတ်ဆရာ လင်းရဲ့ နံပါတ်စဉ် ရှိလား”
လင်းကျင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ... ဘယ်အကဲဖြတ်ဆရာ လင်းလဲ”
ထိုလူက ကြောင်အသွား၏။
“လင်းကျင်းလေ... အကဲဖြတ်ဆရာ လင်း”
ထိုလူက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လင်းကျင်းကို ငေါက်လိုက်သည်။
“မင်း ရူးနေလား... အဲဒီလို အမှိုက်ရဲ့ နံပါတ်စဉ်ကို လိုချင်ရင် မင်းဘာသာမင်း သွားတန်းစီလိုက်လေ”
ထိုလူက ဆဲဆိုရင်း ထွက်သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ရ၏။ သူ၏ နာမည်ပျက်မှာ အတော်လေးကို ကျော်ကြားနေသည် မဟုတ်ပါလား။
သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ရင်း ဖောက်သည်များကို လေ့လာနေစဉ်၊ ချမ်းသာပုံရပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော လူဝကြီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ချန်ယူတဲဖြစ်သည်။
ချန်ယူတဲတွင် ရှားပါးသော သစ်ကျားသစ်တစ်ကောင် ရှိသည်။ ထိုသစ်ကျားသစ်မှာ ယခင်က အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း၊ ယခုအခါ အစာမစားဘဲ အမွှေးများ အမြဲကျွတ်နေသဖြင့် ချန်ယူတဲမှာ အလွန် စိတ်ပူနေရသည်။ ဌာနမှူးဝမ် ကိုယ်တိုင် ကုသပေးသော်လည်း အမွှေးကျွတ်သည့်ရောဂါမှာ မပျောက်ကင်းဘဲ ပိုဆိုးလာခဲ့သည်။
ချန်ယူတဲ စိတ်ညစ်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
“ဒီသစ်ကျားသစ်က အမွှေးတွေ ကျွတ်နေတာလား”
ချန်ယူတဲသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာတွင် ပတ်တီးများ ကပ်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ကြည့်ရဆိုးသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဖယ်စမ်း... ငါ ဒီနေ့ စိတ်မကြည်ဘူး... မင်းကို ငါ...”
ချန်ယူတဲ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ သစ်ကျားသစ် 'ကျင်းမန်' က ထိုလူဆန်း၏ လက်ကို သွားရောက်ပွတ်သပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားတော့သည်။
ကျင်းမန်သည် အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲဖြစ်ပြီး သူ၏သခင်မှအပ မည်သူ့ကိုမှ အထိမခံပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ဤလူဆန်း၏ ရှေ့တွင် အလွန်ပင် ယဉ်ပါးနေသည် မဟုတ်ပါလား။
လင်းကျင်းသည် သားရဲပြတိုက်မှ ရရှိထားသော သားရဲများကို ခြောက်လှန့်နိုင်သည့်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ကျင်းမန်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ၏။ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ပန်ဖြင့် ပိုက်ဆံရရှိရန် စတင်လိုက်တော့သတည်း။
အခန်း (၁၆) - ဆရာကြီး၏ လက်စွမ်း
ဆရာကြီးတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်မှာ မည်သို့ရှိသနည်း။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဤသို့သော အတွေးအခေါ်မျိုး ရှိထားရမည် ဖြစ်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို ကူညီခိုင်းချင်တာလား... ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်ရမယ်... တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... တကယ်တော့ မင်းက ငါ့အတွက် ဘယ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပေးချင်စိတ် ရှိနေရမယ်... ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုလည်း မင်းက ကြောက်ရွံ့နေရမယ်... ငါက သဘောတူလိုက်တဲ့အခါမှာလည်း ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ရက်ရောမှုကြောင့်လို့ မင်း ထင်နေရမယ်”
၎င်းမှာ ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ပင် ဖြစ်လေသည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား ရှာဖွေလိုပါက ဤကဲ့သို့သော အကွက်မျိုးကို ကစားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သစ်ကျားသစ်၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်မျှ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။
ဤအကွက်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသကဲ့သို့ စွန့်စားရမှုလည်း ရှိပေသည်။ တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက သေချာမစဉ်းစားဘဲ ထားလိုက်ပါက လင်းကျင်း၏ လုပ်ရပ်မှာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူကသာ ဤလုပ်ရပ်ကို လောကီရေးရာများကို စိတ်မဝင်စားသည့် ဆရာကြီးတစ်ဦးအဖြစ် မြင်သွားပါက ဇာတ်လမ်းမှာ တစ်မျိုးပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သာ ဤအကွက်ထဲ သက်ဆင်းသွားပါက လင်းကျင်းက အသာစီးရသွားမည် ဖြစ်ပါသတည်း။
လင်းကျင်းမှာ လောလောဆယ် အားလပ်နေသဖြင့် ဘာမှရှုံးစရာမရှိပေ။ ချန်ယူတဲနှင့် အဆင်မပြေပါကလည်း နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲရုံသာ ရှိသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ အရူးဟု အခေါ်ခံရရုံသာ ရှိသော်လည်း သူ့အား ထိုသို့ ခေါ်နေကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
လင်းကျင်း ခြေလှမ်းတစ်ဆယ်ခန့် လှမ်းပြီးချိန်တွင် ချန်ယူတဲမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ဟို... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”
လင်းကျင်းကမူ ခပ်ပြုံးပြုံးသာ ရှိနေ၏။ ဆရာကြီးတစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ခေါ်တိုင်းလည်း ရပ်မနေတတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းမှာ ရပ်မသွားသည့်အပြင် အရင်ကထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လျှောက်လှမ်းလိုက်လေသည်။
ချန်ယူတဲမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အခွင့်အရေး လက်လွတ်မခံလိုသဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ အနောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာတော့သည်။ သူ လိုက်လာရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ လင်းကျင်းက သူ၏ သားရဲကို အလွန်လွယ်ကူစွာ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းက လမ်းကြားများထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ပတ်လျှောက်နေသော်လည်း ချန်ယူတဲတို့အဖွဲ့မှာ မပြတ်တမ်း အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
‘ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ’ လင်းကျင်းသည်လည်း အမောဆို့နေပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ အကွက်လွန်သွားပါက ချန်ယူတဲမှာ စိတ်ကုန်သွားနိုင်သည်ကို သိရှိပေသည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကို ကိုင်တွယ်ပုံကို ကောင်းစွာ နားလည်ထား၏။
ယခုအခါ လင်းကျင်းသည် လှည့်မကြည့်ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းမှာ ငါနဲ့ ပြောစရာကိစ္စ ရှိလို့လား”
သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော အသံမှာ လမ်းကြားလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် လွင့်ပျံနေသော သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေ၏။
ချန်ယူတဲ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ‘လောကပေါ်သို့ ကြွရောက်လာသည့် ဆရာကြီး’ ဟူသော စကားလုံးမှာ ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် မောဟိုက်နေသော်လည်း စိတ်မတိုသည့်အပြင် မျက်လုံးများမှာပင် အရောင်တောက်နေ၏။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးမှာမူ သူတို့သခင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ သူတောင်းစားနှင့်တူသော လူတစ်ဦးနောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်နေရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“သခင်ကြီးချန်... ဒီလူက ကြည့်ရတာ သူတောင်းစားအတိုင်းပဲ... သူ့ဦးနှောက်က တစ်ခုခု...”
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချန်ယူတဲက ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ... ငါဖတ်ဖူးတဲ့ ပညာရှင်တွေရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိတွေထဲမှာ ဆရာကြီးတွေဆိုတာ တခြားလူတွေနဲ့ အမြဲတမ်း မတူတတ်ကြဘူး”
“ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ... သူ လက်လှမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ကျင်းမန်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်လိုက်တာ မင်းတို့ မမြင်ဘူးလား... ကျင်းမန်ရဲ့ စရိုက်ကို မင်းတို့လည်း သိတာပဲ... ငါကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အထိမခံဘူး... အဲဒါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒီလူက ထူးခြားတယ်ဆိုတာ သိနိုင်တယ်... မင်းတို့က စာမတတ် ပေမတတ်တွေမို့လို့ ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့”
ချန်ယူတဲက သူတို့ကို နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ စိတ်ထဲမှ ပြန်လည်ဆဲဆိုနေကြသော်လည်း ချန်ယူတဲမှာမူ သူ့ရှေ့၌ ရှိနေသူကို ဆရာကြီးဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေလေပြီ။ သူက ဝတ္ထုများထဲမှအတိုင်း လင်းကျင်းအား စကားပြောလိုက်၏။
“ဆရာကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော် ချန်ယူတဲက ဆရာကြီးကို လေးစားစွာနဲ့ နှုတ်ခွန်ဆက်သပါတယ်”
လင်းကျင်းကမူ စိတ်ထဲမှ ‘ဩော်... ဗဟုသုတရှိသည့် လူတစ်ဦးနှင့် ဆုံခြင်းပဲ’ ဟု တွေးတောလိုက်သည်။ သူ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဇာတ်ညွှန်းများမှာ အသုံးမလိုတော့ဘဲ ချန်ယူတဲမှာ သူ့ဘာသာသူ ယုံကြည်သွားပုံရပေသည်။
“မင်း ငါ့နောက်လိုက်လာတာ ဒီသစ်ကျားသစ်ကြောင့်လား”
လင်းကျင်းက အသံကို သြရှရှလုပ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ သားရဲက အခုတလော ပြဿနာလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ... ဆရာကြီးက စောစောကပဲ သူ့ရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေကို သိနေတယ် မဟုတ်လား... ဒါကြောင့် ကုသပေးမယ့် နည်းလမ်းလေးကိုပါ တစ်ခါတည်း ပြောပြပေးပါလား”
ချန်ယူတဲက လင်းကျင်းကို စမ်းသပ်ရန် ရောဂါလက္ခဏာများကို ထုတ်မပြောဘဲ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး-
“ပြဿနာလေးတွေ ဟုတ်လား... ဒီသစ်ကျားသစ်က မတော်တဆ မီးမြွေရဲ့ သည်းခြေကို စားမိထားတာပဲ... မင်းရဲ့ သစ်ကျားသစ်က ရွှေဓာတ်သားရဲဖြစ်ပြီး အဆင့်ကလည်း မမြင့်သေးတော့ မီးဓာတ်ပါတဲ့အရာကို စားတာက သူ့အတွက် အဆိပ်ပဲ... ဒါကြောင့် သူ ဖျားနေပြီး အသက်အန္တရာယ်တောင် စိုးရိမ်ရတာ မဟုတ်လား”
ချန်ယူတဲမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများပင် ထသွားလေတော့သည်။ ဤ ‘ဆရာကြီး’ က သားရဲ၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်ပွတ်ရုံဖြင့် အခြေအနေအားလုံးကို အသေးစိတ် သိရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
လင်းကျင်းက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။
“ဒါက မှန်ကန်တဲ့ ကုသနည်းရှိရင် မခက်ခဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကုပေးတဲ့သူက ဆေးတွေကို လျှောက်တိုက်နေတယ်... တခြားရောဂါတွေက တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ပျောက်သွားပေမဲ့ အမွှေးကျွတ်တာကတော့ ပိုဆိုးလာတာပဲ... နောက်နှစ်ရက်နေရင် မင်းရဲ့ သစ်ကျားသစ်က ကတုံး ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ”
ချန်ယူတဲမှာ ကတုံးသစ်ကျားသစ်ကြီးနှင့် လမ်းလျှောက်ရမည်ထက် အိမ်ထဲ၌သာ ပုန်းနေလိုသူဖြစ်သဖြင့် အသည်းအသန် ဖြစ်လာလေသည်။
“ဆရာကြီးက အမြင်စူးရှလှပါတယ်... ဒါကို ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်းလေးများ သိမလားခင်ဗျာ”
လင်းကျင်းကမူ ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေ၏။ ချန်ယူတဲမှာ စီးပွားရေးသမားဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။
“ဆရာကြီးခင်ဗျာ... ကျင်းမန်ရဲ့ အမွှေးကျွတ်တာကို ကုပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ကန်တော့ပါ့မယ်”
ချန်ယူတဲက ကတိပေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက ဇာတ်လမ်းကို ပိုမိုပီပြင်အောင် ထပ်မံပြောလိုက်၏။
“အမွှေးကျွတ်တာက ကိစ္စအသေးလေးပါ... ဒါပေမဲ့ ကုသဖို့ကတော့ အားစိုက်ထုတ်ရမယ်... ပြီးတော့ ငါက အနားယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ... ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါကိုယ်တိုင် မဖျက်ချင်ဘူး... တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ ရှာလိုက်ပါတော့”
သူသည် ပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ချန်ယူတဲမှာမူ စိတ်ပူသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံအထုပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူ၍ လင်းကျင်း၏ အိတ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။
“ဆရာကြီးခင်ဗျာ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆောင်အနည်းငယ်ပါ... ဆုံတွေ့ရတာ ကံတရားကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော့်အတွက် အထူးအနေနဲ့ ကူညီပေးပါဦး”
လင်းကျင်းက အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံများကို တွေ့သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။
“အင်း... ဆုံတွေ့ရတာ ကံတရားဆိုတာ မှန်ပါတယ်... ဒီတော့လည်း ဒီနေ့အတွက်တော့ ငါ အထူးအနေနဲ့ လုပ်ပေးပါ့မယ်”
လင်းကျင်းသည် ကျင်းမန်ဆီသို့ သွား၍ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ အရေးကြီးသည့် အချက်အချာနေရာများကို တိကျစွာ ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သစ်ကျားသစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အပေါက်အချို့မှ သွေးများ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။
ချန်ယူတဲမှာ ထိတ်လန့်သွား၏။ ဤသည်မှာ ကုသနေခြင်းလား သို့မဟုတ် သတ်နေခြင်းလားဆိုသည်ကို သူ မဝေခွဲနိုင်တော့ပါသတည်း။