အခန်း (၁၇-၁၈)
Vol. 1 Ch. 17-18
အခန်း (၁၇) - အဆင့်တက်သွားတာလား
ချန်ယူတဲ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ဤသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ သားရဲများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဤလူလိမ်အား ပညာပေးရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် သစ်ကျားသစ်ထံမှ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဆစ်ဆစ် မြည်ဟည်းလျက် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပေသည်။
သစ်ကျားသစ်ပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော အမွှေးဟောင်းများမှာ လုံးဝကျွတ်ကျသွားပြီးနောက် တောက်ပသော အမွှေးသစ်များဖြင့် အစားထိုးလာ၏။ ၎င်း၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်လုံးများမှာလည်း စူးရှထက်မြက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သစ်ကျားသစ်က မြေပြင်ကို အားဖြင့် နင်းလိုက်သောအခါ အောက်ရှိ ကျောက်ပြားများမှာ အက်ကွဲသွားရပေသည်။
သစ်ကျားသစ်၏ အမွှေးအမျှင်သစ်များမှာ ရွှေရောင်ဝင်းပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ရွှေဓာတ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေ၏။ ဤသည်မှာ သစ်ကျားသစ်သည် ရွှေဓာတ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ငါကြားဖူးတာတော့ ဓာတ်စွမ်းအင်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ သားရဲတွေက အဆင့် (၂) သားရဲတွေပဲ... ဒါဆိုရင် ကျင်းမန်က...”
ချန်ယူတဲမှာ ဤအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားလေသည်။ သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လင်းကျင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြောဆိုတော့၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းကျင်းအား လောကပပမှ ဆရာကြီးတစ်ဦးဟု လုံးဝဥဿုံ ယုံကြည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်နေရပေသည်။ သူက ရောဂါကုပေးရုံသာ ရှိသေးသည်ကို အဘယ်ကြောင့် အဆင့်တက်သွားရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိ၏။ သူသည် သားရဲပြတိုက်အတွင်းရှိ သစ်ကျားသစ်၏ အချက်အလက်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
သားရဲပြတိုက်၏ ဖော်ပြချက်အရ ဤကုသနည်းသည် မီးဓာတ်အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးရုံတင်မကဘဲ သားရဲ၏ သွေးကြောများကိုပါ ပွင့်စေနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ဤသစ်ကျားသစ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းမွန်စွာ ကျွေးမွေးခံထားရသော်လည်း လေ့ကျင့်မှုမရှိသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ ပိုလျှံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းက သွေးကြောများကို ဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ ထိုပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များက သားရဲကို အဆင့်တက်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ဆရာကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ချန်ယူတဲအား ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းချန်... ဒီရလဒ်ကို မင်း ကျေနပ်ရဲ့လား”
“ကျေနပ်ပါတယ် ဆရာကြီးခင်ဗျာ... ဆရာကြီးရဲ့ အစွမ်းကတော့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပါပဲ... ကျင်းမန်ကို ကုပေးရုံတင်မကဘဲ အဆင့်ပါ တက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာပဲ... ကျွန်တော့်အိမ်ကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ကြွရောက်ပေးဖို့ ဖိတ်ကြားပါရစေ”
ချန်ယူတဲက အသည်းအသန် ဖိတ်ကြားရှာသည်။
“ဧည့်သည်လုပ်ဖို့တော့ ထားလိုက်ပါတော့... ငါက လောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာရတာကို ပိုနှစ်သက်တဲ့သူပါ... အခုလို လုပ်ပေးတာကလည်း ကံတရားကြောင့်ပဲ... မဟုတ်ရင်တော့ ရွှေငွေတွေ ပေးရင်တောင် ငါလုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းကျင်းက ‘ရွှေငွေ’ ဟူသော စကားလုံးကို အလေးပေး ပြောလိုက်လေသည်။
ချန်ယူတဲမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ အိတ်ထဲရှိ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ လင်းကျင်းအား ပေးအပ်လိုက်သည်။ လင်းကျင်းမှာ မူလက ငြင်းပယ်ဟန် ပြုသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်လေသည်။
လူအများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ရရှိလာသော ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ စုစုပေါင်း ၃၈၀ ခန့် ရှိပေသည်။ ဤပမာဏမှာ သူ၏ တစ်နှစ်စာ လစာနီးပါး ရှိသဖြင့် လင်းကျင်းမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွား၏။ သူသည် ရှောင်ဟော့နှင့် ရွှေဝါကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနီးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်လိုက်လေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ မြေပုံမြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးတစ်လုံးအတွင်း၌ ‘ဆရာကြီးလျောင်’ ဟု ခေါ်သော လူတစ်ဦးသည် အစောပိုင်းက လင်းကျင်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးနှင့် အဘိုးအိုကို ရောဂါကုသရန် ကြိုးစားနေပေသည်။ သို့သော် ဆရာကြီးလျောင်မှာ လူလိမ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရောဂါရှာဖွေမှုမှာ လုံးဝမှားယွင်းနေလေသည်။
အမျိုးသမီးမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ အဘိုးအိုဖြစ်သူ လုပင်က-
“ဒီမြို့ထဲမှာ ဘာလို့ လူလိမ်တွေ ဒီလောက်ပေါနေရတာလဲ... မနက်က တစ်ယောက်ကတောင် အခုထက် ပိုတော်သေးတယ်... အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလူက ဒါဟာ ကျိန်စာဆိုတာကို သိသေးတယ်” ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးမှာ ခြေလှမ်းရပ်သွား၏။ သူမသည် မနက်က လူငယ်အား မည်သည့်အချက်အလက်မှ မပြောပြခဲ့သော်လည်း သူက ကျိန်စာဖြစ်ကြောင်း မည်သို့သိရှိသွားသနည်းဟု ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။
“သူက တကယ်ပဲ စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူလား... ငါ ပြန်သွားမေးမှ ဖြစ်မယ်”
အဘိုးအိုက ပြောဆိုကာ မြေပုံမြို့သို့ ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ထက်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာလေသည်။
ထိုအလင်းတန်းထဲမှ နဂါးပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်... မင်းသမီး ဟယ်ယုနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး လုပင်တို့သည် ယခုချက်ချင်းပင် ကျောက်နဂါးမြို့တော်သို့ မဆိုင်းမတွ ပြန်လာကြရမည်”
ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လင်းကျင်းအား ပြန်လည်ရှာဖွေရန် အချိန်မရတော့ဘဲ မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားရတော့သည် ဖြစ်ပေသည်။
အခန်း (၁၈) - လုရှောင်ယွန်း
“ပြာပန်းတစ်ပွင့်က ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးရသလားဗျာ။ ဆရာကြီးရယ်... နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးပါဦး”
“ကျွန်တော်ကလည်း အသင်းချုပ်က တရားဝင် သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ယောက်ပဲဟာ။ နောက်ဆို ခင်ဗျား သားရဲလာပြရင် ကျွန်တော် လျှော့ဈေးနဲ့ လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒီ နေခြောက်စင်းမြက်ကိုလည်း ဈေးလေး ဘာလေး မလျှော့ပေးနိုင်ဘူးလား”
တစ်နေကုန် ပတ်ပြေးပြီး ဈေးဆစ်လိုက်ရသည်မှာ လင်းကျင်း တစ်ယောက် အတော်ပင် မောဟိုက်နေလေပြီ။ နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဆယ့်နှစ်မျိုးစလုံးကို ရရှိရန်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ခက်ခဲလှပေသည်။ အပင်တစ်ပင်ချင်းစီ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမြင့်လှသဖြင့် ချန်ယူတဲပေးခဲ့သော ပိုက်ဆံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့၏။
အိတ်ထဲတွင် ဒင်္ဂါးပြား အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချမိလေသည်။ သားရဲတစ်ကောင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းမှာ ပိုက်ဆံများကို ဝါးမျိုပစ်သည့် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလှပေသည်။ အဆင့် (၁) မှ အဆင့် (၂) သို့ ကူးပြောင်းရန်ပင် ဤမျှ ကုန်ကျနေပါက နောက်ထပ် အဆင့်များအတွက်ဆိုလျှင် မည်မျှအထိ ကုန်ကျမည်ကို သူ တွေးပင် မတွေးရဲတော့ပေ။
လင်းကျင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဤသို့ ပြန်လည်နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ ‘ရှောင်ဟော့သာ အဆင့်တက်သွားရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးလာမှာပဲ။ အဲဒီကျရင် ဒီပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ရှာလို့ ရပါတယ်။ တကယ်လို့ မတတ်သာရင်တော့ ရုပ်ဖျက်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လိမ်ရုံပေါ့’
ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုံလင်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသော ပစ္စည်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ ‘သားရဲဝိညာဉ်’ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သားရဲဝိညာဉ်မပါဘဲ ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးမှာ အာနိသင် အလွန်ပင် နည်းပါးလှ၏။ သို့သော် ဤပစ္စည်းကို ဆေးဆိုင်များတွင် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။ သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်တွင် ရှိသော်လည်း ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ရှောင်ဟော့မှာ မီးဓာတ်သားရဲ ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် မီးဓာတ်ရှိသော သားရဲဝိညာဉ်ကိုသာ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။ တောထဲသွား၍ ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေရန်မှာလည်း အန္တရာယ်များလှသဖြင့် သူသည် အသင်းချုပ်ရှိ လူများထံမှ အကူအညီတောင်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ လင်းကျင်း စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူ အားကိုးရမည့်သူမှာ ကျောက်ရင်း တစ်ယောက်သာ ရှိပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ရင်းမှာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သားရဲအကဲဖြတ် အလုပ်သင် လုရှောင်ယွန်းနှင့် စကားပြောနေလေသည်။
“ရင်းရင်းရယ်... ဟာသတွေ လုပ်မနေပါနဲ့။ လင်းကျင်းက ကံကောင်းလို့သာ သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာ ဖြစ်လာတာဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ”
လုရှောင်ယွန်းက ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ဟန်ပန်ကြောင့် အနီးနားရှိ အမျိုးသားအလုပ်သင်များမှာ ခိုးကြည့်နေကြသော်လည်း သူမကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။
“ရှောင်ယွန်း... ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အစကတော့ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အကဲဖြတ်ဆရာလင်းနဲ့ တကယ်ထိတွေ့ကြည့်မှ သူက တကယ်တော်တဲ့သူဆိုတာ ငါသိလိုက်ရတာ။ အပြင်က သတင်းတွေက အလကားပါ”
ကျောက်ရင်းက အသည်းအသန် ရှင်းပြရှာသည်။
“နင် ရူးနေပြီ”
လုရှောင်ယွန်းက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“မရူးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ သားရဲ အဆင့်တက်သွားတာက အကဲဖြတ်ဆရာလင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ။ အကဲဖြတ်ဆရာကောင်းတုန်းကတော့ ငါ့သားရဲက တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့်မတက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ဒါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက ပိုတော်တယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုရှောင်ယွန်းမှာ စိတ်တိုသွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကဲဖြတ်ဆရာကောင်းမှာ သူမ အလွန် လေးစားရသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ကျောက်ရင်းက ထပ်မံ ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းကျင်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားလေသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း”
လင်းကျင်းသည် ကျောက်ရင်းကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျောက်ရင်းကို သားရဲဝိညာဉ် ရရှိနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိမရှိ မေးမြန်းလိုက်၏။
“သားရဲဝိညာဉ်လား... ကျွန်မဆီမှာတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့...”
ကျောက်ရင်းက စကားကို ရပ်လိုက်သဖြင့် လင်းကျင်းက အတင်းအကျပ် မေးမြန်းလေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အစ်ကိုက မြို့ထဲမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ သူသာ ကူညီရင်တော့ သားရဲဝိညာဉ် ရနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့ နင့်လို လူလိမ်မျိုးကိုတော့ ငါ ဘယ်တော့မှ မကူညီဘူး”
ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လုရှောင်ယွန်းက ရှေ့သို့ ထွက်လာလေသည်။ သူမသည် လင်းကျင်းကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ရင်း-
“ရင်းရင်း... ဒီလူ့စကားတွေကို မယုံနဲ့။ သူက လိမ်ရုံပဲ တတ်တာ။ နင်က ငါ့သူငယ်ချင်းမို့လို့ ငါက နင့်ကို အလိမ်မခံခိုင်းတာ” ဟု ပြောလိုက်၏။
ထို့နောက် သူမက လင်းကျင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ စိန်ခေါ်လိုက်လေသည်။
“ရင်းရင်းက ရှင်က သူ့သားရဲကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးတယ်လို့ ပြောနေတာပဲ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ သားရဲကိုလည်း အဆင့်တက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား ကြည့်ရတာပေါ့”
ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အနောက်မှ မြေခွေးနီလေး တစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသော မျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
“ငါ အားမအားဘူး။ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
လင်းကျင်းက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တရားဝင် အကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အဘယ်ကြောင့် အချိန်ပေးရမည်နည်း။
"မအားတာလား... ကြောက်နေတာလား... ရှင်က နာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတဲ့သူဆိုတာ အခုတော့ သိသာသွားပြီ”
လုရှောင်ယွန်းက ရွဲ့စောင်းပြောလိုက်သဖြင့် ကျောက်ရင်းမှာ စိတ်ပူသွားလေသည်။ သို့သော် လင်းကျင်းကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“နင်လို အပျော်တမ်း ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက် ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး”
လင်းကျင်း၏ စကားကြောင့် လုရှောင်ယွန်းမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“ရှင် သားရဲဝိညာဉ် လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မနဲ့ လောင်းမလား။ ရှင်သာ ကျွန်မရဲ့ သားရဲကို အဆင့်တက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ရှင်လိုချင်တဲ့ သားရဲဝိညာဉ်ကို ကျွန်မ ရှာပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် မလုပ်နိုင်ရင်တော့ ရင်းရင်းနဲ့ ထပ်မပတ်သက်ပါနဲ့။ ရှင်ဟာ လူလိမ်တစ်ယောက်ဆိုတာကိုလည်း တစ်လောကလုံး သိအောင် ငါ ကြေညာပစ်မယ်”
လင်းကျင်းသည် လုရှောင်ယွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သားရဲဝိညာဉ်မှာ သူ၏ ရှောင်ဟော့အတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။ သာမန်အားဖြင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို အဆင့်တက်အောင် လုပ်ရန်မှာ မလွယ်ကူသော်လည်း လင်းကျင်းတွင် ‘သားရဲပြတိုက်’ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် ပြုံးလိုက်ရင်း သူမ၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။