အခန်း (၁၉-၂၀)
Vol. 1 Ch. 19-20
အခန်း (၁၉) - တကယ်ပဲ အဆင့်တက်သွားပြီ
“သားရဲဝိညာဉ်ကော ပါရဲ့လား။ ငါသာ အနိုင်ရလို့ မင်းက မရှိဘူးဆိုပြီး ကတိဖျက်ရင် ငါ ဘာမှလုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို မရှာခင် အဲဒီပစ္စည်းကို အရင်ပြင်ထားပါ။ ငါလိုအပ်တာက အနည်းဆုံး အဆင့် (၁) အဆင့်မြင့် မီးဓာတ်သားရဲဝိညာဉ်ပဲ။ မင်းမှာ မရှိရင် ငါ့အချိန်တွေကို လာမဖြုန်းပါနဲ့”
လင်းကျင်းက လက်ကာပြရင်း ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘယ်သူက မရှိဘူး ပြောလို့လဲ”
လင်းကျင်း၏ စကားကြောင့် လုရှောင်ယွန်းမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားပေသည်။ သူမသည် နီရဲသော မီးတောက်များ ဝန်းရံနေသည့် သားရဲဝိညာဉ် လက်ဖွဲ့စာလိပ်တစ်ခုကို သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အဆင့် (၁) အဆင့်မြင့် မီးဓာတ်သားရဲဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် တိုက်ဆိုင်လှသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လုရှောင်ယွန်း၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက သူမ၏ မြေခွေးနီလေး စွမ်းရည်တိုးတက်စေရန်အတွက် ယမန်နေ့ကမှ ဤသားရဲဝိညာဉ်ကို ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ သားရဲမှာလည်း မီးဓာတ်သဘာဝရှိသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။
‘သူ့မှာ တကယ်ရှိတာပဲ’
လင်းကျင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်ဝါးချင်း ပွတ်လိုက်မိသည်။ ဤသားရဲဝိညာဉ်သာ ရှိလျှင် သူသည် နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းနှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ရှောင်ဟော့မှာလည်း အဆင့်တက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း လင်းကျင်းသည် လုရှောင်ယွန်း၏ သားရဲဆီသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်လေသည်။
“မလုပ်နဲ့”
ကျောက်ရင်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လုရှောင်ယွန်းကမူ မသေမသပ် ပြုံးနေ၏။ သူမ၏ သားရဲမှာ သာမန်မျိုးစိတ်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ကြမ်းတုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းကျင်း၏ လက်က မြေခွေး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မြေခွေးမှာ ရန်မူခြင်းမရှိသည့်အပြင် အသာတကြည် ငြိမ်ကုပ်လျက် လင်းကျင်း၏ ချော့မြှူမှုကို ခံယူနေလေသည်။
လုရှောင်ယွန်းမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ သားရဲတံဆိပ်ပြားပင် မြေပေါ်သို့ ကျသွားရ၏။ ကျောက်ရင်းမှာမူ ယမန်နေ့က ဝေချန်ယုံ ခံစားခဲ့ရသော အမူအရာမျိုးကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။
‘ငါ အလကား စိတ်ပူနေခဲ့တာပဲ။ အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက တကယ့်ပညာရှင်ပဲ။ အန္တရာယ်ရှိတာကို သူ မသိဘဲ နေမလား။ သူ လုပ်လိုက်တယ်ဆိုကတည်းက ယုံကြည်ချက်ရှိလို့ပဲ။ နောက်ဆိုရင်တော့ ငါ အလန့်တကြားတွေ မဖြစ်တော့ဘူး’ ဟု ကျောက်ရင်းက သူမဘာသာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
လုရှောင်ယွန်းမှာမူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်းကျင်းကို လက်ညှိုးတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထိုးကာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“ရှင်... ရှင့်က ကျွန်မရဲ့ သားရဲကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
လင်းကျင်းကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်လုံးကို ခဏမျှ မှိတ်ထားလေသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သူသည် စဉ်းစားနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ သားရဲပြတိုက်၏ ကျောက်စာချပ်ပေါ်မှ ညွှန်ကြားချက်များကို ဖတ်ရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး”
ဖတ်ရှုပြီးနောက် လင်းကျင်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မြေခွေးနီလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မြေခွေးလေး၏ ဂုတ်ကိုကိုင်ကာ ဘေးရှိ ရေကန်ထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။ ရေများပင် ပန်းထွက်သွားရ၏။
“အား... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ”
လုရှောင်ယွန်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း လင်းကျင်းကို ရန်တွေ့ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျောက်ရင်းက သူမကို ဆွဲထားလိုက်၏။ ထိုစဉ် ရေကန်ထဲမှ အပူရှိန်များ တက်လာပြီးနောက် နီရဲသော အရိပ်တစ်ခုမှာ ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး လုရှောင်ယွန်း၏ ရှေ့သို့ ကျရောက်လာလေသည်။
“ရှောင်ဟူ”
လုရှောင်ယွန်းမှာ သူမ၏ သားရဲလေးကို ပွေ့ပိုက်ကာ လင်းကျင်းကို အံကြိတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ သားရဲမှာ သူမထံမှ ရုန်းထွက်ကာ လင်းကျင်းထံသို့ ပြေးသွားပြီး ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြီးနန့်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားရပြန်၏။
လင်းကျင်းမှာ ဘာမှမပြောဘဲ မြေခွေးကို ထပ်မံဖမ်းယူကာ ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။ လုရှောင်ယွန်းသာမက ကျောက်ရင်းပါ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေရလေသည်။ သားရဲလေးမှာ ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာလိုက်၊ လင်းကျင်းက ပြန်ပစ်ချလိုက်နှင့်ပင် ရှိနေ၏။
ကျောက်ရင်းက လုရှောင်ယွန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“နင့်သားရဲက နာကျင်ရတာကို ကြိုက်နေတာလား မသိဘူး”
လုရှောင်ယွန်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်၏။
“တော်လောက်ပြီ”
သူမသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လင်းကျင်းက ဂရုမစိုက်ပေ။ အနီးကပ် ကြည့်လျှင်မူ လင်းကျင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစလေးများ ထွက်နေသည်ကို တွေ့နိုင်ပေသည်။ မြေခွေးလေးသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး လင်းကျင်းထံသို့ ပြေးသွားကာ အမြီးနန့်ပြပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းကျင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး-
“ကဲ... မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ကုန်စင်အောင် စုပ်ယူလိုက်တာပဲ။ ဒီလောက်ဆို တော်ပါပြီ”
ထို့နောက် သူသည် တရားထိုင်ကာ သူ၏ ကုန်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်စုစည်းနေလေသည်။
“ရှောင်ယွန်း... နင့်မြေခွေးကို ကြည့်ဦး... သူ... သူ အဆင့်တက်သွားပြီ ထင်တယ်”
ကျောက်ရင်း၏ စကားကြောင့် လုရှောင်ယွန်း သတိထားကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မြေခွေးလေးမှာ စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။ မြေခွေးနီလေးမှာ အဆင့် (၂) သို့ တကယ်ပင် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။ အမွှေးအမျှင်များမှာလည်း ပိုမိုထူထဲလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိုမိုသန်မာလာပေသည်။
လုရှောင်ယွန်းသည် မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ သားရဲတံဆိပ်ပြားဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ မြေခွေးလေးမှာ အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး သစ်ပင်မှာ မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။ သက်သေမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။
အကဲဖြတ်ဆရာဂေါင်ကပင် နှစ်အနည်းငယ် ကြာဦးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း လင်းကျင်း၏ ဤထူးဆန်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ခဏချင်းပင် ဖြစ်မြောက်သွားလေသည်။ လုရှောင်ယွန်းမှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ နောင်တများ ရလာတော့၏။ သူမသည် မိမိ၏ ရိုင်းစိုင်းခဲ့သော အမူအရာများအတွက် ရှက်ရွံ့နေမိလေသည်။
“ရှောင်ယွန်း... ငါပြောသားပဲ။ အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက တကယ်တော်တဲ့သူပါ။ အပြင်က ကောလာဟလတွေက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးချင်တဲ့သူတွေ ဖြန့်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ကျောက်ရင်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
လုရှောင်ယွန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းကျင်းအပေါ် ထားရှိသော အထင်အမြင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူမသည် တရားထိုင်နေသော လင်းကျင်းကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် လေးစားအားကျသွားမိလေသည်။
‘မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့မှ ယုံရမယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ။ အကဲဖြတ်ဆရာလင်းကို ငါ အထင်လွဲခဲ့မိပြီ။ သူက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ပြီး ဂုဏ်ဒြပ်ကို မမက်မောတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ’ ဟု လုရှောင်ယွန်းက စိတ်ထဲမှ လေးစားစွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပါသည်လေ။
အခန်း (၂၀) - ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း (၁)
လင်းကျင်းအပေါ် အထင်အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သဖြင့် လုရှောင်ယွန်းသည် ကျောက်ရင်း၏ ဘေးတွင် ငြိမ်ကုပ်စွာ ကပ်ရပ်နေလေသည်။ သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်စုစည်းနေသော လင်းကျင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိ၏။
အမှန်စင်စစ် လင်းကျင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လုံးဝကုန်ခမ်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် မောပန်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ လေးလံလှသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကို ရေကန်ထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ချနေရသဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းများပင် ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာမူ မြေခွေးနီလေး၏ အချက်အချာနေရာများကို လှုံ့ဆော်ပေးရန် အသုံးပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဤမြေခွေးနီလေးမှာ ရှားပါးမျိုးစိတ်ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူများအနေဖြင့် ၎င်း၏ အဆင့်တက်မည့် နည်းလမ်းကို မသိနိုင်သော်လည်း လင်းကျင်းတွင်မူ သားရဲပြတိုက် ရှိနေသဖြင့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။ သူသည် ထိုအထဲမှ အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
၎င်းမှာ မြေခွေးနီလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် သွေးနှောစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ အဆင့်တက်စေခြင်း ပင်ဖြစ်ပေသည်။ ဤမြေခွေးလေးတွင် ရှေးဟောင်း ‘ချော်ရည်တောင်မြေခွေး’ သွေးအပြင် ‘မှောင်ရိပ်ကြာရေမြေခွေး’ ၏ သွေးနှောလည်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။ ဤအချက်ကို ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ လုရှောင်ယွန်းပင် မသိရှိပေ။ သားရဲပြတိုက်၏ အကူအညီဖြင့်သာ လင်းကျင်းသည် သားရဲတစ်ကောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှန်သမျှကို သိရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
မြေခွေးနီလေးမှာ မီးဓာတ်သားရဲအဖြစ်သာ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အခြားသော သွေးနှောစွမ်းအင်မှာ ဖိနှိပ်ခံထားရ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခင်က နည်းလမ်းအမှန်ကို မသိဘဲ ကုသနေသရွေ့ ခြောက်နှစ်ကြာလျှင်ပင် အဆင့်တက်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။ လင်းကျင်းကမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ပေးကာ ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချခြင်းဖြင့် ရေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရေနှင့် မီးမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သော်လည်း လင်းကျင်းက သားရဲ၏ အချက်အချာနေရာတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါတွင်မူ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မြေခွေးလေးမှာ ယခင်ကတည်းက စွမ်းအင်များ စုဆောင်းထားပြီးသား ဖြစ်သည့်အပြင် ‘မီးကမ္ဘာမြစ်’ ကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ဆေးမြစ်များကိုလည်း စားသုံးထားဖူးသဖြင့် လင်းကျင်း၏ အကူအညီဖြင့် အဆင့်တက်သွားခြင်းမှာ အဆန်းမဟုတ်တော့ပေ။
ခဏအကြာတွင် လင်းကျင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ ကျောက်ရင်းက လုရှောင်ယွန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်းကျင်းထံသို့ လာခဲ့လေသည်။
“ကျွန်မ ရှုံးသွားပါပြီ။ အပြင်က ကောလဟလတွေကို ယုံပြီး အကဲဖြတ်ဆရာလင်းကို ရိုင်းစိုင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
လုရှောင်ယွန်းသည် ပွင့်လင်းသော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်၏။ လင်းကျင်း၏ စွမ်းရည်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူမသည် လင်းကျင်းကို လုံးဝ မရိုင်းစိုင်းရဲတော့ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏ သားရဲကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် လင်းကျင်းကို ကျေးဇူးအကြီးအကျယ် တင်နေမိလေသည်။
လင်းကျင်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင်-
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒီ ကောလာဟလတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါက ငါ့အတွက် အလုပ်တစ်ခုပဲလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော ဟန်ပန်ကြောင့် လုရှောင်ယွန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို လေးစားသွားရပြန်၏။ သူမသည် အကဲဖြတ်ဆရာကောင်းနှင့် အကဲဖြတ်ဆရာလင်း မည်သူက ပိုတော်သနည်းဟုပင် တွေးတောနေမိလေသည်။
လင်းကျင်းက သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရင်း-
“အခု သားရဲဝိညာဉ်ကို ပေးလို့ရပြီလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
လုရှောင်ယွန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ သားရဲဝိညာဉ် လက်ဖွဲ့စာလိပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်လေသည်။ ဤသည်ဖြင့် နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများမှာ စုံလင်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစဉ် ကျောက်ရင်းက လင်းကျင်းထံတွင် တပည့်အဖြစ် သင်ကြားလိုကြောင်း တောင်းဆိုလိုက်၏။ လင်းကျင်းအနေဖြင့်လည်း တရားဝင် အကဲဖြတ်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ တပည့်လက်ခံရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်လေသည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ လုရှောင်ယွန်းကလည်း လင်းကျင်းထံတွင် တပည့်အဖြစ် သင်ကြားလိုကြောင်း ထပ်မံ တောင်းဆိုလာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အကဲဖြတ်ဆရာကောင်းထက် လင်းကျင်းက ပိုမိုတော်သည်ဟု ယုံကြည်သွားသဖြင့် သူမ၏ ဆရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အသင်းချုပ်တွင် တပည့်အဖြစ် တရားဝင် စာရင်းသွင်းလိုက်လေသည်။ ယခုအခါ လင်းကျင်းတွင် အလုပ်အကျွေးပြုမည့် တပည့်နှစ်ဦး ရှိလာပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန်အတွက် ဆေးဖိုတစ်ခု ရှာပေးရန် ခိုင်းစေလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... ဆရာက ဆေးလုံးဖော်စပ်မလို့လား”
လုရှောင်ယွန်းမှာ အံ့သြသွားရသည်။ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲလှသဖြင့် အဆင့် (၂) အကဲဖြတ်ဆရာကြီး ဝမ်ကျိပင်လျှင် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။
“ဟုတ်တယ်... ငါ ဆေးလုံးဖော်စပ်ချင်လို့။ မင်းတို့ ဆေးဖို ရှာပေးနိုင်မလား”
လင်းကျင်းမှာ ဆေးဖိုဝယ်ရန် ပိုက်ဆံမရှိသဖြင့် တပည့်များကို အကူအညီတောင်းရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လုရှောင်ယွန်း၏ အစ်ကိုဖြစ်သူတွင် ဆေးဖိုတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် သွားရောက် ယူဆောင်ပေးလေသည်။ ဆေးဖိုတစ်ခုမှာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှသဖြင့် လုရှောင်ယွန်း၏ ရက်ရောမှုကို လင်းကျင်း ကျေးဇူးတင်မိ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြေခွေးနီလေးအတွက် အလွန် အသေးစိတ်ကျသော အကဲဖြတ်ချက် အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ရေးသားပေးလိုက်လေသည်။
ထိုအစီရင်ခံစာတွင် သားရဲ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော ရောဂါများနှင့် ရှေ့ဆက် လုပ်ဆောင်ရမည့် နည်းလမ်းများ ပါဝင်သဖြင့် လုရှောင်ယွန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရ၏။ ဤအစီရင်ခံစာ၏ တန်ဖိုးမှာ သူမ ပေးလိုက်ရသော သားရဲဝိညာဉ်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်ဟု သူမ ယူဆမိလေသည်။
ယခုအခါ ဆေးဖို ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ လင်းကျင်းသည် အသင်းချုပ်၏ သီးသန့်နေရာတစ်ခုဖြစ်သော ‘မြေအောက်မီး ဝိညာဉ်စမ်းချောင်း’ သို့ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ ထိုနေရာတွင် မြေအောက်မီးရှိသဖြင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်နေသူမှာ အကြီးအကဲ မို (Elder Mo) ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် လင်းကျင်းက ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် လာသည်ဟု ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး အပိုအလုပ်တွေ လုပ်နေသည်ဟု မှတ်ချက်ပြုလေသည်။ သို့သော် လင်းကျင်းက သင်ယူလိုစိတ်ဖြင့် တောင်းဆိုသဖြင့် ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်၏။
အကြီးအကဲ မိုသည် လင်းကျင်း ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း-
“သူက စရိုက်တော့ ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အရည်အချင်းကတော့ သိပ်မရှိဘူး... သူ့ရဲ့ သားရဲကလည်း ပြောပလောက်တာ မဟုတ်ဘူး... နှမြောစရာပါပဲ” ဟု တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိလေတော့သည် ဖြစ်ပေသည်။