တစ်ထွာတောင်းရာမှ တစ်တောင်ရချင်သော သခင်ရှန်း

"အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေကြပါ"

ခပ်တိုးတိုး သတိပေးသံနှင့်အတူ အတွေးများ လွင့်မျောနေပုံရသော ချင်းဖုန်းနှင့် ထန်ယွမ်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားကို နီကျွင်းက ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

စည်းကမ်းဘောင်များကို အမြဲတစေအမုန်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သော စီနီယာအစ်ကိုနီသည် ဤဆယ်ရက်ကျော်ကာလအတွင်း သူ၏ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ပြုမူနေခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင် ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ရုံသာမက၊ သူ၏ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို မောင်နှမများအားလုံးကိုလည်း ခေါ်ယူထားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အပြင်ထွက်ခွင့် မပြုခဲ့ပေ။

သူနှင့် အမြဲခွဲမရသည့် ဝိုင်ဘူးကိုပင် လီချင်းဖုန်း မတွေ့ရသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူပြောနိုင်သည်မှာ "စီနီယာအစ်ကို... အရာအားလုံး ပြေလည်သွားပြီလေ။ ကျွန်တော် ဝူထုံတောင်ကို ပြန်သွားကြည့်ချင်တယ်" ဟူ၍သာ။

"..."

နီကျွင်းသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားကာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူသည် တစ်ချိန်က သူအမုန်းဆုံးအလုပ်ကို လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူ၏ဆရာသခင်သည် ဤတပည့်များကို လုံးဝစွန့်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရပြီးနောက်၊ သူသည် ဤဂိုဏ်းတူ ညီငယ်၊ ညီမငယ်များကို စောင့်ရှောက်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်လာခဲ့၏။

သူ၏ယခင်က အချုပ်အနှောင်ကင်းသော လွတ်လပ်မှုနှင့် အလျင်အမြန် လက်စားချေလိုသောဆန္ဒတို့သည် မမြင်ရသော သံကြိုးများဖြင့် ရုတ်တရက် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ယခုအခါ ထိုခွေးအိုကြီးကို ရန်စမိစေမည့် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ သူ မလုပ်ရဲတော့ပေ။

"ဟူး"

ထုံရှင်းချွမ်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ တုံ့ပြန်မှုအရဆိုလျှင် ဤကိစ္စသည် ပြီးဆုံးရန်အလွန်ဝေးကွာနေသေးသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဖိအားသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားနေ၏။

အကယ်၍ ရှန်းယီနှင့် သူ၏ဆရာသခင်တို့ သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိနိုင်ပါက အခြေအနေသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာနိုင်သည်။

သို့သော် ဤနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မွေးရာပါ အယုံအကြည်မဲ့နေပုံရသည်။ တစ်ဦးက သူနှင့်သူ၏ဆရာသခင်သည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းတွင် လုံးဝမရှိဟုခံစားရပြီး၊ သူကာကွယ်လိုသောအရာကို သူ၏ဆရာသခင်ထံ ဘယ်သောအခါမျှ အပ်နှင်းမည်မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဦးကလည်း ရှန်းယီသည် သူမ၏ နည်းလမ်းများအတိုင်း လုပ်ဆောင်မည်ကို မယုံကြည်ပေ။ ထိုကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပြီး စကားနားမထောင်သောလူငယ်တစ်ဦးကို သူမ၏ အစီအစဉ်များတွင် သေချာပေါက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည် မဟုတ်ပေ။

"ငါတို့အားလုံးက ဂိုဏ်းတူတွေပဲလေ။ ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ သူမက မင်းကို ဘာပြောခဲ့တာလဲ"

ဤအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ထုံရှင်းချွမ်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

နီကျွင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အဖြေရှာမတွေ့မချင်း အားလုံးက ဒီမှာပဲ တိတ်တိတ်လေးနေကြဖို့ လိုတယ်"

သူ၏ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို မောင်နှမများကြားတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်သောကြောင့်၊သူသည် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

အဖြေရှာတွေ့သည်ဟု သူဆိုလိုသည်မှာ နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုသို့ ကျော်ဖြတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

ထိုအဆင့်သို့ မရောက်ရှိဘဲနှင့် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် လူတိုင်းသည် ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။ "ငါ အပြင်သွားမလို့၊ မင်းတို့ လိုက်ခဲ့ချင်လား"

လီချင်းဖုန်းသည် ပထမဆုံး ခုန်ထလာသူဖြစ်သည်။ "ဘယ်ကိုလဲ။ ကျွန်တော် လိုက်မယ်"

သူ အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထန်ယွမ်ကတော့ စကားမပြောရဲသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်နေသည်။

နီကျွင်း၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုရင်းနှီးနေသော စကားလုံးသုံးခွန်းကို သူကြားလိုက်ရသည်။

"နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ"

ရှန်းယီသည် လက်များကို အောက်ချကာ ရပ်နေပြီး သူ၏အသံတွင် မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မှ မရှိပေ။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်မှ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင် စောင့်ကြပ်နေသော အန္တရာယ်များသည့် နေရာအကြောင်းကို ပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သာမန် စားသောက်ဆိုင် သို့မဟုတ် ဝိုင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ထုံရှင်းချွမ်းသည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ဖက်လူ ယခုလေးတင် ပြောသွားသော အားလုံးဆိုသည့်အထဲတွင် ရှန်းယီ ပါဝင်ခြင်း ရှိမရှိ သူတွေးတောနေမိသည်။

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ကျန်ချိုလန်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှန်းယီ၏ဘေးသို့ သွားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်၏။

လင်းရှီသည် ခဏမျှတန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ဂျူနီယာညီမလေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမသည် ရှန်းယီကို အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချရသည်ဟု ယူဆသော်လည်း၊ အရာများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် သူလှုပ်ရှားချိန်၌ ပြသသောသူ၏ရက်စက်မှုကို သူမ မေ့မရနိုင်သေးပေ။

သူမသည် လေးစားမှုရော ကြောက်ရွံ့မှုပါ ခံစားရပြီး ၎င်းကိုလျှော့ချရန် သူမဘေးတွင် ကျန်ချိုလန် ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။

နီကျွင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထုံရှင်းချွမ်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

"ဟေ့၊ ငါတို့လည်း လိုက်မယ်"

ချင်းဖုန်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ထန်ယွမ်ကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်၏။ လူအများကြီး သွားနေကြပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် အစ်မများသည် ရှန်းယီနောက်သို့ လိုက်ကာ ပြဿနာရှာနေကြသည်ကို သူ မပါဘဲ ဤအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

"ဒါက"

မြောင်ချင်းဟွေ့နှင့် ယွီချောင်အန်းတို့သည် တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များသည် နီကျွင်းနှင့် ရှန်းယီတို့ကြားတွင် အပြန်အလှန်လူးလာခေါက်တုံ့ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းတို့ သွားချင်ရင်လည်း သွားကြလေ"

နီကျွင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာထလာကာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဓားကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး ရှန်းယီ၏ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေအောက်တွင် တစ်ဖက်လူသည် မည်မျှအထိ သွားနိုင်မည်ကို သူ တကယ်သိချင်နေ၏။

"..."

ရှန်းယီသည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ ဘာကြောင့် ဤမျှလေးနက်သော အမူအရာများ ဖြစ်နေကြသည်ကို ကောင်းကောင်း နားမလည်ပေ။

သူသည် ကျန်ရှိနေသော ရတနာမြေများကို စူးစမ်းရှာဖွေချင်ရုံသာဖြစ်ပြီး၊ သွားရင်းလာရင်း အရာဝတ္ထုများကိုခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည့် ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူ အချို့ကို ခေါ်သွားချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ခွေးအိုကြီးနှင့် တိုက်ပွဲတစ်ခုက မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်နေသောကြောင့်၊ တိုက်ပွဲမစတင်မီ တိုးတက်နိုင်သမျှအရာအားလုံးကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်းက သဘာဝကျပေသည်။

ရှန်းယီ လှည့်ထွက်လိုက်ချိန်တွင် သိုင်းဘုံကျောင်းမှ သူထွက်လာသောအခါ၊သူ၏နောက်တွင် လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံး စုရုံးနေပြီဖြစ်သည်။

ရွှီချင်းအာနှင့် သူမ၏အဒေါ်၊ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အသစ်တက်လှမ်းလာသော ကျင့်ကြံသူအများအပြားနှင့် သိုင်းဘုံကျောင်းဘိုးဘေးပင်လျှင် ပျက်စီးနေသော ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှစိတ်အားထက်သန်စွာ ထွက်လာကြသည်။

"မင်း သွားလို့မရဘူး။ မဟာချန်က မင်းကို လိုအပ်တယ်"

ကျူးကျွယ်သည် ဝူတောက်အန်း၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "ကောင်လေး၊ မင်း အခု ကြိုက်သလို ထိုင်လို့ရပြီ"

"ဟေး ကျူးကျွယ်၊ ခင်ဗျား ခွေးကောင်" ဝူတောက်အန်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ကျူးကျွယ်က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှန်းယီဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

နန်ယန်ဂိုဏ်း၏နယ်မြေအတွင်းရှိ လူတိုင်းနီးပါးသည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူနှင့် ပတ်သက်၍ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏အသက်ကို စွန့်စားပြီး သတိထား၍သာ စူးစမ်းလေ့လာနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အထဲတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော စွမ်းအားရှင်များ ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့သည့် မိုးမြေရတနာများနှင့် အခွင့်အရေးမျိုးစုံ ရှိနေသည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ စူးစမ်းလေ့လာရန် အခွင့်အရေး ရရှိပြီဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့်၊ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ဂူသခင်သည် အထဲတွင် ရှိနေသေးကြောင်းကို သိနေသော်လည်း သူတို့၏ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော နှလုံးသားများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။

လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်ယံတွင် အစီအစဉ်တကျ ပျံသန်းသွားကြစဉ်၊တိမ်တိုက်များနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ယဲ့ဝမ်ရွှမ်၏ ဖြူဖွေးသောမျက်နှာသည် အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွား၏။

သူမ ထင်ကြေး မှန်သွားခဲ့ပြီ။

ထိုခွေးကောင်လေးသည် နန်ယန်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာရန်မျှော်လင့်ချက်ကို သူမ စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ခွေးအိုကြီးကို ရန်စရန် လူအများအပြားကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

သူမကို နောက်မှ လိုက်လာအောင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုရှန်းဆိုတဲ့ကောင်၊ သူက ကျန်းလေ့ဖူကိုတောင် ရန်စတော့မလို့လား။

သူ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား။

သူမသည် အံများကိုကြိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏တိမ်တိုက်ပေါ်မှနေ၍ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ခွေးအိုကြီးသည် ဘိုးဘေးရုပ်တုအောက်ရှိ ဖျာပေါ်တွင်အိပ်လျက်ရှိပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် ဖွင့်ထားသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တံဆိပ်ချိုးဖျက်လိုက်သည်ကို ဖြစ်နိုင်သမျှအစောဆုံး အချိန်တွင် ၎င်းက အာရုံခံနိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူကို ၎င်းက တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးမျိုးဆက်ရှိသည့် ဤဖီးနစ်နတ်ဆိုးသည် ၎င်းကဲ့သို့ သာမန် နန်ယန်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦး နှိမ်နှင်းနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို ငယ်စဉ်ကတည်းက လည်ပင်းညှစ် သတ်ပစ်ရမည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နတ်ဆိုးများသည်လည်း ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော ဝင်္ကပါကြီးကို ဖွင့်ရန် မရဲကြပေ။

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍၊ စစ်မှန်သော နန်ယန်ဂိုဏ်းတပည့်ဖြစ်သည့် ၎င်းသည် သားရဲတစ်စုနှင့် အမှန်တကယ် သဘောတူညီမှုတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

ထိုစဉ်၊ကျန်းလေ့ဖူသည် ရုတ်တရက် နားရွက်များ ထောင်လာပြီး ပင်မခန်းမဆောင်၏အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ၎င်း၏မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောမျှင်လေးများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏အမူအရာသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာ၏။ "မင်းတို့ ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ"

အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း မှ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်အထိ၊ ယင်ဝိညာဉ်ပင် ပါဝင်သော ထိုကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည့် အော်ရာများ။

သူတို့သည် မည်သည့်ဖုံးကွယ်မှုမှ မရှိဘဲ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏အတွင်းစည်းဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

ဝင်ခွင့်ကတ်ပြား မပြဘဲ၊ ဘိုးဘေးကို အသိမပေးဘဲ၊သာမန်လူတစ်စုက ဤကောင်းကင်ဘုံရတနာမြေကို သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းကဲ့သို့ သဘောထားနေကြသည်။

"ဒီကျန်းရဲ့လက်သည်းတွေက မထက်ရှတော့ဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား"

ခွေးအိုကြီးသည် ရုတ်တရက်လှည့်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်၏အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ လည်ပင်းရှိ သံကြိုးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် တချွင်ချွင် မြည်သွားသည်။

ထိုရင်းနှီးနေသော အော်ရာကို ၎င်း အနံ့ခံမိလိုက်၏။

၎င်း၏ လက်သည်းချက်တစ်ချက်ကို ခံရပြီးနောက်၊ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ဝတ်ရုံကို အားကိုးကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ထွက်ပြေးမည့်အစား ဝိညာဉ်ဆေးဥယျာဉ်ကို ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် လုယက်သွားခဲ့သော ထိုလူငယ်လေးဖြစ်သည်။

၎င်း၏နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုက တစ်ဖက်လူ၏ လေးစားမှုအားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သူသည် လက်တစ်လုံးတောင်းရာမှ တစ်တောင်ရချင်ကာ လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

သူ သေသင့်တယ်။

ကျန်းလေ့ဖူသည် အရှေ့ခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာပြီး နောက်ထပ်ခြေတစ်ဝက် လှမ်းလိုက်၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ ၎င်း၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မြေကြီးပေါ်ရှိ သံကြိုးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဝူထုံတောင်၏ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်က ဘယ်မှာလဲ၊ ၎င်း၏တာအိုအမှတ်အသားက ဘယ်မှာလဲ... ၎င်း ဘာမှ မသိပါ။

ဤမျှကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကြီးမားသော ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု။

ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းမွေးမြူထားသော နတ်ဆိုးအားလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုဖီးနစ်နတ်ဆိုးအပါအဝင် ၎င်းလည်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီလော။

ဝူထုံတောင်မှ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လှုပ်ရှားခဲ့သည်လော။ သို့မဟုတ် လောကကြီးတွင် အခြားသော ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်လော။

"ကျားကိုတောင်ပေါ်ကနေ မျှားခေါ်နေတာပဲ၊ ကျားကို တောင်ပေါ်ကနေ မျှားခေါ်နေတာ"

ခွေးအိုကြီးသည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး ၎င်း၏နှလုံးသားထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။

၎င်းသည် တစ်ချိန်က ငယ်ရွယ်သော စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲခွေးလေး မဟုတ်တော့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုးတက်မှုမရှိခြင်းက ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း အိုမင်းလာစေခဲ့သည်။

တူညီသော နယ်ပယ်ရှိ ထိုကျင့်ကြံသူများကို ယခင်ကကဲ့သို့ အလွယ်တကူ မချေမှုန်းနိုင်တော့ပေ။

"လူယုတ်မာတွေ"

ကျန်းလေ့ဖူသည် အသက်ရှူသံကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းလိုက်၏။ ထိုထောင်ချောက်ထဲသို့ ၎င်း မသက်ဆင်းနိုင်ပေ။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ၎င်းသည် အားထုတ်မှုများစွာပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်း၏ အုတ်မြစ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် နတ်ဆိုးများအားလုံးကို မွေးမြူကာရေတွက်၍မရနိုင်သောသူများသည် ၎င်း၏လက်သည်းများအောက်တွင် စုဝေးခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သောအချိန်က ၎င်းလောဘတကြီးစားသုံးခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်အတွက် အပြစ်ကြေစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် ဤအောက်တန်းကျသော လူသားများသည် ၎င်း၏အစီအစဉ်ကြီးများကို ဖျက်ဆီးရန်အမြဲ ရောက်လာကြ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ဘိုးဘေးသည် ၎င်းကို ခွင့်လွှတ်ရန် အလွန်နှေးကွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိပြီး၊ကျန်းလေ့ဖူသည် ဖျာပေါ်သို့ပြန်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အချိန်တန်ရင် ဒီကျူးကျော်လာတဲ့ လူယုတ်မာတွေကို ကိုယ်တိုင်ဖယ်ရှားပြီး ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ရတနာတွေကို ပြန်လည်ရယူမယ်လို့ တပည့်ကတိပြုပါတယ်။"

ထို့နောက် ၎င်းသည် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ကာ စွမ်းအင်များကို စတင်စုဆောင်းနေတော့သည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ"

လီချင်းဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အလင်းအကာကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းနိမ့်ကျသူများသည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ နေခဲ့ကြသည်။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူလည်း အပြင်ဘက်တွင်သာ နေခဲ့သင့်သော်လည်း သူသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ အတင်းလိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မေးခွန်းမေးပြီးနောက် အတန်ကြာသည်အထိ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိခဲ့ပေ။

လီချင်းဖုန်းသည် သံသယဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စီနီယာအစ်ကိုနီသည် အလင်းအကာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွား၏။ "ဒါက လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ မဏ္ဍပ်လား"

နီကျွင်းသည် စကားမပြောသေးဘဲ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အန္တရာယ်အကင်းဆုံးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစရာအကောင်းဆုံးမြင်ကွင်းဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤနေရာမှထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ပြီးနောက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို တစ်ခါမှ ထပ်မရခဲ့တော့ပေ။

သူ ဤနေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခြေချလိုက်သောအခါ၊နီကျွင်းသည် သူ၏ သွေးများ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတော့ သူ ဒီကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။

"ဟူး"

နီကျွင်းသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှမလှမ်းဘဲ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အတော်ကြာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ထိုဘက်မှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးပေ။

ယခင်က ဤနေရာတွင်ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဆယ်ပါးရှိခဲ့ပြီး သူသည် တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကာ အားအင်ကုန်ခန်းနေသောအခြေအနေတွင် တာအိုနန်းတော်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူတစ်ခုလုံးသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ သံကြိုးများကြောင့် တံခါးဝတွင် ပိတ်ဆို့ခံနေရသည်။

သူ၏ဆရာသခင် သို့မဟုတ် ရှန်းယီ၊ မည်သူ၏ ရွေးချယ်မှုက အမှန် သို့မဟုတ် အမှားဖြစ်သည်ကို သူ အမြဲတမ်းငြင်းခုန်နေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်လမ်းကြောင်းက သူ့အတွက် ပိုသင့်တော်သည်ကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

သူသည် မူလကသတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် သူ၏တာအိုကို သက်သေပြခဲ့သော ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်လာသောအခါမှသာ ၎င်းသည် သူထင်ထားသလောက် မကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာခွေးအိုကြီးသည် အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ၎င်းလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်။

နီကျွင်းသည် အလင်းအကာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း တစ်ဝက်အရောက်တွင် သူ၏လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချလိုက်၏။

သူသည် မူလက ကျမ်းစာတိုက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ရန် စဉ်းစားခဲ့ပြီး သူ၏အတွင်းရေး ကယောက်ကယက်ဖြစ်မှုများကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် မလိုအပ်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံသည် လှုပ်ရှားနေသော တိမ်တိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်ဘုံနတ်ဘုရားမိုးကြိုးများ ထစ်ချုန်းမြည်ဟိန်းသွားသည်။

ရှည်လျားသော ဓားများသည် တွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် သံကြိုးများအဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေကာ ဧရာမပလ္လင်ကြီးပေါ်တွင် အထက်မြက်ဆုံးသော ရှည်လျားသည့် ဓားကြီးက ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို ဖော်ပြနေသည်။

နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း

နီကျွင်း၏အော်ရာသည် မြင့်တက်လာသော်လည်း ရပ်တန့်မသွားပေ။

သူသည် လက်ဝါးကိုဖြန့်လိုက်ရာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ထွက်ပေါ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရုတ်တရက်လေထဲသို့ မြင့်တက်လာ၏။

ထိုကျောက်တုံးသည် ပလ္လင်၏အထက်သို့ မြင့်တက်သွားကာရှည်လျားသော ဓားကြီးဆီသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဓားလက်ကိုင်း၌ မြှုပ်နှံထားသော တောက်ပသည့်ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်နတ်ဘုရားမိုးကြိုးဓားနန်းတော်သည် မိုးမြေမှလုံးဝ ကင်းကွာသွားပုံရပြီး နီကျွင်း၏ထူးခြားသော အော်ရာဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။

မြင်တွေ့၍မရသောအရာမှ မြင်တွေ့၍ရသောအရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားပြီး မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်ကာ ထိတွေ့နိုင်သော ဓားနန်းတော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

လီချင်းဖုန်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်အနည်းငယ်ရိုက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စီနီယာအစ်ကိုနီကို နှစ်ပေါင်းများစွာနောက်ဆွဲနေခဲ့သော ပိတ်ဆို့မှုသည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူထဲတွင် ခဏလေးလမ်းလျှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးပေါက်သွားပြီလော။

ဒီလိုလေးပဲလား။

သူသည် သူ၏ဆရာသခင်နှင့် တူညီသော နယ်ပယ်ရှိ ကြီးမြတ်သောကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီလော။

ကောင်းကင်ယံရှိ တာအိုနန်းတော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နီကျွင်း၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူသည် လက်မောင်းများကို ဖြန့်ကာ ခဏမျှ ခံစားကြည့်လိုက်၏။

သူ မျက်လုံးများကိုပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အော်ရာသည် ချုပ်တည်းသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိထက်မြက်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

နီကျွင်းသည် သူ၏ရွှမ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလင်းအကာဆီသို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေသော ကျေးဇူးအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏တာအိုချပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းအတွင်းသို့ သူ၏အော်ရာကို စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ နန်ယန်ပုံစံသည် ရုတ်တရက်စီးဆင်းနေသော အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မတတ်အော်ရာတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုခွေးအိုကြီး၏ ပစ်မှတ်သည် ယဲ့ဝမ်ရွှမ်ထံမှနေ၍ သူ့ထံသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်၏။

"ကျွန်တော် အသင့်ဖြစ်ပြီ"

သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ သူသည် အလင်းအကာ၏အတွင်းပိုင်းကို ပြောနေခြင်းလား သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ယံကို ပြောနေခြင်းလား မသေချာပေ။

ကျမ်းစာတိုက် အတွင်း၌

ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကိုအနည်းငယ်မြှင့်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားများကို စောင့်ကြပ်နေသော အစီအရင်များဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ရှေ့ရှိ ထုံရှင်းချွမ်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ သင်ယူဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထား"

ယခုအချိန်အထိ သိုင်းပညာများကို ဆင်ခြင်တွက်ချက်ဖန်တီးရန်နတ်ဆိုးများကိုသာ အားကိုးခဲ့ရပြီး ယခုအခါအခြားသူများကို သင်ကြားပေးရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ထုံရှင်းချွမ်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ရှန်းယီ၏နတ်ဝိညာဉ် လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သံစုတ်တံငွေချိတ်နည်းစနစ်အတွင်းရှိ တားမြစ်ချက် အစီအရင်ကို သေချာစွာပုံဖော်နေသည်။

ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ရမှသာ သူတို့၏အစီအရင် တတ်မြောက်မှုတွင် ကြီးမားသောကွာခြားချက်ကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မည်။

ရှန်းယီသည် အစီအရင်ပညာရပ်၏ကြီးမြတ်သောဆရာသခင်ကြီး ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ရှိ အစီအရင်များအတွက်ပင်၊ တစ်ဖက်လူသည် ၎င်းတို့ကို သူ၏လက်ဖမိုးကဲ့သို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး အမြင့်ဆုံးအကျိုးသက်ရောက်မှု ရရှိရန် အစီအရင်အက္ခရာတစ်ကြောင်းချင်းစီကို မည်သို့ ရေးဆွဲရမည်ဆိုသည်ကိုပင် သိရှိသည်။

မည်သည့် နားလည်သဘောပေါက်မှုမျှ မလိုအပ်ပေ။

တစ်ဖက်လူသည် အလွယ်ကူဆုံးနှင့် အတိုက်ရိုက်ဆုံးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ သူ၏နတ်ဝိညာဉ်ကို တစ်ဆင့်ချင်း ကူးယူရန် လမ်းညွှန်ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

"..."

ထုံရှင်းချွမ်း တွေးတောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ရှန်းယီသည် အလင်းအကာ၏ အပြင်ဘက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်ချိုလန်နှင့် လမ်းခွဲပြီးကတည်းက ဤခံစားချက်မျိုးကို မကြုံတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အခြားသူများသည် အတွင်းရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခုကို ဖြေရှင်းခြင်းဖြင့် အဆင့်ကျော်ဖြတ်သွားကြချိန်တွင်၊ သူသည် အရာများကို နည်းနည်းချင်း တွက်ချက်ဖန်တီးရန် နတ်ဆိုးသက်တမ်းထောင်သောင်းချီကို အားကိုးခဲ့ရသည်။

ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ဒါပေမယ့်... လုံလောက်သင့်တယ်မလား။

ဒါက တာအိုချပ်ပြားကို နေရာချထားရုံလေးပဲလေ။

ထုံရှင်းချွမ်းကို သံစုတ်တံငွေချိတ်လေ့ကျင့်ခိုင်းနေရဆဲဖြစ်သော အကြောင်းရင်းမှာ ဝူထုံတောင် ဘိုးဘေး၏တည်ရှိမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက လာရောက်ရန် ဆန္ဒရှိပါက၊ ရှန်းယီသည် ထိုခွေးအိုကြီးကို သူသတ်နိုင်မလားဆိုတာကို သိချင်နေဆဲပင်။

သေချာသည်မှာ သူမ မလာခဲ့လျှင်၊အကူအညီ တကယ်ရှိမရှိသိရရန် လူတစ်ယောက်ကို အရင်လွှတ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"မင်း ဘယ်လောက် မှတ်မိပြီလဲ"

"ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်လောက်ပါ။ ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်" ထုံရှင်းချွမ်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျမ်းစာတိုက်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ကောင်းကင်ယံ၌ ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် လူငယ်လေးထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများ ထပ်မံ တွန့်လိမ်သွားပြန်၏။ "မင်း မြင်လိုက်လား။ သူက ငါတို့ ဆရာတပည့်ကို အပြည့်အဝ နားလည်ပြီးနေပြီ၊ ပိုပြီးပြောဖို့တောင် ပျင်းနေပြီ။ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်လိုပဲ ပြုမူနေတယ်။"

နီကျွင်းသည် အောက်ဘက်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်နေလိုက်၏။

ယခုလိုဖြစ်နေသည်ဟု သူ မထင်ပေ။

ရှန်းယီသည် သူတို့ကို ကူညီပေးနေရုံသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အသုံးဝင်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူ၏အလုပ်ကို လုပ်ပေးရန် မည်သူ့ကိုမျှအတင်းအကျပ် ခိုင်းစေရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်လူအမှန်တကယ် အားကိုးရာမှာ အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ယခုအချိန်ထိတစ်ဖက်လူသည် တာအိုချပ်ပြားအကြောင်း တစ်ခါမှမမေးဖူးပေ။

သူ့ဆရာသခင် အလွန်စွဲလမ်းနေသော ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးဟုခေါ်သော ရာထူးသည် ထိုလူငယ်၏အမြင်တွင် သူ၏မဟာချန်ထက် အရေးမပါပုံရသည်။

"ကျွန်တော်သွားရမယ်။" နီကျွင်းက သူမကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှန်းယီ ထွက်သွားတဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဆီ တိုးဝှေ့သွားလိုက်၏။

"မင်း"

ယဲ့ဝမ်ရွှမ် ထပ်မံအံ့အားသင့်သွားပြန်သည်။ ရှန်းယီ သူမကိုမရှာဖွေခြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း သူမထံမှအကျိုးကျေးဇူးများစွာရရှိခဲ့သော ဤတပည့်ပင် သူမကိုမဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေ။