တံခါးပိတ်ပြီး ခွေးကိုရိုက်ခြင်း

အောက်ဆုံးအဆင့်မှ သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် တက်လှမ်းလာသော ရှန်းယီကဲ့သို့ကျင့်ကြံသူက ယခုလို ရခဲလှသည့်အခွင့်အရေးကို မည်သို့လက်လွတ်ခံမည်နည်း။

သူသည် ခွေးအိုကြီး၏လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ့လက်သီးများသည် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ကျရောက်လာပြီး ၎င်း၏နဖူးကို အဆက်မပြတ် ထုနှက်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ရွှေရောင်မီးလျှံကြီးတစ်ခု သူ့နောက်ကျောမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခွေးအိုကြီးကို လုံးဝ ဝါးမြိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ထပ် ကြက်သွေးရောင်တာအိုနန်းတော်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာသည်။ အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးသည် ပုလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးကိုးပါးက တညီတညွတ်တည်း ဟိန်းဟောက်နေကာ၊ ကျောက်တိုင်လေးတိုင်က လူ့လောကကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

နတ်ဆိုးတစ်သောင်းတို့ ဦးညွှတ် ဝတ်ပြုနေကြ၏။

ပုံရိပ်ယောင်ထိုးဖောက်ဖြိုခွင်းခြင်း၊ လောင်ကျွမ်းခြင်းနေမင်၊ ရွှေရောင်လေပြင်းဝိညာဉ်ဆုပ်ကိုင်ခြင်း တာအိုနည်းစနစ်သုံးခုကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးမျက်လုံးများ၊ ကြက်သွေးရောင်နေမင်းကြီး၊ နှင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လာသောသွေးညှီနံ့ရသည့် လေပုပ်များအားလုံးသည် ရွှေရောင်မီးလျှံများ လွှမ်းခြုံထားသော ကျန်းလေ့ဖူထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ဝေါင်း"

ခွေးအိုကြီးသည် သွေးပင်လယ်နှင့် မီးလှိုင်းများကြားတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ လေတိုက်သံသည် တောင်ပေါ်မှကျားဟိန်းသံကဲ့သို့ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေ၏။

ရှန်းယီ၏လက်ဖဝါးများတွင် လီမီးတောက်အမှတ်အသားများစွာ တောက်ပနေပြီး၊ အားလုံးကို ခွေးအိုကြီး၏ခေါင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်သည်။

"ဒီအရှင်သခင်... ဆေးဝါးတွေ... ဘယ်လောက် စားထားလဲဆိုတာ... မင်း သိလား"

ကျန်းလေ့ဖူ၏မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေပြီး၊ ခွေးမျက်နှာသည် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော်လည်း အနံ့ဆိုးမထွက်ဘဲ ကြွယ်ဝသော ဆေးရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

၎င်း၏သာမန် သွေးမျိုးဆက်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာများစွာကို အလွယ်တကူမချေဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုစုဆောင်းထားသော ဆေးစွမ်းအင်များသည် မြစ်ရေကြီးသကဲ့သို့ စီးဆင်းလာတော့သည်။

၎င်းသည် ရုတ်တရက်လက်သည်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာကြီးမားသော အင်အားပါဝင်လာပြီး ရှန်းယီအပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ကျရောက်သွား၏။

အက်ကွဲနေပြီးသား ငွေရောင်သံချပ်ကာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားသည်။

ရှန်းယီ၏ရွှေရောင်မီးလျှံများ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အက်ကွဲသွားကာ၊ အတွင်းရှိ ဆေးအဆိပ်များ တဖြည်းဖြည်းဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာပြီး မီးခိုးနက်များထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ့ပုံရိပ်လွင့်စင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် နှစ်ပတ်လောက် လိမ့်သွား၏။

သူ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကိုသုတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ နက်မှောင်သောမျက်လုံးများတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။

"..."

ခွေးအိုကြီး၏တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု မရှိဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန်မောဟိုက်နေသည်။

မိုးမြေ၏အရှိန်အဝါ အတက်အကျများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာ၏။

ဤအရာက နီကျွင်း၏မဟာအစီအရင် အသက်သွင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးတော့မည်ဆိုတာကို ပြသနေပေသည်။

ရှန်းယီက ဒဏ်ရာရထားပုံပေါ်သော်လည်း လဲကျသွားရန် များစွာလိုအပ်သေး၏။

ဤအရာက ၎င်း၏သေဆုံးခြင်းကို ကြေညာလိုက်သလိုပင်။

ကျန်းလေ့ဖူ ခဏတာမှင်တက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်းတုန်ရီလာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ၎င်းစောင့်ရှောက်ခဲ့သော နန်ယန်ဂိုဏ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျူးကျော်သူများကြောင့် ကျိုးပေါက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

"..."

ပင်မဆောင်ကြီးထဲရှိ နီကျွင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ရန် အချိန်ရသွားသည်။

ရှန်းယီ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိပြတ်သားရသလဲဆိုတာ သူနောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။

အခုချိန်ထိ သူ့ဆရာသခင်က ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး၊ မဟာအစီအရင် အသက်သွင်းခြင်းက ပြီးမြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ပြိုင်ဘက်ရဲ့အင်အားက သူ့ရဲ့စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်တဲ့စွမ်းအားကနေ လာတာပဲ။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ အတူတူ သေလိုက်ကြတာပေါ့"

ခွေးအိုကြီး၏အသံ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွား၏။ ၎င်းသည် ရှန်းယီထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ယခုကစပြီး ၎င်း၏ရည်မှန်းချက်က နီကျွင်းကိုတာဆီးရာနေရာမှ သတ်ဖြတ်ခြင်းအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် အသတ်ရအလွယ်ဆုံးမှ စရမည်မှာ သဘာဝပင်။

၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး အဝေးဆုံးမှာရှိတဲ့ ထုံရှင်းချွမ်းဆီသို့ လက်သည်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ ပထမဆုံး ဤအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးမည်၊ နတ်ဆိုးစွမ်းအား အပြည့်အဝ ထုတ်မည်၊ ထို့နောက်တွင် ဤလူများမည်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင်... ကောင်းကင်ယံရှိ အစိမ်းရောင် တာအိုနန်းတော်ထဲမှ၊ ကာလရှည်ကြာ စုဆောင်းထားပြီးနောက်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဝိညာဉ်ဖိအားသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအချင်းဝက်ကို လွှမ်းခြုံလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

၎င်းသည် လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော အစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး၊ အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကြီးလှိုင်းထနေကာ ဖော်ပြမရနိုင်သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် အကြည့်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခွေးအိုကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ ခက်ခဲစွာဖြင့် သူမ၏လက်ဖဝါးများကို ရိုက်ချလိုက်၏။

ထိုလက်သီးဆုပ်အရွယ် ဝိညာဉ်ဖိအားသည် တိတ်ဆိတ်စွာကျဆင်းလာပြီး ခွေးအိုကြီး၏ ခါးပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

သူမသည် ရှန်းယီ၏နေရာတွင် ရှိနေသင့်ပေ၏။

သို့မှဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ယခုမှအဆင့်တက်ခါစ နီကျွင်း နေရာတွင် ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် ယခုတော့ သူမသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် လူတိုင်းလျစ်လျူရှုထားသည့် ပြင်ပလူဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမကိုလျစ်လျူရှုသည့်တန်ဖိုးကို ဤခွေးအိုကြီး မြင်စေရမည်။

ဖူး

ခွေးအိုကြီး၏ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်သည် ဝိညာဉ်ဖိအားအောက်တွင် လုံးဝကြေမွသွားသည်။

မွှေးကြိုင်သော သွေးများနေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွား၏။

သို့သော် ၎င်းသည်မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပြဘဲ ထုံရှင်းချွမ်းဆီသို့ လက်သည်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ခွေးအိုကြီး၏ ဒဏ်ရာများသည် သိသာထင်ရှားသော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ကုစားနေသည်။ ဤအရာဟာ ၎င်း၏နတ်စွမ်းရည်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏အမွေအနှစ်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟိုး ဟိုး ဟိုး"

ထုံရှင်းချွမ်းသည် ယခင်က ရှန်းယီနှင့် ခွေးအိုကြီး တိုက်ခိုက်နေသည်ကို အဝေးမှကြည့်ခဲ့ပြီး သိပ်မကြောက်မက်ဖွယ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ခွေးလက်သည်း၏ပစ်မှတ် ဖြစ်လာသောအခါ သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသည် ရှင်းပြ၍မရစွာဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူ့ကိုယ်သူ သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီး၏အောက်တွင် သူ လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

ခွေးလက်သည်းကြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်ကိုသာ ထိုင်ကြည့်နေရသည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအရာအားလုံးသည် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အစီအရင်အတွင်း၌မူ ရှန်းယီသည် ခွေးအိုကြီး၏ လည်ကုပ်ကို ဆွဲကိုင်၍ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

ဆေးအဆိပ်များသည် သူ၏တာအိုဝိညာဉ်၏ အတွင်းအင်္ဂါငါးခုကို တိုက်ခိုက်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ ရွှေရောင်မီးတောက်များက ထိုအဆိပ်ကို အသည်းအသန် ဖိနှိပ်ထားရသည်။

သို့တိုင်အောင် သူ၏ဗလာကျင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းတွင် အနက်ရောင်မီးတောက်အစင်းရာများဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

သူ အတော်လေး ကုန်ခမ်းနွမ်းနယ်နေပြီဆိုသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ စူးရှသော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံသည် သေမင်းခေါင်းလောင်းသံနှင့် တူလှပေသည်။

ယင်းအသံကြောင့် မတ်တပ်ပင် သေချာမရပ်နိုင်သေးသော ခွေးအိုကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ခွေးအိုကြီးသည် ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိပြီး၊ ၎င်း၏ဟိန်းဟောက်သံများပင် အနည်းငယ် အားနည်းသွားသလို ရှိသည်။

"ဒီအရှင်သခင်က မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

ကျန်းလေ့ဖူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး ရှန်းယီဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် ခွေးအိုကြီး၏ဒဏ်ရာများ ချက်ချင်းပြန်ကောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူမ၏အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုသည် အလွယ်တကူပင် ချေဖျက်ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

ပြိုင်ဘက်အပေါ် စွမ်းအားမဲ့သလို ခံစားချက်ကြီးကို သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

အကယ်၍သာ ကူညီမည့် မဟာမိတ်ဂိုဏ်းများသာ မရှိပါက၊ ဤခွေးအိုကြီးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း မဟာနတ်ဆိုးကြီးအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေဦးမည်။

သူမ ပင်မခန်းမဆောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမထင်ထားသလို ဂိုဏ်းပြင်ပမှ ကျင့်ကြံသူများ ထွက်မလာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့"

ယဲ့ဝမ်ရွှမ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမလက်ကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ တာအိုနန်းတော်ထက်မှ စွမ်းအားဖိအားများ ကျဆင်းလာပြီး ရှန်းယီအား ခွေးအိုကြီးကို တွန်းလှန်နိုင်ရန် အနည်းငယ် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် တွေဝေမနေတော့ဘဲ ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

သူမ နီကျွင်း၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး "တာအိုချပ်ပြား ငါ့ပေး သွားကြမယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

"..."

နီကျွင်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးရုပ်တုအောက်တွင် ရပ်လျက်၊ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသော တာအိုချပ်ပြားကို ကိုင်ထားသည်။

သူသည် သူ့ဆရာသခင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သွေးများရွှဲနေသော လူငယ်လေးသည် ဆရာသခင်ဖြစ်သူ၏သတိပေးသံကို မကြားသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်းယီသည် အစီအရင်အပြင်ဘက်ရှိ ထုံရှင်းချွမ်း ကိုသာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်ကာ ခွေးအိုကြီးဆီသို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

နီကျွင်း အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အလင်းအကာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ခွေးအိုကြီးရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ပေးဖို့ ဆရာခိုင်းခဲ့လို့ ကျွန်တော် လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းနဲ့ကတော့..."

သူသည် လက်ထဲရှိ တာအိုချပ်ပြားကို လှုပ်ခါပြလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။ "ဆရာနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် နီကျွင်းသည် တာအိုချပ်ပြားကို အစီအရင်ထဲရှိ ရှန်းယီထံသို့ ရုတ်တရက်ပစ်ပေးလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ တက်လိုက်သည်။ ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားနန်းတော်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကောင်းကင်တစ်ခွင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများ မသိကြသည်မှာ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေးအစီအရင် ပွင့်သွားသည့်အချိန်တွင် သူတို့၏ပုံရိပ်များသည် နတ်ဘုရားများသဖွယ်ကောင်းကင်ယံတွင် နေရာယူပြီးသား ဖြစ်နေခြင်းပင်။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူမှ မဟာချန်မင်းဆက် အပါအဝင် နေရာအနှံ့အပြားအထိပင်။

ကျင့်ကြံသူဖြစ်စေ၊ သာမန်လူသားဖြစ်စေ မော့ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုခမ်းနားထည်ဝါသော ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးကို အထင်သား မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ရူးကုန်ပြီ သူတို့အကုန် ရူးကုန်ကြပြီပဲ"

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် တာအိုချပ်ပြား ခန်းမဆောင်ထဲမှ ပျံထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဟာတာတာ ဖြစ်သွားရသည်။

သူမ ခေါင်းခါရင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူကာ အလင်းအကာထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားသည်။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူအတွင်းရှိ လင်းရှီ၊ မြောင်ချင်းဟွေ့ကဲ့သို့သော အားကြီးသူများမှအစ၊ ကျန်းချိုလန် ၊ ကျူးကျွယ်ကဲ့သို့သော အားနည်းသူများအဆုံး လူတိုင်းပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ဆရာသခင်ဖြစ်သူက လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရ၏။

လင်းရှီဦးဆောင်သော ဝူထုံတောင် ဂိုဏ်းသားအားလုံး ခေတ္တမျှမှင်သက်သွားကြသည်။

သူတို့ဆရာသခင်၏စိတ်နေသဘောထားကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်ထားကြသော်လည်း၊ ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရှင်းပြမရသောဝမ်းနည်းမှုမျိုး ခံစားလိုက်ကြရသည်။

"ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးနတ်ဓား ငါ့အမိန့်ကို နာခံလော့"

နီကျွင်းသည် ဓားပျံကို စီးနင်းလိုက်၏။ တာအိုနန်းတော်၏ပလ္လင်ထက်တွင် လေထဲမှပုံဖော်ထားသောဓားရှည်ကြီးသည် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးများ ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထိုဓားသည် ကောင်းကင်မှနေ၍ ခွေးအိုကြီး၏ ခေါင်းတည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

ရွှမ်း

ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးနတ်ဓားသိုင်းကွက်သည် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ၊နားကွဲလုမတတ် မိုးကြိုးသံများနှင့်အတူ ခွေးအိုကြီး၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင်လျင်မြန်သော အလျင်ဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်လက်မခန့် စိုက်ဝင်သွားသည်။

နီကျွင်း၏ခန္ဓာကိုယ် ပြုတ်ကျလာ၏။ စောစောက တာအိုချပ်ပြားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာတွင် သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးနီးပါး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဓားပျံကိုလက်ပြန်ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ခွေးအိုကြီးကို ခုတ်ပိုင်းရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းလေ့ဖူသည် သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်သည်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခုတ်ချလိုက်၏။

ထိုခဏချင်းမှာပင် ရှန်းယီ၏ရွှေရောင်အတောင်ပံများက နီကျွင်းကို ရိုက်ထုတ်ကာ ကယ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ခွေးအိုကြီး၏မျက်ခုံးကြားတွင် စိုက်ဝင်နေသော ခရမ်းကောင်းကင်မိုးကြိုးနတ်ဓားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ထိုဓားဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်တော့သည်။

ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးများသည် သူ့လက်ချောင်းများပေါ်တွင် တဖျစ်ဖျစ်မြည်ကာ ပေါက်ကွဲနေ၏။

သို့သော် ထိုသွယ်လျသော လက်ချောင်းငါးချောင်းက ဓားရိုးကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ကျန်းလေ့ဖူ၏အံ့သြမှင်သက်နေသော အကြည့်အောက်၌ ရှန်းယီသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားသည် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ခွေးအိုကြီး၏လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဖီးနစ်ဥသည် ဆေးအဆိပ်များ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမှတဆင့် ပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ တောက်ပသောရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် သူ့လက်မောင်းများဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ရှန်းယီသည် ခွေးအိုကြီး၏ခေါင်းကို ဒူးဖြင့် ဖိထားလိုက်၏။

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ၊ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားသွားကို ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးများကြားတွင် ရေးရေးလေး မြင်တွေ့နေရသည်။

သူသည် ခွေးအိုကြီး၏လည်ပင်းကို အားကုန် ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။

ဖောက်

ပူနွေးသောခွေးသွေးများ ရှန်းယီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာ၏။ သူ၏ဖြူဖျော့ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်မှုဟူ၍ မရှိဘဲပြတ်သားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သာ ရှိနေသည်။

ဓားသွားသည် လည်ပင်းမှအောက်သို့ စုန်ဆင်းသွားပြီး ခွေးအိုကြီး၏ဝမ်းဗိုက်တွင် ဒဏ်ရာနက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားသည်။

စုဆောင်းထားသော ဆေးစွမ်းအင်များက ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်ကုစားရန် စတင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်။

ရှန်းယီသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် လက်လှမ်းလိုက်၏။ ရှာဖွေစရာပင် မလိုလောက်အောင် တိကျစွာဖြင့် ခွေးအိုကြီး၏နတ်ဆိုးအမြုတေကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ၊ မြန်ဆန်လွန်းလှသောကြောင့် ကျန်းလေ့ဖူခမျာ တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ပေ။

ဂြပ်

သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် သွေးတစ်ချက် ပန်းထွက်လာပြန်သည်။

ရှန်းယီသည် ဓားရှည်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့လက်ဖဝါးအောက်တွင် ရုန်းကန်မှု မရှိတော့သည်အထိ ကျန်းလေ့ဖူ၏ခွေးခေါင်းကို အားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှသာ ကျိုးပဲ့နေသော တိုင်တစ်ခုလို အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်းမြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"..."

နီကျွင်းသည် နန်ယန်ရုပ်ကြွပန်းပုကြမ်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေသော လူငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ခဏကြာတော့ သူသည် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွား၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးရုပ်တု၏နောက်ဘက်ရှိ အကန့်ထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။

နီကျွင်းအနေဖြင့် တဖက်လူကို ဖုံးလွှမ်းပေးရန်အတွက် အခြားအရာမစဉ်းစားမိ၊ သူ့လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ကျန်းလေ့ဖူ၏ရတနာများအကြား အပေါ်ဆုံးတွင် တင်ထားသည်မှာ နန်ယန်ဝတ်ရုံဖြူတစ်ထည်ဖြစ်သည်။

သူ ထိုဝတ်ရုံကို ရိုသေစွာ ကိုင်ဆောင်လိုက်၏။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် အစီအရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ကုန်ခမ်းနွမ်းနယ်နေသော ရှန်းယီအပေါ် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်ကျနေသော တာအိုချပ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ထိုပစ္စည်းကို ဆက်သလိုက်ပေ၏။

"..."

ရှန်းယီသည် သူ့ရှေ့ရှိ နီကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူမှန်အောင် ပြန်ထိန်းလိုက်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အပိုတွေ လုပ်မနေနဲ့"