နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်း
Vol. 43 Ch. 428
မတ်စောက်သောကမ်းပါးယံများကြားတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံစသည် တလူလူလွင့်နေသည်။
ရှန်းယီသည် အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီးကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တိမ်တိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူ့လောက၏စစ်မှန်သော မျက်နှာကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။
တောင်ပေါ်လေက အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။
သူသည် အလွန်မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် သူမကိုယ်သူမ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း၏ ပထမအဆင့်မှာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသစ်သားလူသည်လည်း ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ထဲတွင်ပင် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း၊ သူသည်ပင် ဤမျှ ခြောက်ကပ်ပြီး သနားစရာကောင်းသော အဆုံးသတ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ရှန်းယီ၏ခွန်အားသည် ယဲ့ဝမ်ရွှမ်ထက် သာလွန်နေသော်လည်း၊ ဤကမ္ဘာကြီးတွင် သူသည် လောကကိုကျော်လွန်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု မဟုတ်သေးသည်မှာ သေချာသည်။
ယခင် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ စကားများမှတစ်ဆင့်၊ဤ တာအိုချပ်ပြားခြောက်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ ပညာရှင်များသည် အမှန်တကယ်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်ထက် နိမ့်ကျသောအဆင့်အတန်းရှိသည်ကို ရှန်းယီ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူ၏လက်ရှိ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော မြင့်မားသည့် ရာထူးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည်။
သူသည် သစ်သားလူဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး “နန်ဟုန်ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းတဲ့... ဒီနေရာကို တောင်ပိုင်းဟုန်လို့ ခေါ်တာလား”
လီရွှမ်ချင်း၏ အတွေးများက နန်ယန်ဂိုဏ်းအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသော်လည်း သူက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ဒီနေရာကို ဟုန်ကျယ်လို့ ခေါ်ပြီး ကျွန်တော်တို့က တောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ရှိနေတာပါ။”
“ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲ” ဤမေးခွန်းက ရှန်းယီအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။
“သေအတူ ရှင်အတူပါပဲ။” လီရွှမ်ချင်းက မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေသည်။
“...”
ရှန်းယီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မယုံကြည်သလို ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘာလို့ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် နန်ယန်ဂိုဏ်းထဲမှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူတို့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြတာလဲ အစီအရင်ကို မဖျက်နိုင်လို့လား”
“တကယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်သာ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရင် အဲဒါကို ဖျက်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။” လီရွှမ်ချင်းက ရှန်းယီကို ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် လုံးဝ မခြောက်သေးသော နတ်ဆိုးသွေးများကို ကြည့်ရုံဖြင့် အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို သူခန့်မှန်းနိုင်သည်။
“နန်ယန်ဂိုဏ်းရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာက ဂိုဏ်းကိုယ်တိုင်ပါပဲ။”
“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ရှန်းယီ အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်သွား၏။ နန်ယန်ဂိုဏ်းထဲရှိ အရာများမှာ ကျင့်ကြံသူများကို ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ပင် ရောက်အောင် မထောက်ပံ့နိုင်ပါဘဲနှင့် ပြင်ပမှ အင်အားကြီးသူများက ဘာကြောင့် မက်မောနေကြသည်ကို သူ နားမလည်ပေ။
ထိုစကားကိုကြားတော့ လီရွှမ်ချင်းက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ယံ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၊ မျှော်စင် ၁၂ ခုနဲ့ မြို့ ၅ မြို့။ မသေမျိုးတွေက ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကိုထိတွေ့ပြီး ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ကာ ထာဝရအသက်ကို ပေးသနားတယ်။ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ဆိုတာ မသေမျိုးနန်းတော်အတွက် တင်စားချက်တစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းကို အဆင့် ၁၂ ဆင့် ခွဲထားတယ်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ကို ရောက်တာဟာ မသေမျိုးဖြစ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။”
ရှန်းယီ ဤအချက်အလက်ကို ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အံ့သြသွားသည်။ “မင်း အရင်က မသေမျိုးဖြစ်ခဲ့တာလား”
ကြည့်ရသည်မှာ သူ စိတ်ကူးထားသည့် မသေမျိုး နှင့်တော့ သိပ်မတူပေ။
“နီးပါးပါပဲ။”
လီရွှမ်ချင်းက ပြင်ပေးလိုက်၏။ “ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ကိုရောက်ပြီးရင်တောင် ဟဲတာအိုရတနာနယ်မြေတစ်ခု လိုအပ်ပါသေးတယ်။ အဲဒီအရာဟာ ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရပြီး မသေမျိုးစာရင်းထဲမှာ နာမည်မှတ်ခံရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ်။”
“ဟုန်ကျယ်ကနေ ကောင်းကင်နန်းတော်ကို မသွားကြတာနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ။”
“ဟဲတာအိုရတနာနယ်မြေတွေက အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်။ တစ်ခုချင်းစီကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြတွေက ကြီးမားတဲ့ဇွဲလုံ့လနဲ့ ကံတရားတွေကတစ်ဆင့် ရယူခဲ့ကြတာပါ၊ အဲဒီလိုနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရခဲ့တာပါ။”
“အကယ်လို့ ဒီနေရာသာ ပျက်စီးသွားရင် အဲဒီတုန်းကပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ပဋိညာဉ်ကပျက်ပြယ်သွားပြီး အစကနေ ပြန်စရလိမ့်မယ်။”
ရှန်းယီ သေသေချာချာ နားထောင်နေပေ၏။
သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဤအရာက လူ့လောကက အင်ပါယာစာမေးပွဲများနှင့် ဆင်တူသည်။ မျှော်စင် ၁၂ ခုလုံးကို တက်ပြီးသွားလျှင် အမြင့်ဆုံးစာမေးပွဲအောင်မြင်သည်ဟု သတ်မှတ်ပြီး အရာရှိဖြစ်ရန် အရည်အချင်း ရရှိသည်။
သို့သော် ထိုအရာရှိ သို့မဟုတ် မသေမျိုးဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင်ဆိုသည်မှာ လစ်လပ်သော နေရာရှိမရှိပေါ်တွင် မူတည်နေသေးသည်။
ဒါဆို ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်နန်းတော် ရှိနေပြီး သူ့လက်ထဲက အရာကတကယ်တော့ မသေမျိုးရာထူးနေရာ တစ်ခုပေါ့။
ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ရှန်းယီသည် သူ့လက်ထဲက တာအိုချပ်ပြားက အနည်းငယ် ပူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် လီရွှမ်ချင်း၏စကားထဲမှ အသေးစိတ်တစ်ခုကိုလည်း သူ သတိထားမိလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူသည် ကောင်းကင်နန်းတော် နှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို သီးခြားခွဲပြောသွားခြင်းပင်။
ဤအရာက မသေမျိုးဖြစ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုထက်မက ရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
“အကယ်၍ ငါ ဒါကိုမင်းကို ပေးလိုက်ရင် မင်း ချက်ချင်း မသေမျိုးဖြစ်သွားမှာလား”
ရှန်းယီသည် သူ့လက်ထဲမှ တာအိုချပ်ပြားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ပြလိုက်၏။ သူ့မျက်နှာက လုံးဝ တည်ငြိမ်နေသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဤသစ်သားလူသာ အတင်းအဓမ္မလုယူချင်လျှင် သူနှင့် အခြားသူများမှာ လုံးဝ ကာကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သဘောထားကြီးပြလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
“အရင်ကတော့ အဲဒီလိုပါပဲ။”
လီရွှမ်ချင်းက တာအိုချပ်ပြားကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်၏။ “ကျွန်တော့်ကို ကျင့်ကြံသူလို့မသတ်မှတ်နိုင်တော့ဘူး။ ပြောရရင် ကျွန်တော်က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နဲ့ ပိုတူနေပြီ...”
ဤနေရာတွင် သူသည် ဘေးနားရှိ လူငယ်လေး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
“အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က ဥပမာပေးတာပါ၊ သခင့်ကို အန္တရာယ် မပေးပါဘူး။”
လီရွှမ်ချင်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။“ကျွန်တော်က နတ်ဆိုးတောင် မဟုတ်ပါဘူး၊ သစ်သားရုပ်သေးရုပ်ထဲမှာကပ်ပါးနေတဲ့ အထီးကျန်ဝိညာဉ်တစ်ခုပါ။ အခု ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပေးလို့ ရပြီလား၊ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့တိုက်ရိုက်တပည့်ပါ၊ ဒီနန်ယန်ဂိုဏ်းက တကယ်တော့ကျွန်တော့်အတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက သခင် စီမံခန့်ခွဲဖို့အတွက် ဖြစ်သွားပါပြီ။”
“နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု။”
ရှန်းယီ သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်၏။ “သူတို့ ဘယ်လို သေသွားကြတာလဲ”
အကယ်၍ ဤအချက်ကို သူ မသိရှိပါက ၎င်းသည် သူ့ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်နိုင်၊ စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လီရွှမ်ချင်း အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်နဲ့တော့ မဆိုင်ပါဘူး။ သူတို့ ဘယ်လိုပျက်စီးသွားသလဲ ဆိုတာကတော့ တကယ်တော့ ဟဲတာအိုရတနာနယ်မြေ နဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်။”
“အကယ်လို့ တစ်နေ့မှာ သခင်က စစ်မှန်တဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာပြီး နန်ယန်နဲ့ပေါင်းစည်းသွားရင်၊ အဲဒီနယ်မြေထဲက သက်ရှိတွေဟာ မိုးမြေရဲ့ချီကို မသုံးစွဲတော့ဘဲ သခင့်ရဲ့ချီကိုပဲ သုံးစွဲကြတော့မှာပါ။ သူတို့ကို တာအိုအစေခံ ဒါမှမဟုတ် တာအိုကျွန် လို့ ခေါ်ကြပြီး၊ သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအားလုံးက သခင့်ရဲ့အမိန့်အောက်မှာ ရှိနေမှာဖြစ်သလို၊ သူတို့ရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းကလည်း သခင့်ရဲ့ စိတ်ကြိုက်ပါပဲ။”
ဤနေရာတွင် လီရွှမ်ချင်း၏ အသံထဲ၌ ဝမ်းနည်းမှုများ ပါဝင်လာသည်။ “သူတို့အားလုံးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ဆရာက စားပစ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအားလုံးကို နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ ပြန်ပေးအပ်ခဲ့တာလို့လည်း နားလည်လို့ရပါတယ်၊ အဲဒါက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲအတွက် လောင်စာအဖြစ် အသုံးချဖို့ပါပဲ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှန်းယီသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
“...”
သူ့ကဲ့သို့ သတိကြီးသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိအသက်ကို အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ မည်သို့ ပုံအပ်နိုင်ပါမည်နည်း။
သို့သော် ဤသစ်သားလူ၏ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီး အခြားဂိုဏ်းများကို ကြည့်ရသည်မှာ အပြင်လောကတွင် ဤအရာသည် လုံးဝပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။
ရှန်းယီ၏အတွေးများကို မြင်သည့်အလား၊
လီရွှမ်ချင်းက ဝမ်းနည်းမှုများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “ဟဲတာအိုရတနာနယ်မြေရဲ့ကာကွယ်မှု မရှိဘဲ အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း သွားလာတာဟာ ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ရောက်သွားစေမှာပါ။ ဒါ့အပြင် နန်ယန်ဂိုဏ်းက ခြွင်းချက်ပါ။ အခြားဂိုဏ်းတွေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေက သူတို့ပျက်စီးသွားရင်တောင် ဟဲတာအိုရတနာနယ်မြေကို ထိခိုက်မယ့်အရာမျိုး ယေဘုယျအားဖြင့် မလုပ်ကြပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ရတနာနယ်မြေ ကျန်ရှိနေသရွေ့ အဲဒါကို နောက်ထပ်ပေါင်းစည်းမယ့် ကျင့်ကြံသူဆီ အဆင်ပြေပြေလက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ပြီး ဂိုဏ်းကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့နိုင်လို့ပါ။”
“ဒီကာလဟာ တကယ်တော့ နန်ယန်ဂိုဏ်းဆိုတဲ့ ဒီမိုးမြေအစိတ်အပိုင်းလေးအတွက် အားပြန်ဖြည့်ပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ အချိန်ပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ အချိန်က အရမ်းကြာသွားခဲ့ပြီ။”
လီရွှမ်ချင်းသည် သူ မည်မျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ အခြားဂိုဏ်းများမှ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် အကြီးအကဲများမှာ တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်၏။
“...”
ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ ရှန်းယီက ဘာမှ မတုံ့ပြန်သေးသော်လည်း ဝူထုံတောင်မှ တပည့်များ၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့သည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကို ဖတ်ဖူးကြသဖြင့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်အချို့ကို သိရှိကြသည်။
အကယ်၍ ထိုအချိန်တုန်းက ဤခွေးအိုကြီး ကျန်မနေခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဂိုဏ်းသားများနှင့် နတ်ဆိုးများ အားလုံးဟာ စားသုံးခြင်း ခံခဲ့ရမည်။
ပုံမှန်လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်းဆိုလျှင် ကျန်ရှိနေသော နန်ယန်ကျင့်ကြံသူများ၏မျိုးဆက်များသည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ထိန်းချုပ်သင့်ပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဂိုဏ်းကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့စရိုက်ကို ကြည့်ရတာ ဒီလို အမြင်မျိုးကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
လီရွှမ်ချင်းက ရှန်းယီကို ပြန်ကြည့်သည်။ ကျင့်ကြံသူများကို အမှောင်တွင်းနက်ထဲမှ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည့် ရှန်းယီကဲ့သို့ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်အနေဖြင့် အခြားသူ၏လက်အောက်ခံဖြစ်ရန်နှင့် မိမိအသက်ကို ပုံအပ်ရန် ဝန်လေးနေမည်ကို သူ နားလည်နိုင်သည်။
“မင်းအနေနဲ့ တခြားဂိုဏ်းတွေကို မဝင်ချင်ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့တာအိုချပ်ပြားကို ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ... အဲဒါက မင်း စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုပြီး ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။”