အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို မုန်းနေတာလား
Vol. 23 Ch. 355
ဧကရာဇ်သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဧကရာဇ်သစ်ရွေးချယ်ရန် အချိန်လိုအပ်နေသည်။
မြောက်ပိုင်းသားများနှင့် စစ်တိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ယူရဦးမည်။
မြို့တော်အခြေအနေကို သိမ်းငှက်လေး အားမင်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောပြသည်။ မြို့တော်သူမြို့သားအများအပြားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ဝိညာဉ်စင်များ တည်ဆောက်ပြီး ပူဇော်နေကြသည်။ အကြီးအကဲလီ၊ ဖူဝမ်၊ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်က အဘွားကြီးတို့အပါအဝင် လူအများအပြား ဝမ်းနည်းပက်လက် ဖြစ်နေကြသည်။ မင်းသားများ တောင်ဘက်မြို့တံခါးသို့သွားပြီး ပြဿနာရှာသော်လည်း ဖူဝမ်က မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ စသဖြင့် စသဖြင့်... အားမင်က ပြောပြနေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ခဲ့တာတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေ သုံးခဲ့တာတွေ အလကားမဖြစ်ပါဘူး။ လူတွေက သူမကို လွမ်းဆွတ်နေကြတုန်းပဲ။
"ရှောင်ယောင်း... နင် ထွက်သွားရင် ဘယ်သူ ဧကရာဇ်လုပ်မှာလဲ" အားမင် မေးလိုက်သည်။
"လုပ်ချင်တဲ့လူ လုပ်ပေါ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ရှောင်ယောင်းက ဧကရာဇ်မလုပ်ရင် ဘာလုပ်မှာလဲ"
"နေရာအနှံ့လျှောက်လည်မယ်လေ... ဟားဟားဟား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ မြောက်ပိုင်းသားတွေနဲ့ စစ်တိုက်ပြီးရင် လိုကျင်းကို ကယ်မယ်။ ပြီးရင် သူမ ကလေးလေးနဲ့အတူ ကမ္ဘာပတ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားသည်။
တိရစ္ဆာန်လေးများ၏ အတွေးအခေါ်သည် လူသားများနှင့် မတူပေ။ ရှောင်ယောင်း ပျော်ရင် ပြီးတာပဲ။ ဧကရာဇ်ဘယ်သူလုပ်လုပ် ဂရုမစိုက်ပေ။
.....
၅ ရက်ခန့် ကြာသောအခါ မြို့တော်တံခါးများ ပိတ်ထားဆဲပင်။ မြောက်ပိုင်းသားများသည် မိုင် ၃၀ ခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူပုန်များနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံး စစ်ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့အဖွဲ့မှာတော့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေကြသည်။
"ဟို ပန်းပဲဆရာကြီးက သူ့လူတွေကိုပဲ သုံးမှာပေါ့" ဖေ့ယင်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပတ်တီးကြီးတစ်ခုကပ်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့လို အသစ်ရောက်လာတဲ့လူတွေကို ဘယ်သုံးပါ့မလဲ"
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ကန်စွန်းဥဖုတ်နေသည်။ "ဒါဆို တစ်နေကုန် လှဲနေတော့မလို့လား။ ထပြီး လမ်းလျှောက်ပါဦးလား"
"စားဖို့ပဲ စိတ်ဝင်စားမနေပါနဲ့လား" ဖေ့ယင် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့သဘောလေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့သဘောနဲ့ငါ လှဲနေတာလေ" ဖေ့ယင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စကားမစပ်တော့ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒီနေ့ ဖေ့ယင်နဲ့ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းထပ်ပြောရင် လျှာဖြတ်ပစ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယင်းဖုန်းတို့ အပြင်ထွက်လည်ပတ်နေကြသဖြင့် တဲထဲတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ဖေ့ယင်သာ ကျန်ရစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား စကားမပြောကြတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကန်စွန်းဥဖုတ်နံ့ သင်းပျံ့လာသည်။
ကန်စွန်းဥကျက်တော့မည့်အချိန်တွင် အာ့ယာ တဲထဲ ပြေးဝင်လာပြီး "အစ်မ... ဒီနေ့ စားဖိုဆောင်မှာ အသားဟင်း ချက်တယ်တဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အသားဟင်း?
နဉ်ရှောင်ယောင်း ထရပ်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ သူပုန်စခန်းက အစားအသောက်ညံ့လွန်းလို့ ၅ ရက်အတွင်း ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် အသားဟင်းစားရမှာ။
"ကန်စွန်းဥ မစားတော့ဘူးလား" ဖေ့ယင် မေးလိုက်သည်။
"မင်းပဲ စားလိုက်တော့" နဉ်ရှောင်ယောင်း အာ့ယာကို ဆွဲပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ အသားဟင်းစားရမယ်ဆိုမှတော့ ကန်စွန်းဥကို ဘယ်သူ စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။
ဖေ့ယင် ပျင်းရိလေးတွဲ့စွာ ထလာပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ကန်စွန်းဥကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေသည်။
"ရှောင်ချိုးရော" ပြေးနေရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။
"စားဖိုဆောင်မှာ တန်းစီနေတယ်" အာ့ယာ ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မ... ဒီနေ့လည်း ကျွန်မတို့ ပထမဆုံး ရမှာ"
"ဟေး... ဝမ်းသာလိုက်တာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးရမယ်ဆိုတော့ အသားဟင်း သေချာပေါက် စားရတော့မယ်။
"အင်း" အာ့ယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ငတ်ဖူးတဲ့သူ၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းနဲ့ ပေါင်းသင်းဖူးတဲ့သူဆိုတော့ အစားအသောက်ကို တန်ဖိုးထားတတ်နေပြီ။
စားဖိုဆောင်က စားဖိုမှူးကြီးတွေ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သိနေကြပြီ။ ထမင်းစားချိန်တိုင်း သားဖြစ်ဖြစ်၊ ညီမဖြစ်ဖြစ်၊ သုံးယောက်စလုံးဖြစ်ဖြစ် အမြဲတမ်း ပထမဆုံး ရောက်လာတတ်ကြသည်။ ဂေါ်ဖီထုတ်ဟင်းတောင် ဝက်လက်ဟင်းလို၊ အမူးသမားငါးဟင်းလို သဘောထားပြီး မျက်လုံးအရောင်လက်နေတတ်တဲ့သူတွေကို မမှတ်မိဘဲ နေပါ့မလား။
"ဦးလေးဟွမ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားပွဲရှည်ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး စားဖိုမှူးဟွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မသားလေး ရှောင်ချိုးက အသားဟင်း အရမ်းကြိုက်တာ။ ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းလောက် ပိုထည့်ပေးပါလား"
ဦးလေးဟွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေး ၃ စုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"သားသား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှောင်ချိုး၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။
"ဘိုးဘိုးဟွမ်... တစ်ဇွန်းလောက် ပိုထည့်ပေးပါနော်။ သားအမေလည်း အသားဟင်း ကြိုက်တယ်" ရှောင်ချိုး သွားရေကျမတတ် ကြည့်နေသည်။
"သမီးရောပဲ" အာ့ယာ လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "သမီးလည်း ကြိုက်တယ်။ နောက်ထပ် ဇွန်းဝက်လောက် ပိုထည့်ပေးပါနော်"
စားတော်ကဲကြီးများ: "..." နှစ်ဇွန်းလောက် ပိုသွားပြီ။
ဦးလေးဟွမ် ယောက်မဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချိန်ရွယ်ပြီး "တကယ့် မိသားစုပါပဲကွာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မသားလေး ချစ်ဖို့မကောင်းဘူးလား ဦးလေးဟွမ်"
ချစ်ဖို့တော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွေးနိုင်ပါ့မလား။ ဦးလေးဟွမ် စိတ်ထဲ တွေးလိုက်သည်။
ဝက်သားနီချက် တစ်ဇလုံကြီးကို စားဖိုမှူးကြီးနှစ်ယောက် သယ်လာကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့ ၃ ယောက် သွားရေကျနေကြသည်။
"မွှေးလိုက်တာ" ရှောင်ချိုး အော်ပြောလိုက်သည်။
"ကဲ... ကောင်းပြီလေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အသားတစ်တုံး နင့်ကို ပေးမယ်"
"ကျေးဇူးပါ အမေ" ရှောင်ချိုး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
"အာ့ယာ... အာ့ယာ မဟုတ်လား" အမျိုးသားတစ်ဦး၏ တုန်ရီနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြုံးပျက်သွားသည်။ ရှန့်ထျန်းကောက အာ့ယာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။
အာ့ယာသည် ခေါ်လိုက်သူကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ရှန့်ထျန်းကောဆီ ပြေးသွားပြီး "အစ်ကိုကြီး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း: "..." အာ့ယာပြောဖူးတယ်။ ထွက်ပြေးတုန်းက ကွဲကွာသွားတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့။ အာ့ယာက ရှန့်မျိုးရိုး၊ ရှန့်ထျန်းကောကလည်း ရှန့်မျိုးရိုး။ သူပုန်သခင်လေးက အာ့ယာရဲ့ ပျောက်နေတဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေတာလား။
ရှန့်ထျန်းကော အာ့ယာကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သေပြီထင်ထားတဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက် အရှင်လတ်လတ် ပြန်ပေါ်လာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
"အစ်ကိုကြီး" အာ့ယာ ရှန့်ထျန်းကော၏ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။
"အဘိုးရော" ရှန့်ထျန်းကော မေးလိုက်သည်။
"အဘိုး သေသွားပြီ" အာ့ယာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်သည်။
ရှန့်ထျန်းကော အာ့ယာ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ပခုံးစိုရွှဲသွားသည်။
"ရှောင်ချိုး" အာ့ယာ ငိုရင်း ရှောင်ချိုးကို သတိရသွားသည်။ လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။
ရှောင်ချိုးကတော့ သူ့အစ်ကိုကို မမှတ်မိတော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးချင်ပေမယ့် ပြေးလို့မရ ဖြစ်နေသည်။
ရှန့်ထျန်းကော ရှောင်ချိုးကို အရင်ကြည့်လိုက်သည်။ လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ ရှန့်ထျန်းကော မမြင်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းနေသည်။
ဒီမိန်းကလေး ဘာလို့ သူပုန်စခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ။ ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
"သခင်လေး... ဒါ သခင်လေးရဲ့ ညီမလား" သူပုန်စစ်သူကြီးတစ်ဦး ရှန့်ထျန်းကောအနား ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဖေ့မုဆိုးမရဲ့ ညီမ မဟုတ်ဘူးလား"
"ရှောင်ချိုးဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဖေ့မုဆိုးမရဲ့ သားလေ" နောက်ထပ် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဝင်ပြောသည်။
ရှန့်ထျန်းကော: "..."
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခြောက်သွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
အာ့ယာလည်း အခြေအနေမကောင်းမှန်း သိလိုက်သည်။ သူမက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ညီမလေ။ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ရှောင်ချိုး နဉ်ရှောင်ယောင်းအနောက်တွင် ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။ သူက ငယ်သေးတော့ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူးလေ။
"ဝါး..." အာ့ယာ ထပ်ငိုပြန်သည်။ "အစ်ကိုကြီး... မရီးက ကျွန်မတို့ကိုခေါ်ပြီး အန်းယွမ်အထိ လျှောက်သွားခဲ့တာ။ အစ်ကိုကြီးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ အစိုးရစစ်တပ်တွေကလည်း ကျွန်မတို့ကို သတ်ချင်နေကြတယ်။ အစ်ကိုကြီး... ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို လာမရှာတာလဲ"
အားလုံး: "..." သတင်းအချက်အလက်တွေ များလွန်းလို့ စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး။
အာ့ယာ ဆက်ငိုသည်။ "မရီးက အစ်ကိုကြီးအတွက် သားလေးတစ်ယောက် မွေးပေးထားတယ်။ ရှောင်ချိုးက အစ်ကိုကြီးရဲ့ သားလေ"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ မုဆိုးမလို ဟန်ဆောင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။
ရှောင်ချိုး နဉ်ရှောင်ယောင်းအနောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ရှန့်ထျန်းကောကို ကြည့်ကာ "အမေ... သူက အဖေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှုပ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှောင်ချိုးခေါင်းကို ပြန်တွန်းထည့်လိုက်သည်။
"သခင်လေး" စစ်သူကြီးတွေ ရှန့်ထျန်းကောကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ "သခင်လေးမှာ မိန်းမရှိတာလား" သခင်မလေးရှန့်ဝမ်ဝမ် သိရင် ငိုတော့မှာပဲ။
ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှန့်ထျန်းကောကိုကြည့်ပြီး ဘယ်ဘက်ပြေးရမလဲ စဉ်းစားနေသည်။
"အစ်ကိုကြီး" အာ့ယာ သနားစဖွယ် ကြည့်နေသည်။
"သခင်လေးရဲ့ ဇနီးဆိုရင် ဘာလို့ ဖေ့မျိုးရိုး ဖြစ်နေတာလဲ" စစ်သူကြီးတစ်ဦး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ... အမေဘက်က မျိုးရိုးပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြေလိုက်သည်။
"သခင်လေး သေပြီလို့ ထင်ရင်တောင် ကိုယ့်မျိုးရိုးကိုယ် သုံးလို့ရတာပဲလေ" စစ်သူကြီးက ဆက်ပြောသည်။
"ကျွန်မ..." နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ နောက်အိမ်ထောင်ပြုထားတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမလား။
"မင်း ငါ့ကို မုန်းနေတာလား" ရှန့်ထျန်းကော အာ့ယာကို ပွေ့ချီလျက် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့ ရောက်လာသည်။
ဘာ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
"ငါ လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းပါသေးတယ်။ မင်းနဲ့ အာ့ယာကိုလေ" ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ မင်းတို့ အန်းယွမ်ရောက်သွားမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ မင်း... မင်း ရှောင်ချိုးကို မွေးထားမှန်းလည်း မသိခဲ့ဘူး"
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။ လင်မယားပြန်တွေ့တဲ့အခန်းက ဘယ်လိုသရုပ်ဆောင်ရမှာလဲ။ သူမ မလုပ်တတ်ဘူး။
"တာ့ယောင်း" ရှန့်ထျန်းကော တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားနေဆဲ။
"အခုချိန်မှာ ငိုရမှာလေ" ရှန့်ထျန်းကော စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
ဪ... ငိုရမှာကိုး။ "ဟီး... ဟီး... ဟီး..." နဉ်ရှောင်ယောင်း စငိုလိုက်သည်။ မျက်ရည်မထွက်ပေမယ့် အသံကတော့ ကျယ်လောင်သည်။
ရှန့်ထျန်းကော အာ့ယာကို ချပေးလိုက်သည်။ ခဏတွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆက်ငိုနေသည်။ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ ငိုပဲငိုနေလိုက်တော့မယ်။
ယင်းဖုန်းတို့ လူအုပ်နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ အရှင်မင်းကြီး အထောက်အထားပေါ်သွားရင် အသက်ပေးပြီး ကာကွယ်မယ်လို့ တွေးထားပေမယ့် အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ယင်းဖုန်းတို့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
သူပုန်တွေ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သခင်လေး မိသားစုပြန်ဆုံစည်းတာကို ဝမ်းသာအားရ ဂုဏ်ပြုကြသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်၊ ညီမတစ်ယောက်၊ ဆွေမျိုးတစ်သိုက်နဲ့ လောကအနှံ့ လျှောက်သွားရဲတာ အံ့ဩစရာပဲ။ သခင်လေးရဲ့ မိန်းမက နည်းနည်းကြမ်းတမ်းပေမယ့် စစ်တိုက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒီလိုမိန်းမမျိုးရှိတာ ကောင်းပါတယ်။
ရှန့်ထျန်းကော စစ်သူကြီးများကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါ်ထုတ်သွားသည်။
"ရှင်နဲ့ ညီအစ်ကိုတော်တဲ့သူတွေလည်း ပါလာတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တယ်"
ဒီကောင်မလေးက အကူတွေပါ ခေါ်လာတာကိုး။ ရှန့်ထျန်းကော တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြလိုက်သည်။
"ဇနီးသည်နဲ့အတူ ပါလာတဲ့လူတွေကို ငါ့စခန်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်" ရှန့်ထျန်းကော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကိုယ်ရံတော် အမိန့်နာခံပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။
"သွားကြစို့" ရှန့်ထျန်းကော ရှောင်ချိုးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ရှောင်ချိုးက တာဝန်ကျေပါတယ်။ "အဖေ" လို့ ခေါ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘေးလွှဲကြည့်လိုက်သည်။
ရှန့်ထျန်းကော ညီလေး၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ အဖေသာ အသက်ရှိနေရင် အခုဆို အဘိုးဖြစ်နေပြီ။
"ဒုန်း..."
ဖေ့ယင်လက်ထဲမှ ကန်စွန်းဥညှပ်သည့် မီးညှပ် ပြုတ်ကျသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ယောက်ျားရသွားပြီလား။ အသားဟင်းသွားစားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီယောက်ျားက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။
"မြန်မြန် လိုက်ခဲ့ကြ" ကိုယ်ရံတော်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးက မိသားစုဝင်တွေ အကုန်သေကုန်ပြီလို့ ပြောနေတာ။ ဇနီးသည်က သားလေးတောင် မွေးပေးထားတာပဲ"
ဖေ့ယင်: (O_O) သခင်လေး?
***