ချွေးမက ယောက္ခမကို တွေ့ဆုံခြင်း

စစ်တဲထဲတွင် ရှန့်ထျန်းကောသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့အဖွဲ့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်။ သူတို့အကြားတွင် မမြင်နိုင်သော စည်းတစ်ခု ခြားထားသလိုပင်။ ရှန့်ထျန်းကော၏ မျက်နှာတွင် ဘာခံစားချက်မှ မပေါ်သော်လည်း အာ့ယာနှင့် ရှောင်ချိုးတို့က နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်မှာ ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်တည်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲ နာကျင်နေမိသည်။

ဖေ့ယင်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပတ်တီးကြီးတစ်ခု ကပ်လျက် ဝင်လာသည်။ အနောက်တွင် ရှန့်ထျန်းကော၏ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ပါလာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ်ရံတော်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန့်ထျန်းကောကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဖေ့ယင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး... ငါ နင့်ယောက်ဖကို တွေ့ပြီ"

ရှန့်ထျန်းကောနှင့် ဖေ့ယင်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

"နှုတ်ဆက်လိုက်လေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း အတင်းပြောခိုင်းလိုက်သည်။

ဖေ့ယင် လှည့်ကြည့်ပြီး ကိုယ်ရံတော်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မသွားသေးဘူးလား။ ငါတို့ မိသားစုအကြောင်းပြောတာ နားထောင်ချင်နေတာလား"

ကိုယ်ရံတော်လေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ မဝံ့ရဲပါဘူး။

"ဒါနဲ့ ငါ့အစ်မ မရှိတုန်း ယောက်ဖဘေးမှာ ဘယ်သူတွေရှိခဲ့လဲ။ ကလေးတွေဘာတွေ ရထားသေးလား" ဖေ့ယင် မေးလိုက်သည်။

အားလုံး: "..." ဒုသခင်လေးဖေ့က သရုပ်ဆောင် အရမ်းကောင်းတာပဲ။

ကိုယ်ရံတော်လေး ထွက်ပြေးသွားသည်။ သူ့သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးအကြောင်း သူ ဘယ်လိုပြောရဲမှာလဲ။

စစ်တဲထဲတွင် လူစိမ်းမရှိတော့သဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်အေးသွားသည်။

ယင်းဖုန်းက ယင်းယွီနှင့် ယင်းလေကို အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ကင်းစောင့်နေလိုက်သည်။

"မင်းနာမည်က ချင်းရှန် မဟုတ်ဘူးလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း စမေးလိုက်သည်။ အားလုံးက အမှန်မပြောကြတော့ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။

အာ့ယာက မော့ကြည့်ပြီး ဝင်ပြောသည်။ "အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ရင်းက ရှန့်ချင်းရှန်ပါ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း: "..."

ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "တာ့ယောင်း?"

"အရင်တုန်းက အဲ့ဒီနာမည် သုံးခဲ့ဖူးတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရိုးရိုးသားသား ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ရှောင်ချိုး ထောက်ခံလိုက်သည်။

ရှောင်ချိုးက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်မောင်းကို ဖက်ထားပြီး ရှန့်ထျန်းကောကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား" ရှန့်ထျန်းကော စိတ်မကောင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချိုး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ။

"အဲ့ဒါ အရေးမကြီးပါဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ငါတို့ အရေးကြီးကိစ္စ ပြောကြရအောင်"

ရှန့်ထျန်းကော နားထောင်နေသည်။

"ငါနဲ့ ငါ့မောင်လေး မြို့တော်မှာ ဆက်နေလို့မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ထွက်ပြေးလာကြတာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှင်းပြသည်။

"မင်းက မင်းမောင်လေးထက် ပိုငယ်ပုံရတယ်" ရှန့်ထျန်းကော ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ရုပ်နုတာ။ သူက ရုပ်ရင့်တာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းက ဖေ့ယင်ရဲ့ရည်းစား မဟုတ်ဘူးလား" ရှန့်ထျန်းကော မေးလိုက်သည်။ "သူက မင်းကို မကာကွယ်ပေးဘူးလား"

ဖေ့ယင်: "..."

ယင်းဖုန်းတို့: "..."

ဒီကောလာဟလက ဘယ်ကထွက်လာတာလဲ။

"သူ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလိုက်သည်။ "သတို့သမီးက ငါမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ စိတ်နာပြီး သူ့ကို လက်စားချေဖို့ သူပုန်တွေဆီ လာပူးပေါင်းတာ။ အဲ့ဒီစုံတွဲကို ငါ..."

"အဟွတ်" ဖေ့ယင် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက်ကောင်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း နင်ယန်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ယုံလား" ရှန့်ထျန်းကော မေးလိုက်သည်။

"ယုံတယ်" ရှောင်ချိုး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အမေပြောတာ အကုန်အမှန်တွေချည်းပဲ"

"သူက မင်းအမေ မဟုတ်ဘူး" ရှန့်ထျန်းကော သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အော်လိုက်သည်။

ရှောင်ချိုး မျက်ရည်ဝဲသွားသည်။

"အမေဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် ငါက သူ့ကို ကျွေးမွေးနေတာပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှောင်ချိုး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ငါတို့ကို လက်ခံပေးပါလား"

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" ရှန့်ထျန်းကော မေးလိုက်သည်။

"သစ္စာဖောက် ဖေ့ယင်ကို သတ်ချင်တာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းတို့ ဖေ့ယင်ကို သနားကရုဏာသက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဖေ့ယင်ကို သတ်ပြီးရင် ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်။ သခင်လေးကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး" ဖေ့ယင် ဝင်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မင်းအစ်မက ဖေ့ယင်ရဲ့ ရည်းစားဆိုရင် မင်းက ဘာလုပ်တာလဲ" ရှန့်ထျန်းကော ဖေ့ယင်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဖေ့ယင်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်ပါ" ဖေ့ယင် မျက်နှာမပျက်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့ကရော" ရှန့်ထျန်းကော ယင်းဖုန်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဆွေမျိုးတွေပါ" ဖေ့ယင် ဖြေလိုက်သည်။ "သခင်လေး မေးခွန်းတွေ အများကြီးမေးနေတာ ငါတို့ကို မယုံသေးလို့လား"

ရှန့်ထျန်းကော ဖေ့ယင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မယုံဘူး"

"ဟေး... ဟေး..." နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့"

"မင်းက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ" ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြေရှင်းချက်မထုတ်ရသေးခင် အပြင်ဘက်မှ ကိုယ်ရံတော်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးတို့ကို သခင်လေးနဲ့အတူ စစ်တဲမကြီးဆီ လာခိုင်းပါတယ်"

ရှန့်ထျန်းကော ခေါင်းကိုက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါတို့ လာခဲ့မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်အော်လိုက်သည်။

"တာ့နျန်က အခု ငါ့အဖေဘေးမှာရှိနေတယ်" ရှန့်ထျန်းကော ပြောလိုက်သည်။ "တာ့နျန်က မင်းကို သိတယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။ သခင်လေး... သူပုန်တွေက မြောက်ပိုင်းသားတွေနဲ့ စစ်တိုက်မှာ သေချာတယ်မလား"

ဖေ့ယင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်ထိ ဒါကိုပဲ စိတ်ပူနေသေးတာလား။ သူတို့ အခု ထွက်ပြေးလို့ရပါ့မလား။

ရှန့်ထျန်းကော မတ်တတ်ထရပ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လက်ပေးလိုက်သည်။ ရှန့်ထျန်းကော ဆွဲထူလိုက်တော့ မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ငါနဲ့အတူ မင်းအဖေရှေ့မှာ သွားသရုပ်ဆောင်ပေးမလို့လား"

ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်ချိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် ငါ့အဖေကိုတွေ့ရင် ဘယ်လိုခေါ်မလဲ"

ရှောင်ချိုး လက်ချောင်းကို ကိုက်ပြီး စဉ်းစားကာ ဖြေလိုက်သည်။ "အဘိုး?"

"ဟားဟားဟား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့သားလေး တော်တယ်မလား"

ရှန့်ထျန်းကော: "..." ငါ့သား... မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ညီပါဟ။

"ဒါဆို ငါတို့..." နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှန့်ထျန်းကောကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တာ့နျန်ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ရှန့်ထျန်းကော မေးလိုက်သည်။

"တာ့နျန်ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်" ဖေ့ယင် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုခေါ်ထုတ်မလဲ။ တာ့နျန်ရဲ့မိသားစုတွေ အကုန်သေကုန်ပြီလေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ထျန်းကော နားမလည်ပေ။ တာ့နျန်ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်တာနဲ့ သူ့မိသားစုသေတာ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

"ရွာကလူတစ်ယောက် လာရှာတယ်လို့ ပြောလိုက်လေ" မကောင်းမှုလုပ်ရာတွင် ဖေ့ယင်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့ အတွေးချင်း တူနေတတ်သည်။ "စစ်တဲမကြီးထဲက ထွက်လာအောင် လုပ်လိုက်ရင် ရပြီ"

"အစ်ကိုကြီး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ယင်းဖုန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ ရှန့်ထျန်းကော ရှိနေတာ သတိရပြီး စကားပြင်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား တာ့နျန်ကို ခေါ်ထုတ်ပေးပါ"

ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တာ့နျန်ကို သတ်မလို့လား" ရှန့်ထျန်းကော စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မသတ်ပါဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဖမ်းချုပ်ထားရုံပါပဲ"

"သူက ငါ့အဖေရဲ့ ကိုယ်ရံတော်လေ" ရှန့်ထျန်းကော ပြောလိုက်သည်။ "သူပျောက်သွားရင် အဖေက လိုက်ရှာခိုင်းမှာ သေချာတယ်"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးဖြဲဖြဲ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က မနက်ဖြန် ထွက်သွားကြမှာပဲ"

"ငါ သွားခွင့်ပြုတယ်လို့ ပြောမိလို့လား" ရှန့်ထျန်းကော မေးလိုက်သည်။

ဖေ့ယင်နှင့် ယင်းဖုန်းတို့ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

"ငါ မသွားဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးဖြဲဖြဲ ဆက်ပြောသည်။ ရှန့်ထျန်းကောလက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး တာ့နျန်ကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်မယ်။ နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ မင်းအဖေနဲ့ တွေ့ပြီးမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွဲထားသော သူ့လက်ကို ကြည့်ပြီး ရှန့်ထျန်းကော မရုန်းကန်ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွဲခေါ်ရာနောက် လိုက်ပါသွားသည်။

"ဘုရားရေ" နဂါးအစောင့်တပ်သားလေးတစ်ဦး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက သခင်လေးရဲ့ ဇနီး ဖြစ်သွားပြီလား။ သခင်လေးသာ သူ့မိန်းမက ယောကျာ်းမှန်း သိသွားရင် ရူးသွားမလား"

ယင်းဖုန်း ထိုတပ်သားလေးကို ရိုက်လိုက်သည်။ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားစမ်းပါ။ လျှောက်တွေးမနေနဲ့။

"ကျေးဇူးပါ သခင်လေး" လမ်းလျှောက်နေရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း တိုးတိုးလေး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာတွေကို ငါ မယုံဘူး" ရှန့်ထျန်းကော ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူပုန်တွေကို ဒုက္ခမပေးသရွေ့ ငါ မင်းကို ကူညီမယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အပြုံး ခဏရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်လေးက လူကောင်းပါပဲ"

"မင်းလည်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား" ရှန့်ထျန်းကော ပြုံးပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူက တကယ် လူကောင်းပဲ။ ပြုံးလိုက်ရင်လည်း ကြည့်ကောင်းတယ်။

စစ်တဲမကြီးထဲ ဝင်သွားပြီး ရှန့်ထျန်းကော ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အဖေ..."

"မိန်းကလေးဖေ့ကို မခေါ်လာခဲ့ဘူး"

"အပြင်မှာ ရှိပါတယ်" ရှန့်ထျန်းကော ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်လေ" ရှန့်နုံ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ထျန်းကောသည် သူ့အဖေဘေးမှ တာ့နျန်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စောစောက ကျွန်တော်လာတုန်းက တာ့နျန်ရဲ့ ရွာသားတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်လို့ ကြားခဲ့တယ်။ တာ့နျန်... သွားတွေ့လိုက်ပါဦးလား"

"ရွာသား?" ရှန့်နုံ တာ့နျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တာ့နျန် ဘာမှမသိပေ။ "သခင်လေး... အဲ့ဒီလူ နာမည်ဘယ်သူတဲ့လဲ"

"မမေးလိုက်မိဘူး" ရှန့်ထျန်းကော ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သွားကြည့်လိုက်ပါ" ရှန့်နုံ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ "မင်းလည်း အိမ်နဲ့ဝေးနေတာ ကြာပြီပဲ။ သွားလိုက်ပါ"

တာ့နျန် သံသယမဝင်ဘဲ ရှန့်နုံနှင့် ရှန့်ထျန်းကောကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘေးနားတွင် ပုန်းနေသည်။ ယင်းဖုန်း ရှေ့ထွက်သွားပြီး တာ့နျန်ကို စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ခေါ်ထုတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ" ရှန့်ထျန်းကော စစ်တဲမကြီးထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထူးလိုက်ပြီး စစ်တဲမကြီးထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ရှန့်နုံ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချွေးမဖြစ်သူသည် မီးခိုးရောင်စကတ် ဝတ်ဆင်ထားဆဲ။ ခေါင်းပေါ်တွင် ပန်းပွင့်ပုံပဝါ စည်းထားသည်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ မျက်နှာသေးသေး၊ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးနှင့် အိမ်ထောင်သည်၊ ကလေးအမေတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ယုံရခက်နေသည်။

"ဒါက အဖေ" ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲယူပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"အဖေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ ဒီလူကြီး မြောက်ပိုင်းသားတွေကို တိုက်ထုတ်ပေးမယ်လို့ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်။

ရှန့်နုံ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းက ထျန်းကောရဲ့မိန်းမ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ... ကျွန်မလည်း ချင်းရှန် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒူးထောက်ပြီး အရိုအသေပေးရမလား"

"ဘယ်သူက ဘယ်သူ့အဖေလဲ"

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရှန့်ဝမ်ဝမ် စစ်တဲမကြီးထဲ ပြေးဝင်လာသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ" ရှန့်နုံ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "ဒါ ဘယ်နေရာမှတ်လို့လဲ။ မင်းသဘောနဲ့မင်း ဝင်လာရအောင်"

ရှန့်ဝမ်ဝမ်က သူမအဖေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နင်က ငါ့အစ်ကို မိန်းမလား"

"ဝမ်ဝမ်" ရှန့်ထျန်းကော၏ မျက်နှာထားလည်း တင်းမာသွားသည်။

ရှန့်ဝမ်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို... ဒီမိန်းမရဲ့ နာမည်ပြောင်က အဆိပ်ပြင်းမုဆိုးမတဲ့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှန့်ထျန်းကောကို အနောက်တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဆိပ်ပြင်းပြင်း မပြင်းပြင်း... ငါက ချင်းရှန်နဲ့ ကလေးတောင် ရနေပြီ။ နင်က ဘာကန့်ကွက်စရာရှိလို့လဲ"

"နင်..." ရှန့်ဝမ်ဝမ် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။

"သူက မင်းမရီးပဲ" ရှန့်ထျန်းကော ရှေ့တိုးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ အတုမှန်းသိပေမယ့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒီလိုပြောတော့ သူ ကျေနပ်နေမိသည်။

"မင်း ဘာတွေ ရန်ရှာနေတာလဲ" ရှန့်နုံ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ရှန့်ဝမ်ဝမ်ရှေ့ ရောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထွက်သွား"

"သူတို့ကွဲကွာနေတာ နှစ်တွေအကြာကြီးပဲ" ရှန့်ဝမ်ဝမ် ရှန့်ထျန်းကောကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ အစ်ကို သိလို့လား"

နဉ်ရှောင်ယောင်း: "..." ဒီမိန်းကလေးက သူမ ဖောက်ပြန်တယ်လို့ ပြောချင်နေတာလား။

"နောက်ဆို ငါတို့ ကွဲကွာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ရှန့်ထျန်းကော အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး"

"အစ်ကို" ရှန့်ဝမ်ဝမ် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှန့်ထျန်းကောအနောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးက ချင်းရှန်ကို မိန်းမမပေးစားချင်တာလား"

"အဖေ" ရှန့်ထျန်းကော နဉ်ရှောင်ယောင်းလက်ကို ဆွဲပြီး ရှန့်နုံကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အရင်ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"

သမီးဖြစ်သူကြောင့် ရှန့်နုံ ချွေးမနှင့် စကားပြောချင်စိတ် ကုန်သွားသည်။ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မသွားရဘူး" ရှန့်ဝမ်ဝမ်က ရှန့်ထျန်းကောနှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့ရှေ့ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

***