အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ် နှင့် အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့

လက်ထောက်စစ်သူကြီးဝမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့အမေးကိုကြားတော့ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သခင်လေးက သူ့ကို အရှင်မင်းကြီးအကြောင်း ဘာမှမပြောရဘူးလို့ အမိန့်ပေးထားတာလေ။ "စစ်သေနာပတိချုပ်... ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး" ဟု ညာပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... မြို့ထဲကနေ စစ်တပ်တစ်တပ် ထွက်လာပါတယ်" အရှေ့မှ ပြန်ပြေးလာသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးက သတင်းပို့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ မြင်းစီးပြီး လက်ထောက်စစ်သူကြီးဝမ်တို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားလေသည်။

မြင်းစီးသူရဲ နှစ်သောင်းသုံးသောင်းလောက်က သူတို့ဘေးကနေ ဖြတ်ပြေးသွားတာ မြေကြီးတုန်ခါမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဖုန်တွေလည်း ထောင်းထောင်းထနေသည်။

"စစ်သူကြီး... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" စစ်သည်တစ်ဦး မေးလိုက်သည်။

"လိုက်သွားမယ်" လက်ထောက်စစ်သူကြီးဝမ် မျက်နှာသုတ်လိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးရှိနေတာပဲ။ ဘာပူစရာရှိလဲ။ သူတို့ ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ပဲ လိုတာ။ မဟုတ်ရင် အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။

"တိုက်ကြ" လက်ထောက်စစ်သူကြီးဝမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အားလုံး အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်နောက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

"မင်း မသွားသေးဘူးလား" ပတ်တီးပြန်ပတ်ထားသော ဖေ့ယင်သည် ရှန့်ထျန်းကောကို မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက သခင်လေးကို သတ်ချင်နေတာ" ရှန့်ထျန်းကောဘေးမှ ကိုယ်ရံတော်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာနေခဲ့ရင် အဖေလက်ချက်နဲ့ သေမလား၊ မြောက်ပိုင်းသားတွေလက်ချက်နဲ့ သေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လိုကျစ်ကွေ့လက်ချက်နဲ့ သေမလား" ဖေ့ယင် မေးလိုက်သည်။

ရှန့်ထျန်းကော ဖေ့ယင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒီလူက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ တာ့ယောင်း ထွက်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ" ရှန့်ထျန်းကော မေးလိုက်သည်။

"ငါ လုပ်စရာရှိသေးလို့" ဖေ့ယင် လိမ်ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စပြီးရင် ငါ သွားမှာပါ။ မင်း မမေးနဲ့တော့။ မေးလည်း ငါ မဖြေဘူး"

"သူ ထွက်သွားပြီလား"

ဖေ့ယင်: "..." ကိုယ့်အသက်ကိုယ် မပူဘဲ အရှင်မင်းကြီးကို ပူနေသေးတာလား။ နေပါဦး... ဒီလူ အရှင်မင်းကြီးက မိန်းမဆိုတာ သိနေတာလား။ ဖေ့ယင် ရှန့်ထျန်းကောကို သံသယဝင်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သေးသေးကွေးကွေးလေးဆိုပေမယ့် ချစ်စရာလေး။ ဒီလူ ကြိုက်နေတာများလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

'ငါ မေးလိုက်ရင် ကောင်းမလား' ဖေ့ယင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

'သူ မေးရင် ငါ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ' ရှန့်ထျန်းကော စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်" သူပုန်တစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်သွားတော့" ဖေ့ယင် သံသယတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ "လူရှာချင်ရင် မြောက်ဘက်သွား။ အောင်မြင်ချင်ရင် ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့ထောင်။ ငါ ပြောချင်တာ ဒီလောက်ပဲ"

"သခင်လေး"

သူပုန်တွေ ရှန့်ထျန်းကောကို ကြည့်နေကြသည်။ တိုက်မလား၊ ပြေးမလား ဆုံးဖြတ်ရတော့မယ်။

ရှန့်ထျန်းကော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲက ဆက်ဖြစ်နေဆဲ။ မြေကြီးက သွေးတွေစိုရွှဲနေပြီး ရွှံ့နွံလို ဖြစ်နေပြီ။ အလောင်းတွေ၊ ခြေလက်ပြတ်တွေ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အဖေ ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိတော့ဘူး။

"သွားကြမယ်" ရှန့်ထျန်းကော မြင်းလှည့်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှန့်ထျန်းကောတို့ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာ ဖန်းထန် ရောက်လာသည်။ ဖေ့ယင်ကို မြင်တော့ "မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ် ရောက်လာပြီပဲ" ဖေ့ယင် အသံကြားတော့ ဖန်းထန် မှတ်မိသွားသည်။

"မင်းမျက်နှာ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဖန်းထန် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့မျက်နှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ" ဖေ့ယင် မြင်းလှည့်ထွက်သွားသည်။

ဖန်းထန်: "..." ငါ ဘယ်တုန်းက သူ့ကို စော်ကားမိလို့လဲ။

"မင်းတို့ မြင်းတပ်က တော်တော်မြန်တာပဲ" ဖေ့ယင် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ဒီလောက်မြန်မြန်လာစရာ မလိုပါဘူး"

"ဟင်" ဖန်းထန် နားမလည်ပေ။ ဘာလို့ မလိုရမှာလဲ။

"နောက်ကျမှလာရင် မြို့တော်ကျသွားပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်က အာဏာသိမ်းလို့ရပြီလေ" ဖေ့ယင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန် ဒေါသထွက်သွားပေမယ့် စိတ်မလုံတာမို့ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

"ရန်သူသတ်ဖို့ သွားတော့" ဖေ့ယင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ စစ်တိုက်ဖူးတဲ့လူပဲ။ အခုအချိန် စကားပြောရမယ့်အချိန် မဟုတ်မှန်း သိသင့်တာပေါ့"

ဖန်းထန် မြင်းတပ်ကိုဦးဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ ဒီလူနဲ့ စကားပြောနေမိတာ ငါ့အမှားပဲ။

"ဝံပုလွေဘုရင်" မြောက်ပိုင်းစစ်သူကြီး ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်လောက် မိုဒူးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ လူရော မြင်းပါ သွေးချင်းချင်းနီနေကြသည်။ တစ်ယောက်ဆို မျက်နှာဒဏ်ရာက သွေးတွေ ပါးစပ်ထဲ စီးဝင်နေတာတောင် မသုတ်နိုင်ရှာဘူး။ "ယုံနင်အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့လည်း ရောက်လာပြီ။ သူပုန်တွေ တောင်ဘက်မှာ အထိနာနေကြပြီ။ ဝံပုလွေဘုရင်... ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်မှ ဖြစ်တော့မယ်"

တစ်ညလုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရလို့ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်နဲ့ မြို့စောင့်တပ်တွေ ရောက်လာတော့ ဝိုင်းပတ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်နေပြီ။ ရိက္ခာစခန်းလည်း မီးလောင်သွားပြီဆိုတော့ ဆုတ်ခွာရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဆက်တိုက်နေရင် ထွက်ပြေးလို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ယုံနင်ခွေးတွေ ကံကောင်းသွားတယ်" မိုဒူး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ဆုတ်မယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဆက်သား ၂၀ ကျော်လောက် နေရာအနှံ့ အမိန့်ပေးဖို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

မိုဒူး ဆုတ်ခွာဖို့ ပြင်ပေမယ့် အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်က လွှတ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။ နှစ်ဖက်လုံးက မြင်းတပ်တွေဆိုတော့ တိုက်ပွဲက သူပုန်တွေနဲ့တိုက်တုန်းကထက် ပိုပြင်းထန်လာသည်။

မြောက်ပိုင်းသားတစ်ယောက် ခါးပိုင်းပြတ်သွားတာတောင် မြင်းပေါ်ကမပြုတ်ကျဘဲ ဆက်ပြေးနေတာမြင်တော့ မြို့ရိုးပေါ်က အကြီးအကဲလီ ပျို့အန်ချင်လာသည်။

"မင်း ဦးနှောက်မရှိဘူးလား" ဖေ့ယင် မြောက်ပိုင်းသားတစ်ယောက်ကို ခုတ်သတ်လိုက်ပြီး ဖန်းထန်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "မိုဒူးကို သွားမရှာဘဲ ဒီကောင်လေးတွေကို လိုက်သတ်နေလို့ အကျိုးရှိမှာလား"

ဖန်းထန် ဖေ့ယင်ကို စိတ်ပျက်နေပြီ။ လူ ၂ သိန်းလောက် တိုက်ခိုက်နေတဲ့ကြားထဲမှာ မိုဒူးကို ဘယ်လိုရှာရမှာလဲ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်" ဆက်သားတစ်ဦး လိုကျစ်ကွေ့ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "မြောက်ပိုင်းဝံပုလွေအလံ... အရှေ့မြောက်ဘက်မှာ"

လိုကျစ်ကွေ့ ကြည့်လိုက်တော့ ဝံပုလွေခေါင်းပုံ အလံကြီး အရှေ့မြောက်ဘက်ကို ရွေ့လျားနေသည်။

"မိုဒူး အရှေ့မြောက်ဘက် ပြေးနေပြီ" စစ်သူကြီးတစ်ဦး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အနောက်တောင်ဘက် သွားမယ်" လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ အလံထောင်ပြတယ်ဆိုတာ သေချာပေါက် လှည့်စားတာပဲ။ မိုဒူးက အရှေ့မြောက်ဘက်သွားမယ်လို့ ဟန်ပြပြီး တခြားဘက် ထွက်ပြေးမှာ သေချာတယ်။

....

တိုက်ပွဲက နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းတဲ့အထိ ဆက်ဖြစ်နေသည်။ မြို့တော်ကျုံးရေတွေတောင် သွေးရောင်ပြောင်းကုန်ပြီ။

မိုးလင်းခါနီး အလင်းရောင်အောက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့ လေးတင်ပြီး ရွှေရောင်သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော မိုဒူးကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်သားများလည်း လိုက်ပစ်ကြသည်။

မြှားမိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်သွားသည်။

မိုဒူး ကျောကုန်းတွင် မြှားဒဏ်ရာများ ရသွားသော်လည်း မီတာ ၁၀၀၀ ခန့် ဆက်ပြေးပြီးမှ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ရှေ့ပြေးနေသော မြောက်ပိုင်းသားများ ပြန်လှည့်လာပြီး အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်နှင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ကြည့်လိုက်တော့ မြောက်ပိုင်းသားတွေက မိုဒူးကို ချက်ချင်း တွဲထူပြီး မြင်းပေါ်တင်ပေးလိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မိုဒူး သေလားရှင်လားတောင် မစစ်ဆေးကြဘူး။ တစ်ခုခု မှားနေပြီ။

တန့်ရုံ မြောက်ပိုင်းသားတွေကြားထဲ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပြီး မိုဒူးခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်သားများ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ တန့်ရုံက ခေါင်းပြတ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ဒါ မိုဒူးအစစ် မဟုတ်ဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့ ဘေးနားက တောအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြောက်ပိုင်းသားတွေနဲ့ သူပုန်တွေ အများကြီး တောထဲ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ မိုဒူးအစစ်လည်း တောထဲ ရောက်သွားလောက်ပြီ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်" တန့်ရုံ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"သတ်" လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မြောက်ပိုင်းသား ၅၀၀ ကျော်ကို အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်က အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်သည်။

"မိုဒူး တောထဲဝင်သွားရင် ဘယ်လိုရှာမလဲ" စုန့်ကျင်း မေးလိုက်သည်။

"မတွေ့ရင် ဆက်မရှာနဲ့တော့" လိုကျစ်ကွေ့ အလောင်းတွေကိုတောင် မကြည့်ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မြို့တော် ပြန်ကြစို့"

ရှန့်နုံသည် သူပုန်တပ်သားများ ခြံရံလျက် မြို့တော်အပြင်ဘက် ၁၀ မိုင်ခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... စစ်သူကြီးချန် သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သခင်လေးက စစ်တပ်ခေါ်ပြီး ထွက်သွားပါပြီတဲ့။ အရှင်မင်းကြီးကို အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားပါ၊ သူ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့ကို တောင့်ခံထားပေးပါ့မယ်တဲ့"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ရှန့်ဝမ်ဝမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ထွက်မသွားနိုင်ဘူး"

သတင်းပို့သူ လန့်သွားသည်။

"တော်တော့" ရှန့်နုံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကံတရားပဲပေါ့။ သူ့သဘောသူ ဆောင်ပါစေ" ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူပုန်တွေ အထိနာဆုံးပဲ။ မြင်းတပ်ကို ခြေလျင်တပ်နဲ့ ယှဉ်တိုက်ရတာ မလွယ်ဘူး။ ပင်ပန်းနေတဲ့ စစ်တပ်နဲ့ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့ကို တိုက်ရတာလည်း မလွယ်ဘူး။ တံဆိပ်တုံးရတာကလွဲရင် ဘာအကျိုးမှ မရလိုက်ဘူး။ သားတစ်ယောက်ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ မွေးစားသားကလည်း ပုန်ကန်သွားတယ်။ တံဆိပ်တုံးက ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။

"အဖေ" ရှန့်ဝမ်ဝမ် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"သွားကြစို့" ရှန့်နုံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး" မျက်ကွင်းညိုနေသော နျူနန်နင် မေးလိုက်သည်။ "ရှန့်ထျန်းကောကို ဒီတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မလို့လား"

ရှန့်နုံ စကားမပြောရသေးခင် ရှန့်ဝမ်ဝမ်က နျူနန်နင်ကို အမုန်းမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါ အကုန်လုံး ရှင်ကြောင့်ဖြစ်တာ။ ရှင်သာ မရှိရင် အစ်ကိုကြီး ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး" ပြောရင်းဆိုရင်း ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး" အစောင့်များ ဝင်တားလိုက်ကြသည်။

နှာခေါင်းနားလေးတင် ရပ်တန့်သွားသော ဓားသွားကိုကြည့်ပြီး နျူနန်နင် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။

"ရိုင်းလိုက်တာ" ရှန့်နုံ ဓားကိုလုပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ "သေချင်နေတာလား"

ရှန့်ဝမ်ဝမ် နျူနန်နင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မြင်းစီးထွက်ခွာသွားသည်။ နောက်ကျရင် ရှင်းကြတာပေါ့။

"စစ်ဗျူဟာမှူး... ဒီကောင်မလေးက နားမလည်လို့ပါ။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့" ရှန့်နုံ တောင်းပန်လိုက်သည်။

နျူနန်နင်က မဆိုးပါဘူးလို့ ပြောလိုက်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ခါးသက်နေသည်။ သူပုန်တပ်ထဲမှာ သူ့ဘဝက ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်ခဲတော့မည်။

***