လူသူကင်းမဲ့နေသော နန်းဆောင်

နေ့လည်ရောက်တော့ တိုက်ပွဲသံတွေ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

အစိုးရစစ်တပ် အများအပြားဟာ တောထဲဝင်ပြီး ရန်သူတွေကို လိုက်ဖမ်းတာကြောင့် ခဏကြာတော့ တောထဲမှာ အလောင်းတွေ ပြည့်လာသည်။

လိုကျစ်ကွေ့က မြို့ထဲဝင်ချင်ပေမယ့် တိုက်ပွဲတွေကြောင့် ညနေစောင်းမှ မြို့ထဲဝင်နိုင်ခဲ့ကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံး အဖြူရောင်အလံတွေ လွှင့်ထူထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မြို့တံခါးမှာ စောင့်နေတဲ့ အကြီးအကဲလီတို့လည်း အဖြူရောင်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားကြသည်။ ဒီအဖြူရောင်တွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်ပူသွားသည်။ ဘယ်သူများ ဆုံးပါးသွားလို့ တစ်မြို့လုံး ဝမ်းနည်းနေကြတာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ မစဉ်းစားရဲဘူး။

အကြီးအကဲလီက မြင်းပေါ်က လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး... ပင်ပန်းနေပြီပေါ့"

လိုကျစ်ကွေ့ အချိန်အတော်ကြာ တောင့်တင်းနေပြီးမှ စုန့်ကျင်းခေါ်လိုက်မှ သတိဝင်လာသည်။ မြင်းပေါ်က ဆင်းတဲ့အခါ ယိုင်လဲသွားလို့ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျမလို ဖြစ်သွားလေသည်။

ဖန်းထန်က အမတ်တွေကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့အတွက် ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ထားကြတာလဲ"

အနောက်ဘက်က မြင်းခွာသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ဖေ့ယင်က လိုကျစ်ကွေ့ဘေးနားမှာ မြင်းရပ်လိုက်ပြီး "အရှင်မင်းကြီး နတ်ရွာစံသွားပါပြီ"

လိုကျစ်ကွေ့ အကြီးအကဲလီကို ကြည့်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လေအေးတွေ တိုက်ခတ်လာပြီး အဖြူရောင်အလံတွေ လှုပ်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လိုအိမ်တော်က အသုဘအခမ်းအနားကို ပြန်သတိရသွားစေတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့ ငရဲပြည်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။

ဖန်းထန် ကြောင်သွားကာ ပါးစပ်ဟထားပေမယ့် အသံမထွက်နိုင်ပေ။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူလာပြီး မြေကြီးထဲ ဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ဖေ့ယင် မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ သူကတော့ ဝတ်စုံဖြူ မဝတ်ထားဘူး။ စစ်သည်ဝတ်စုံနဲ့ ကြည့်ကောင်းနေတုန်းပဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး... အန်းယွမ်ကနေ မြို့တော်ကို ဘယ်နှရက်ကြာအောင် လာခဲ့ရတာလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့ စကားမပြောနိုင်ပေ။

"ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့ကလည်း ခင်ဗျားတို့နဲ့ တစ်ရက်တည်း ရောက်လာတာပဲ" ဖေ့ယင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အန်းယွမ်က ဖုန်းကျိုးလိုပဲ မြို့တော်နဲ့ အဝေးကြီး ဝေးမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"ငါတို့... ငါတို့..." ဖန်းထန် ဆင်ခြေပေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ "လမ်းမှာ စစ်တပ်တွေ အများကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရလို့ ကြန့်ကြာသွားတာပါ"

ဖေ့ယင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ လှောင်ပြောင်သရော်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ပေါ့။

ဖန်းထန် မျက်နှာ ပိုပူလာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး" လိုကျစ်ကွေ့ အားယူပြီး မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ် နတ်ရွာစံသွားတာလဲ"

"စစ်ကူတွေ ရောက်မလာလို့လေ" ဖေ့ယင် ပြောလိုက်သည်။ "မြို့သူမြို့သားတွေအတွက် အရှင်မင်းကြီးက အသက်စွန့်ပြီး မြို့ပြင်ထွက်သွားတာ။ မြောက်ပိုင်းသားတွေနဲ့ သူပုန်တွေကို လမ်းလွှဲပေးဖို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးသွားတယ်။ တံဆိပ်တုံးကိုလည်း သူပုန်တွေ ယူသွားကြပြီ"

လူအုပ်ကြားထဲက ငိုသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြို့ထဲဝင်ကြစို့" ဖေ့ယင်ရဲ့အသံက အေးစက်နေတုန်းပဲ။ "ဖြစ်ပြီးတာတွေ ပြန်ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့ကတော့ မြင်းကိုမှီပြီး ရပ်နေတုန်းပဲ။ အကြီးအကဲလီက ဖေ့ယင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... တောင်ဘက်မြို့တံခါးကို သွားပြီး ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က လူတွေကို သွားကြိုလိုက်ပါဦး"

"ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ကိုယ်တိုင် လာတာလား" ဖေ့ယင် မေးလိုက်သည်။ အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် လာမယ်ထင်ထားတာ။ နင်ဟန်ကိုယ်တိုင် လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

အကြီးအကဲလီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါတို့ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့မယ်။ မင်း အရင်သွားနှင့်"

ဖေ့ယင် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ မြင်းပေါ်တက်ပြီး တောင်ဘက်မြို့တံခါးဆီ ထွက်ခွာသွားသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်" ဖန်းထန် လိုကျစ်ကွေ့ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ ဒီတိုင်း ရပ်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။

"စစ်သေနာပတိချုပ်" အကြီးအကဲလီ မေးလိုက်သည်။ "မိုဒူး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "မိုဒူး တောထဲ ဝင်ပြေးသွားတယ်။ ကျွန်တော့်စစ်တပ်တွေ လိုက်ရှာနေကြတယ်"

အကြီးအကဲလီ လှည့်ထွက်သွားပြီး "သွားကြစို့။ မြို့ထဲဝင်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ အဖြူရောင်အလံတွေ လွှင့်ထူထားတဲ့ လမ်းမကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။

အကြီးအကဲလီ ဝေါယာဉ်ပေါ် တက်လိုက်သည်။ အမတ်တစ်ဦးက "အမတ်ချုပ်ကြီး... စစ်သေနာပတိချုပ်လို မလိုက်လာသေးဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ဘက်မြို့တံခါးကို သွားမယ်" အကြီးအကဲလီ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှ ဟန်ဆောင်နေလို့ ဘယ်သူကြည့်မှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီး သေသွားပြီလေ။

.....

အမတ်တွေ အကုန်ထွက်သွားကြတော့ မြို့တံခါးမှာ လိုကျစ်ကွေ့တို့အဖွဲ့ပဲ ကျန်ခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။

"ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲ ဝင်ကြမလား" ဖန်းထန် မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခဏရပ်နေပြီးမှ မြင်းပေါ်တက်လိုက်ပြီး နန်းတော်ဆီ ဒုန်းစိုင်းနှင်သွားသည်။ နန်းတော်ထဲ ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်မှ မိန်းကလေးနဉ် သေပြီဆိုတာ ယုံကြည်နိုင်မှာ။

"မြန်မြန်" ဖန်းထန်လည်း မြင်းပေါ်တက်ပြီး လိုက်သွားသည်။

....

ဧကရာဇ်မရှိတော့တဲ့ နန်းတော်ကြီးက နေဝင်ချိန်လိုပဲ မှိုင်းညှို့နေကာ အသက်ကင်းမဲ့နေသလို ခံစားရတယ်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က သူမရဲ့ နန်းဆောင်ဟောင်းဖြစ်တဲ့ ရှီးယန်နန်းဆောင်ထဲမှာ ထိုင်နေသည်။ အရှင်မင်းကြီး နန်းမတက်ခင်က ဒီမှာ နေခဲ့ဖူးတယ်။ မယ်တော်ကြီးဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း တစ်ခါမှ မလာဖြစ်တော့ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မြို့ပြင်မထွက်ခင် သူမကို လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ ရွှေငွေတွေပေးပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ရှာဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နန်းတော်တံခါးဝမှာ တစ်ညလုံး ရပ်နေပြီးမှ ရှီးယန်နန်းဆောင်ကို ပြန်ရောက်လာတာ။

မြို့ပြင်က တိုက်ပွဲသံတွေ ငြိမ်သွားတာ နာရီဝက်လောက် ရှိပြီ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ထိုင်ရာကထပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့ သွားထိုင်လိုက်တယ်။ မှန်ထဲကြည့်လိုက်တော့မှ ဆံပင်တွေ အကုန်ကျွတ်ကုန်ပြီဆိုတာ သတိရသွားတယ်။

"ငါ ဘယ်သွားရမလဲ" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးလိုက်သည်။

မိသားစု မရှိတော့ဘူး။ သူမကို ချစ်တဲ့ယောက်ျား သေသွားပြီ။ သူမကိုမုန်းပေမယ့် လုပ်ကျွေးပြုစုနေတဲ့ သမီးလေးလည်း သေသွားပြီ။ သားလေးကတော့ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရဘူး။ တစ်သက်လုံး ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ရပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ နန်းဆောင်ကြီးက ကျယ်ဝန်းပေမယ့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ တွေးမိသည်။ သူမလက်ချက်နဲ့ သေသွားတဲ့ မိန်းမတွေ အခုဆို စုရုံးပြီး သူမကို လှောင်ပြောင်နေကြလောက်ပြီ။ မကောင်းဆိုးဝါးမကြီးလို့ အခေါ်ခံရဖူးပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ အထီးကျန်စွာ သေဆုံးရတော့မယ်။

၁၅ မိနစ်လောက်ကြာတော့ အစေခံအဘွားကြီးတစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အိပ်ရာခင်းစနဲ့ဆွဲကြိုးချပြီး သေဆုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေရင်းမှာလည်း ရွှေငွေတွေ ပြန့်ကျဲနေသည်။

အဘိုးဟွေ့ ထုပ်တန်းပေါ်ကနေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဒီမိန်းမကြီး မောက်မာနေတုန်းက ဒီလိုဇာတ်သိမ်းမျိုး ကြုံရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပါ့မလား။ ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ။

.....

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းရဲ့ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် အခန်းက သူထွက်သွားတုန်းက အတိုင်းပါပဲ။ ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး။ အဝတ်ဘီဒိုပွင့်နေပြီး အဝတ်အစားနည်းနည်း လျော့နေတာကလွဲရင်ပေါ့။

လိုကျစ်ကွေ့ စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဖန်းထန်တို့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... ကျွန်တော်တို့က ရက်နည်းနည်းလေးပဲ နောက်ကျခဲ့တာပါ" ဖန်းထန် ဖြေရှင်းချက်ပေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ထွက်သွား" လိုကျစ်ကွေ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖန်းထန်တို့ ထွက်သွားပြီး တံခါးပိတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

လူမနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အခန်းက အရင်လို အနံ့မရတော့ဘူး။ လိုကျစ်ကွေ့ အကြာကြီး ထိုင်နေပေမယ့် နဉ်ရှောင်ယောင်း နေထိုင်ခဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး။

.....

တောင်ဘက်မြို့တံခါးမှာတော့ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင်က ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတယ်။ "ဘာ... အရှင်မင်းကြီး နတ်ရွာစံသွားပြီ ဟုတ်လား"

ဖေ့ယင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" နဉ်ရှောင်လော့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက သိုင်းပညာ အရမ်းတော်တာ။ သူပုန်တွေနဲ့ မြောက်ပိုင်းသားတွေလက်ချက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ။ ငါ မယုံဘူး"

ဖေ့ယင် လမ်းမပေါ်က အဖြူရောင်အလံတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ ကြောင်သွားပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင်က သားကြီးဖြစ်သူ အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ တကယ်လား"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် အလံဖြူတွေကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ဒေါသထွက်လာပြီး ဖေ့ယင်ရဲ့ လည်ပင်းစကို ဆွဲကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ် နတ်ရွာစံသွားတာလဲ။ သေချာ ရှင်းပြစမ်း"

"အဖေ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ဝင်တားလိုက်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ဖေ့ယင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေ နီရဲနေကာ မေးလိုက်သည်။ "ပြော... ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"အရှင်မင်းကြီးက စစ်ကူမျှော်နေပေမယ့် ရောက်မလာဘူး။ မြို့သူမြို့သားတွေအတွက် အသက်စွန့်ပြီး မြို့ပြင်ထွက်သွားတာ။ မြောက်ပိုင်းသားတွေနဲ့ သူပုန်တွေကို လမ်းလွှဲပေးမလို့လေ" ဖေ့ယင် ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်လုဆဲဆဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရတယ်"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့က ဝေးလို့ အချိန်မီ မရောက်နိုင်ပေမယ့် လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်က ဘာလို့ နောက်ကျနေရတာလဲ"

ဖေ့ယင် အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ်ကို ကြည့်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက လိုကျစ်ကွေ့ လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သတင်းရထားတယ်"

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ လိုကျစ်ကွေ့ ရောက်နေပြီမလား"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရောက်တော့ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရက်အတော်ကြာ နောက်ကျနေတာ"

"မင်း ဘာစကား ပြောနေတာလဲ" ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် သားဖြစ်သူကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြို့တော်ကျသွားပြီး အရှင်မင်းကြီး သေသွားတာကို စောင့်နေတာပေါ့။ ဒါမှ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ထီးနန်းလုလို့ ရမှာလေ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ကြောင်သွားပြန်သည်။ နဉ်ရှောင်လော့လည်း အငိုရပ်သွားသည်။

"အခု တိုင်းပြည်မှာ ခေါင်းဆောင်မရှိတော့ဘူး" ဖေ့ယင် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးနဉ်... ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲ"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် အဖေနဲ့ ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ လာကြည့်နေတာလဲ" ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ အော်ဟစ်ငိုကြွေးချင်စိတ် ပေါက်နေပြီ။ လူသတ်ချင်နေပြီ။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေပြီ။ သူ့သမီးလေး အသက်နဲ့လဲလို့ရရင် လဲပစ်ချင်နေပြီ။ ၁၅ နှစ်လုံးလုံး သမီးလေးမွေးတုန်းက တစ်ခါပဲ ပွေ့ချီခွင့်ရခဲ့တာ။ အခု အဝေးကြီးကနေ လာတွေ့တော့ သမီးလေး သေသွားပြီတဲ့လား။ ဘုရားသခင်က သူ့ကို နောက်ပြောင်နေတာလား။

"တံဆိပ်တုံးကို သူပုန်တွေ ယူသွားကြပြီ" ဖေ့ယင် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အလောင်းရော" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မေးလိုက်သည်။

"အလောင်း မရှိတော့ဘူး" ဖေ့ယင် တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ "မြင်းနင်းခံရလို့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားပြီ။ ယင်းဖုန်းတို့လည်း အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ အသေခံသွားကြပြီ"

"အဖေ" နဉ်ရှောင်လော့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သမီးငယ်လေးရဲ့ အလောင်းတောင် မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ရင်ဘတ်အောင့်ပြီး မေ့လဲသွားသည်။

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် အဖေကို ပြေးထူလိုက်သည်။ ဖေ့ယင်က ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင်ကို ပေါင်ပေါ်တင်ပေးထားသည်။ နဉ်ရှောင်လော့ကတော့ ကြောက်လန့်ပြီး ဘေးမှာ ရပ်ကြည့်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် သတိပြန်ရလာသည်။ မျက်လုံးဖွင့်တာနဲ့ ငိုကြွေးပြီး ဆဲရေးလိုက်သည်။ "ငါ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သတ်မယ်။ အဲ့ဒီခွေးအိုကြီးကို အရေခွံခွာပစ်မယ်"

ဖေ့ယင် အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ဆဲဆိုပုံက ထူးဆန်းနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့အိမ်က သမီးမလို့လား။

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် အဖေမျက်ရည်ကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ... ဝမ်းနည်းနေလို့ ဘာမှမထူးတော့ပါဘူး" လူသေသွားပြီလေ။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ဘယ်မှာလဲ" ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ဖေ့ယင်ကို ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ မြောက်ပိုင်းသားတွေနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ပြီ" ဖေ့ယင် ဖြေလိုက်သည်။

"တောက်" ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ထရပ်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မြင်းပေါ်တက်ကြ။ မြောက်ဘက်မြို့တံခါးကို သွားမယ်"

"အဖေက နယ်စပ်အထိ လိုက်သတ်မလို့လား" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မေးလိုက်သည်။ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့သားတွေ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ဒေါသထွက်နေဆဲ။ "အေး... လိုက်သတ်မယ်"

"မစားမသောက် မအိပ်မနေ လိုက်မလို့လား" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မေးလိုက်ပြန်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

"ရှောင်လော့" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ညီဖြစ်သူကို ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်း အဖေနဲ့အတူ မြို့ပြင်ထွက်နှင့်။ ငါ နန်းတော်ထဲသွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်"

နဉ်ရှောင်လော့ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး... လိုကျစ်ကွေ့ကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"

"အဲ့ဒီကောင်ကလည်း လူကောင်းမဟုတ်ဘူး" ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် လိုကျစ်ကွေ့နာမည်ကြားတာနဲ့ ဒေါသထွက်လာပြန်သည်။ "မင်းက အဲ့ဒီကောင်နဲ့ ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ"

***