စစ်သေနာပတိချုပ်၏ နောင်တ၊ ဖခင်ကြီး၏ ဒေါသ

"အဖေက မြို့ပြင်မှာ စောင့်နေ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့အဖေကို မြင်းပေါ်တင်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးခဲ့ပါ့မယ်"

"မင်း..." ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် သူ့သားကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ သွားရိုက်မယ်ဆိုရင် အတူတူသွားရိုက်ကြတာပေါ့။ ရှဲ့ဝမ်ဝမ်ကို မရိုက်ရသေးရင်တောင် လိုကျစ်ကွေ့ကို ရိုက်လိုက်ရင် ကျေနပ်စရာပဲလေ။

"အခု အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်က မြို့ထဲဝင်နေပြီ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ဆက်ပြောသည်။ "လိုကျစ်ကွေ့ ဘာကြံစည်နေလဲ မသိရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အဖေ မလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သွားဦးမှာလဲ" ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောတော့ပေ။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့က တောင်ဘက်မြို့တံခါးမှာ စောင့်နေမယ်ဆိုရင် လိုကျစ်ကွေ့က သူ့သားကို တစ်ခုခုလုပ်ချင်ရင်တောင် သတိထားရတော့မှာပေါ့။

"အကြီးအကဲလီတို့ လာနေပြီ" ဖေ့ယင် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ စကားပြောလိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော် ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မြင်းပေါ်တက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး" နဉ်ရှောင်လော့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ညီဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တုန်ဖူ... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ လိုကျစ်ကွေ့ကို သွားတွေ့ကြမယ်"

"ဟင်... အင်း... ဟုတ်ကဲ့" နဉ်ရှောင်လော့ နာခံစွာ မြင်းပေါ်တက်လိုက်သည်။

သားနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်ပြီး ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် မျက်ရည်သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ ပေါက်ကီပေါ်မှ ဆင်းလာသော အကြီးအကဲလီကို သွားကြိုဆိုလိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့ဆီ သွားပြီး ဘာပြောကြမှာလဲ" လမ်းတွင် နဉ်ရှောင်လော့ မေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဆဲမှာလား"

"မင်း ဘာမှပြောစရာ မလိုဘူး" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့က မင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ"

နဉ်ရှောင်လော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရုံနဲ့ အရှင်မင်းကြီး အသက်ပြန်ရှင်လာမှာမို့လို့လား"

"အခု မင်းကို ကိစ္စတစ်ခုပြောပြရမယ်" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာလဲ သိလား"

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်လေ။ အဖေ ပြောဖူးတယ်။ ကျေးဇူးရှိရင် ဆပ်ရမယ်တဲ့"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောပြသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က အမေက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့အိမ်တော်မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးခဲ့တယ်..."

နဉ်ရှောင်လော့ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

"ကိစ္စက ဒီလိုပါပဲ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ မျက်နှာကို ကိုင်ကြည့်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်ကိုး"

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က အမေနဲ့ တူတာကိုး" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ အဲ့ဒီနေ့ကတည်းက ခေါ်မသွားခဲ့တာလဲ" နဉ်ရှောင်လော့ ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ဘာလို့ မြို့တော်မှာ ထားခဲ့ရတာလဲ"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မျက်ရည်ဝဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး"

"အစ်ကိုကြီး... အရှင်မင်းကြီးကို ပြောပြခဲ့သေးလား"

"မပြောပြခဲ့ဘူး"

"ဘာလို့လဲ" နဉ်ရှောင်လော့ ထပ်အော်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါက သူ့ကို ဘာမှပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလေ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရင် ဘာထူးမှာလဲ။ ငါက အရှင်မင်းကြီးဆီကနေ ရာထူးတောင်းရမှာလား"

နဉ်ရှောင်လော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

....

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ဖန်းထန်၏ သံသယမျက်လုံးများအောက်တွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်သွားကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ်ကို အရင်မြင်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးရောင်ရမ်းနေသော နဉ်ရှောင်လော့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ရာ ထိုင်ခုံလဲကျသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး?" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်လော့ကို မရေမရာ ခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ အမုန်းမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အရှင်မင်းကြီး မဟုတ်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးနဉ်က သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"သူက နဉ်ရှောင်လော့ပါ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးနဉ်ပြောတာ အမှန်တွေပဲ။ နဉ်ရှောင်လော့က သူမနဲ့ တူတယ်။ တူတယ်? လိုကျစ်ကွေ့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ မယုံနိုင်စရာမှ ထိတ်လန့်စရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အပြင်မှာ စောင့်နေ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ညီဖြစ်သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"နေပါဦး" လိုကျစ်ကွေ့ တားလိုက်သည်။

"မင်းက ဧကရာဇ်မဖြစ်သေးဘူးလေ" နဉ်ရှောင်လော့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို အမိန့်ပေးချင်နေပြီလား။ ထွီ"

တံတွေးထွေးပြီး နဉ်ရှောင်လော့ တံခါးဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

"မင်း အရှင်မင်းကြီးအပေါ် အပြစ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေလောက်တယ်" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို တစ်ခါကယ်ဖူးတယ်။ မင်းက မြို့တော်ကို တစ်ခါကယ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးကြွေးက ကျေသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ မင်း နောက်ကျနေတာ ဘာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ နားလည်ပါတယ်။ တိုင်းပြည်နဲ့ အာဏာကို မက်မောတာက သူရဲကောင်းတွေရဲ့ သဘာဝပဲလေ"

လိုကျစ်ကွေ့ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ။ စကားမပြောနိုင်သေးပေ။

"ငါ တုန်ဖူကို ခေါ်လာတာက အတိတ်က အကြောင်းတစ်ခု ပြောပြချင်လို့ပါ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ဆက်ပြောသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က စတုတ္ထသခင်မလေးပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က အမေက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့အိမ်တော်မှာ မွေးဖွားခဲ့တယ်။ မယ်တော်ကြီးနဲ့ တစ်ရက်တည်း မွေးတာ။ မင်းသမီးလေးက မွေးကတည်းက ဆုံးပါးသွားတာ ဖြစ်မယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ငါ့ညီမလေးကို မင်းသမီးလေးနေရာမှာ အစားထိုးလိုက်တာ"

လိုကျစ်ကွေ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"သူနဲ့ တုန်ဖူက အမေနဲ့ အရမ်းတူကြတယ်" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အသံထွက်မလာပေ။

"ငါ ပြောပြတာက မင်းကို စိတ်မကောင်းမဖြစ်စေချင်လို့ပါ" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ယောကျာ်းလေး မဟုတ်ဘူး။ မင်းမျိုးမင်းနွယ် သွေးသားလည်း မဟုတ်ဘူး။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က စတုတ္ထသခင်မလေးပါ။ ဒါကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်အနေနဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ တကယ်လို့ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အခု တိုင်းပြည်မှာ ခေါင်းဆောင်မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဂုဏ်ပြုစကား ပြောရတော့မယ် ထင်တယ်"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း ပြန်သွားကြတော့မလို့လား" တံခါးအပြင်ဘက်မှ နဉ်ရှောင်လော့၏ မကျေမနပ်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း လက်လျော့လိုက်တော့မှာလား"

ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည်။ အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ်က နဉ်ရှောင်လော့ကို ခေါ်သွားပြီ။

ခဏကြာတော့ တံခါးပွင့်လာပြီး ဖန်းထန် ဝင်လာသည်။

"ထွက်သွား" လိုကျစ်ကွေ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နဉ်ညီအစ်ကိုတွေ..."

"ထွက်သွား" လိုကျစ်ကွေ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖန်းထန် ထွက်သွားရတော့သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က စတုတ္ထသခင်မလေး... စတုတ္ထသခင်မလေး... လိုကျစ်ကွေ့ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရယ်ချင်လာသည်။ သူ ဘယ်လောက်တုံးအခဲ့လဲဆိုတာ ရယ်ချင်လာသည်။ ကျီဝမ်ရဲ့ ခေါင်းပြတ်ကိုမြင်ပြီး စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရယ်ချင်လာသည်။ ပါးစပ်က ပြုံးလိုက်ပေမယ့် မျက်ရည်တွေက လက်ပေါ် စီးကျလာသည်။ အနက်ရောင်နှင်းခဲ စစ်သေနာပတိချုပ်သည် လူသူကင်းမဲ့နေသော အခန်းထဲတွင် အသံတိတ် ငိုကြွေးနေလေသည်။

.....

တခြားနန်းဆောင်တစ်ခုတွင် ဖူဝမ်သည် အဝတ်အစားများ သိမ်းဆည်းနေသည်။

မင်းသားများ ဖူဝမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။

"ဦးရီးတော်... ထွက်သွားတော့မလို့လား" မင်းသား ၃ မေးလိုက်သည်။

ဖူဝမ် အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "မြို့တံခါး ပွင့်နေပြီပဲ။ ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး မရှိတော့ဘူးလေ။ ဦးရီးတော်ပါ ထွက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့..."

ဖူဝမ် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီညက ငါ ပြောခဲ့တာတွေ မေ့ကုန်ကြပြီလား"

မင်းသား ၃ အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ဦးရီးတော် စိတ်ဆိုးပြီး ပြောတာပါ"

"ငါ စိတ်ဆိုးပြီး ပြောတာ မဟုတ်ဘူး" ဖူဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ဧကရာဇ်လုပ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ထွက်သွားမှာ"

"ဦးရီးတော်" မင်းသားများ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အခု မြို့တော်စစ်တပ်က ဖေ့ယင်နဲ့ ချန်လုလက်ထဲမှာ ရှိတယ်" ဖူဝမ် ရှင်းပြသည်။ "မြောက်ဘက်မှာ လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ် ရှိတယ်။ တောင်ဘက်မှာ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့ ရှိတယ်။ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်သခင်လက်ထဲမှာလည်း တပ်ရင်း ၃၆ ရင်း ရှိနေသေးတယ်။ ရှီးယွမ်မြို့မှာ ရွှီကျင်း ရှိတယ်။ မင်းတို့ အရည်အချင်းရှိရင် အဲ့ဒီစစ်တပ်တွေကို ကိုယ့်ဘက်ပါအောင် လုပ်ကြလေ"

"ဦးရီးတော်... နောက်မနေပါနဲ့" မင်းသား ၃ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး" ဖူဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထဲမှာ စစ်တပ်မရှိဘဲနဲ့ ဘာတိုင်းပြည် လုချင်နေကြတာလဲ။ ကိုယ့်အိမ်တော်က ကိုယ်ရံတော်လောက်နဲ့ ရမယ်ထင်လို့လား"

မင်းသားများ စကားပိတ်သွားကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက စစ်ကူတောင်းတဲ့ အမိန့်ပြန်တမ်း ထုတ်ခဲ့တယ်" ဖူဝမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းတို့ တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ။ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့က မြို့ထဲ မဝင်ဘူး။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် သားအဖ ဒီနေ့ပဲ ဖုန်းကျိုးကို ပြန်ကြတော့မယ်လို့ ကြားတယ်"

"အခု ပြန်တော့မလို့လား" မင်းသား ၄ မေးလိုက်သည်။

"အနောက်တောင်ဘက် ကိုးခရိုင်က သူတို့ပိုင်နက်လေ" ဖူဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "တိုင်းပြည်လုချင်ရင် ဖုန်းကျိုးကနေ စတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ နဉ်မျိုးနွယ်ရဲ့ တိုင်းပြည်ပါ" မင်းသား ၃ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။ "ဦးရီးတော်... ဘိုးဘေးတွေရဲ့ တိုင်းပြည်ကို လက်လွှတ်လိုက်တော့မလို့လား"

"ငါက အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ" ဖူဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရည်အချင်းရှိရင် ကာကွယ်ကြပေါ့"

စစ်တပ်မရှိဘဲ ဘယ်သူက ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ။

မင်းသားများ ဘာမှမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။

ဖူဝမ် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရည်အချင်းမရှိရင် ငါ့လိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်ကြ။ တိုင်းပြည် ဘယ်သူ့လက်ထဲရောက်ရောက်၊ ဘယ်သူ့နာမည် ပြောင်းပြောင်း... ကိုယ့်ဘဝကိုယ် နေလိုက်ကြတော့"

"ဦးရီးတော်" မင်းသားများ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက လူကောင်းပါ" ဖူဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကံတရားကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ဘူး"

ဖူဝမ် မင်းသားများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မင်းသားများ ဒူးထောက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ မင်းသား ၃ မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"လိုကျစ်ကွေ့တို့က ရက်စက်ကြတယ်။ ငါတို့ကို သတ်ပစ်မလား မသိဘူး" မင်းသား ၅ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားများ ထရပ်ပြီး ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ဘိုးဘေးပိုင် တိုင်းပြည်လား။ အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။

....

နန်းတော်တံခါးဝတွင် နဉ်ရှောင်လော့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။ "မင်းသားတွေ ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီလား"

အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မပြေးရင် သေဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့"

"မင်းတို့ ပြန်သွားကြ" မင်းသား ၃ က နန်းတော်တံခါးဝတွင် အိမ်တော်ထိန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မိသားစုတွေကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့။ ငါ တောင်ဘက်မြို့တံခါးမှာ စောင့်နေမယ်"

အိမ်တော်ထိန်း အမိန့်နာခံပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

မင်းသား ၃ ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

...

"ကျွန်တော်တို့ ဒီတိုင်း လက်လျော့လိုက်တော့မှာလား" နဉ်ရှောင်လော့ မင်းသားများကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးအတွက် လက်စားမချေတော့ဘူးလား"

"အဖေက မြို့ပြင်မှာ စောင့်နေတယ်လေ။ မင်း သွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ တိုက်ချင်တိုက်ပေါ့"

နဉ်ရှောင်လော့ မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားသည်။ သူက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဘယ်ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

"အခုအချိန်က အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်နဲ့ စစ်တိုက်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး" အကြီးဆုံးခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ မကျေနပ်သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ မြင်းစီးထွက်သွားသည်ကိုမြင်တော့ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး လိုက်ပါသွားလေသည်။

.....

နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ တောင်ဘက်မြို့ပြင်တွင် တပ်မှူးတစ်ဦး ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင်ကို သတင်းပို့သည်။ "သခင်ကြီး... မင်းသား ၃ နဲ့ ၅ မြို့ထဲက ထွက်လာပါပြီ"

ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်ရောက်မှ ဘယ်ပြေးလို့ လွတ်မှာလဲ"

"ဒါဆို သခင်ကြီး သဘောက..."

"ကုသိုလ်ယူတဲ့အနေနဲ့ သူတို့ကို ကူညီလိုက်ကြတာပေါ့" ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းခရီး ဖြောင့်ဖြူးပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်"

"ဟမ်"

"နားမလည်ဘူးလား"

"ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ" တပ်မှူးက အော်ဟစ်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ငါ့သမီးလေးက တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးလိုက်ရတာ။ နဉ်မျိုးနွယ်တွေ အသက်ရှင်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်သခင် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ ငါ့သမီးသေမှတော့ နဉ်မျိုးနွယ်တွေ အကုန်သေကြ။

***