အခန်း (၃၁၉)

အခန်း။ ၃၁၉

မိုင်းတွင်းဧရိယာတစ်ခုလုံးကို သံစည်းရိုးများဖြင့် ကာရံထားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လျှို့ဝှက်လူသားများသည် အချို့က မှော်လှံတံများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အချို့ကမူ လက်နက်များကိုယ်စီဖြင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြသည်။

နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် အင်္ကျီဗလာဖြင့် သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားအုပ်စုများသည် ယွင်ရှန်းတို့အနားမှ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် သံခြေချင်းများ ခတ်ထားပြီး ကျောပေါ်တွင် ကီလိုဂရမ် အနည်းငယ်မှ ဆယ်ဂဏန်းအထိ လေးလံသော ခရမ်းရွှေရိုင်းထုပ်များကို ထမ်းပိုးထားကြရသည်။ လေးလံလှသော သံခြေချင်းများနှင့် သတ္တုရိုင်းထုပ်များ၏ ဖိအားကြောင့် သူတို့၏ကျောပြင်များမှာ အသားများလန်ကာ သွေးချင်းချင်းနီလျက် ရှိနေတော့သည်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မရပ်နားရဲကြဘဲ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ ရှေ့နောက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားလာနေကြရရှာသည်။

"ရွာသားတွေကို ကျား၊ မ အုပ်စုနှစ်စု ခွဲလိုက်။ လူအိုတွေ၊ ကလေးတွေနဲ့ အလုပ်မလုပ်နိုင်တဲ့သူတွေကို တိရစ္ဆာန်တင်းကုပ်ထဲ ပို့လိုက်။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ဂူထဲကို ခေါ်သွား"

ယွင်ရှန်းတို့ကို ဖမ်းဆီးလာသော လျှို့ဝှက်လူသားများက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဖမ်းဆီးလာသော ရွာသားများကို အမျိုးအစား ခွဲခြားလိုက်ကြသည်။ အလုပ်လုပ်နိုင်သူများကို ဂူအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ချုပ်နှောင်ထားပြီး အလုပ်ဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မိုင်းလုပ်သားများ၏ နေရာတွင် အစားထိုးရန်အတွက် ရေနှင့် အစားအစာ အနည်းငယ် ပေးထားသည်။ ကျန်ရှိသော အလုပ်မလုပ်နိုင်သည့် ရွာသားများကိုမူ တိရစ္ဆာန်တင်းကုပ်များအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်မောင်းနှင် ထည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ဖမ်းဆီးလာသော တိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ ပိတ်လှောင်ထားပြီး နောင်တွင် မိစ္ဆာသားရဲများအတွက် အစာအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လူစုခွဲနေစဉ်အတွင်း ယွင်ရှန်းသည် ရုပ်အလောင်းများ တင်ဆောင်ထားသော လှည်းအချို့ကို တွန်းထုတ်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ထိုအလောင်းများထဲတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများသာမက ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်များပင် ပါဝင်နေသည်။ အချို့မှာ သတ္တုရိုင်းများ၏ ဖိမိမှုကြောင့် လက်မောင်းများ ကြေမွနေပြီး အချို့မှာမူ ခုခံရန် ကြိုးစားခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းခြင်းကြောင့် အရိုက်ခံရ၍ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ဤမိုင်းဧရိယာမှာ အမှန်စင်စစ်တွင် လူသားများအတွက် ငရဲခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လျှိုကျိသည် သူ၏မိဘများ အသက်ရှင်နေသေးသလားဟူသော စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ ဂူထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံရသည်ဖြစ်စေ တိရစ္ဆာန်တင်းကုပ်သို့ ပို့ခံရသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်းအတွက် သေခြင်းတရားမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

ယွင်ရှန်းကမူ ဤမျှ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော အခြေအနေတွင် အချို့သော ရွာသားများ အသက်

ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင်ပင် မိုင်းကြောတူးဖော်ပြီးသွားသည်နှင့် သူတို့၏ ယုတ်မာရက်စက်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဤလျှို့ဝှက်လူသားများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအားလုံးကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်ကြမည်ဟု ယုံကြည်နေမိသည်။

တောက်... ဒီလူတွေဟာ လူသားဆန်မှု လုံးဝမရှိတော့ပါလား။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယွင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မှောင်မိုက်သော မှော်ဝိညာဉ်မှာ သွေးညှီနံ့ရလိုက်သကဲ့သို့ နိုးကြားတက်ကြွလာသည်။ ယွင်ရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဟုန်ထိုး ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သူမသည် သူမရှေ့မှ တိရစ္ဆာန်ရဲများထက်ပင် ယုတ်မာသော ဤလူသားများကို သတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။

ဤသို့ ခံစားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယွင်ရှန်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သတိထားမိသွားကာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကိုကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း မှောင်မိုက်သောမှော်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာလေလေ သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နီမြန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး အရပ်မရှည်ကြသော်လည်း ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိကြသဖြင့် အလုပ်လုပ်နိုင်သူများအဖြစ် အမြန်ဆုံး ရွေးချယ်ခံလိုက်ရပြီး ဂူအတွင်းရှိ အုပ်စုနှင့် ပူးပေါင်းရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက်... ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်မနေနဲ့။ ဒီအင်္ကျီတွေကို ချက်ချင်းလဲ ခြေချင်းတွေခတ်ပြီး လူတန်းနောက်က လိုက်ခဲ့"

အနီးရှိ လျှို့ဝှက်လူသားတစ်ဦး၏ အမိန့်ပေးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်လွှာချလိုက်သည်။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ခြင်ဆီကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားများ လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တာက ငတုံးတွေရဲ့ အလုပ်ပဲ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ရူးက ကိုယ့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို လွှမ်းမိုးသွားအောင် ခွင့်မပြုရဘူး။

ယွင်ရှန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ချည်ကြမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မိုင်းတွင်းဝတ်စုံများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်

လိုက်ကြပြီး ဆယ်ကီလိုဂရမ်ခန့် လေးလံသော သံခြေချင်းများကို ခြေထောက်တွင် ခတ်လိုက်ကြသည်။ ကြမ်းတမ်းလှသော လျှို့ဝှက်လူသားများသည် သူတို့ကို ကျဉ်းမြောင်းသော ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ တွန်းပို့လိုက်ကြတော့သည်။

ဂူဝတွင် လျှို့ဝှက်လူသား ၅ ဦး၊ ၆ ဦးခန့်နှင့်အတူ အဆင့် ၆ ရှိသော မီးတောက်ဖွတ် ၁၀ ကောင်ကျော်က စောင့်ကြပ်နေကြသဖြင့် လုံခြုံရေးမှာ အလွန်ပင် တင်းကြပ်လှသည်။ ဂူအတွင်းမှာမူ မှောင်မှိုင်စိုစွတ်နေပြီး နေရာအနှံ့တွင် မှော်များ ပေါက်နေသည်။ ဂူနံရံများပေါ်တွင်ရှိသော မှော်မီးအိမ်အနည်းငယ်ကသာ ရှေ့လမ်းကို ခပ်မှိန်မှိန် အလင်းပေးထားနိုင်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်လူသားအုပ်စုမှာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဤဂူများကို အလျင်စလို တူးထားခြင်းဖြစ်ရာ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှပြီး ဂူမှာလည်း အလွန်နက်ရှိုင်းသည်။ ယွင်ရှန်း အထဲသို့ ပို၍နက်အောင် လမ်းလျှောက်သွားလေလေ ဆွေးမြည့်နံ့နှင့် မှိုနံ့များကို ပို၍ရလာလေလေ ဖြစ်သည်။

"လျှိုကျိ... ငါတို့ အထဲရောက်တာနဲ့ မင်း အရင်ဆုံး ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်ဦး။ ကျင်းခိုရွာက လူတွေ ရှိမရှိနဲ့ ဒီက တကယ့်အခြေအနေကို စုံစမ်းကြည့်"

ယွင်ရှန်းသည် လင်းနို့အနည်းငယ် အသိုက်လုပ်နေသည့် ဂူ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လျှိုကျိသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏နှလုံးသားမှာ သူ၏ခြေထောက်တွင် ခတ်ထားသော ခြေချင်းများထက်ပင် ပို၍လေးလံနေတော့သည်။ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မိဘများ၏ မကောင်းသော သတင်းကို ကြားရမည်ကို သူအလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

"အားတင်းထားပါ လျှိုကျိရယ်"

ဟွမ်ချွဲက လျှိုကျိကို တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ဆင်းရဲသော မိသားစုများမှ လာကြသူချင်းဖြစ်ရာ တစ်ဦး၏ခံစားချက်ကို တစ်ဦးက ကောင်းစွာနားလည်သည်။

လျှိုကျိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ယွင်ရှန်းနှင့် ဟွမ်ချွဲတို့မှာ မိန်းကလေးများဖြစ်ကြပြီး သူသည် ထိုသုံးဦးထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသည်။ သူတို့ မထွက်ခွာမီက ယန်ချန်းလန်က သူ့ကို အားပေးစကား ပြောခဲ့သည်။ သုံးယောက်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားလေးဖြစ်သဖြင့် ယွင်ရှန်းနှင့် ဟွမ်ချွဲတို့ကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ရမည်ဟု သူကတိပေးခဲ့သည်။

ဂူမှာ အလွန်ရှည်လျားလှပြီး လမ်းလျှောက်သွားလေလေ ယွင်ရှန်း၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ပင် ကြုတ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ မိုင်းလုပ်သားများ၏ နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။

ဤနေရာတွင် လေဝင်လေထွက်စနစ်မှာ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။ အကယ်၍ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် ရွာသားအားလုံးကို ဤဂူထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားမည်ဆိုပါက အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန်ပင် ကျပ်ညပ်နေပေလိမ့်မည်။ လေထုမှာလည်း ညစ်ညမ်းနေသည့်အပြင် လူဦးရေထူထပ်မှုကြောင့် အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှာ ဖျားနာခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ခဲ့ပါက လေထုအတွင်းရှိ ပိုးမွှားများသည် ကျန်းမာသော ရွာသားများကိုပင် အလွယ်တကူ ကူးစက်ဒုက္ခပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့ဘက်ဆီမှ လူသံများကို စတင်ကြားလိုက်ရသည်။ ဂူ၏အတွင်းပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ဝန်းလာတော့သည်။

ဂူ၏အဆုံးတွင် စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ခန့်ရှိသော နေရာကျယ်တစ်ခုရှိပြီး ထိုနေရာ၌ လူပေါင်း သုံးရာမှ လေးရာခန့်အထိ အကျဉ်းချခံထားရသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး နှစ်မျိုးလုံး ရှိကြပြီး နေ့ဘက်တွင် မိုင်းတွင်းထဲသို့ ဝင်ရန်မလိုသူများသည် ခြေချင်းများကို ခေတ္တဖြုတ်ထားခွင့် ရကြသည်။ သို့သော် ဂူအတွင်းမှ ထွက်သွားသည့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထွက်မပြေးနိုင်စေရန် ခြေချင်းများကို ပြန်လည်ခတ်ကြရသည်။

"မင်းတို့ လူသစ်တွေ သေချာနားထောင်စမ်း ထွက်ပြေးဖို့ စိတ်ကူးတောင်မယဉ်နဲ့ မဟုတ်ရင် ဒီလိုအဖြစ်မျိုး ကြုံရမယ်"

သူတို့ကို မောင်းထုတ်လာသော လျှို့ဝှက်လူသားများသည် ဆူးများပါသော နှင်တံများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြမ်းပြင်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

မာကျောလှသော မြေပြင်မှာ နှင်တံဒဏ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားပြီး လွင့်စင်လာသော ကျောက်ခဲစများမှာ လူများကို နာကျင်စွာ ထိမှန်ကုန်တော့သည်။

သူတို့၏ နှင်တံများမှာ ဂူနံရံရှိရာသို့ ညွှန်ပြနေသဖြင့် လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့သူအချို့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ငိုကြွေးကာ လဲကျသွားတော့သည်။

ဂူနံရံများပေါ်တွင် သက်မဲ့ရုပ်အလောင်း အများအပြား ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်ချက်မျှ ကောင်းသောအရိုး မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာများမှာလည်း မှတ်မိ၍မရအောင် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသားများကို အဝတ်ဗလာဖြင့် ထားရှိပြီး အမျိုးသမီးများကိုလည်း ရင်ဘတ်ဗလာဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီဖြစ်ကာ လူသားနှင့်ပင် မတူတော့သော တွန့်လိမ်နေသည့် အရေပြားများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဤသူများသည် လွန်ခဲ့သောရက်များအတွင်းက ကင်းစောင့်များ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မိုင်းတူးရင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အောင်မြင်စွာ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘဲ အရှင်ဖမ်းမိသူတိုင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူအများအပြားမှာ အသက်ကိုရင်း၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြဆဲပင်။

သတိပေးချက်အချို့ ပြောကြားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုလျှို့ဝှက်လူသားများသည် ဂူအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လျှိုကျိသည် သူ၏လည်ချောင်းအတွင်းမှ တက်လာသော ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးကာ လူအုပ်အတွင်း၌ သူ၏မိဘများကို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း သူ၏မိဘများကို ရှာတွေ့နိုင်ရန် လျှိုကျိက မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဂူအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ရွာသားအများစုမှာ ဖြူဖျော့ပိန်လှီနေကြပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ခြောက်ကပ်အက်ကွဲနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့နေကြပြီး လူသစ်များ ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ကြပေ။ သူတို့အတွက်မူ ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ချစ်ခင်ရသူများ၏ သေဆုံးမှုက သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လုံးဝခြေမှုန်းပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

လျှိုကျိသည် လူအုပ်အတွင်း ရှာဖွေရင်း ကျင်းခိုရွာမှ လူအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း သူ မည်သို့ပင် မေးမြန်းစေကာမူ သူတို့က စကားမပြောကြချေ။ သူ၏မိဘများမှာ ဘေးဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီလားဟု သူစိုးရိမ်လာမိသည်။

"လျှိုကျိ... ဆက်မမေးနဲ့တော့"

စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော လျှိုကျိကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယွင်ရှန်းက သူ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ လျှိုကျိ စိတ်ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယွင်ရှန်းတို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အင်္ကျီဗလာ၊ ခြေဗလာဖြင့် မိုင်းလုပ်သား ၃၀ မှ ၄၀ ခန့် အထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ ဤသူများသည် ထိုနေ့အတွက် မိုင်းတူးသည့် တာဝန်ပြီးဆုံးသွားသူများ ဖြစ်ပြီး သူတို့ ဂူထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် နောက်ထပ် လူတစ်အုပ်စုကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်ကြပြန်သည်။

"အဖေ"

လျှိုကျိသည် ထိုအမျိုးသားများထဲမှ တစ်ဦးကို မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ထကာ ထိုသူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်တော့သည်။