အခန်း (၃၂၀)

အခန်း။ ၃၂၀

ရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုင်းလုပ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာထဲမှ သန်မာထွားကြိုင်းသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ သူသည် ယွင်ရှန်းတို့အုပ်စုကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

လျှိုကျိ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ကျော်က ဂူအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် လျှိုကျိ၏ ဖခင်ပင်။

ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည်ဟု သားအဖနှစ်ဦးလုံး အိပ်မက်ပင် မက်ခဲ့ဖူးကြချေ။ သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများစွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကြတော့သည်။

"လျှိုကျိ... ဒါ တကယ်ပဲ မင်းလား။ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။ ဒီကလေးကတော့လေ... စကားကို လုံးဝနားမထောင်ဘူး။ ငါ မင်းကို အဝေးဆုံးကို ထွက်ပြေးပါလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ အခု မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူ၏သားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျှိုကျိ၏ ဖခင်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ တစ်မျိုး၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲလွန်း၍ တစ်ဖုံ ခံစားချက်တို့ ရောပြွမ်းနေတော့သည်။

သူ၏သားမှာ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းသာမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် သူရှိနေစဉ်အတွင်း အနီးနားရှိ ရွာများမှ လူအမြောက်အမြား ဖမ်းဆီးခံရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ လျှိုကျိ၏ ဘေးကင်းမှုကို သူအမြဲ စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။

သို့သော် သားဖြစ်သူ၏ သတင်းကို ရလိုက်ချိန်မှာပင် ထိုကလေးက ခြင်္သေ့တွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ခြေစုံပစ် ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤငရဲခန်း ဂူအတွင်းသို့ ရောက်လာပြီးလျှင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။

မိုင်းလုပ်သားများထဲတွင် လျှိုကျိ၏ ဖခင်မှာ စိတ်ဓာတ်အကျဆုံးသူဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းအရသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး စိတ်ဓာတ်ပိုင်းမှာမူ အတော်အတန် ကြံ့ခိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ငယ်ဘဝက သေခြင်းရှင်ခြင်း အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူ၏စိတ်ဓာတ်မှာ သာမန်လူများထက် များစွာ ပိုမိုကြံ့ခိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဖေ... အဲဒါတွေ ခဏထားပါဦး အမေရော ဘယ်မှာလဲ"

သူ၏မိခင်၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် လျှိုကျိ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ လှိုင်းထလာတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းအမေ နေကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ အကျဉ်းကျပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ အဲဒီလူယုတ်မာတွေက ဂူထဲက သွက်လက်တဲ့ အမျိုးသမီးအချို့ကို ရွေးပြီး သူတို့အတွက် ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်ဖို့ ခေါ်သွားကြတယ်"

လျှိုကျိ၏ မိခင်မှာ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသဖြင့် ဘေးဆိုးအတွင်းမှ လွတ်မြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှိုကျိ ပြောပြသော အဖြစ်အပျက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် လျှိုကျိ၏ဖခင်သည်လည်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ယွင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ယန်မိသားစုစစ်တပ်၏ မျိုးဆက်များဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ မှေးမှိန်နေသော သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အသက်ရှင်သန်လိုသည့် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်လေးတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားတော့သည်။

"မင်းတို့က ယန်မိသားစုစစ်တပ်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေလား... သိပ်ကောင်းတာပဲ"

လျှိုကျိ၏ဖခင်က ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤဂူအတွင်း ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့စဉ်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ်သန်စွမ်းပြီး ထွက်ပြေးရန်လည်း မကြိုးပမ်းခဲ့သဖြင့် လျှို့ဝှက်ဖမ်းဆီးသူများက သူ့အပေါ် အတန်အသင့် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့အား ဂူအတွင်းရှိ လူများကို အစားအစာနှင့် ရေ ဝေဖန်ပေးသည့် တာဝန်ကို ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှိုကျိ၏ဖခင်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် သူတို့ကို နာခံနေဟန် ပြသထားသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ ထိုလျှို့ဝှက်လူသားများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ချိန်လုံး တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤဂူအတွင်း၌ ဖမ်းဆီးလာသမျှ ရွာသားအားလုံးကို ချုပ်နှောင်ထားပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူအမြောက်အမြားမှာ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေကြသည်။ လူအများဆုံးရှိချိန်တွင် ငါးရာမှ ခြောက်ရာခန့်အထိ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဂူတွင် ဝင်ပေါက်တစ်ခုသာ ရှိပြီး လျှို့ဝှက်

အဖွဲ့မှ လူများက နေ့ရောညပါ အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်နေကြသည့်အပြင် ကြမ်းကြုတ်လှသော မီးတောက်ဖွတ် များကလည်း အမြဲကင်းလှည့်နေကြသည်။

ရွာသားအချို့မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံးပြန်လည် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။ ဖမ်းမိလာသော ရွာသားအများစုမှာလည်း သေလုမတတ် အရိုက်ခံခဲ့ကြရသည်။ လျှိုကျိ၏ဖခင်ကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လျှိုကျိ၏မိခင်မှာ ထိုလူများ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသည်ကို သတိရတိုင်း အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ အောင့်အီးသည်းခံခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ခရမ်းရွှေမိုင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အချို့ကိုလည်း ဝေမျှပေးခဲ့သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဖမ်းဆီးသူများသည် နည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် ဤမိုင်းကြော၏ မြေပုံကို ရရှိထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့က ရွာသားများကို ဖမ်းဆီးကာ မိုင်းတူးခိုင်းနေကြခြင်းပင်။

ဤခရမ်းရွှေမိုင်းအတွင်း၌ အလွန်များပြားလှသော ခရမ်းရွှေရိုင်းများ ရှိနေသည်။ နေ့စဉ်နှင့်

အမျှ ခရမ်းရွှေရိုင်း ပိဿာချိန် ရာနှင့်ချီကို ပျံသန်းနိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲများဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်နေကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို မည်သည့်နေရာသို့ အတိအကျ သယ်ဆောင်သွားသည်ကိုမူ လျှိုကျိ၏ဖခင်လည်း မသိရှိပေ။

"အဖေ... အဲဒီလူတွေက တကယ်တော့ ဘယ်သူတွေလဲဟင်"

လျှိုကျိက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါလည်း အသေအချာတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဒီနားက သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံးမှာ နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ သူတို့ စကားပြောတဲ့ လေယူလေသိမ်းအရဆိုရင် သူတို့က ကျိုးနိုင်ငံက လူတွေ မဟုတ်ကြဘူး"

လျှိုကျိ၏ဖခင်က ခေါင်းခါရင်း ပြောပြသည်။ သူသည် နေ့စဉ် မိုင်းတူးရန် အပြင်ထွက်ရင်း စူးစမ်းနိုင်သမျှ သတင်းအချက်အလက်မှာ ဤမျှသာ ရှိသေးသည်။

လျှိုကျိဖခင်၏ အသေးစိတ် ဖော်ပြချက်များကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် မိုင်းတွင်းဧရိယာတစ်ခုလုံး၏ ပုံကြမ်းကို စတင်ရေးဆွဲလိုက်သည်။

မိုင်းတွင်း၏ အစွန်အဖျားများမှာ ထူထပ်သော အပူပိုင်းတောအုပ်များဖြစ်ပြီး အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် ဟူ၍ ဇုန်လေးခု ခွဲခြားထားသည်။

အရှေ့ဘက်သည် ခရမ်းရွှေကြော၏ အဓိက တူးဖော်ရာဒေသဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်မှာ ရွာသားများကို အကျဉ်းချထားသည့် ဂူများရှိရာနေရာဖြစ်သည်။

တောင်ဘက်တွင်မူ အခြားစစ်သည်များနှင့် တိရစ္ဆာန်တင်းကုပ်များ ထားရှိရာနေရာရှိပြီး မြောက်ဘက်သည် လျှို့ဝှက်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာများ၊ စစ်ပညာရှင်များနှင့် သားရဲဆင့်ခေါ်ဆရာများ နေထိုင်ရာနေရာပင်။

ဤဒေသလေးခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မိုးကြိုးပေါက်ကွဲမှု မှော်စက်ကွင်းတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဆင်ယင်ထားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စူးစမ်းလေ့လာခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ပြေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် မိုင်းတွင်းဧရိယာအတွင်း ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရွာသားများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးမည့် နည်းလမ်းကို မရှာဖွေမီ ခရမ်းရွှေကြောရှိရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူမ ရယူလိုသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယွင်ရှန်းသည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ လျှိုကျိ၏ဖခင်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သော လူကြီးတစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်သော ဗိုက်ရုန်းခြင်း ဝေဒနာကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ယွင်ရှန်းက ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒါက ဖြစ်နေကျ ပြဿနာပါပဲ။ ဒီက အခြေအနေတွေက အရမ်းဆိုးလွန်းတော့ ငါတို့မှာ ခဏခဏ ဗိုက်နာတာ၊ ဝမ်းလျှောတာတွေ ဖြစ်တတ်တယ်။ သန်မာတဲ့သူတွေကတော့ အောင့်ခံနိုင်ကြပေမဲ့ ကလေးတွေနဲ့ အမျိုးသမီးတွေအတွက်တော့ ဒါက အရမ်းကို ခံရခက်ပါတယ်"

လျှိုကျိ၏ဖခင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

လျှိုကျိဖခင် ပြောပြသော မိုင်းတွင်းအခြေအနေများကို နားထောင်ရင်း ယွင်ရှန်းသည် ဂူအတွင်းရှိ အခြားသော အခြေအနေများကိုလည်း သတိထားကာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

သူမ ဂူထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က သတိပြုမိခဲ့သည့်အတိုင်း ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်လူသားများသည် သူတို့ဖမ်းဆီးလာသော ရွာသားများကို လူသားဟုပင် သဘောမထားကြချေ။ ယွင်ရှန်းသည် ရာနှင့်ချီသော ရွာသားများအတွက် နေ့စဉ်ပေးဝေသော ရေနှင့် အစားအစာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ရေမှာ နောက်ကျိနေသော ရွှံ့ရေများဖြစ်ပြီး သန့်စင်ထားခြင်း သို့မဟုတ် အနည်ထိုင်အောင် လုပ်ထားခြင်း လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

အစားအစာမှာလည်း အလွန်အမင်း မလုံလောက်သည့်အပြင် အများစုမှာ ဟောင်းနွမ်းပုပ်သိုးနေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပင်ပန်းကြီးစွာ မိုင်းတူးနေရခြင်းမှာ ရွာသားများ၏ သေဆုံးနှုန်းကို သိသိသာသာ မြင့်တက်စေသည့် အကြောင်းရင်းပင်။

"ဦးလေး... ကျွန်မက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ။ အရင်ဆုံး သူ့ရဲ့နာကျင်မှုကို သက်သာအောင် လုပ်ပေးမယ်။ ပြီးရင် ကျွန်မကို ကူညီဖို့ ရွာသားအချို့ကို ရှာပေးပါ။ ကျွန်မ လုပ်စရာရှိတာလေးတွေ ရှိလို့ပါ"

ယွင်ရှန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

လျှိုကျိ၏ဖခင်မှာ ယွင်ရှန်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ဟွမ်ချွဲက "တကယ်ပြောတာပါ ဦးလေး ကျွန်မတို့ သခင်မလေးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာ။ သူမက ယွီကျင်းမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ နတ်ဆေးဆရာမ တစ်ယောက်ပါ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။ လျှိုကျိကလည်း ယွင်ရှန်းသည် သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့ကြောင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထိုမှသာ လျှိုကျိ၏ဖခင်သည် တစ်ရွာတည်းသား အမျိုးသားအချို့ကို အမြန်ဆုံး ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။ ယွင်ရှန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အရ သူတို့သည် ဂူအတွင်းရှိ လူများကို နှစ်စုခွဲလိုက်သည်။ ဖျားနာနေသူများနှင့် ကျန်းမာသူများ ဟူ၍ပင်။

ဖျားနာသူများကို ဂူ၏အတွင်းပိုင်းတွင် စုစည်းထားရှိစေပြီး ကျန်းမာသူများကိုမူ လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော ဂူဝဘက်နားတွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွာသားများသည် သဲနှင့် မီးသွေးအချို့ကို စုဆောင်းလာကြပြီး ယွင်ရှန်း၏ သင်ကြားပြသမှုအတိုင်း ၎င်းတို့ကို အသုံးပြု၍ သူတို့သောက်မည့် ရေများကို အခြေခံအဆင့် သန့်စင်ခြင်းနှင့် အနည်ထိုင်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤနေရာသို့ မလာမီကပင် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ အစားအစာ အနည်းငယ်နှင့် မိစ္ဆာသားရဲအသားအချို့ ပါလာခဲ့သည်။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် အစားအစာများကို ဖျားနာနေသော လူနာများ စားသုံးရန်အတွက် ဦးစားပေးလိုက်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲအသားများကိုမူ အစိတ်စိတ်ပိုင်းဖြတ်၍ ကျန်းမာသော ရွာသားများအား ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ ဤရွာသားများမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငတ်ပြတ်နေခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ အစားအစာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

လျှိုကျိဖခင်၏ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူတို့အားလုံးမှာ ယွင်ရှန်းတို့၏ လက်ထဲမှ အစားအစာများကို လုယူရန်အတွက် အတင်းအဓမ္မ တိုးဝှေ့တက်လာကြသည်။

"ဟွမ်ချွဲ"

ယွင်ရှန်းက ဤအခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဟွမ်ချွဲက ရှေ့ဆုံးမှ တိုးလာသော ရွာသားအချို့ကို ညှာတာမှုမရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျအောင် ရိုက်ချလိုက်

သည်။ ယွင်ရှန်းကမူ သူမ၏လက်ထဲရှိ မှော်လှံတံကို နံရံဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ မီးလုံးမှော်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မီးလုံးမှာ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သေဆုံးနေသည့် ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တင်းမာခက်ထန်နေတော့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ ပြတ်သားသော လုပ်ဆောင်ချက်များက ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော ရွာသားများကို ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားစေခဲ့တော့သည်။