အခန်း (၃၂၅)

အခန်း။ ၃၂၅

ထိုလျှို့ဝှက်လူသား၏ အကြည့်များမှာ ယွင်ရှန်း၏ ခြေထောက်များဆီသို့ ကျရောက်နေသည်။

သူကြည့်နေသည့် ဘက်သို့ ယွင်ရှန်း လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ လေးလံလှသော ခြေချင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားရသဖြင့် အတော်အတန် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူမ၏ နုနယ်သော အရေပြားပေါ်တွင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာအချို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခင်က သူမအနေဖြင့် နာကျင်မှုကို သိပ်မခံစားမိခဲ့သော်လည်း ထိုသူက ယခုကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသောအခါမှသာ ဒဏ်ရာများမှာ ပူစပ်ပူလောင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာတော့သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ"

ယွင်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ လျှိုကျိ၏ဖခင်နှင့် အခြားသူများနောက်မှ လိုက်၍ ဂူအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

"လိုက်ကြည့်မနေပါနဲ့တော့ သူမ ထွက်သွားပြီ"

ချန်ပိုင် ပေါ်လာပြီး သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏သူငယ်ချင်းကောင်း ယီပိုင်မင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာသို့ မဝင်မီက ပိုင်မင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို စကားပြောရာတွင်ဖြစ်စေ လှုပ်ရှားရာတွင်ဖြစ်စေ အလွန်သတိထားရန် သတိပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ချန်ပိုင်မှာ သူတို့သုံးဦးထဲတွင် စိတ်အမြန်ဆုံးနှင့် သွေးကြွဆုံးသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လျှို့ဝှက်လူသားများ ရွာသားများကို နှိပ်စက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ပိုင်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်တားဆီးချင်ခဲ့သော်လည်း ယီပိုင်မင်းက အမြဲတမ်း တားဆီးခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယနေ့တွင်မူ သူတို့ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းကို ယီပိုင်မင်းကိုယ်တိုင် စတင်ချိုးဖောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်လွန်းလှသော ယီပိုင်မင်းသည်ပင် နတ်ဆေးဆရာမလေးယွင်ရှန်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ၏ချုပ်တည်းမှုကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားပုံပင်။

ယီပိုင်မင်း၏ မျက်လုံးများက တစ်ဖက်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်လေးနက်သော အသံဖြင့်"ကျိုရှောင်ဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခရမ်းရွှေရိုင်းတွေ ပို့ဆောင်မယ့် ပန်းတိုင်ကို ငါ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံး ငါးရက်အတွင်း ငါတို့ စတင်လှုပ်ရှားလို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စပြီးသွားရင် ဒီလျှို့ဝှက်လူသားတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ ဆိုတာပါပဲ"

ချန်ပိုင်က သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ မှော်စက်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခရမ်းရွှေရိုင်းများ သယ်ဆောင်ရာ ပန်းတိုင်ကို သိရှိရန်မှာ သူတို့၏ တကယ့်ရည်မှန်းချက်ပင်။

"သူတို့ကို သတ်လိုက်... တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့"

ယွင်ရှန်း၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများနှင့် ခုနက နှင်တံရိုက်ချက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ ယီပိုင်မင်း၏ အသံမှာ ဆောင်းရာသီ၏ ရေခဲစူးများကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေတော့သည်။ ထိုအသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် ချန်ပိုင်ပင်လျှင် အရိုးထဲထိ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

တောက်... တောက်... ကြည့်ရတာ နတ်ဆေးဆရာမလေး ယွင်ရှန်းကတော့ ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ အားနည်းချက်အစစ်ပဲ။ သူမကို ထိတဲ့သူကတော့ အသေပဲ။

ချန်ပိုင်က စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်မိသည်။

မိုင်းတွင်းဂူအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွာသားများအားလုံးမှာ နောက်ထပ်တစ်ရက် အသက်ရှင်ခွင့်ရခဲ့သဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းက တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သည် ဂူနံရံအနီးတွင် သူမ မြင်ဖူးနေကျမဟုတ်သော လင်းနို့တစ်ကောင် ရှိနေသည်။ သူမက ထိုလင်းနို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ၎င်းသည် ယွင်ရှန်း၏ ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် လာရောက်နားခိုသည်။ တွဲလောင်းကျနေသော လင်းနို့တောင်ပံများအောက်တွင် ယွင်ရှန်းသည် စာတိုလေးတစ်စောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကျုံးရန်ထံမှ ပေးပို့သော သတင်းစကား ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝေယွမ်နယ်စားမင်းး၏ တပ်စခန်းနှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများမှာ မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ယန်ချန်းလန်သည် ဒေသခံစစ်သားများအပေါ် မျှော်လင့်ချက် မထားတော့ပေ။ ထိုစစ်တပ်မှာ လျှို့ဝှက်လူသားများ၏ ဝယ်ယူသိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံထားရပြီဟု သူတို့ သံသယဝင်နေကြသည်။

စစ်တပ်၏ အကူအညီမပါဘဲ ကောင်းကင်အမဲလိုက်အဖွဲ့၏ အင်အားတစ်ခုတည်းနှင့် မိုင်းတွင်းဧရိယာအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်မှာလည်းကောင်း အပြင်ဘက်ခံစစ်နှင့် မှော်

စက်ကွင်းများကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာလည်းကောင်း အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

စစ်တပ်ထံမှ အကူအညီရယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိသာလှသည်။

ယွင်ရှန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤတံဆိပ်ပြားမှာ ယွင်ရှန်းက တောက်ယဲ့တောင် အမဲလိုက်

စစ်သည်တော်အဖွဲ့ခွဲ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံစဉ်က ထိုအဖွဲ့ခွဲမှ အကြီးအကဲက ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်စားပြုသော ဤမုဆိုးတံဆိပ်ပြားကိုသာ ပြသနိုင်ပါက အမဲလိုက်စစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထံမှ မည်သည့်ကန့်သတ်ချက်မျှမရှိဘဲ အကူအညီ တောင်းခံနိုင်ကြောင်း အဖွဲ့ခွဲခေါင်းဆောင် ပြောခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ ကျိုးနိုင်ငံ၏ အစွန်အဖျားရှိ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း အမဲလိုက်စစ်သည်တော်များ၏ ကွန်ရက်မှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။ အကြီးအကဲတံဆိပ်ပြားတစ်ခုရှိရုံဖြင့် မည်သည့်နေရာမှမဆို အကူအညီများ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ စာတစ်စောင်ကို အမြန်ရေးသားကာ မုဆိုးတံဆိပ်ပြားနှင့်အတူ လင်းနို့တွင် ဝှက်၍ ညတွင်းချင်းပင် ပြန်လည်စေလွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဤလျှို့ဝှက်အစီအစဉ်ကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ဂူအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

အရုဏ်မတက်မီအချိန်၊ နန်ယမြို့တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ယန်ချန်းလန်နှင့် အခြားသူများသည် လင်းနို့တောင်ပံခတ်သံကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသည်။ ကျုံးရန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းနို့မှာ ဆင်းသက်လာတော့သည်။ လင်းနို့ထံမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုနှင့် စာတစ်စောင်ကို ကျုံးရန် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် စာကို အငမ်းမရ ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော ချီးကျူးဂုဏ်ယူရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဝါး... ငါတို့ အိမ်တော်သခင်မလေးကတော့ တကယ့်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် စွမ်းတာပဲ။ သူမက ဝူရွှမ်ဝူကျိ ခန်းမရဲ့ ဆေးပညာဌာန အကြီးအကဲတင်မကဘဲ အမဲလိုက်စစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲရာထူးကိုပါ ရထားတာပဲ။ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲဗျာ"

ကျုံးရန်က အကြီးအကဲတံဆိပ်ပြားကို တန်ဖိုးထားစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းအာက အမဲလိုက်စစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေနဲ့တောင် အဆက်အသွယ်ရှိပြီး အကြီးအကဲတံဆိပ်ပြားပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား။

ယန်ချန်းလန် တစ်ယောက် အနည်းငယ်ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားမိသည်။ သူ၏တူမလေးမှာ သူ့ထက်ပင် များစွာ ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်ပုံပင်။

အမဲလိုက်စစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲတံဆိပ်ပြားမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း စစ်ပညာရှင် တစ်သိန်းနီးပါးကို စုစည်းပေးနိုင်သည့် ဝူရွှမ်ဝူကျိခန်းမ၏ ဂိုဏ်းချုပ်တံဆိပ်ပြားလောက် ဩဇာမကြီးမားသော်လည်း လက်တွေ့အသုံးချရာတွင်မူ ၎င်းထက်ပင် ပိုမိုအဆင်ပြေလွယ်ကူလှသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြုရန်အတွက် ဝူရွှမ်ဝူကျိခန်းမ၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော ရာထူးရှိရန် လိုအပ်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် အမိန့်ထုတ်ရန်အတွက် တံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် အမဲလိုက်စစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲတံဆိပ်ပြားမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးမှုများ မရှိပေ။ တံဆိပ်ပြားရှိနေခြင်းမှာ အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိနေခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

ထို့ကြောင့် ယန်ချန်းလန်နှင့် သူ၏လူများသည် ဤတံဆိပ်ပြားကို ယူဆောင်သွားရုံဖြင့် နယ်စပ်နှင့် အနီးဆုံးရှိ အမဲလိုက်စစ်သည်တော် အဖွဲ့ခွဲဆီသို့သွားကာ အကူအညီ ရယူနိုင်ပေတော့မည်။

"ဘိုးဘေးဆရာကြီး... ကျွန်တော် ဒီတံဆိပ်ပြားကို ယူသွားပါ့မယ်။ အမဲလိုက်စစ်သည်တော် အဖွဲ့ခွဲဆီ သွားပြီး အကူအညီတောင်းလိုက်မယ်။ ရှန်းအာရဲ့ စာထဲမှာတော့ နောက်ထပ် သုံးရက်အကြာမှာ မိုင်းတွင်းဧရိယာနဲ့ မိုင်အနည်းငယ်ဝေးတဲ့ ကုန်းတန်းအလွတ်တစ်ခုမှာ ဆုံကြမယ်လို့ ပြောထားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူအယောက် ၅၀ ကိုတော့ ဆရာကြီးဆီမှာ အပ်ခဲ့ပါ့မယ်။ ဆရာကြီးနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက အဲဒီဆုံမှတ်ကို သွားဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ"

ယွင်ရှန်း၏စာမှာ အချိန်အကန့်အသတ်ကြောင့် စာကြောင်းအနည်းငယ်ဖြင့်သာ လိုရင်းတိုရှင်း ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းက သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ဆုံခိုင်းသည်ကို ယန်ချန်းလန် ပင်လျှင် အစပိုင်းတွင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

"နားလည်ပါပြီ။ သခင်မလေးက ကိစ္စအဝဝကို အမြဲတမ်း အကွက်စေ့စေ့ လုပ်ဆောင်တတ်သူပဲ။ ငါကတော့ အမိန့်အတိုင်း နာခံဖို့ပဲ လိုတယ်။ မင်းဘက်ကတော့ အမဲလိုက်စစ်သည်တော် အဖွဲ့ခွဲဆီ သွားတဲ့အခါ မှော်ဆရာတွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများခေါ်လာဖို့ သတိပေးချင်တယ်။ မိုင်းတွင်းထဲမှာရှိတဲ့ မိုးကြိုးပေါက်ကွဲမှု စက်ကွင်းက တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလို့ပဲ"

ကျုံးရန် သည် ကျိုးချွမ်နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွင်ရှန်း ညွှန်ကြားထားသည့် နေရာသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယန်ချန်းလန်သည်လည်း အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အနီးဆုံးရှိ အမဲလိုက်စစ်သည်တော် အဖွဲ့ခွဲဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လင်းနို့သည် ယန်ချန်းလန်ထက်မှ အကြောင်းပြန်စာကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"စတင်လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ယွင်ရှန်းသည် စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

သူမသည် လျှိုကျိ၏ဖခင်နှင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ အကဲခတ်ထားသည့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ရွာသားတစ်စုကို စုရုံးလိုက်ပြီး "ငါပြောမယ့်စကားကို သေသေချာချာ နားထောင်ကြပါ။ ငါ ရွာသားအားလုံးကို ဒီကနေ လျှို့ဝှက်ထွက်ပြေးနိုင်အောင် ဦးဆောင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်ကြောင့် ရွာသားများအကြားတွင် အထူးဩဇာအာဏာ တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရွာသားများကလည်း သူမ၏ စကားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ယွင်ရှန်းက ထွက်ပြေးရန် ပြောလိုက်သောအခါ အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြတော့သည်။

"ထွက်ပြေးမယ်။ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

ရွာသားများမှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေကြသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်လူသားများ၏ ရက်စက်မှုကို သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သည်ကို ယခုကဲ့သို့ လူစုလူဝေးကြီးနှင့် ထွက်ပြေးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် ဂူအတွင်း၌ ရွာသား သုံးရာကျော်ရှိနေပြီး တိရစ္ဆာန်ခြံများနှင့် ထမင်းချက်သည့်နေရာများရှိ လူများကိုပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် မိုင်းတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် အပြစ်မဲ့ရွာသား လေးရာကျော် ရှိနေသည်။ ဤမျှကြီးမားသော လူအုပ်စုကြီး၊ ရွာတစ်ရွာလုံးနီးပါးစာ ပမာဏမှာ ပျံသန်းနိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲ အမြောက်အမြား၏ အကူအညီမပါဘဲ ထွက်ပြေးနိုင်ရန် လမ်းစမရှိပေ။ ရွာသားများသည် အလဟဿ အသက်မသေလိုကြချေ။

"ရှန်းလေးရာ... ဒါက အရမ်းကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လွန်းရာ ကျမလား"

လျှိုကျိ၏ဖခင်ပင်လျှင် ယွင်ရှန်း၏ အစီအစဉ်ကို သဘောမတူနိုင် ဖြစ်နေသည်။

"အားလုံးပဲ ငါ့စကားကို အဆုံးထိ အရင်နားထောင်ပေးကြပါ။ ဒီနေ့ ငါ မိုင်းတွင်းထဲကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီသတ္တုကြောက အများဆုံး နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ပဲ တူးလို့ရတော့မယ်။ အကယ်၍ နေ့ညမနား တူးကြမယ်ဆိုရင် ခုနစ်ရက်ထက် ပိုမကြာတော့ဘူး။ မင်းတို့ ထင်နေတာလား... ဒီမိုင်းကြော ကုန်သွားတဲ့အခါ အဲဒီလူတွေက ငါတို့ကို အသက်ရှင်လျက် လွှတ်ပေးမယ်လို့"

ယွင်ရှန်းသည် ဤရွာသားများအတွက် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သင့်တော်သော ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး ပေးခြင်းက ပို၍ ထိရောက်ကြောင်း သိထားသည်။

အမှန်ပင်... ယွင်ရှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွာသားများ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။