အခန်း (၃၂၈)

အခန်း။ ၃၂၈

"ဘာ... အဲဒီရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လျှို့ဝှက်လူသားတွေက တကယ်တော့ တန်ယွမ် အိမ်ရှေ့မင်းသား လီရှောင်ရဲ့ လူတွေဆိုတာလား"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ပိုင်သည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တန်ယွမ်နိုင်ငံသည် ဒီဟုန်မြို့နှင့် ဦးစွာပူးပေါင်းကာ ခရမ်းရွှေမိုင်းကြော၏ တည်နေရာကို ရယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျိုးနိုင်ငံ၏ အရပ်သားများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖမ်းဆီးကာ မိုင်းတူးခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်စီမံကိန်းလုံးကို အလွန်ပါးနပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် တန်ယွမ်နိုင်ငံမှလူများ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် မပြခဲ့ချေ။

ချန်ပိုင်နှင့် အခြားသူများသည် ကျိုးနိုင်ငံနယ်စပ်ရှိ မုဆိုးစစ်သည်တော်များနှင့် ဟောက်ချင်းမင်းသားအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက် စုံစမ်းနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ တန်ယွမ်နိုင်ငံက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် တည်ရှိသော တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီရှောင်မှာ ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ ရတနာငါးပါးထဲတွင် အဆင့်တစ်အဖြစ် လူသိများသည်။ သူသည် သုံးနှစ်သားအရွယ်တွင် ကဗျာရွတ်နိုင်ကာ ရှစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် တစ်တိုက်လုံး၏ စစ်ဗျူဟာများကို ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်နေပြီဖြစ်သော ရှားပါးပါရမီရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ အချီးမွမ်းခံရဆုံးအချက်မှာ လီရှောင်သည် နှိမ့်ချတတ်ပြီး ပြည်သူများကို သူ့သားသမီးကဲ့သို့ ချစ်ခင်သဖြင့် တန်ယွမ်နိုင်ငံအတွင်း၌ ကြင်နာသနားတတ်သူအဖြစ် အမည်ကောင်း ကျော်ကြားလှသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... အရင်ဆုံး ဒီသတ္တုချက်စက်ရုံကို ဖျက်ဆီးပစ်ရအောင်။ ပြီးရင် အချက်ပြလွှတ်ပြီး ကျိုရှောင်ကို စတင်လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်"

ယီပိုင်မင်း၏ မျက်လုံးများ နက်မှောင်သွားကာ သူ၏လက်ထဲတွင် မှော်လှံတံတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။ ထိုလှံတံပေါ်ရှိ နက်မှောင်နေသော မှော်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးငါးတုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ယွင်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လျှိုကျိက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... တစ်ခုခုကို အလိုလိုနေရင်း စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ခံစားနေရလို့ပါ"

ယွင်ရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စီမံကိန်းချ ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သည့် ခံစားချက်မျိုး ရုတ်တရက် ဝင်လာမိခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယွင်ရှန်းနှင့် လျှိုကျိတို့မှာ မိုင်းတွင်းလိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ရှိနေကြပြီး ပေါ့ဆနေသော လျှို့ဝှက်လူသားများသည် သူတို့နှစ်ဦး လိုဏ်ဂူစင်္ကြံတစ်ခုအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်သွားသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ကြချေ။

ယွင်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် မြေစာပုံတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုမြေစာပုံ၏ နောက်ကွယ်၌မူ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းသော မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က အားနည်းသော ရွာသားတစ်ရာခန့်ကို အပြင်သို့ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ဒုတိယမြောက် ကယ်တင်ရေးအစီအစဉ်ကို စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် ကောင်းကင်အမဲလိုက်အဖွဲ့အတွက်မူ ခရမ်းရွှေမိုင်းကြောကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ ကိစ္စအသေးအမွှားသာ ဖြစ်သော်လည်း အပြစ်မဲ့ရွာသား ရာပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်မှာမူ အရေးကြီးဆုံး တာဝန်ပင်။

ရှုပ်ထွေးလှသော မိုင်းတွင်းဧရိယာအတွင်းမှ သူမတစ်ယောက်တည်း ဘေးကင်းစွာ ထွက်ပြေးနိုင်မည်ကို ယွင်ရှန်း စိတ်ချလက်ချ ယုံကြည်ထားသော်လည်း အားအင်ချည့်နဲ့နေသော ရွာသားအများအပြားကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးရင်း ထွက်ပြေးရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုနေ့က အလင်းယောင်ရွှေသားရဲများကို အသုံးပြု၍ မိုင်းတူးရန် စဉ်းစားခဲ့မိရာမှ ယွင်ရှန်းသည် အကြံသစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလင်းယောင်ရွှေသားရဲများကို အသုံးပြု၍ မိုင်းတွင်းအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်မြေအောက်လမ်းတစ်ခု ဖောက်လုပ်ကာ ရွာသားများကို ထိုလမ်းမှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးခိုင်းရန်ပင်။

သူမ စမ်းသပ်ကြည့်သောအခါ အလင်းယောင်ရွှေသားရဲ တစ်ကောင်တည်းပင် တစ်ညအတွင်း တစ်မိုင်ခန့်ရှည်သော လှိုဏ်ခေါင်းကို တူးနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် သားရဲမျိုးနွယ်စုထံမှ အလင်းယောင်ရွှေသားရဲ စုစုပေါင်း ငါးကောင် ရရှိထားသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ထိုသားရဲများကို နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညတိုင်တိုင် ထိန်းချုပ်ကာ တူးဖော်စေခဲ့ရာ မိုင်းတွင်းအပြင်ဘက်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော မြေအောက်လမ်းကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်လုပ်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အလင်းယောင်ရွှေသားရဲများက သူမအား ယခုလေးတင် အသိပေးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ လှိုဏ်ခေါင်းက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ ငါတို့ ဒီည ရွာသားတွေ ခဏနားမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လျှိုကျိ... မင်းအမေကို အဆိပ်ခတ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ဤအခိုက်အတန့်ကိုပင် စောင့်စားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျုံးရန် ဆီမှလည်း သတင်းစကား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လွတ်မြောက်သွားသော ရွာသားတစ်ရာကျော်မှာ နန်ယမြို့တွင် ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ ဦးလေးဖြစ်သူ ယန်ချန်းလန်ကလည်း မုဆိုးစစ်သည်တော် ရာပေါင်းများစွာကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး မိုင်းတွင်းဧရိယာ၏ အပြင်ဘက်တွင် ချောင်းမြောင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ဤည၌ အချက်ပြလွှတ်ကာ မိုင်းတွင်းကို စတင်တိုက်ခိုက်ရန်သာ လိုတော့သည်။

ယွင်ရှန်း အနေဖြင့် ယခုလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ နေဝင်မိုးချုပ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွာသားများကို တတ်နိုင်သမျှ များများ ရွှေ့ပြောင်းပေးရန်ပင်။

ညအချိန်သည် ရှောင်လွှဲမရဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယခင်ရက်များကကဲ့သို့ပင် နေမဝင်မီလေးတွင် လျှို့ဝှက်လူသားများသည် ရွာသားများကို အစားအသောက်နှင့် ရေများ ဝေငှပေးကြသည်။ သူတို့သည် မိုင်းတူးရန် ရွာသားများကို အသုံးချနေရသဖြင့် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အစားအသောက်များကို ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကျွေးမွေးထားသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းလျနေသော ရွာသားများသည်လည်း အုပ်စုငယ်လေးများဖွဲ့ကာ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ထိုင်၍ အနားယူစပြုလာကြသည်။

လျှို့ဝှက်လူသားများမှာမူ ကောင်းပေ့ဆိုသည့် အရက်နှင့် အသားများကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ဘာသာ စိတ်ကြိုက်စားသောက်နေကြတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤအခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထမင်းစားချိန်ဖြစ်၍ လျှို့ဝှက်လူသားများမှာ အနည်းငယ် ပေါ့လျော့နေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိုင်းတွင်းအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်လူသား အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့်အတူ မီးတောက်ဖွတ်ဆယ်ကောင်နှင့် ပျံလွှားခွေးအနည်းငယ် ရှိနေသည်။

သူတို့သည် အသားများကို မြိန်ရှက်စွာစားကာ အရက်ကို အားရပါးရ သောက်နေကြပြီး သူတို့၏ အစားအစာထဲသို့ မထင်မရှားသော ပဲစေ့တစ်မျိုး ရောက်ရှိနေသည်ကိုမူ သတိမပြုမိကြချေ။

ယွင်ရှန်းသည် ပေါင်မုန့်ခြောက်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ မီးတောက်ဖွတ်တစ်ကောင်၏ ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးကပ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်ငါးရှိသော မီးတောက်ဖွတ်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အရေပြားမှာ မီးလျှံများကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည်။

"ဟေ့ကောင်လေး... ဖယ်စမ်း။ မီးတောက်ဖွတ်ရဲ့ မီးလျှံတွေနဲ့ အကင်ခံရမသွားခင် အဝေးကို အမြန်သွားတော့"

လျှို့ဝှက်လူသားများသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် သေးငယ်လှသော ယွင်ရှန်းက မီးတောက်ဖွတ်ကို သွားရောက်ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်နေကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူစိမ်းများကို အလွန်ရန်မူတတ်သော ထိုမီးတောက်ဖွတ်များသည် ယွင်ရှန်း အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အလိုလိုသိစိတ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေကြောင်း သတိပေးနေသောကြောင့်ပင်။

၎င်းမှာ ဆင့်ခေါ်သူများတွင်သာရှိသော တုန်ခါမှုမျိုးဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်း၏ မိစ္ဆာဆင့်ခေါ်လက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ ဆင့်ခေါ်ဧကရာဇ်တစ်ဦးတွင်သာ ရှိနိုင်သည့် အရာမျိုးလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ယွင်ရှန်းသည် မိစ္ဆာဆင့်ခေါ်လက်အတွင်းရှိ ဆင့်ခေါ်စွမ်းအား ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို စုပ်ယူထားပြီးဖြစ်ရာ အဆင့် ၄ နှင့် အဆင့် ၅ ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲများကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ သူမအတွက် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်... ယွင်ရှန်းသည် စပ်စုသည့်ဟန်ဖြင့် မီးတောက်ဖွတ်များကို ပွတ်

သပ်ပေးနေသယောင်ရှိသော်လည်း သူမ၏လက်က သားရဲ၏အရေပြားကို ထိလိုက်သည်နှင့် အသက်ရှူသံအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်လိုက်

နိုင်သည်။ ကံမကောင်းသည်မှာ လျှင်မြန်လှသော လေပြင်းခွေးများမှာမူ လျှို့ဝှက်လူသားအချို့၏ ဘေးတွင် ကပ်၍လဲလျောင်းနေသဖြင့် ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ချေ။

ထမင်းစားချိန်အတွင်းမှာပင် သူမသည် မီးတောက်ဖွတ် ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"စားသောက်ပြီးပြီဆိုရင် ဘယ်သူမှ ပျင်းမနေနဲ့ မိုင်းပြန်တူးကြ"

လျှို့ဝှက်လူသားများသည် အစာစားပြီးနောက် လေချဉ်တက်ရင်း ရွာသားများကို ထခိုင်းရန် နှင်တံများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုသူများအနက် တစ်ဦးမှာ သူ၏လက်ကို မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုမျှမက ခြေထောက်များပါ မလှုပ်နိုင်တော့ဘဲ မကြာမီမှာပင် မျက်တောင်ပင် မခတ်နိုင်တော့ချေ။

ဘုန်း... ဘုန်း...

လျှို့ဝှက်လူသား ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက်လဲကျသွားကြတော့သည်။

"အစားအသောက်ထဲမှာ အဆိပ်ပါတယ်"

ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားသော လျှို့ဝှက်လူသားအချို့မှာမူ အဆိပ်သီးကြောင့် ချက်ချင်းလဲမကျသွားဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်သည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လေပြင်းခွေးများကို ဂူအပြင်ဘက်ရှိလူများအား အမြန်သွားသတင်းပို့ရန် ခိုင်းစေလိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် စေခိုင်းထားသော မီးတောက်ဖွတ် ဆယ်ကောင်ကျော်မှာ သူတို့ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် မီးတောက်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လာခြင်းပင်။ မိစ္ဆာသားရဲများက သူတို့သခင်များကို ပြန်လည်ရန်မူလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများမှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။

"အားလုံးပဲ... စုပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ကြစမ်း။ ဒီလူယုတ်မာတွေကို လုံးဝ အလွတ်မပေးနဲ့"

လျှိုကျိဖခင်မှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသူဖြစ်ရာ ထိုရက်စက်သော လျှို့ဝှက်လူသားများကို နဂိုကတည်းက နာကျည်းနေသော ရွာသားများသည် အဆိပ်ကြောင့် အားအင်ချည့်နဲ့နေသူများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့သည် ကျောက်တုံးများကို ကောက်ကိုင်ကာ လျှို့ဝှက်လူသားများကို ရက်ရက်စက်စက် ထုနှက်ကြသည်။ ရွာသားအမြောက်အမြား၏ ဝိုင်းဝန်းထိုးနှက်မှုကြောင့် မကြာမီမှာပင် ထိုလူဆိုးများမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

"နတ်ဆေးဆရာမလေး... အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

ထိုလူယုတ်မာများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လျှိုကျိဖခင်နှင့် ရွာသားများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်က ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ လျှို့ဝှက်လူသားများ သိသွားပါက သူတို့အားလုံး အသေဆိုးနှင့် သေရမည်ကို သိနေကြသောကြောင့်ပင်။

"အပြင်ဘက်က လူအများစုလည်း အဆိပ်မိထားတဲ့ အစားအသောက်တွေကို စားထားကြမှာပဲလို့ ငါယူဆတယ်။ အခြေအနေတစ်ခုခု ထူးခြားတာနဲ့ သူတို့ ဂူထဲကို ဝင်လာကြလိမ့်မယ်။ ငါတို့ အဲဒီအချိန်ကို အမိအရ သုံးရမယ်။ လူတိုင်း ခရမ်းရွှေရိုင်းတစ်တုံးစီ ယူထားကြ။ ဒါပေမဲ့ အလောတကြီး အများကြီး မယူနဲ့ဦး။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"

ယွင်ရှန်းသည် လမ်းဆုံရှိ လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုဆီသို့ ရွာသားများကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

ရွာသားများသည် အလောမကြီးကြဘဲ ယွင်ရှန်းပြောသည့်အတိုင်း ခရမ်းရွှေရိုင်း တစ်တုံးစီသာ ယူလိုက်ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤသတ္တုရိုင်းများသည် ကျိုးနိုင်ငံစစ်တပ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ ရွာသားများ၏ အိမ်ဂေဟာများမှာ ပျက်စီးခဲ့ရပြီး အချို့မှာ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ဘဝ ပြန်လည်ထူထောင်ရန်အတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။