အခန်း (၂၁-၂၂)
Vol. 2 Ch. 21-22
အခန်း (၂၁) - ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း (၂)
မေပယ်မြို့၏ မြေအောက်ပိုင်းတွင် ‘မြေအောက်မီး ဝိညာဉ်စမ်းချောင်း’ တစ်ခု စီးဆင်းနေလေသည်။ ၎င်း၏ အရည်အသွေးမှာ သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်မီးတောက်များထက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသည့် ဝိညာဉ်မီး အမျိုးအစားပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဆေးလုံးဖော်စပ်ရာတွင် ဝိညာဉ်မီးကို အသုံးပြုရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်လှ၏။
ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာမှာ ရှေးဟောင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံသူများ ခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါကြွယ်ဝသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သားရဲများကို အားကိုးရန် မလိုဘဲ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားဖြင့်သာ လောကကို အစိုးရခဲ့ကြပေသည်။ သို့သော် ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ခန်းခြောက်လာခဲ့ပြီး မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ဆင့်မှာလည်း ဒဏ္ဍာရီများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့၏။
ယခုခေတ်တွင်မူ ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ ခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် သားရဲများနှင့် သွေးကတိကဝတ်ပြုကာ ၎င်းတို့ကို စေခိုင်းခြင်း၊ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းများ ပြုလုပ်လာကြပြီး ဆေးလုံးများမှာလည်း သားရဲများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
ကျောက်တံခါး၏ အနောက်ဘက်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဂူတစ်ခု ရှိနေ၏။ ဂူထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားလေလေ အပူရှိန်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး အဆုံးတွင် ချော်ရည်မြစ်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ ‘မြေအောက်မီး ဝိညာဉ်စမ်းချောင်း’ ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေရာတွင် အခြားသူ မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ဆေးဖိုကို ထုတ်ယူကာ နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို စတင်ဖော်စပ်လေတော့သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းသည် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းကို သေချာနားလည်သည် မဟုတ်သော်လည်း သားရဲပြတိုက်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း တိတိကျကျ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ရှောင်ဟော့... တခြားတစ်နေရာမှာ သွားဆော့နေဦး။ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့နော်”
လင်းကျင်းက မှာကြားပြီးနောက် လက်ကွက်များဖော်ကာ ဆေးဖိုကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်၏။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ထိန်းချုပ်လိုက်သောအခါ ဆေးဖိုမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ချော်ရည်ကန်၏ အထက်တွင် ဝဲပျံနေလေသည်။ ချက်ချင်းပင် ဆေးဖိုမှာ အပူရှိန်ကြောင့် နီရဲလာ၏။ ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။
ဝိညာဉ်မီး၏ အစွမ်းနှင့် လုရှောင်ယွန်း၏ အရည်အသွေးမြင့် ဆေးဖိုတို့ကြောင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ ခဏချင်းပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆေးဖိုထဲတွင် ဆူပွက်လာပေသည်။ တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ လင်းကျင်းသည် နောက်ဆုံးပစ္စည်းဖြစ်သော နေခြောက်စင်းမြက်ကို ထည့်လိုက်၏။
နေခြောက်စင်းမြက်ကို ထည့်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော မီးဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လျှံထွက်လာလေသည်။ သားရဲပြတိုက်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ လင်းကျင်းသည် မီးစုဆောင်းခြင်း ဂါထာကို ရွတ်ဆိုကာ မြေအောက်မီးများကို ဆေးဖိုဆီသို့ စုစည်းပေးလိုက်ရပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဂူတစ်ခုလုံး သိသိသာသာ တုန်ခါသွား၏။
ကျောက်တံခါး၏ အပြင်ဘက်တွင် အကြီးအကဲ မိုသည် မျက်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ သားရဲ မီးဖွတ်ကြီးမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ မြေအောက်မီး ဝိညာဉ်စမ်းချောင်းက ဒီလောက်တုန်ခါနေရတာလဲ”
အကြီးအကဲ မို၏ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။ သူသည် မြေအောက်တွင် ရှိနေသော အရာတစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဤကိစ္စကို အထက်သို့ အစီရင်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
ဂူထဲတွင်မူ လင်းကျင်းမှာ နေခြောက်စင်းမြက်များ အရည်ပျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာနေမိသည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်အနေဖြင့် သားရဲဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းကာ ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့၏။
သူသည် သားရဲဝိညာဉ်နှင့် လက်ဖွဲ့စာလိပ်ကို ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ လက်ဖွဲ့စာလိပ်မှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သားရဲဝိညာဉ်မှာမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ဆေးလုံးအဖြစ် စတင်ပုံပေါ်လာလေသည်။
“အောင်မြင်ပြီ”
လင်းကျင်းသည် ဆေးဖိုကို ပြန်လည်ယူဆောင်ကာ ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူသည် သားရဲပြတိုက်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ဤမျှ အောင်မြင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုစဉ် လူငယ်တစ်ဦး ဂူထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ လင်းကျင်းကဲ့သို့ပင် အသင်းချုပ်မှ တရားဝင် အကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ဦးဖြစ်သော ဂေါင်ကျန်း (Gao Jiang) ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဂေါင်ကျန်းသည် လင်းကျင်းကို မရှိသကဲ့သို့ပင် သဘောထားကာ မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် ကျော်ဖြတ်သွား၏။
လင်းကျင်းကလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အကြီးအကဲ မိုကို မတွေ့ရသော်လည်း သူ၏ သားရဲ မီးဖွတ်ကြီးမှာမူ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် မီးဖွတ်ကြီးကို မြင်သောအခါ အကြံတစ်ခု ရလာ၏။ သားရဲပြတိုက်တွင် သားရဲများကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါက ဆုလာဘ်များ ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဤမီးဖွတ်ကြီးမှာ အနည်းဆုံး အဆင့် (၃) ရှိသော ရှားပါးမျိုးစိတ် ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းသည် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်လိုသဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မီးဖွတ်ကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
‘မလှုပ်နဲ့ဦး... မလှုပ်နဲ့ဦး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးပါ’
လင်းကျင်းသည် စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိ၏။ ဤသားရဲကြီးသာ ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး သူ့ကို ရန်ပြုပါက သူ၏ လက်မောင်းမှာ ပြတ်သွားနိုင်ပေသည်။
သို့သော် လင်းကျင်းသည် သတ္တိကို မွေးကာ မီးဖွတ်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ထိလိုက်လေသည်။ ထိုစဉ် သားရဲကြီးက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သဖြင့် လင်းကျင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ မီးဖွတ်ကြီးမှာ သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် ချွေးပြန်ကာ ထိုနေရာမှ အမြန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ အဆင့် (၃) သားရဲကြီးပဲ။ အသင်းချုပ်မှာ ဥက္ကဋ္ဌက အတော်ဆုံးလို့ ပြောကြပေမဲ့ အကြီးအကဲ မိုက ပိုတော်တာ ဖြစ်ရမယ်။ အဆင့် (၃) သားရဲဆိုတာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ”
လင်းကျင်းသည် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ကာ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ ဖော်စပ်ထားသော နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံးနှင့် မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းတို့ကို ရှောင်ဟော့ကို တိုက်ကျွေးလိုက်လေသည်။
သားရဲပြတိုက်၏ အချက်အလက်များအရ ဤပစ္စည်းနှစ်ခုကို တွဲဖက်စားသုံးခြင်းဖြင့် ရှောင်ဟော့ကို ‘ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း’ကို ရရှိစေမည် ဖြစ်ပေသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းမှာ သားရဲ၏ အဆင့်ကို ခိုင်မာစေပြီး အားနည်းချက်မရှိစေသည့်အပြင် ဆက်တိုက် အဆင့်တက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုလည်း ရရှိစေနိုင်၏။
ဆေးလုံးကို စားပြီးသည်နှင့် ရှောင်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။ လင်းကျင်းသည် အပူရှိန်ကြောင့် အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရ၏။
မီးတောက်များထဲတွင် ရှောင်ဟော့၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အရိုးများ ကျိုးဆစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သိသိသာသာ ကြီးထွားလာပါသည်လေ။
အခန်း (၂၂) - အဆင့် (၃)
ညဉ့်အမှောင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာချိန်တွင် လင်းကျင်း၏ အိမ်နှင့် မနီးမဝေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူအချို့သည် အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်မှ တစ်ဆင့် ခုန်ပျံကျော်လွှားလာကြလေသည်။
သူတို့နောက်တွင် အမျိုးမျိုးသော သားရဲများ လိုက်ပါလာကြ၏။
သူတို့ဘေးတွင် လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင် ပျံသန်းနေပြီး မြေပြင်တွင် ပင့်ကူနက်ကြီးတစ်ကောင် တွားသွားနေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်လည်း ခုန်ပေါက်လိုက်ပါလာပေသည်။
သတ်မှတ်ထားသောနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူများ ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့အားလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားကြသော်လည်း တစ်ဦးမှာမူ သူ၏ ဝတုတ်သော ကိုယ်လုံးကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုဝတုတ်သောလူက ဤသို့ ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းတို့က ပညာရှင်တွေဆိုတော့ ငါ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ ငါ တောင်းဆိုချင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီကောင်လေးကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးလိုက်စမ်းပါ။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ မှတ်မိလို့မရအောင်အထိ ရိုက်နှက်ပေးဖို့ ငါ အလိုရှိတယ်။ သူ့အသက်ကို မသေစေနဲ့ ဆိုရင် ရပြီ”
ထိုလူမှာ လင်းကျင်းအပေါ် အငြိုးအတေးကြီးမားစွာဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ယနေ့မနက်ပိုင်းက လင်းကျင်း၏ ကစားခြင်းကို ခံခဲ့ရသော ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ တုံးဟယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ လူပုံအလယ်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လင်းကျင်း ခွဲပစ်လိုက်သည့်ကိစ္စကို သူ အသည်းထဲအထိ နာကျည်းနေမိ၏။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူ ချစ်မြတ်နိုးရသော ကျားချန်းရှေ့တွင် အရှက်ကွဲခဲ့ရပြီး အဖိုးတန်လှသော မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းကိုလည်း အလုခံလိုက်ရခြင်း ပင်ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအငြိုးများကြောင့် တုံးဟယ်သည် လူမိုက်များကို ငှားရမ်းကာ လင်းကျင်းကို ရိုက်နှက်ခိုင်းပြီး မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းကို ပြန်လုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သူ့ဘေးမှ လူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး-
“စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါမျိုးက ငါတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲ”
“ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ သူ့ကို ရိုက်တဲ့အခါ သူ့အဝတ်အစားတွေကိုပါ အကုန်ချွတ်ပစ်လိုက်စမ်းပါ။ အဲဒီကောင် အမေတပြီး တစာစာ အော်ငိုနေတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်”
တုံးဟယ်က ရက်စက်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ငါတို့ အရင်ဝင်သွားမယ်။ ငါတို့ အချက်ပေးတဲ့အခါမှ မင်း လိုက်ဝင်လာခဲ့”
လူမိုက်များက သဘောတူလိုက်ကြလေသည်။
ပိုက်ဆံရမည်ဖြစ်ရာ သူတို့သည် ဖောက်သည်၏ မည်သည့်တောင်းဆိုချက်ကိုမဆို လိုက်လျောရန် အဆင်သင့်ရှိကြပေသည်။
ခြံဝင်းငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ-
“ဒီနေရာပဲ”
တုံးဟယ်က လင်းကျင်း နေထိုင်သည့်နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်၏။
လူမိုက်များက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ တုံးဟယ်က ထိုကောင်လေးမှာ အဆင့် (၁) သားရဲသာရှိသည့် အားနည်းသောသူဟု ပြောထားသဖြင့် သူတို့သည် မည်သည့် စစ်ဆေးမှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဇွတ်အတိုင်း ဝင်သွားကြလေသည်။
သူတို့ ဝင်သွားပြီးနောက် တုံးဟယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။
အိမ်ထဲတွင်မူ ရှောင်ဟော့၏ အဆင့်တက်ခြင်းမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ လင်းကျင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသည်။
ရှောင်ဟော့၏ အမွှေးအမျှင်အသစ်များမှာ နီရဲတောက်ပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ၎င်းသည် ယခင်က သာမန်ဝံပုလွေပုံစံမှ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပေသည်။
ရှောင်ဟော့မှာ ပုံမှန်ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားလာပြီး ခံ့ညားထည်ဝါလှ၏။ လင်းကျင်းက ဤမျှနှင့်ပင် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ရှောင်ဟော့မှာမူ ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ အမွှေးဟောင်းများ ကျွတ်ထွက်သွားကာ အမွှေးအသစ်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ ခြေသည်းများ၊ သွားများ၊ အသားများနှင့် အရိုးများမှာလည်း ပိုမိုသန်မာသော ပုံစံများဖြင့် အသစ်တဖန် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ လင်းကျင်းမှာ ဤဆေးလုံး၏ အစွမ်းမှာ အံ့မခန်းလှသည်ဟု တွေးတောရင်း အနောက်သို့ ထပ်မံ ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။
ရှောင်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လင်းကျင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ရှောင်ဟော့၏ ခြေသည်းများက ကြမ်းပြင်ကို ထွင်းဖောက်နေရုံသာမက အိမ်ခေါင်မိုးပါ မီးစွဲလောင်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေပေသည်။
ထိုစဉ် သစ်သားအိမ်တံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင် ဝင်လာကာ ၎င်းနောက်တွင် လင်းနို့ကြီးနှင့် ပင့်ကူနက်ကြီးတို့ လိုက်ပါလာကြလေသည်။ သူတို့နောက်မှ လူအချို့မှာလည်း မသေမသပ် ပြုံးလျက် ဝင်လာကြ၏။
လင်းကျင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသလို ဝင်လာသော လူများနှင့် သားရဲများမှာလည်း ကြောင်အသွားကြပေသည်။
ရှောင်ဟော့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရန်မူရန် ပြင်နေသော သားရဲများမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။
လူသားများထက် သားရဲများ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ပိုမို ထက်မြက်လှပေသည်။ ရှောင်ဟော့၏ အဆင့်တက်ခြင်းမှာ မပြီးဆုံးသေးသော်လည်း သူ၏ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ မီးတောက်များ ဝန်းရံနေသော ရှောင်ဟော့က သူတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသားရဲများမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။
‘သားရဲသခင်၏ ခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းကြောင့် အခြားသော သားရဲများကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ခေတ္တမျှ သွေးကတိကဝတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ'
ဤအချက်အလက်ကို လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် လင်းကျင်း သိထားသည်မှာ အဆင့်မြင့်သော သားရဲများသည် အဆင့်နိမ့်သော သားရဲများကို လွှမ်းမိုးခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်း ပင်ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့၏ သားရဲများ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်ရာ လူမိုက်များမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့၏။
ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ
တိုက်ပွဲပင် မစရသေးဘဲ အဆုံးသတ်သွားပြီလား...။
သူတို့မှာ အမိုက်စားများ မဟုတ်ကြပေ။ နွားလားဥဿဘ အရွယ်အစားရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်နေသော ဤဝံပုလွေကြီးမှာ သူတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်သော အဆင့်မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် လှည့်ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။
“ရပ်လိုက်စမ်း”
လင်းကျင်း သတိဝင်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ညသန်းခေါင်ယံတွင် အိမ်ထဲသို့ ဇွတ်အတိုင်း ဝင်လာသော ဤလူများကို လင်းကျင်းအနေဖြင့် လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုလူများမှာ တောင့်ခဲသွားကြရသည်။ လင်းကျင်း၏ သားရဲမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ သူတို့ ပြေးလျှင်ပင် လွတ်နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် အကြောက်အကန်ဆုံး တစ်ဦးမှာ ဒူးထောက်ကျသွားကာ လင်းကျင်း မမေးရသေးဘဲ အကုန် ဝန်ခံလေတော့သည်။
“ငါ့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငှားလိုက်တာပေါ့... ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ငါ့ကို အဝတ်အစားတွေပါ ချွတ်ခိုင်းသေးတယ်ဆိုတော့ တော်တော် ရက်စက်တာပဲ”
လင်းကျင်းမှာ ဒေါသထွက်သွားရသည်။ ထိုသူမှာ မည်သူနည်းဟု မေးမြန်းရာ လူမိုက်များက အကုန်ပြောပြကြ၏။
“သူက လူဝကြီးဗျ။ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။ သူက သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်ကပဲ... မျိုးရိုးအမည်က တုံး (Dong) တဲ့။ နာမည်အပြည့်အစုံတော့ သူ မပြောလို့ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး”
“တုံးဟယ်လား”
လင်းကျင်း ချက်ချင်းပင် မှန်းဆမိလိုက်သည်။ ယနေ့ သူနှင့် ပြဿနာဖြစ်ထားသော လူဝကြီးမှာ တုံးဟယ်မှလွဲ၍ အခြားသူ မရှိနိုင်ပေ။
လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ထိုလူများကို မေးလိုက်၏။
“မင်းတို့ အသက်ရှင်ချင်သလား... ဒါမှမဟုတ် သေချင်သလား”
“ရှင်ချင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ရှင်ချင်ပါတယ် ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးပါ။ ဆရာကြီး ခိုင်းတာ မှန်သမျှ လုပ်ပါ့မယ်”
ထိုလူများမှာ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိကြပေသည်။
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး-
“ကောင်းပြီလေ... အပြင်ကို ပြန်သွားလိုက်။ မင်းတို့ကို ငှားတဲ့လူရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး သူ့ကို ပြန်ရိုက်ကြစမ်း။ သူ ငိုတဲ့အထိ မရပ်နဲ့နော်... မှတ်ထား”
လူမိုက်များမှာ အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ တစ်ဖက်မှာ ဝတုတ်ပြီး အားနည်းသောသူဖြစ်ကာ တစ်ဖက်မှာမူ အစွမ်းထက်သော သားရဲရှိသည့် လူငယ်ဖြစ်ရာ သူတို့ မည်သူ့ကို ရွေးချယ်ရမည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ထို့အပြင် ထိုလူဝကြီးက သူတို့ကို လိမ်ညာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ဝံပုလွေကြီးမှာ အဆင့် (၁) မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။
မတရားတဲ့ကောင်...။
သူတို့သာ မြန်မြန် ဒူးမထောက်ခဲ့လျှင် အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း မခိုင်းလျှင်ပင် တုံးဟယ်ကို သူတို့ ပညာပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ကြီးထွားမှုမှာလည်း မရပ်တန့်သေးပေ။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ မြင်ရသူအပေါင်းကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်ပေသည်။
ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကြောင့် လူမိုက်များမှာ အပြင်သို့ အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး လင်းကျင်းမှာလည်း အရေးကြီးသော စာအုပ်အချို့နှင့် အဝတ်အစားအချို့ကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လိုက်ရ၏။ သူ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ အိမ်လေးမှာ ပြိုကျသွားလေတော့သည်။
အသံကြားသဖြင့် တုံးဟယ် ပြေးလာကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။
“ဘာလို့ အိမ်ကိုပါ မီးရှို့လိုက်တာလဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းပါတယ်။ အဲဒီကောင် ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်တာကိုး”
သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရ၏။
ထို့နောက် တုံးဟယ်အပေါ်သို့ လက်သီးချက်များ မိုးသီးကြွေသကဲ့သို့ ကျရောက်လာလေသည်။ သူသည် ဘာဖြစ်မှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချွတ်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ သူ ပြန်ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ သားရဲမှာ ပေါ်မလာပေ။
တုံးဟယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အဝတ်မပါဘဲ အရှက်တကွဲ ဖြစ်နေရရှာ၏။ သူသည် အော်ငိုခြင်း မပြုသော်လည်း ဝက်သတ်နေသကဲ့သို့ အသံကုန် အော်ဟစ်နေမိလေသည်။
လင်းကျင်းက လူမိုက်များကို လက်ကာပြလိုက်ပြီး တုံးဟယ်ကို အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားရန် အချက်ပြလိုက်၏။ လူမိုက်များကလည်း တုံးဟယ်ကို သူ၏ အဝတ်အစားများဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်ကာ အားတက်သရော ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် လူမိုက်တစ်ဦးက-
“ငါတို့ ထွက်ပြေးကြရင် မကောင်းဘူးလား” ဟု မေးလိုက်၏။
အခြားတစ်ဦးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး-
“အဲဒီလူက ငါတို့ ကစားလို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ အန္တရာယ် မများပါစေနဲ့။ သူ ငိုတဲ့အထိ ဆက်ရိုက်ကြစမ်း”
“တကယ့် ကံဆိုးတဲ့နေ့ပဲ”
လူမိုက်များမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ဒီညမှာပင် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။ ထိုဝံပုလွေကြီး၏ လူသတ်ငွေ့များ ပါဝင်သော အကြည့်ကို သူတို့ တစ်သက်မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။
တုံးဟယ်မှာမူ ဒဏ်ရာများကြောင့် မငိုနိုင်ဘဲ သတိလစ်သွားလေသည်။
“သူ သတိလစ်သွားပြီ... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ပြေးကြတာပေါ့”
လူမိုက်များမှာ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေသော တုံးဟယ်ကို လမ်းကြားထဲတွင် ထားခဲ့ကာ ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လင်းကျင်းသည် ပြိုကျသွားသော အိမ်ပျက်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော ရှောင်ဟော့၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။
“အဆင့် (၃) မီးဝံပုလွေသားရဲ”
ဤစကားလုံး အနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရရုံဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် အိမ်တစ်လုံး ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းမှာ များစွာ တန်ဖိုးရှိလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပါသည်လေ။