အခန်း (၂၃-၂၄)
Vol. 2 Ch. 23-24
အခန်း (၂၃) - လင်းကျင်းက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူမှတ်နေတာလဲ
ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် ခက်ခဲစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ရမှုနှင့် မီးဝိညာဉ်ကျောက်သလင်းကို ရရှိရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရမှုများအတွက် ရလဒ်ကောင်းများ ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန်ရလဒ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံးသော ရလဒ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ လင်းကျင်းမှာ နေ့တိုင်း စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေမိတော့သည်။
အဆင့် (၂) သားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ ဓာတ်သဘာဝစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုနိုင်ကြပြီး အဆင့် (၃) သားရဲများကမူ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။
ဤသည်မှာ အဆင့်တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကြား အလွန်ကြီးမားသော ခြားနားချက်ပင် ဖြစ်၏။ ကောလာဟလများအရ အဆင့် (၄) သားရဲများတွင်မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ၎င်းမှာ နောင်မှ စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။ ရှောင်ဟော့က တစ်ဆက်တည်း အဆင့်နှစ်ဆင့် တက်သွားခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှပေသည်။
ဤအောင်မြင်မှုကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့၏ နောင်လာမည့် အဆင့်မြှင့်တင်မှု မှန်သမျှကို ပြီးပြည့်စုံသော နည်းလမ်းဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ရှောင်ဟော့၏ အလားအလာနှုန်းမှာ (၁) မှ (၃) အထိ ခုန်တက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍သာ အခြားသူများ သိရှိသွားပါက အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြပေလိမ့်မည်။
သားရဲတစ်ကောင်၏ အလားအလာနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းမှာ သားရဲတစ်ကောင်လုံးကို အသစ်ပြန်လည် ပုံဖော်ပေးရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေသည်။ မြေပုံမြို့တွင် မည်သည့် အကဲဖြတ်ဆရာကမျှ ဤကဲ့သို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးပေ။
မိမိ၏ သားရဲ အဆင့်တက်သွားခြင်းက လင်းကျင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရရှိစေခဲ့သည်။ အဆင့် (၃) သားရဲတစ်ကောင်နှင့်ဆိုလျှင် လင်းကျင်းသည် မြေပုံမြို့တွင် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ရှောင်ဟော့မှာ ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ချိန်တွင် ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်သွားသလို ရှိ၏။ သူ၏ တောက်ပသော အမွှေးအမျှင်များကြားတွင် မီးဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် ပုံစံမပြောင်းမချင်း အဆင့် (၃) သားရဲမှန်း သိနိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်...
သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်။
ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့သည် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်ခန်းသို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိနေကြပြီး အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။ ဆရာ့ထံတွင် ပညာသင်ကြားနေသော တပည့်များအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲ”
လုရှောင်ယွန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။
“မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ”
ကျောက်ရင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဤအခန်းကို ကြည့်ရင်း လုရှောင်ယွန်းမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိ၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက ဒီလောက်တော်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာတောင် အသင်းချုပ်က သူ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံနေတာ တကယ်ကို မတရားဘူး။ ကျွန်မတောင် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး”
ကျောက်ရင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး-
“ရွှေစစ်ရင် တောက်ပလာမှာပါပဲ။ အရင်က ကျွန်မတို့လည်း အကဲဖြတ်ဆရာလင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို မသိခဲ့ကြဘူးလေ။ အခုတော့ သိသွားပြီဆိုမှတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ လာနှိမ်လို့ မရစေရဘူး။ ကျွန်မတို့က အမှန်တရားဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ်”
“ဟုတ်တယ်... လာတဲ့လမ်းမှာ လူတွေကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူတို့က မယုံတဲ့အပြင် ကျွန်မတို့ကိုပါ အလိမ်ခံနေရတယ်လို့ ပြောကြသေးတယ်”
လုရှောင်ယွန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“လူတွေရဲ့ အမြင်ကို ပြောင်းလဲဖို့က အချိန်ယူရမှာပါ။ အဓိကကတော့ ကျွန်မတို့က အကဲဖြတ်ဆရာလင်းကို ယုံကြည်ဖို့ပဲ”
ထိုစဉ် လင်းကျင်း၏ အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ရင်းက အမြန် သွားကြိုလိုက်လေသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း”
မိန်းကလေးနှစ်ဦးက ပြိုင်တူ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။ လင်းကျင်းက ဆရာတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ့တွင် တပည့်များ ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ အမူအရာကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။
ရှောင်ဟော့မှာ သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။ ကျောက်ရင်း၏ သင်းခွေချပ်နှင့် လုရှောင်ယွန်း၏ မြေခွေးနီလေးတို့မှာ ရှောင်ဟော့ကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။
လင်းကျင်းက ရှောင်ဟော့၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သောအခါမှ ရှောင်ဟော့က သူ၏ လွှမ်းမိုးခြောက်လှန့်နိုင်သော အရှိန်အဝါကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။
ရှောင်ဟော့ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့မှာ အံ့သြနေမိကြ၏။ ရှောင်ဟော့မှာ တစ်ညအတွင်းမှာပင် အရေခွံလဲလိုက်သကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ၎င်းမှာ အဆင့်တက်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ရိပ်မိကြပေသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက တကယ်ပဲ တော်တာပဲ”
သူတို့ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် လင်းကျင်းသည် နှစ်ရက်အတွင်း သားရဲသုံးကောင်ကို အဆင့်တက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟော့မှာ အဆင့် (၃) အထိ ရောက်သွားကြောင်းသာ သူတို့ သိလိုက်ရပါက ယခုထက် ပိုမို အံ့အားသင့်သွားကြပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်းသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော အခန်းနှင့် လက်ဖက်ရည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေမိ၏။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် ဖောက်သည်မျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
လင်းကျင်းမှာ အနည်းငယ် အရှက်ရသွားရသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း တပည့်များကို ပညာသင်ပေးရန်အတွက် လက်တွေ့ပြသစရာ လူမရှိခြင်းမှာ အခက်အခဲတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။
သူသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့၏ သားရဲများအကြောင်းကို ပြတိုက်မှ ရရှိထားသည့်အတိုင်း စာမျက်နှာ ဆယ်မျက်နှာကျော် ရေးသားပေးလိုက်၏။
“မင်းတို့က ငါ့ဆီမှာ ပညာသင်နေတဲ့ တပည့်တွေဆိုတော့ ငါ သိထားသမျှကို မချန်မထားဘဲ သင်ပေးရမှာပဲ။ ဒါက မင်းတို့ သားရဲတွေရဲ့ အကဲဖြတ်ချက် အစီရင်ခံစာတွေပဲ။ အချင်းချင်း လဲလှယ်ပြီးတော့လည်း လေ့လာကြပေါ့”
မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ထိုအစီရင်ခံစာများကို အဖိုးတန်ရတနာများကဲ့သို့ လက်ခံရယူလိုက်ကြလေသည်။
၎င်းတို့ထဲတွင် သားရဲများ၏ မျိုးရိုးမြစ်ဖျားခံရာများ၊ ဘိုးဘေးဘီဘင် သွေးနှောများအပြင် အားနည်းချက်များနှင့် ဖြေရှင်းနည်းများ၊ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းများကို အလွန်ပင် အသေးစိတ် ရေးသားထားသဖြင့် သူတို့မှာ အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေကြရ၏။ အကဲဖြတ်ဆရာ အများစုမှာ ထိုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တပည့်များကိုပင် အလွယ်တကူ မသင်ပေးကြသော်လည်း လင်းကျင်းကမူ မချန်မထားဘဲ ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းက သူတို့နှစ်ဦး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ သူ ရေးပေးလိုက်သည်မှာ ပြတိုက်ထဲမှ အချက်အလက်များ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူတို့မှာ ဤမျှ ဝမ်းသာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကုန်လုံးသာ ရေးပေးလိုက်လျှင် သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။
လင်းကျင်းသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ တရားဝင် အကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဖောက်သည် မရှိခြင်းမှာ အကဲဖြတ်ချက်များအပေါ် ထိခိုက်နိုင်သဖြင့် သူသည် ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
“ဘယ်သူမှ မလာရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရှာရမှာပေါ့”
ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့မှာ အစီရင်ခံစာထဲတွင် နစ်မျောနေသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့ကို ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။
အသင်းချုပ်၏ အခြားနေရာများတွင်မူ လူများဖြင့် စည်ကားနေဆဲပင်။ ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိနှင့် အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်ကျန်းတို့၏ နံပါတ်ပြားများမှာ ကုန်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဂေါင်ကျန်း၏ အကဲဖြတ်ခန်းမှာ လင်းကျင်း၏ အခန်းနှင့်ယှဉ်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကာ လှပတင့်တယ်လှပေသည်။
“ဒီသားရဲက မင်းရဲ့ ဓာတ်သဘာဝနဲ့ ကိုက်ညီပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အလားအလာကတော့ သာမန်ပဲ။ ငါက သူ့ကို အလားအလာ နည်းနည်းတော့ မြှင့်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ဆိုရင် တခြားသားရဲတစ်ကောင် ပြောင်းယူဖို့ အကြံပေးချင်တယ်”
ဂေါင်ကျန်းက အစီရင်ခံစာကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြနေစဉ် ဖောက်သည်ဖြစ်သူမှာ တွေဝေနေမိ၏။ မိမိ၏ သားရဲကို မစွန့်လွှတ်လိုသဖြင့် ဖြစ်ပေသည်။
ဂေါင်ကျန်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ တပည့်က-
“အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးပြီလေ။ မင်း ဘာလို့ နားမလည်ရတာလဲ။ မင်းရဲ့ သားရဲက အဆင့်တက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး။ ဒီအသုံးမကျတဲ့ အကောင်ကို ဆက်ထားချင်ရင်လည်း ဘယ်သူမှ မတားဘူး” ဟု မောက်မာစွာ ပြောလိုက်၏။
ဖောက်သည်မှာ ပိုမို စိတ်ညစ်သွားရပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ‘တိုကန်’ ငှက်ကလေးကို ကြည့်ကာ အကျပ်ရိုက်နေမိလေသည်။
“မင်း ထပ်စဉ်းစားချင်ရင် အိမ်ပြန်စဉ်းစားပါ။ နောက်က လူတွေကို မပိတ်ပါနဲ့။ အသစ်ဝယ်ချင်ရင်လည်း ဒီမှာ အလားအလာကောင်းတဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
တပည့်ဖြစ်သူက ဖောက်သည်ကို နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ဖောက်သည်မှာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ ထွက်လာခဲ့ရ၏။ သူ လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို တားလိုက်လေသည်။
“ခဏနေပါဦး ခင်ဗျာ။ လူကြီးမင်း ကြည့်ရတာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံပဲ။ လက်ထဲက သားရဲလေးကြောင့်လား”
ဖောက်သည်မှာ စိတ်ညစ်နေသဖြင့် ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တားလိုက်သူ၏ အင်္ကျီလက်မောင်းမှ တရားဝင် အကဲဖြတ်ဆရာ အမှတ်အသားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသကို ထိန်းလိုက်ရ၏။
ထိုသူမှာ လင်းကျင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ လင်းကျင်းသည် ထိုသူကို ကြည့်ကာ-
“သူ့မှာ အလားအလာ နည်းတာကတော့ ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဆင့်တက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးဆိုတာကတော့ မှားနေပြီ။ လာပါ... ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ။ သုံးရက်အတွင်းမှာ သူ အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
ဖောက်သည်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး လင်းကျင်းနောက်သို့ လိုက်သွားတော့၏။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကျန်းဟယ်က မြင်သွားပြီး ဂေါင်ကျန်းထံသို့ သွားရောက် တိုင်တောလိုက်လေသည်။
ဂေါင်ကျန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ လင်းကျင်း၏ လုပ်ရပ်မှာ သူ့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။
ဖုန်း...
ဂေါင်ကျန်းက သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ကျောက်စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ရာ စားပွဲမှာ အက်ကွဲသွားလေတော့သည်။
“လင်းကျင်းက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူမှတ်နေလို့ ငါ့ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို သံသယဝင်ရဲတာလဲ”
အခန်း (၂၄) - လိပ်ကြီးက တကယ့်ကို ကြီးမားလှပေသည်
အသင်းချုပ်တွင် သြဇာညောင်းသော သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားမှုရှိထားခြင်းက ဂေါင်ကျန်းကို သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးစိတ်များ ဝင်နေစေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အကဲဖြတ်ချက်များအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိထားသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိ သို့မဟုတ် အကြီးအကဲ သုံးဦးက သူ၏ အမှားများကို ထောက်ပြလျှင်ပင် ဂေါင်ကျန်းက လွယ်လွယ်နှင့် လက်ခံလိုသူ မဟုတ်ပေ။ အသင်းချုပ်၏ အရှက်ရစရာဟု သတ်မှတ်ထားသော လင်းကျင်းကဲ့သို့ လူမျိုးထံမှ ဝေဖန်မှုကိုမူ သူ ပို၍ပင် လက်မခံနိုင်ပေ။
ဤကိစ္စသေးသေးလေးမှာ သူ့အတွက် အကြီးအကျယ် ‘အရှက်ရမှု’ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကဲဖြတ်ချက် အစီရင်ခံစာဆိုသည်မှာ အကဲဖြတ်ဆရာတစ်ဦး၏ သိက္ခာပင် မဟုတ်ပါလော။
ကုန်းချောသူ ကျန်းဟယ်မှာ ဂေါင်ကျန်း၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေမိ၏။ သူသည် စိတ်ထဲမှ ဤသို့ တွေးနေလေသည်။
‘လင်းကျင်း... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်း ငါ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ ဝဋ်လည်ရမယ့် အလှည့်ပဲ။ ငါက မင်းကို ရန်မမူနိုင်ပေမဲ့ အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်က မင်းကို ကိုင်တွယ်တော့မယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ’
ဤမျှနှင့်ပင် မလုံလောက်သေးဟု ထင်သဖြင့် ကျန်းဟယ်သည် မီးလောင်ရာ လေပင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်... ကျွန်တော် ဒါကို ပြောသင့်မပြောသင့်တော့ မသိဘူး...”
ကျန်းဟယ်က ရိုရိုသေသေဖြင့် ဟန်ဆောင်ပြောဆိုလိုက်၏။ သူသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ တပည့်ဖြစ်ရာ ဤမျှအထိ ရိုသေရန် မလိုသော်လည်း ဂေါင်ကျန်းနှင့် လင်းကျင်းကြား ရန်တိုက်ပေးရန်အတွက် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ”
ဂေါင်ကျန်းသည် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ဟန်ပန်ကိုမူ ထိန်းထားဆဲပင်။ သူသည် တရားဝင် အကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက မြေပုံမြို့၏ အချမ်းသာဆုံး မိသားစု သုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ဂေါင်မိသားစု၏ သခင်လေးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒီလိုပါ...”
ကျန်းဟယ်က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့်-
“ဒါကလည်း လင်းကျင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာပါပဲ။ သူက နည်းမျိုးစုံသုံးပြီး ဆရာ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ လုရှောင်ယွန်းကို သူ့ဘက်ပါသွားအောင် ဆွဲဆောင်လိုက်တယ်လို့ ကြားမိလို့ပါ...”
“လုရှောင်ယွန်း ဟုတ်လား”
ဂေါင်ကျန်း စဉ်းစားလိုက်၏။ သူ၏ တပည့်ဦးရေမှာ ၂၀ ကျော် ရှိသဖြင့် အားလုံးကို မမှတ်မိသော်လည်း လုရှောင်ယွန်းမှာမူ ထူးခြားသည်။
သူမသည် အသင်းချုပ်၏ အလှပဆုံး မိန်းကလေးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ရုံသာမက မေပယ်ပုံမြို့ ကျင့်ကြံသူများ အသင်း၏ ထူးချွန်သော လူငယ် ကျင့်ကြံသူ လုယွန်းဟဲ၏ ညီမလေးလည်း ဖြစ်ပေသည်။
လုယွန်းဟဲမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။ ကျင့်ကြံသူများ အသင်းသည် ရှေးဟောင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်များကို အဓိက လေ့လာကြသူများ ဖြစ်ကြရာ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားကြီးမားရုံသာမက ထူးကဲသော နည်းပညာများနှင့် ထိပ်တန်း သားရဲများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော အရေးပါသူ၏ ညီမလေးကို ဂေါင်ကျန်း မည်သို့ မေ့နိုင်ပါ့မည်နည်း။
သူသည် ဘေးမှ တပည့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ တပည့်ဖြစ်သူမှာ အမြန်သွားရောက် စစ်ဆေးပြီး လုရှောင်ယွန်းသည် ယမန်နေ့ကပင် စီမံရေးရာဌာနတွင် ဆရာပြောင်းလဲရန် လျှောက်ထားခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။
ဂေါင်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားရ၏။ ရှေ့ကကိစ္စကို သူ သည်းခံနိုင်လျှင်ပင် ဤကိစ္စကိုမူ သူ အငြိုးထားတော့မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါက တကယ့်ကို လွန်လွန်းတယ်”
ယခင်က လင်းကျင်းကို အထင်သေးရုံသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဂေါင်ကျန်းသည် လင်းကျင်းအပေါ် ရန်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရန်တွေ့ပါက လင်းကျင်းကို ဂုဏ်တင်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို ဂေါင်ကျန်း စိုးရိမ်မိ၏။
“ဒီကောင်က ယုတ်ညံ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးလိုက်တာ နေမှာ။ ငါကိုယ်တိုင် သွားပြောရင် လူတွေက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ လုယွန်းဟဲဆီ စာရေးပြီး သူ့ညီမ လမ်းမှားရောက်နေပြီလို့ အသိပေးလိုက်မယ်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ အနေနဲ့ သူပဲ ပြန်တည့်မတ်ပေးပါစေ”
ဂေါင်ကျန်းသည် စုတ်တံကို ယူကာ စာတစ်စောင် ရေးသားပြီး လူလွှတ်၍ ပေးပို့လိုက်လေတော့သည်။
ကျန်းဟယ်မှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသဖြင့် ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။
အပြင်ရောက်သောအခါ-
“လင်းကျင်း... မင်းတော့ သွားပြီပဲ။ နှစ်ခါဆက်တိုက် အကဲဖြတ်ချက် ညံ့ဖျင်းတဲ့အပြင် အခု အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်ကိုပါ သွားစိန်ခေါ်လိုက်တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက အဆုံးသတ်တော့မှာပါ” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းမှာ သူ ဆွဲဆောင်လာသော ဖောက်သည်ထံသို့ အကဲဖြတ်ချက် အစီရင်ခံစာကို ပေးအပ်နေလေသည်။
ဖောက်သည်မှာ သံသယဖြင့် ကြည့်ရင်း-
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... ဒါက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား”
လင်းကျင်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ-
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီအစီရင်ခံစာမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တံဆိပ်နဲ့ လက်မှတ် ပါပြီးသားပါ။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ” ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ဤဖောက်သည်မှာ မြေပုံမြို့သား မဟုတ်ဘဲ အသင်းချုပ်၏ နာမည်ကို ယုံကြည်၍ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်လေသည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နံပါတ်ပြားပါ။ အပြင်ထွက်ရင် ငွေပေးချေမှု အပိုင်းကို ဒီစာရွက်မှာပါတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးပါ”
လင်းကျင်းက စိတ်ကောင်းစေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။
ဖောက်သည် ထွက်သွားသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့သြသွားရသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုတာ ဟုတ်လား။ သူ အကဲဖြတ်တာတွေ မှားနေတယ်ဆိုတာကော”
“ဟုတ်တယ်... မင်းက နယ်ကလာတာဆိုတော့ အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ ဒီမှာဆို ဘယ်သူမှ သူ့ဆီမှာ အကဲဖြတ်တာ မလုပ်ကြဘူး”
ဖောက်သည်ဖြစ်သူမှာ ထိုစကားများကို မယုံကြည်လိုသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူသည် အစီရင်ခံစာပါရှိသဖြင့် တစ်ခုခုဖြစ်ပါက ပြန်လာရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လင်းကျင်းသည် ဖောက်သည် အချို့ကို ထပ်မံ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံရသည်များ ရှိပေသည်။ သို့သော် လုံးဝ မရသည်ထက်စာလျှင် ရသမျှက ကောင်းလှပေသည်။
ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့မှာ အစီရင်ခံစာထဲတွင် အာရုံစိုက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူတို့ နားမလည်သည့် အပိုင်းများကို မေးမြန်းတိုင်း လင်းကျင်းက ပြတိုက်မှ အချက်အလက်များအတိုင်း ရှင်းပြပေးနေလေသည်။
“နားလည်ပြီ... ကျွန်မရဲ့ သားရဲက သူ့ရဲ့ ဓာတ်သဘာဝနဲ့ သွေးနှောမှုမှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေတာကိုး။ မြေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတာက သူ့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို ပိတ်ဆို့နေလို့ အဆင့်မတက်နိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်”
လုရှောင်ယွန်းမှာ ဗဟုသုတအသစ်များကြောင့် အလင်းပွင့်သွားရလေသည်။
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း ရှိပါသလား”
သူဌေးသားလေး ဇူးချန်သည် သူ၏ ခါးလောက်အထိ မြင့်သော လိပ်ကြီးနှင့်အတူ အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေလေသည်။ ဇူးချန်သည် မေပယ်မြို့၏ နာမည်ကြီး ဇူးမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ရာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင်လည်း အခက်အခဲ ရှိနေပေသည်။
သူ၏ သားရဲ လိပ်ကြီးမှာ မည်သည့်ရောဂါကြောင့်မှန်း မသိဘဲ မကြာသေးမီကပင် အားအင်ချို့တဲ့ကာ နာမကျန်း ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိနှင့် အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်ကျန်းတို့ထံတွင် ပြသခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရောဂါမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် မည်သည့်ဆေးနှင့်မျှ မပျောက်ကင်းနိုင်ဘဲ ကုသ၍ မရတော့ဟု သူတို့က ဆိုကြသည်။
အကဲဖြတ်ဆရာ နှစ်ဦးလုံးက ရောဂါကို ခေတ္တထိန်းထားနိုင်ရန် ဆေးညွှန်းများ ပေးခဲ့သော်လည်း ဇူးချန် တိုက်ကျွေးကြည့်သောအခါ မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။
မိသားစုရှိ လူကြီးများကပင် ဤလိပ်ကြီးကို လက်လျှော့ကာ သားရဲအသစ် ရှာရန် တိုက်တွန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇူးချန်မှာ သူနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူရှိခဲ့သော ဤလိပ်ကြီးကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ပေ။
သူသည် နာမည်ကြီး အကဲဖြတ်ဆရာများစွာထံ သွားရောက်ပြသခဲ့ပြီး ယနေ့တွင်လည်း ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိထံ ထပ်မံသွားပြခဲ့သော်လည်း အဖြေမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ စိတ်ပျက်အားငယ်နေစဉ် လင်းကျင်း၏ နံပါတ်ပြားကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဇူးချန်သည် အကဲဖြတ်ဆရာလင်း၏ နာမည်ဆိုးကို သိသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်လေး ရှိနေပါက လက်မလွှတ်လိုပေ။
လင်းကျင်း ထွက်လာသောအခါ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လိပ်ကြီး ပင်ဖြစ်လေသည်။
“ဝါး... လိပ်ကြီးက တကယ့်ကို ကြီးမားလှပေသည်”
လင်းကျင်းက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။
ဇူးချန်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သူ၏ သားရဲမှာ ‘နီလာလိပ်’ဖြစ်ပြီး သာမန်လိပ် မဟုတ်ပေ။ လိပ်အမျိုးအစားကိုပင် ခွဲခြားမသိသော လင်းကျင်းမှာ လူတွေပြောသကဲ့သို့ အသုံးမကျသူ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ယူဆလိုက်လေသည်။
ဇူးချန် သက်ပြင်းချကာ ပြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သူသည် အချိန်ကုန်ခံကာ ဤကဲ့သို့ နာမည်ဆိုးရှိသူထံ လာပြမိခြင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နောင်တရနေမိလေသည်။
သို့သော် လင်းကျင်း၏ နောက်ထပ်စကားများက သူ့ကို တောင့်ခဲသွားစေခဲ့၏။
“ဟင်း... မင်းရဲ့ ဒီနီလာလိပ်က အလားအလာ အလွန်ကောင်းပြီး ‘ပင်လယ်ခုနစ်စင် နဂါးလိပ်’ရဲ့ သွေးနှောကိုတောင် ဆက်ခံထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ရဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်မှု လိုအပ်ချက်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ၁၀ နှစ်၊ ၃ လနဲ့ ၁ ရက် ကြာတဲ့အထိ မင်း သူ့ကို အဆင့်တက်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ နောက်ပြီး မင်းရဲ့ သားရဲက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အဆိပ်ခတ်တာ ခံထားရတယ်ဆိုတာကော မင်း သိရဲ့လား...”
ဇူးချန်သည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ပေ။
လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်ခန်းအတွင်းရှိ စားပွဲတွင် လက်ဖက်ရည်များ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဇူးချန်မှာ လင်းကျင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေမိသည်။
လင်းကျင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေ၏။ ဤဖောက်သည်သည် အခြားသူများထံတွင် မအောင်မြင်သဖြင့် နောက်ဆုံးမှ သူ့ထံသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... စောစောက အဆိပ်ခတ်ခံထားရတယ်လို့ ပြောတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ဇူးချန်မှာ ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းလိုက်၏။ လင်းကျင်းက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ပုံကြီးချဲ့ပြောနေခြင်းလားဟု သူ သံသယဝင်မိသော်လည်း အမှန်တရားကို သိရှိရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။
လင်းကျင်းက သူ၏ သံသယကို ရိပ်မိသဖြင့် ဤသို့ ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းရဲ့ သားရဲက အခုတလော အစာမစားဘူး မဟုတ်လား။ အားအင်ကုန်ခမ်းနေရုံတင်မကဘဲ ဝမ်းသွားရင် သွေးပါနေပြီး ဆေးတိုက်ရင်လည်း ခဏနေရင် ပြန်အန်ထုတ်တတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဗိုက်အောက်က အခွံတွေကလည်း ကွာကျနေပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အစိမ်းရောင် အကြောတွေ ဝန်းရံနေတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ညကနေ မိုးလင်းတဲ့အထိ မင်းရဲ့ သားရဲက ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းတတ်ပြီး အဲဒီနောက်မှာတော့ နာရီပေါင်းများစွာ သတိလစ်သလိုမျိုး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတတ်တယ် မဟုတ်လား”
ခလောက်....
ဇူးချန်၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ စားပွဲပေါ်သို့ ကျသွားပြီး လက်ဖက်ရည်များ ဖိတ်စင်သွားလေသည်။