အခန်း (၂၅-၂၆)
Vol. 2 Ch. 25-26
အခန်း (၂၅) - လိပ်ကြီး၏ အခြေအနေ
ဇူးချန်မှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဆွံ့အသွားရ၏။
လင်းကျင်း ပြောသည်များမှာ မှားနေ၍ မဟုတ်ဘဲ တိကျလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ဇူးချန်သည် ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ဖူးပေ။ ယခင်က ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိနှင့် အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်ကျန်းတို့ပင် ဤလက္ခဏာများကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း အကဲဖြတ်ဆရာလင်းကမူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့သည့်အလား တိတိကျကျ ပြောနိုင်ခဲ့ပေသည်။
ဤသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။
ဇူးချန်သည် လူအမဟုတ်ပေ။ လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အခြားသော အကဲဖြတ်ဆရာနှစ်ဦးထက် များစွာသာလွန်နေကြောင်း ဤအချက်များကပင် သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။
ဇူးချန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ရ၏။ မကြာသေးမီက သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ပင်ပန်းခဲ့ရသည်။ နာမည်ကြီး အကဲဖြတ်ဆရာများစွာထံ သွားပြခဲ့သော်လည်း သူ၏ သားရဲကို မည်သူမျှ မကုသပေးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ တခါတရံ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး မြင်လိုက်ရသော်လည်း ခဏချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
မိသားစုမှ လူကြီးများကလည်း ဤသားရဲကို စွန့်လွှတ်ရန် သူ့ကို ဖိအားပေးနေကြ၏။ သူသည် မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်ရာ နောင်တွင် မိသားစုကို ဦးဆောင်ရမည့်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကြောင့် မိသားစု၏ အနာဂတ် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး နောက်တွန့်နေ၍ မဖြစ်ဟု သူတို့က ယူဆကြသည်။
ထို့အပြင် မိသားစုက သူ့ကို နောက်ဆုံးရက် သတ်မှတ်ပေးထား၏။ သုံးရက်အတွင်း ဤသားရဲကို ကုသ၍ မရပါက မိသားစု၏ အမိန့်ကို နာခံကာ အခြားသားရဲတစ်ကောင်နှင့် ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်ပေသည်။
ဇူးချန် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း ပြောတာ အကုန်မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဆရာကြီးများစွာဆီမှာ ပြခဲ့ပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ဒါဟာ ရောဂါတစ်ခုပဲလို့ ပြောကြတယ်... အဆိပ်မိတာလို့ တစ်ယောက်မှ မပြောခဲ့ကြဘူး”
ဇူးချန်သည် လင်းကျင်းကို ယုံကြည်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယ အနည်းငယ်တော့ ကျန်နေဆဲပင်။
လင်းကျင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး-
“တခြားသူတွေရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကိုတော့ ကျွန်တော် မှတ်ချက်မပေးလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် လင်းကျင်းကတော့ အချက်အလက်တွေကို အခြေခံပြီးပဲ ပြောတာပါ။ ပုံကြီးချဲ့တာမျိုးလည်း မလုပ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ သားရဲက တကယ်ပဲ အဆိပ်မိနေတာပါ။ ဒါက မတော်တဆ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စနစ်တကျ အဆိပ်ခတ်ထားတာပဲ”
ဇူးချန်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားရ၏။
“မဖြစ်နိုင်တာ... ကျွန်တော် သူ့ကို နေ့တိုင်း ဂရုစိုက်နေတာပဲ... ဘယ်သူက အဲဒီလောက် ကြာအောင် အဆိပ်ခတ်နိုင်မှာလဲ...”
ဇူးချန် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရ၏။ သူ၏ မျက်ခွံများ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေပေသည်။
လင်းကျင်းသည် အသေးစိတ် ရှင်းပြရန် မလိုတော့ကြောင်း သိလိုက်၏။ ဇူးချန်သည် ပျောက်ဆုံးနေသော အချက်အလက်များကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ဆက်စပ်မိသွားပုံရပေသည်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သားရဲပြတိုက်၏ ကျောက်စာချပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြေဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဇူးချန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။
“ဒါက ဘာအဆိပ်လဲဆိုတာ ဆရာ သိပါသလား”
လင်းကျင်းက သိသည်ပေါ့။
“‘ရွှေရေမီးတောက်အဆိပ်’ပဲ... ဒါက အထူးဖော်စပ်ထားတဲ့ အဆိပ်မျိုးပဲ။ ရေလိုပဲ အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိဘူး။ သာမန်လူတွေနဲ့ တခြားသားရဲတွေ စားသုံးမိရင် ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ‘ပင်လယ်ခုနစ်စင် နဂါးလိပ်’ သွေးနှောပါတဲ့ သားရဲတွေအတွက်တော့ အလွန် ပြင်းထန်တယ်။ အဆိပ်မိနေမှန်း သိဖို့လည်း ခက်တယ်... ရောဂါတစ်ခုလိုပဲ ထင်ရစေတယ်။ အဆိပ်တွေ စုပုံလာတာနဲ့အမျှ မင်းရဲ့ သားရဲက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားအင်ကုန်ခမ်းလာတာပဲ။ မင်းသာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဒီထက် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာရင်တော့ သူ့ကို မြှုပ်ဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့”
ဇူးချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ သားရဲကို ကယ်တင်နိုင်သည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
သူသည် ထိုင်ရာမှ ထကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်ပေးပါ။ ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကောင်းပြီလေ” လင်းကျင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ကာ- “အဲ... ဒါနဲ့... မင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ နံပါတ်ပြားကို ယူပြီးပြီလား”
ဇူးချန်သည် နံပါတ်ပြားသွားယူရန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။ လင်းကျင်းမှာမူ လိပ်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။
စောစောက လင်းကျင်းသည် ရှားပါးသွေးနှောပါသော သားရဲဆယ်ကောင်ကျော်ကို ပြတိုက်တွင် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပြတိုက်မှ သူ့ကို စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က ရရှိခဲ့သော ‘သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ ကဲ့သို့ပင် ထူးခြားလှပေသည်။
“‘သားရဲဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း’ ပထမတွဲ... သားရဲတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာမှာ အသုံးပြုရတယ်။ ဒီစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ရင် သားရဲရဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ ‘ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း’ အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်”
လင်းကျင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့သြသွားရ၏။
‘ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း’ ဆိုသည်မှာ ရှေးခေတ် မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်၏ ပထမဆုံး အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုခေတ်တွင်မူ ကျင့်ကြံသူများ အသင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အလွန် တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားကြသဖြင့် မည်သူမျှ အလွယ်တကူ မရရှိနိုင်ပေ။ သို့သော် ယခု ဤ ‘သားရဲဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း’ စွမ်းရည်ဖြင့် မည်သည့် သားရဲမဆို ပိုမို သန်မာလာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
“နှမြောစရာပဲ... ပထမတွဲပဲ ရှိသေးတာကိုး”
လင်းကျင်းက ညည်းတွားလိုက်၏။ သူသည် ထိုစွမ်းရည်ကို ရှောင်ဟော့အပေါ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဟော့မှာ ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် မိမိ၏ သားရဲကိုသာ အမြဲတမ်း ဦးစားပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်၏ ဆုလာဘ်စနစ်ကို နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သားရဲ အရေအတွက်နှင့် ရှားပါးမှုအပေါ် မူတည်၍ ဆုလာဘ်များမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
ဇူးချန်၏ လိပ်ကြီးမှာ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကုသရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ လင်းကျင်းသည် ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့ကို ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းအချို့ သွားရောက် ဝယ်ယူခိုင်းလိုက်၏။ ၎င်းတို့ကို ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ကာ လိပ်ကြီး၏ ကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်များကို ဖယ်ရှားပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။
ဤသို့ဖြင့် နောက်ထပ် အဆိပ်ထပ်မခတ်လျှင် လိပ်ကြီးမှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လည် ကျန်းမာလာပေလိမ့်မည်။
ဇူးချန် ငွေပေးချေပြီး ပြန်လာသောအခါ သူ၏ လိပ်ကြီးမှာ သိသိသာသာ လန်းဆန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်းအပေါ် ယုံကြည်မှု ပိုတိုးလာခဲ့၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်”
ဇူးချန်က ရိုရိုသေသေ ပြောလိုက်၏။
သူသည် သူ၏ သားရဲကို ညွှန်ပြကာ-
“သူ့ကို ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထားခဲ့လို့ ရမလားခင်ဗျာ။ စရိတ်စကအတွက်တော့ စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု ပြောရင်း ငွေထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
၎င်းထဲတွင် အနည်းဆုံး ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ရာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ သူဌေးသားလေးမှာ တကယ့်ကို ရက်ရောလှပေသည်။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး... မင်း ထားချင်သလောက် ထားခဲ့နိုင်ပါတယ်”
လင်းကျင်းက ငွေကို အရှက်မရှိဘဲ လက်ခံလိုက်၏။ သူ၏ ပျက်စီးသွားသော အိမ်နှင့် ခြံဝင်းကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရန်အတွက် ငွေလိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
ဇူးချန်က သူ၏ သားရဲကို အိမ်သို့ မခေါ်သွားလိုခြင်းမှာ အကြောင်းရှိပေသည်။ ဇူးချန်၏ မျက်စိအောက်မှာပင် ဤမျှကြာအောင် အဆိပ်ခတ်နိုင်သူမှာ သူနှင့် အလွန်နီးစပ်သူသာ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ရာ သားရဲကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားရန်မှာ ဇူးချန်အတွက် စိတ်မချစရာ ဖြစ်နေခြင်း ပင်ဖြစ်ပေသည်။
ဇူးချန် ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းတွင် ငွေများ ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်လည်း ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းက ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့ကို-
“လာ... ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ကို နေ့လယ်စာ ကျွေးမယ်” ဟု ခေါ်လိုက်၏။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာလည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။
ထမင်းမစားမီ လင်းကျင်းသည် အိမ်သို့ ခဏဝင်ကာ အိမ်ပြန်ပြင်ရန် အလုပ်သမားများကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့လေသည်။
‘ဆင်ဖိုနီ’ စားသောက်ဆိုင်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကျွေးမွေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ဒုတိယထပ်တွင် နေရာယူထားကြသော်လည်း ပထမထပ်မှ ဖြတ်လာစဉ် တပည့်အချို့၏ ပြောစကားများကို ကြားလိုက်ရ၏။
“မင်း ကြားပြီးပြီလား... ထောက်ပံ့ရေးဌာနက တုံးဟယ်ကို ဒီမနက် လမ်းကြားထဲမှာ ကိုယ်တုံးလုံးကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့။ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲတောင် မသိဘူး”
“ဟားဟား... ငါလည်း ကြားတယ်ဟ။ အဲဒီ လူဝကြီးက လူတွေကို အရမ်း နှိမ်လွန်းလို့ နတ်ပတ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ အရှက်ကွဲလွန်းလို့ သူ အခုတလောတော့ အပြင်ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုစကားများမှာ လင်းကျင်းအတွက် တကယ့်ကို သာယာနာပျော်ဖွယ် တေးသံများ ပင်ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ပါသည်။
အခန်း (၂၆) - အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါး
တုံးဟယ်ကတော့ သူကိုယ်တိုင် ပြဿနာရှာခဲ့တာမို့ ဒါကို သင်ခန်းစာအဖြစ်ပဲ မှတ်ယူရပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လူဝကြီး လမ်းကြားထဲမှာ ကိုယ်တုံးလုံးကြီး လဲနေတာကို တွေးမိတိုင်း လင်းကျင်း ကြက်သီးထမိ၏။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ‘လှ’ နေမှာ အသေအချာပင်။
လင်းကျင်း ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းပြီး ထမင်းမစားခင် အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ဒုတိယထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ကျောက်ရင်းနဲ့ လုရှောင်ယွန်းတို့က သာမန်စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုကနေ သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေကြ၏။
‘ဆင်ဖိုနီ’ စားသောက်ဆိုင်ဟာ မေပယ်မြို့ရဲ့ အဆင့်မြင့်ဆုံး စားသောက်ဆိုင်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး အရောင်အဆင်း၊ အနံ့၊ အရသာ ပြည့်စုံတဲ့ ဟင်းလျာတွေကြောင့် နာမည်ကြီးလှပေသည်။ ဈေးကြီးတာ မှန်သော်လည်း လင်းကျင်းမှာ ငွေတွေ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဒါက တတ်နိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုး ဖြစ်၏။
အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်တဲ့အတွက် သီးသန့်ခန်းတွေကို ဈေးနှုန်း မြင့်မြင့်မားမားနဲ့ ငှားရမ်းနိုင်ပေမဲ့ လင်းကျင်းကတော့ အရသာက အတူတူပဲမို့ သာမန်ခန်းမမှာပဲ ထိုင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။
“မင်းတို့ ဘာစားချင်ကြလဲ”
လင်းကျင်း ထိုင်လိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက ကျွေးတာဆိုတော့ ဆရာပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ”
ကျောက်ရင်းနဲ့ လုရှောင်ယွန်းတို့က ပြန်ဖြေကြသည်။
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ဟင်းလျာစာရင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ ဟင်းနာမည်တွေကတင် တော်တော်လေး စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
“ဧည့်သည်တော်တို့ ဒီနေ့ ကံကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်က နာမည်ကြီးစားဖိုမှူး လျောင်ကုကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ဖို့ ဖိတ်ကြားထားတာရှိတယ်။ ဟင်းလျာတိုင်းကို သူ ချက်တာမဟုတ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ မှာယူပြီးတဲ့အခါ ဘယ်ဟင်းကို ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ချက်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်”
စားပွဲထိုးက စကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုသွားသော်လည်း လင်းကျင်းကတော့ ဒီစားဖိုမှူးအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။
လင်းကျင်းက မသိပေမဲ့ လုရှောင်ယွန်းကတော့ နာမည်ကြားတာနဲ့ အံ့သြသွား၏။
“စားဖိုမှူးကြီး လျောင်ကု ဟုတ်လား”
“အဲဒီ ဆရာကြီးက အရမ်း နာမည်ကြီးတာလား”
ကျောက်ရင်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့”
လုရှောင်ယွန်း ခေါင်းညိတ်ရင်း-
“ဆရာကြီး လျောင်ကုက တစ်ချိန်က နန်းတွင်းစားဖိုမှူးချုပ် ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေတောင် သူ့ဟင်းကို မြည်းစမ်းဖို့ အခွင့်အရေး အမြဲမရဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ သူက ခရီးတွေ ထွက်နေတာ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ နဂါးစိမ်းနိုင်ငံမှာ သူ့ရဲ့ လက်ရာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ”
“အဲဒီလောက်တောင်လား”
လင်းကျင်းတောင် အံ့သြသွားရ၏။
ဒီနေ့တော့ သူ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပင်။
လင်းကျင်းက ဟင်းလျာတွေအကြောင်း မေးမြန်းပြီးနောက်မှာ-
“ဒါဆိုရင် အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါး၊ ဝက်သစ်ချမြစ်နဲ့ ချက်ထားတဲ့ သိုးသားနှပ်၊ ဆားနယ် ကြက်သား...” စတာတွေကို မှာလိုက်ပြီး ဟင်းလျာ ၈ မျိုးလောက်နဲ့ အဝစားဖို့ ပြင်လိုက်လေသည်။
ဒါကို ကြားတော့ စားပွဲထိုးက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး-
“လူကြီးမင်းက တကယ့် ပညာရှင်ပဲ။ မှာလိုက်တဲ့ ဟင်းတွေထဲမှာ နှစ်မျိုးက ဆရာကြီးလျောင်ကု ကိုယ်တိုင်ချက်မှာပါ”
လုရှောင်ယွန်းကတော့ ဟင်းနာမည်တွေ ကြားတာနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သွားရည်ကျနေတော့၏။ ဒီမိန်းကလေးကတော့ တကယ့် အစားအသောက် ဝါသနာအိုးပင်။
လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြစဉ် လူတွေ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာကြပြီး လင်းကျင်းကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တစ်ခုကြောင့် သူ စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အပေါ်ထပ်ကို တက်လာတဲ့ လူအချို့ထဲမှာ ကျန်းဟယ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးကတည်းက ကျန်းဟယ်ဟာ လင်းကျင်းရဲ့ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲတော့ပေ။ အခုလည်း သူက ရန်လိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ အကြည့်လွှဲသွားလေသည်။
ကျန်းဟယ်အပြင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ပါလာ၏။ သူမကတော့ ကောက်ကြောင်းလှပပြီး မြင်သူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အလှပိုင်ရှင်လေး ဖြစ်ပေသည်။ လင်းကျင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဒီလူအကြောင်း ရှိနေ၏။
ကျားချန်း....
သူမကတော့ အသင်းချုပ်ရဲ့ နံပါတ် (၁) တပည့်ဖြစ်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့ အကဲဖြတ်စာမေးပွဲမှာ တစ်မှတ်တည်းနဲ့ ရှုံးခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလတွေ ရှိပေသည်။
လင်းကျင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ယခင် လင်းကျင်းက ဒီမိန်းကလေးကို သဘောကျခဲ့ဖူးသော်လည်း အခု လင်းကျင်းကတော့ သူမကို သာမန်လူသားတွေ မကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ စုန်းမတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်မိသည်။
သူတို့နှစ်ဦးဟာ အလယ်အလတ်အရွယ် ပညာရှိတစ်ဦးကို လိုက်ပါပို့ဆောင်နေကြတာ ဖြစ်၏။ သူတို့ရဲ့ ရိုသေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင် အဲဒီလူက အဆင့်အတန်း တစ်ခုခု ရှိနေပုံရပေသည်။
လင်းကျင်းကို မြင်တော့ ကျန်းဟယ်က ရွံရှာတဲ့ အမူအရာပြပြီး ကျားချန်းကတော့ အေးစက်စက်ပဲ ကြည့်သွား၏။ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူတို့သုံးယောက် သီးသန့်ခန်းထဲ ဝင်သွားကြလေသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း အဲဒီ ကျန်းဟယ်က တကယ့်ကို ဆိုးတာပဲ။ ဆရာ့အကြောင်းကို အပုပ်ချတာတွေ လုပ်နေတုန်းပဲ”
ကျောက်ရင်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။
လုရှောင်ယွန်းကတော့ နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခုကို ပြောပြသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း ကျွန်မ ကြားတာတော့ ဆရာနဲ့ ကျားချန်းက ဘာပြဿနာမှ မရှိပေမဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက ဆရာ့ကို အငြိုးထားနေတာ သူမကြောင့်လို့ သိရတယ်”
လင်းကျင်းက အေးအေးဆေးဆေးပဲ လက်ကာပြလိုက်ပြီး-
“ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စားကြရအောင်။ ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာတွေ မပြောကြနဲ့တော့”
သီးသန့်ခန်းထဲမှာတော့ သာမန်စားပွဲထိုး မဟုတ်ဘဲ ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေ၏။ ဒါက အဲဒီ ပညာရှိရဲ့ အဆင့်အတန်း ဘယ်လောက်မြင့်လဲဆိုတာ ဖော်ပြနေတာပင်။
မန်နေဂျာ ကျန်းပိုင်လီက ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး စားပွဲထိုးကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ငါတို့ဆီမှာ အထူးဧည့်သည်တော် ရှိတယ်။ နိုင်ငံရဲ့ အတော်ဆုံး လက်ရေးလှပညာရှင် ဂူမုန်းကျုံးပဲ။ ဆရာကြီးက အစားအသောက် အင်မတန် ဝါသနာပါတယ်။ ဒါက မှာယူတဲ့ ဟင်းစာရင်းပဲ။ မီးဖိုချောင်ကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်”
စားပွဲထိုးက မှာယူလွှာကို ယူပြီး အမြန်ပြေးသွားသော်လည်း ခဏအကြာမှာ စိတ်ပျက်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြန်လာ၏။
“မန်နေဂျာ ဆရာကြီးလျောင်က ပြောတယ်။ အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါးအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းက တစ်ပွဲစာပဲ ကျန်တော့တယ်တဲ့။ တခြား ဧည့်သည်တစ်ယောက်က အရင်မှာသွားလို့ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်လုပ်ပေးလို့ မရတော့ဘူးတဲ့ဗျ”
စားပွဲထိုးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ”
ကျန်းပိုင်လီ စိတ်တိုသွားပြီး မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။
“ဘယ်သူက မှာလိုက်တာလဲ”
“ဟိုမှာ”
စားပွဲထိုးက လင်းကျင်းတို့ ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းပိုင်လီ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။
“သူ့ကို ငါသိတာပေါ့။ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာပဲ။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်စမ်း။ သူတို့အတွက် ပြင်ထားတဲ့ နဂါးငါးဟင်းကို ဒီအခန်းထဲ ယူလာခဲ့”
“ဒါဆို... သူတို့အတွက်ကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
စားပွဲထိုးမှာ အံ့သြသွားရသည်။
“လွယ်လွယ်လေးပေါ့။ တခြား ငါးတစ်ကောင်ကို ရှာပြီး စားဖိုမှူးတွေကို အဲဒီနည်းအတိုင်းပဲ ချက်ခိုင်းလိုက်။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ”
“ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေနဲ့။ ဘယ်သူက ပိုအရေးကြီးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ မြန်မြန်သွားစမ်း။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ တာဝန်ယူတယ်”
လင်းကျင်းတို့ဘက်မှာတော့ ဟင်းလျာတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ နဂါးငါးဟင်း ရောက်လာပေသည်။ လုရှောင်ယွန်းကတော့ စားဖို့အတွက် တကယ့်ကို အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။
ထိုစဉ် ငါးတစ်လုပ် စားလိုက်တဲ့ လင်းကျင်းက ချက်ချင်းပဲ ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထား ဖြစ်သွားလေသည်။
“စားပွဲထိုး”
သူ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
စားပွဲထိုးက အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းငုံ့ပြီး-
“လူကြီးမင်း ဘာများ အဆင်မပြေလို့လဲဗျာ”
လင်းကျင်း ဒေါသမထွက်ပါဘူး။ သူက ငါးဟင်းကို ညွှန်ပြပြီး-
“ဒီငါးက တစ်ခုခု မှားနေတယ်”
ဒါကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကျန်းပိုင်လီက သတိထားမိသွားပြီး လျှောက်လာလေသည်။
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ မန်နေဂျာပါ”
စားပွဲထိုးက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။
“ကျွန်တော်က ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ မန်နေဂျာ ကျန်းပိုင်လီပါ။ ဘာများ ပြဿနာရှိလို့လဲ”
ကျန်းပိုင်လီက တမင်မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက ထပ်ပြော၏။
“ဒီငါးက တစ်ခုခု မှားနေတယ်”
“လူကြီးမင်း စကားကို သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ ဆိုင်ပါ။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကျွန်တော်တို့ ဟင်းကို ပြဿနာရှိတယ်လို့ စွပ်စွဲရင် လူကြီးမင်းမှာ တာဝန်ရှိလာပါလိမ့်မယ်”
ကျန်းပိုင်လီက ဟင်းမှာ ပြဿနာရှိတာကို သိသော်လည်း လင်းကျင်းကို အရှိန်အဝါနဲ့ ဖိနှိပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းကျင်း ဘယ်လို သိသွားလဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရင် ကြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ယူဆလိုက်၏။
လင်းကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ကျောက်ရင်းနဲ့ လုရှောင်ယွန်းတို့ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။ လင်းကျင်းက အကြောင်းမရှိဘဲ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိသဖြင့် သူတို့လည်း တူတွေကို ချလိုက်ကြလေသည်။
လင်းကျင်းက ပြဿနာရှာဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာကျန်း အခုလိုမျိုး ခုခံပြီး ပြောမနေပါနဲ့။ မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး ဟင်းမှာတာ မှားသွားသလားဆိုတာကိုပဲ အရင် စစ်ဆေးပေးပါ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ မှာထားတဲ့ နဂါးငါး မဟုတ်ဘူး”
လင်းကျင်းက သူတို့ကို လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီငါးက နဂါးငါး မဟုတ်တာကို သူ တစ်လုပ်စားလိုက်ရုံနဲ့ သိလိုက်ရလို့ ဖြစ်၏။ ဒါက သူ့ရဲ့ ခံတွင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒီဟင်းလျာကို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ သားရဲပြတိုက်က မှတ်တမ်းတစ်ခု တက်လာလို့ ဖြစ်ပေသည်။
ဟုတ်ပါတယ်... ဟင်းလျာကို မှတ်တမ်းတင်တာ မဟုတ်ဘဲ ပါဝင်ပစ္စည်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တာ ဖြစ်၏။
ငါးပေါ့။
ငါးတွေဆိုတာလည်း သားရဲတစ်မျိုးပဲ မဟုတ်ပါလား။
စားပွဲထိုးရဲ့ မိတ်ဆက်ချက်အရ ဒီဟင်းက အနောက်စမ်းချောင်းက နဂါးငါးနဲ့ ချက်ထားတာ ဖြစ်ရမှာပါ။ လင်းကျင်းက စားဖိုမှူး မဟုတ်ပေမဲ့ ဒါက နဂါးငါး မဟုတ်ဘဲ သာမန် ငါးကြင်းတစ်ကောင်ပဲဆိုတာ သူ အသေအချာ သိနေပါသည်လေ။