အခန်း (၂၇-၂၈)
Vol. 2 Ch. 27-28
အခန်း (၂၇) - အငြင်းပွားမှု
နဂါးငါးဟင်း ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးမှ ငါးကြင်းဟင်း လာချပေးတာကြောင့် ဟင်းမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ လင်းကျင်း ပြောတာက မှန်ကန်လှပေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ပြဿနာရှာဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသလို အထူးသဖြင့် နေ့လယ်စာ စားချိန်မှာ ပြဿနာ မတက်လိုတာကြောင့် ဟင်းကို အသစ်ပြန်လဲပေးဖို့ပဲ သူ လိုလားတာ ဖြစ်၏။
ဒါ့အပြင် ဒီငါးကြင်းဟင်းကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ မှာယူထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထိန်းညှိမှုအတွက် အထူး ရည်ရွယ်ထားလို့ ဖြစ်ပေသည်။ နဂါးငါး မပါရင် ဒီစွမ်းအင် ညီညွတ်မှုက ပျက်စီးသွားမှာဖြစ်ပြီး ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက် ကျန်းမာရေးအတွက် ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှ ရရှိမှာ မဟုတ်တော့ပေ။
လင်းကျင်းက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ပြောသော်လည်း ကျန်းပိုင်လီကတော့ တခြား နည်းလမ်းနဲ့ တွေးနေ၏။
ဟင်းလျာတွေကို ခိုးလဲတာဟာ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုအနေနဲ့ သိက္ခာမဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ပင်။ ဒါကို သူ လုပ်ခဲ့ပြီးမှတော့ ဒီကိစ္စကို ဖုံးဖုံးဖိဖိ လုပ်ဖို့ပဲ သူ ကြိုးစားတော့မှာ ဖြစ်၏။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ တခြား နဂါးငါးတစ်ကောင်သာ ရှိရင် သူ ချက်ချင်း လဲပေးမှာ သေချာပေမဲ့ ပြဿနာက တစ်ပွဲစာပဲ ကျန်တော့တာ ဖြစ်ပြီး အဲဒီအပွဲကို သီးသန့်ခန်းထဲက ဧည့်သည်တွေကို ချပေးရမှာ ဖြစ်လို့ လဲပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
တကယ်လို့ သူတို့မှာထားတဲ့ ဟင်းကို သူ ပြန်ပေးလိုက်ရင် သူက အမှားလုပ်ထားသူ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ လင်းကျင်းရဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းဆိုနေဖို့ပဲ ဖြစ်လေသည်။
“ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်က နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆိုင်ပါ။ ဟင်းမှားချပေးတယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ လူကြီးမင်း ဒါက ခင်ဗျားမှာထားတဲ့ အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါးပါပဲ။ ပြဿနာ လာမရှာပါနဲ့တော့”
ကျန်းပိုင်လီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။
ဒီလူဟာ ဘယ်ဖောက်သည်ကိုမဆို ဒီလို စကားမျိုး မပြောပေမဲ့ ဖောက်သည်က လင်းကျင်း ဖြစ်နေတဲ့အခါမှာတော့ သူ ပြောရဲနေတာပင်။
ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်ဟာ သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်နဲ့ လမ်းလျှောက်ရင် ရောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ ရှိတာကြောင့် ဖောက်သည် အများစုက အဲဒီက လူတွေ ဖြစ်ကြ၏။ ဒါကြောင့် ကျန်းပိုင်လီဟာ စီမံရေးရာနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးဌာနက မန်နေဂျာတွေနဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးသူ ဖြစ်ပေသည်။ ထောက်ပံ့ရေးဌာနက တုံးဟယ်ဆိုရင် ဒီဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းပင်။
တုံးဟယ်ဟာ လင်းကျင်းရဲ့ နာမည်ပျက် သတင်းတွေကို ကျန်းပိုင်လီဆီ ပြောပြထားသူ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းရဲ့ အကဲဖြတ်မှု အမှားကြီးဟာ အခုဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ဖြစ်နေပြီး အားလုံးရဲ့ ဝိုင်းပယ်ခြင်းကို ခံနေရတာပင်။ သူ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံရပြီး အရည်အချင်း အသိအမှတ်ပြုလွှာ သိမ်းဆည်းခံရမယ့် အချိန်ကို လူအများက စောင့်ကြည့်နေကြတာ ဖြစ်၏။ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရင် သူဟာ အပြင်မှာတောင် အလုပ်လုပ်ဖို့ ခဲယဉ်းသွားမှာပေါ့။
ဒါဆိုရင် လင်းကျင်းကို ဘာလို့ ရိုသေနေရဦးမှာလဲ။ ဒါက ကျန်းပိုင်လီကို ရဲတင်းစေတဲ့ အချက်ပင်။
လင်းကျင်းက ကျန်းပိုင်လီရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ တဲ့တိုးပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ခင်ဗျားရဲ့ စကားအပေါ် တာဝန်ယူသင့်တယ်”
“ဘာ... ခင်ဗျားက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်တာလား။ ငါ တစ်ခု ပြောပြမယ်... ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်က ဖွင့်ကတည်းက လူမျိုးစုံနဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးတာ။ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားမယ်ဆိုရင် ကြိုဆိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ လာရှာမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာက ခင်ဗျား သောင်းကျန်းရမယ့် နေရာ မဟုတ်တာမို့ နှင်ထုတ်ရလိမ့်မယ်”
ကျန်းပိုင်လီက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပြီး ဆိုင်က လုံခြုံရေးတွေကို လက်ဟန်ပြ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။
စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်တဲ့အခါ အလကားစားချင်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာရှာတဲ့သူတွေနဲ့ ကြုံရတာ ထုံးစံပင်။ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လုံခြုံရေးတွေ အမြဲရှိနေတာ ဖြစ်၏။
လုရှောင်ယွန်းနဲ့ ကျောက်ရင်းတို့လည်း ကြည့်မနေနိုင်တော့ပါဘူး။
“ဘာလို့ စားသောက်ဆိုင်ကို လူမိုက်တွေလို ဖွင့်နေတာလဲ။ ကျွန်မတို့က ဟင်းမှားမမှား မေးတာကို ဧည့်သည်ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရသလား။ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ”
ကျန်းပိုင်လီကတော့ သူ့ရဲ့ ရုပ်မှန်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။
“မိန်းကလေး... စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါ။ သူသာ ပြဿနာ မရှာရင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကဲဖြတ်ဆရာလင်းရဲ့ သတင်းတွေက လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ။ သူ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူးလို့ ငါ ကြားထားတယ်။ ဒီဟင်းလျာတွေက ငွေဒင်္ဂါး ၂၀ လောက် ကျမှာ။ သူ ဘယ်လို ပေးနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီတော့ သူက အလကားစားချင်လို့ ဒီလို အကြောင်းပြချက် ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
လင်းကျင်းရဲ့ မျက်နှာကတော့ တကယ့်ကို တည်တင်းသွားပြီ ဖြစ်၏။
ထိုစဉ်မှာပင် တကယ့် အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါးဟင်း တစ်ပွဲကို သီးသန့်ခန်းဆီ သယ်သွားတာကို လင်းကျင်း မြင်လိုက်ရသည်။
လင်းကျင်းက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ စားပွဲထိုးကို သွားတားလိုက်၏။
“ဘာလုပ်တာလဲ”
ဒါကို မြင်တော့ ကျန်းပိုင်လီ စိတ်ပူသွားလေသည်။
လုံခြုံရေးတွေက လင်းကျင်းရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဖို့ ရှေ့တိုးလာကြ၏။
လင်းကျင်းကတော့ ဒေါသ ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူဟာ အရင်ကလို ကြောက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ‘ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ပြောရင် ငါလည်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမယ်... ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်ရင်တော့ နောင်တရစေရမယ်’ ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး ဖြစ်နေ၏။
“ကျောက်ရင်း”
လင်းကျင်းက လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ မိန်းကလေးက စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ကနေ ကုတ်ခြစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်မီတာလောက် ရှည်တဲ့ သင်းခွေချပ်ကြီး တစ်ကောင် အထဲကို တိုးဝင်လာလေသည်။
စားသောက်ဆိုင်မှာ စားတဲ့အခါ သားရဲတွေကို ပထမထပ်က အထူးခြံထဲမှာ ထားခဲ့ရတာပင်။ ကျောက်ရင်းက ဂါထာမန္တန် တစ်ခုကို ရွတ်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ သင်းခွေချပ်က ရောက်လာတာ ဖြစ်၏။
သူမတင် မကပါဘူး... လုရှောင်ယွန်းရဲ့ မြေခွေးနီလေးလည်း မီးဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့အတူ ရောက်လာလေသည်။ အရွယ်အစားက သင်းခွေချပ်လောက် မကြီးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ သွားတွေကတော့ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပုံစံပင်။
ရှောင်ဟော့ကတော့ အသင်းချုပ်မှာ ‘သားရဲဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း’ ကျင့်စဉ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်၏။
လုံခြုံရေးတွေဟာ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး လင်းကျင်းက နဂါးငါးဟင်းပွဲကို သိမ်းလိုက်တာကို ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပါဘူး။
လင်းကျင်းက ငါးကို လက်နဲ့ အသာအယာ တို့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို အတည်ပြုလိုက်သည်။
ကျန်းပိုင်လီကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်လိုက်၏။
“တစ်ယောက်ယောက် ပြဿနာ လာရှာနေပြီ။ အရာရှိတွေကို သွားတိုင်လိုက်စမ်း။ လင်းကျင်း... မင်း လွတ်မယ်လို့ မထင်နဲ့”
လင်းကျင်းကတော့ စိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး။
“ခင်ဗျားကမှ ထွက်ပြေးလို့ ရမှာ မဟုတ်တာ။ ခင်ဗျားတို့က မရိုးသားတဲ့ ကုန်သည်တွေပဲ။ ကျွန်တော်တို့က နဂါးငါး မှာထားတာကို ငါးကြင်းနဲ့ လာချပေးပြီးတော့ အခုကျတော့ တခြားဝိုင်းကို တကယ့် နဂါးငါးနဲ့ သွားချပေးတယ်ပေါ့။ ဒါက ဧည့်သည်တွေကို လိမ်တာလား ဒါမှမဟုတ် တမင် စီစဉ်ထားတာလား။ ခင်ဗျား အခု ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်နိုင်ပေမဲ့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ”
ကျန်းပိုင်လီ ရင်တုန်သွား၏။ ဒီကိစ္စကို သူတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတာဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်ထားတာ ဖြစ်ပေသည်။ ဒါပေမဲ့ အခု ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ။
ချက်ချင်းပဲ ကျန်းပိုင်လီ ပျာယာခတ်သွားလေသည်။
ဒီကိစ္စသာ လူသိရှင်ကြား ပေါက်ကြားသွားရင် ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးသွားမှာဖြစ်သလို သူလည်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရမှာ ဖြစ်၏။ ဒါကြောင့် ကျန်းပိုင်လီက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
“လင်းကျင်း... မင်း ငါ့ကို စွပ်စွဲနေတာပဲ။ မင်းက သာမန် သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ ဒီနေ့တော့ မင်း မစော်ကားသင့်တဲ့သူကို စော်ကားမိတဲ့ အမှားကြီး မှားလိုက်ပြီ။ အခုချက်ချင်း တောင်းပန်ပြီး ထွက်သွားစမ်း... မဟုတ်ရင်တော့...”
“မဟုတ်ရင်တော့ ဘာဖြစ်မှာလဲ”
လင်းကျင်းက ကောင်းကောင်းပြောရင် နားထောင်တတ်ပေမဲ့ ခြိမ်းခြောက်တာကိုတော့ လက်မခံပါဘူး။ ဒီအချိန်အထိ ဒီလူက တင်းခံနေတုန်းပင်။
‘ကောင်းပြီလေ... မီးလောင်ရာ လေပင့်ချင်လည်း ပင့်စမ်းပါ။ ဘယ်သူက နောက်ဆုံးမှ ရယ်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့’
သူတို့ ငြင်းခုံသံတွေက ဘေးက ဖောက်သည်တွေကို လန့်သွားစေ၏။ အားလုံးက သူတို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြလေသည်။ သီးသန့်ခန်းထဲက ဧည့်သည်တွေတောင် ဒီဆူညံသံကြောင့် ထွက်လာကြ၏။
ကျန်းဟယ်က အရင်ဆုံး ပြေးထွက်လာပြီး ပြဿနာရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ လင်းကျင်း ရှိနေတာကို မြင်သွားလေသည်။ လင်းကျင်းက သူတို့ရဲ့ ဟင်းပွဲကို တားထားတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။
“လင်းကျင်း... မင်း ရူးနေတာလား။ ငါတို့က ဒီနေ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကို ဧည့်ခံနေတာ။ မင်းကိုယ်မင်း တရားဝင် အကဲဖြတ်ဆရာလို့ ခေါ်ပြီးတော့ အခုလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရသလား”
ပြန်ရလိုက်တဲ့ စကားကတော့ တစ်ခွန်းတည်းပင်။
“ထွက်သွားစမ်း”
ကျန်းဟယ် ဒေါသ ထွက်သွားရ၏။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲလို့ သူ တွေးလိုက်မိသည်။ လင်းကျင်းက ပြဿနာရှာပြီး သူတို့ရဲ့ ဟင်းပွဲကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်နေတာမို့ ဆရာကြီးဂူကတော့ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်မှာ သေချာပေသည်။
ဆရာကြီး ဂူမုန်းကျုံးဟာ နိုင်ငံမှာ နာမည်ကြီးတဲ့သူ ဖြစ်၏။ ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိတောင် သူ့ကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရတာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ့ကို စော်ကားမိတဲ့သူကတော့ သေတွင်းတူးတာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့။
‘ဒီနေ့တော့ မင်း အသင်းချုပ်ကနေ အနှင်ခံရတော့မှာပဲ’
ကျန်းဟယ်က ကျေနပ်စွာနဲ့ အထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီး အခြေအနေကို ပိုပိုသာသာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
မကြာခင်မှာပဲ ဆရာကြီး ဂူမုန်းကျုံးဟာ ကျားချန်းနဲ့အတူ ထွက်လာ၏။ ကျားချန်းကတော့ လင်းကျင်းကို ကြည့်ပြီး အထင်သေးတဲ့ အမူအရာကို ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး။ သူမက လင်းကျင်းကို အစကတည်းက အမြင်မကြည်သလို အနှောင့်အယှက် တစ်ခုလိုပဲ မြင်တာ ဖြစ်ပေသည်။ အခု လင်းကျင်းက ပြဿနာရှာနေတာကို မြင်တော့ သူမက ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွား၏။
ဘာလို့ အဲဒီတုန်းက စာမေးပွဲ ဝင်မဖြေခဲ့မိပါလိမ့်။ ဒီလို အမှိုက်ကောင်မျိုးက သူမရဲ့ အပေါ်မှာ ရှိနေတာကို သူမ ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပင်။ ဒီလိုလူမျိုးကို အသင်းချုပ်ကနေ မောင်းထုတ်ရမယ်။ မဟုတ်ဘူး... သားရဲအကဲဖြတ် လောကကနေပါ မောင်းထုတ်ပစ်ရမယ်။
“ဆရာကြီးဂူ... သူက ကျွန်မတို့ အသင်းချုပ်က အကဲဖြတ်ဆရာ တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်က ဒီလောက်အထိ ဆိုးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အခုလို ပြဿနာရှာနေတာ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးလှပါတယ်။ သူက အရည်အချင်းလည်း မရှိသလို အရင်ကလည်း အကဲဖြတ်မှုမှာ အမှားလုပ်ခဲ့ဖူးသူပါ”
ကျားချန်းက ဆရာကြီးရဲ့ နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ကုန်းချောလိုက်၏။ ဂူမုန်းကျုံးကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံရသည်။
ဂူမုန်းကျုံး စိတ်တိုသွားတာကို မြင်တော့ ကျားချန်းနဲ့ ကျန်းဟယ်တို့က ဝမ်းသာသွားကြ၏။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လင်းကျင်းက ဆရာကြီးဂူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းသာ ပျံ့သွားရင် ဥက္ကဋ္ဌ ဝမ်ကျိက သူ့ကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ပစ်မှာ ဖြစ်လို့ပင်။
ကျန်းပိုင်လီကတော့ အမြန်ပြေးလာပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်လိုက်လေသည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရိပ်တစ်ခုက လှေကားကနေ တက်လာ၏။
ထိုသူ နီးလာတဲ့အခါ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က သူ့ဆီ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။
“စားဖိုမှူးကြီးလျောင်... ဘာလို့ အပေါ်ကို တက်လာတာလဲခင်ဗျာ”
အခန်း (၂၈) - အဲဒါက တကယ်ပဲ ပါးစပ်လား
ရောက်လာသူမှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးပြီး အရပ်ပုသော်လည်း အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်ကာ စားဖိုမှူး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူကား ဂုဏ်သရေရှိ စားဖိုမှူးကြီး လျောင်ကု ပင်ဖြစ်လေသည်။
“မီးဖိုချောင်ထဲအထိ ကြားရအောင်ကို ဆူညံနေတာပဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
လျောင်ကုက သူ၏ ဟင်းလျာများတွင် ပြဿနာ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
လျောင်ကုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းပိုင်လီမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်မှာ လျောင်ကု ဤဒေသသို့ ရောက်ရှိနေစဉ် ဆိုင်၏ နာမည်ရရန်အတွက် တစ်ရက်တာ ချက်ပြုတ်ပေးရန် အနူးအညွတ် တောင်းဆိုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါးမှာ လျောင်ကု၏ လက်မှတ်ရဟင်းလျာ ဖြစ်ပြီး ငါးတစ်ကောင်တည်းသာ ရှိသဖြင့် အခြေအနေကို လျောင်ကု သိသွားမည်မှာ သေချာပေသည်။
ကျန်းပိုင်လီက လျောင်ကုထံသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး-
“ဆရာကြီးလျောင်... ဘာလို့ အပေါ်ကို တက်လာတာလဲ။ ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်”
ကျန်းပိုင်လီက သူ၏ မရိုးသားမှုများကို လျောင်ကု သိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူ့ကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
လျောင်ကုမှာ စိတ်တိုတတ်ပြီး ဧည့်သည်ကို လိမ်လည်သည့် ကိစ္စမျိုးကို အလွန်ရွံရှာသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးထားသည်။ သို့သော် ကျန်းပိုင်လီ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ လျောင်ကုက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ လင်းကျင်းထံသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလေသည်။
ဂူမုန်းကျုံးသည် ပြန်ရန် ပြင်နေစဉ် လျောင်ကုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးကာ ရပ်တန့်လိုက်၏။
‘ပြည်ပမြေမှာ သူငယ်ချင်းဟောင်းနဲ့ ဆုံရတာ တကယ့်ကို လန်းဆန်းစရာပဲ။ ဆရာကြီးလျောင်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပေမဲ့ သူ ဒီကို ရောက်နေမှတော့ သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်’ ဟု တွေးကာ သူလည်း ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် ဖောက်သည်များထံမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လင်းကျင်းသည် တမင် ရန်ရှာနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း စွပ်စွဲသံများက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေလေသည်။
လင်းကျင်းကတော့ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယွန်းတို့မှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို ပြန်လည် ငြင်းခုံနေကြရာ သူတို့၏ ဒေါသမှာ ရေနွေးအိုး ဆူနေသကဲ့သို့ပင်။ ကျောက်ရင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ငိုတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းကျင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူသည် ဤကိစ္စကို တတ်နိုင်သမျှ အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့က အမှားကို ဝန်မခံရုံသာမက သူ့ကို ပြန်လည် စွပ်စွဲနေကြလေသည်။
‘ဒါကိုမှ သည်းခံရမယ်ဆိုရင် ဘာကို သည်းခံနိုင်တော့မှာလဲ။ ကောင်းပြီလေ... လာစမ်းပါ။ ကိစ္စကို ပိုကြီးအောင် လုပ်ကြတာပေါ့’
ထိုစဉ် လူဝကြီး ရောက်လာ၏။
“လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်က လျောင်ကုပါ။ ဒီ အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ခဲ့တာပါ။ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လားဆိုတာ သိပါရစေ”
လျောင်ကုမှာ အသေးစိတ်ကို မသိသေးပေ။ နဂါးငါးဟင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားနေသည်ဟု ကြားသဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လာမေးခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ ဟင်းလျာများအပေါ်တွင် အလွန် ဂုဏ်ယူသူ ဖြစ်သည်။
“ဒါက စားဖိုမှူးကြီး လျောင်ကုပဲ”
“သူက ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး စားဖိုမှူးလို့ ကြားဖူးတယ်။ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေနဲ့ သူဌေးကြီးတွေတောင် သူ့လက်ရာကို မြည်းစမ်းဖို့ ၆ လ ကြိုတင် ဘွတ်ကင်လုပ်ရတယ်တဲ့”
လူအုပ်ထဲမှ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းကျင်းသည် ဤသူမှာ လူတိုင်းပြောနေသည့် အံ့ဖွယ် စားဖိုမှူးကြီး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး ဖြစ်ပျက်ပုံကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
“... ဒါတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က တမင် ပြဿနာရှာချင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ အတုနဲ့ လာလိမ်တာကတော့ လွန်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရှင်းပြချက် တောင်းတဲ့အခါ မန်နေဂျာက ကျွန်တော့်ကို အလကားစားချင်လို့ လုပ်နေတာပါဆိုပြီး ပြန်စွပ်စွဲတယ်။ ဘယ်သူမှ ရှင်းမပြနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် လင်းကျင်းက ဒီကိစ္စကို အရာရှိတွေဆီအထိ ယူသွားဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး”
လင်းကျင်း၏ ပုံစံမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သိက္ခာရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေ၏။ သူ၏ ပြောဆိုပုံမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသဖြင့် လူအများ ထင်မြင်ထားသည့် ပညာမတတ်သော၊ အသုံးမကျသော သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာ ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။
ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် လျောင်ကုက ခေါင်းညိတ်ကာ နဂါးငါးဟင်း နှစ်ပွဲကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
သူက ဘယ်သူလဲ။
သူကား အဆင့်မြင့် ရှာလကာရည် နဂါးငါးဟင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ကမ္ဘာကျော် စားဖိုမှူးကြီး ဖြစ်ရာ အတုကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်သူ ဖြစ်ပေသည်။
အခြေအနေမှာ လင်းကျင်း ပြောသကဲ့သို့ပင်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ဖောက်သည်ကို လိမ်လည်ရန် ဟင်းအတုတစ်ခု လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ လျောင်ကုသည် စားသောက်ဆိုင်များတွင် တစ်သက်လုံး နေလာသူ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်ကို မည်သို့ မျက်ကွယ်ပြုနိုင်ပါ့မည်နည်း။ သူက ကျန်းပိုင်လီကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ကျန်းပိုင်လီမှာတော့ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားရတော့သည်။
လျောင်ကုက လင်းကျင်းကို မေးလိုက်၏။
“မင်း ဒါကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲဆိုတာ ငါ သိပါရစေ”
“စားကြည့်လို့ပါ”
လင်းကျင်းက အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ သူ ဟင်းကို စားခဲ့သော်လည်း ကွာခြားချက်ကို သိရှိခဲ့သည်မှာ စားကြည့်၍ မဟုတ်ဘဲ ပြတိုက်ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“ဒီဟင်း နှစ်ပွဲလုံးမှာ ပါတဲ့ ငါးတွေက အရွယ်အစား တူသလို အနံ့ကလည်း အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ချက်ပြုတ်ပုံနဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက မတူဘူး။ ကျွန်တော် မြည်းစမ်းကြည့်တာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒါက ‘ခန့်မြစ်’ (Khanh River) က လာတဲ့ ဆယ်လ်မွန်ငါးကြင်းပဲ။ ဒီငါးရဲ့ ပုံစံနဲ့ အသားက နဂါးငါးနဲ့ အရမ်းတူလို့ အတုအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတာ ဖြစ်မယ်။ ဒီငါးကြင်းဟင်းက တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း ချက်ထားတာတော့ ဝန်ခံရပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နဂါးငါး မဟုတ်သေးဘူး။ ရှာလကာရည်နဲ့ ငါးကြင်းက ဓာတ်မတည့်ကြဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် မှာထားတဲ့ မွန်ဂိုလီးယား တြိဂံဒေသက တစ်နှစ်သား သမင်မသားရဲနဲ့ နေရောင်ခြည်စွမ်းအင် ပြည့်ဝနေတဲ့ သုံးနှစ်သား ကြက်ဝါသားတို့နဲ့ တွဲစားမိရင် ကျွန်တော် အားအင်ချို့တဲ့သွားနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကံမကောင်းရင် ဖျားတောင် ဖျားသွားနိုင်တယ်”
လင်းကျင်းက သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိ ပြဿနာရှာနေသည်ဟု ထပ်မံ မစွပ်စွဲနိုင်စေရန် ဖြစ်ပေသည်။
လျောင်ကုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားရ၏။
လင်းကျင်းက တူကို ယူကာ တကယ့် နဂါးငါးဟင်းစစ်စစ်ကို တစ်လုပ် စားလိုက်ပြီးနောက်-
“အခုမှ စစ်စစ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီငါးက သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ဥတွေ ပါနေတယ်။ နဂါးငါးရဲ့ ဥက ခါးသီးပြီး ချက်ပြုတ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ စားဖိုမှူးတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒါကို ထုတ်ပစ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဟင်းထဲမှာတော့ ငါးက အနံ့အရသာ ပြည့်စုံနေဆဲပဲ။ ဒါက စားဖိုမှူးရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် အရသာရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်”
ထိုအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြ၏။
‘တစ်လုပ်တည်း စားရုံနဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းရဲ့ သက်တမ်း၊ အဖိုအမ၊ ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိကိုတောင် သိနိုင်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ အဲဒါက တကယ်ပဲ ပါးစပ်လား။ ငါတို့ကျတော့ ဘာမှ မသိရပါလား’
လျောင်ကုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းကို ရုတ်တရက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြသွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် ကျန်းပိုင်လီပင်။ စားဖိုမှူးကြီးလျောင်က ဘာကြောင့် ဒီကောင်စုတ်ကို ဤသို့ ဆက်ဆံရသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။
“အဲ... စားဖိုမှူးကြီးလျောင်... ခင်ဗျားက...”
လင်းကျင်း စကားလုံး ရှာမရ ဖြစ်သွား၏။
“လူငယ်လေး... မင်းကို ကျေးဇူးတင်ခွင့်ပြုပါ။ မင်းသာ ဒီလိမ်လည်မှုကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တခြားသူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားရတော့မှာ”
ဟု လျောင်ကုက ပြောလိုက်လေသည်။
ဤသည်မှာ အခြေအနေကို အလင်းပြလိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်၏။ ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်က ဟင်းအတုများဖြင့် ဖောက်သည်များကို လိမ်လည်နေသည်မှာ လင်းကျင်း ပြောခဲ့သကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း လူအုပ်ကြီး နားလည်သွားကြလေသည်။ သူက ပြဿနာရှာနေခြင်း မဟုတ်သလို အလကားစားရန် ကြိုးစားနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အပြစ်တင်သံများမှာ ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ လှည့်သွားတော့သည်။
“ဆိုလိုတာက စောစောက နဂါးငါးဟင်းက အတုပေါ့။ စားဖိုမှူးကြီးလျောင် ချက်တာ မဟုတ်ရုံတင်မကဘဲ ပါဝင်ပစ္စည်းကိုပါ လဲထားတာလား။ ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်က ဖောက်သည်တွေကို တကယ်ပဲ လိမ်ရဲတာပဲ”
“ငါကတော့ ဒီလူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ စားဖိုမှူးကြီးလျောင် ကိုယ်တိုင်သာ ဒီမှာ မရှိရင် ဘယ်သူက ဒါကို ယုံမှာလဲ။ ဟွန့်... ငါ နောက်ခါ ဒီဆိုင်ကို ဘယ်တော့မှ မလာတော့ဘူး”
ဒေါသထွက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းပိုင်လီမှာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးဆုတ်သွားပြီး လက်များ တုန်ယင်လာ၏။ အခြေအနေမှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သူက ငြင်းဆိုချင်သော်လည်း စားဖိုမှူးကြီးလျောင် ကိုယ်တိုင်က အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ သူ့ကို ယုံကြည်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာတော့မည့် ဘေးဒုက္ခကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းပိုင်လီ စိတ်ချောက်ချားသွား၏။ သူ၏ မျက်စိများ လန်သွားပြီး သတိလစ်လဲကျသွားလေတော့သည်။ ထပ်မံ၍ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်၏။
လင်းကျင်းကတော့ ဤရလဒ်ကို ကျေနပ်စွာ ပြုံးကြည့်နေလေသည်။ သူက လျောင်ကုကို ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။ သူသာ မရှိလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏ အမည်ကို ရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“လူငယ်လေး... ဒါက မင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခံတွင်းကြောင့်ပါ။ ငါကသာ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ။ မင်းသာ ဒီလှည့်ကွက်ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ သိက္ခာတွေ အဖတ်ဆယ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ ချက်ပြုတ်တာကလွဲလို့ တခြား စွမ်းရည်မရှိပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလျာတွေအပေါ်မှာတော့ ငါ အရမ်း ဂုဏ်ယူတယ်။ ဒါတွေကို ငါ့တစ်သက်လုံး အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာ။ ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်နဲ့ သိလို့သာ တစ်ရက် လာကူပေးတာပါ... ဒီလိုတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ငါ သူ့ကို ဒီအကြောင်း ပြောရမယ်။ နောက်ပြီး ဒီဆိုင်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခြေဦးမလှည့်တော့ဘူး”
ဟု လျောင်ကုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည် တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေပုံရ၏။
စားဖိုမှူးတစ်ဦး အနေဖြင့် ဤလုပ်ရပ်မှာ စည်းကျော်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သတိလစ်နေသော ကျန်းပိုင်လီမှာ လူများက နှိုးလိုက်သဖြင့် ခဏ ပြန်နိုးလာစဉ် ပထမဆုံး ကြားလိုက်ရသည်မှာ ဤစကားပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ သွေးများ တိုးဝင်လာပြီး ကြို့ထိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ထပ်မံ သတိလစ်သွားပြန်လေသည်။
မည်သူမျှ ကျန်းပိုင်လီကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ လျောင်ကုမှာ လင်းကျင်းအပေါ် အလွန် ရင်းနှီးဖော်ရွေနေပြီး လေးစားမှု အချို့ပင် ပါဝင်နေ၏။
ဟင်းလျာပညာရပ်တွင် မိမိ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ထားသော ဆရာကြီးတစ်ဦး အနေဖြင့် ဟင်းလျာများကို ဤမျှအထိ အရသာခံနိုင်သော လူတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ရှားပါးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လင်းကျင်းအပေါ် အလိုအလျောက် သံယောဇဉ် ဝင်မိသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“ညီလေးလျောင်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပေမဲ့ မင်းက တက်ကြွနေတုန်းပဲလား”
ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
၎င်းမှာ လက်ရေးလှပညာရှင် ဆရာကြီး ဂူမုန်းကျုံး ပင်ဖြစ်လေသည်။