အခန်း (၃၁-၃၂)
Vol. 2 Ch. 31-32
အခန်း (၃၁) - ဆွေးနွေးမှုလက်မှတ် ယူခဲ့ပါ
ဂူမုန်းကျုံးက ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့စိတ်ထဲမှာ တကယ့်ကို စိုးရိမ်နေမိတာ ဖြစ်၏။ သူ မလိုလားတဲ့ အဖြေမျိုး ကြားရမှာကို သူ အလွန် ကြောက်နေမိသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်က သူ သွားပြခဲ့တဲ့ အကဲဖြတ်ဆရာတွေဆီက မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ အဖြေမျိုးကိုပဲ သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ရလို့ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။
“သားရဲတိုင်းမှာ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တဲ့နည်းနဲ့ သွေးကတိကဝတ် ဖွဲ့စည်းတဲ့နည်း ရှိတာပါပဲ... ဒါပေမဲ့”
စကားဝက်မှာတင် သူ ရပ်လိုက်၏။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်ဆိုတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂူမုန်းကျုံး ချက်ချင်း တင်းမာသွားရသည်။ သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်၏။
“ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲ... ပြောပါဦး”
လင်းကျင်းက 'ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေ အလကား ခိုင်းလို့တော့ မရဘူးလေ... ပိုက်ဆံလည်း လိုသေးတယ်... ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုတော့ ပြန်ပေးရမှာပေါ့... ကျွန်တော်တို့က အမျိုးမှ မတော်တာ... အလကားတော့ ဝန်ဆောင်မှု မပေးနိုင်ဘူး'လို့ ပြောချင်နေတာ ဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ ဂူမုန်းကျုံးကတော့ ဒါကို လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားမိပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် သူက ဒီလိုမျိုး နေသားကျနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အမြဲတမ်း သူများတွေကသာ သူ့ဆီမှာ အကူအညီ တောင်းနေကြတာ မဟုတ်လား။ သားရဲအကဲဖြတ်ဖို့အတွက်တောင် သူ ဘယ်ဆရာကြီးဆီ သွားသွား တစ်ဖက်လူက အလကား ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ပဲ အသင့်ရှိနေကြတာ ဖြစ်၏။ ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့သူပင်။ ခင်ဗျားက လက်ရေးလှ ဆရာကြီး ဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်ဘူး... သားရဲအကဲဖြတ်ခတော့ ပေးရမှာပဲ ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ လင်းကျင်းလည်း လက်လျှော့လိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြောလိုက်၏။
“အသင်းချုပ်မှာက အပြင်အလုပ်တွေ လက်မခံရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်း ရှိတယ်။ ဒီကောင့်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တဲ့နည်းနဲ့ သွေးကတိကဝတ် ဖွဲ့စည်းတဲ့နည်းကို ကျွန်တော် ပြောပြနိုင်ပေမဲ့... ခင်ဗျားအနေနဲ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အသင်းချုပ်ကို လာပြီး ဆွေးနွေးမှုလက်မှတ် တစ်စောင်တော့ ယူရလိမ့်မယ်”
ဒါက ပုံမှန် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဂူမုန်းကျုံးကတော့ မှင်တက်သွားပြီးမှ သူ့ရဲ့ အိုမင်းတဲ့ မျက်နှာကြီးက တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာကာ အခြေအနေကို နားလည်သွားတော့သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူက လင်းကျင်းနဲ့ သိတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီလူငယ်လေးက ထွက်ပြေးသွားတဲ့ သူ့သားရဲကို ဖမ်းပေးရုံတင်မကဘဲ အလကား အကဲဖြတ်ပေးတာတင် လုံလောက်နေပါပြီ။ သူက ဆက်ပြီး ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တဲ့နည်းတွေပါ မေးနေတာက တကယ့်ကို လွန်လွန်းရာ ကျနေတာပေါ့။
ဂူမုန်းကျုံးက သိချင်ဇောနဲ့ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေပေမဲ့ သူက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ သူက ပြောလိုက်၏။
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ မနက်ဖြန်တော့ ကျွန်တော် သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်ကို သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်... ဆရာ့ဆီမှာ လက်မှတ်ယူဖို့ပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အကဲဖြတ်ဆရာလင်းက ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
လင်းကျင်းကတော့ ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက်တုံးရတာလဲ... လက်မှတ်ယူခိုင်းတာက စကားအဖြစ် ပြောလိုက်တာလေ... ခင်ဗျားသာ အခု ပိုက်ဆံ အနည်းငယ်လောက် ပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော် အခုပဲ လုပ်ပေးလိုက်မှာပေါ့ လို့ တွေးနေမိသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒါကို ထုတ်ပြောလို့ မရတာကြောင့် လင်းကျင်းက ခေါင်းပဲ ညိတ်ပြလိုက်၏။ လင်းကျင်းက မှင်ရည်ခဲလေးရဲ့ ခေါင်းလို့ ထင်ရတဲ့ နေရာကို အသာလေး ပုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဒီမှင်သားရဲလေးကတော့...”
မှင်သားရဲက ထွက်မပြေးပါဘူး။ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ စားပွဲပေါ်မှာ ငြိမ်နေလေသည်။ ဒါကို မြင်တော့ ဂူမုန်းကျုံး ထပ်ပြီး အံ့သြသွားပြန်၏။ သူက ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်မှာ အခု ထည့်စရာ ပစ္စည်းလည်း မရှိသလို သူ့ကိုလည်း မထိန်းနိုင်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အကဲဖြတ်ဆရာလင်းဆီမှာပဲ ထားခဲ့ပါရစေ... မနက်ဖြန် အကဲဖြတ်ပြီးမှပဲ ကျွန်တော် ပြန်ယူတော့မယ်”
လင်းကျင်းကလည်း ရပါတယ် လို့ ပြန်ပြောလိုက်၏။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ စားဖိုမှူးကြီး လျောင်ကုက ဟင်းလျာ အတော်များများနဲ့ ထွက်လာပြီး လင်းကျင်းနဲ့ ဂူမုန်းကျုံးတို့ စကားကောင်းနေတာကို မြင်တော့ အံ့သြသွားရသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
'စောစောကတော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဂရုမစိုက်သလို လုပ်နေပြီးတော့ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ'
လျောင်ကုက ကြေညာလိုက်၏။
“ဟင်းတွေ ရပြီဟေ့”
နှာခေါင်း အလွန်ပါးတဲ့ လင်းကျင်းကတော့ တစ်မိုင်လောက် အကွာကတည်းက ဟင်းနံ့ကို ရနေပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ဝက်လောက် စကားပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ တကယ့်ကို ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။
အသားဟင်း သုံးပွဲနဲ့ အသီးအရွက်ဟင်း နှစ်ပွဲ ပါဝင်ပြီး တစ်ပွဲချင်းစီက တကယ့်ကို အနံ့အရသာနဲ့ ပြည့်စုံလှ၏။ လျောင်ကုက လင်းကျင်းရဲ့ မှတ်ချက်ကို ကြားချင်ပေမဲ့ လင်းကျင်းက သူ့ဘာသာ မှတ်ချက်ပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက ပြတိုက်ကနေ ရတဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ပဲ အသားဟင်းတွေအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်လေသည်။ ဒါကပဲ သူ့ကို ပိုပြီး တတ်သိနားလည်သူ တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေပြီး အထူးသဖြင့် လျောင်ကုကို အံ့သြသွားစေ၏။
ဂူမုန်းကျုံးကလည်း ရန်လိုတဲ့ စိတ်တွေ မရှိတော့ဘဲ သူတို့ သုံးယောက်သား ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောရင်း စားသောက်လိုက်ကြ၏။ ဒီထမင်းဝိုင်း အပြီးမှာတော့ သူတို့ သုံးယောက်ဟာ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလို ဖြစ်သွားကြလေသည်။
ဟင်းချက်တဲ့ နေရာမှာ လျောင်ကုက ပြိုင်ဘက်ကင်း၏။ လက်ရေးလှမှာ ဂူမုန်းကျုံးက ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်၏။ သားရဲအကဲဖြတ်တဲ့ နေရာမှာတော့ လင်းကျင်းက ဒီထမင်းတစ်ဝိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပိုပြီး တတ်သိနားလည်တဲ့သူကို အသက်အရွယ် မရွေး လေးစားသင့်တာ မဟုတ်လား။
အခုတော့ သူတို့ ရင်းနှီးသွားကြပြီမို့ လင်းကျင်းက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးမှ ဂူမုန်းကျုံးကို ပြောလိုက်၏။
“ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရရင် မှင်သားရဲကို နေ့တိုင်း အစာကျွေးပြီး ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် အလားအလာ ကောင်းပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ ဒီလို ရှားပါး သတ္တဝါမျိုးတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အားနည်းချက် တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါက ဉာဏ်ရည် နိမ့်တာပဲ။ ဒါကြောင့် သာမန် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက သူ့အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်တာပါ”
ဂူမုန်းကျုံးက လူတော်တစ်ယောက်မို့ သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း တောက်ပသွား၏။ သူက မေးလိုက်၏။
“ဒါကြောင့်ပဲ အရင်က ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ ယဉ်ပါးအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တာကိုး။ ကျွန်တော့် အနေနဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး ဖိနှိပ်ရမှာလား”
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဂူမုန်းကျုံးက ထပ်မေးလိုက်၏။
“ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ”
လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဒါက နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဆရာကြီးဂူ အနေနဲ့ အဆင့် (၄) မီးဓာတ် သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ သွေး ဒါမှမဟုတ် အမွှေးအမျှင်လိုမျိုး အရာတွေကို ရနိုင်မလား”
ဂူမုန်းကျုံးက သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ရနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်တော့ အတော်ကြာလိမ့်မယ်”
လင်းကျင်းက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒီကိစ္စကို အကြာကြီး ဆွဲထားလို့ မရဘူး။ ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် တစ်ခုခု စဉ်းစားလိုက်ပါ့မယ်။ မနက်ဖြန် အသင်းချုပ်မှာ ကျွန်တော့်ကို လာရှာလိုက်ပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော် အသင့်ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ဒီညတော့ ကျွန်တော် တချို့အရာတွေကို ပြင်ဆင်ရဦးမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ အခုပဲ ကျွန်တော် ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်”
ဒါကို ကြားတော့ လင်းကျင်းမှာ တခြား နည်းလမ်းတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ ဂူမုန်းကျုံး သိလိုက်ရပြီး အလွန် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
လင်းကျင်းအပေါ် သူ့ရဲ့ သဘောထားက ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ခါတလေမှာ လူအချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်မှပဲ ကွာခြားချက်ကို သိနိုင်တာပါ။ ဥပမာအားဖြင့် သူ့ကို လာကြိုတဲ့ ကျားချန်းနဲ့ ကျန်းဟယ်တို့ပေါ့။ သူတို့က ရိုသေကြပေမဲ့ စွမ်းရည် မရှိကြပါဘူး။
ဒီအချိန်မှာ ဂူမုန်းကျုံးက လင်းကျင်းကို ကြည့်ပြီး တွေးနေမိသည်။ လင်းကျင်းကို ကြည့်စမ်း... သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဘေးနားမှာ ရှိနေပေမဲ့ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ။ သတင်းတွေကိုလည်း သူ မကြောက်ဘူး။ အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းပယ်ထားကြပေမဲ့ သူကတော့ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိုးတက်အောင်ပဲ အာရုံစိုက်နေတယ်။ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိတဲ့သူက အလုပ်ကြီး အကိုင်ကြီးတွေ လုပ်နိုင်မှာ အသေအချာပဲ။ တကယ်လို့ သူက ဒီမှင်သားရဲလေးနဲ့ သွေးကတိကဝတ် လုပ်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ရင် ငါလည်း သူ့ကို ပြန်ကူညီပေးရမယ်။
သူ ဒါကို ထုတ်မပြောပေမဲ့ ဂူမုန်းကျုံးကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ဂူမုန်းကျုံးက လင်းကျင်းရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့် ခင်မင်သွားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ လျောင်ကုကတော့ လင်းကျင်းကို တကယ့်ကို သဘောကျသွားတာ ဖြစ်၏။
ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဂူမုန်းကျုံးက အဲဒီနေရာမှာတင် ပန်းချီကား နှစ်ချပ် ရေးဆွဲလိုက်၏။ တစ်ချပ်က လျောင်ကုအတွက် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ချပ်က လင်းကျင်းအတွက် ဖြစ်လေသည်။ လင်းကျင်းက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ ငြင်းဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ လျောင်ကုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
“မုန်းကျုံးရဲ့ ပန်းချီတွေက အဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူး။ သာမန် ပန်းချီကား တစ်ချပ်တောင် အနည်းဆုံး ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ထောင်လောက် တန်တာ။ တချို့ဆိုရင် ငါးထောင်လောက်အထိ တန်ကြတယ်”
ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းကျင်းက ပန်းချီကားကို ချက်ချင်းပဲ အမြန် လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီး လင်းကျင်းလည်း အသင်းချုပ်ကို ပြန်လာခဲ့၏။ မွန်းလွဲပိုင်း ကျန်တဲ့အချိန်တွေကို သူ အကဲဖြတ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေရဦးမှာ ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲမှာတော့ ကျောက်ရင်းနဲ့ လုရှောင်ယွန်းတို့က ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ပြီး လင်းကျင်း ပေးထားတဲ့ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာကို လေ့လာနေကြ၏။ ရှောင်ဟော့ကတော့ ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ အိပ်ပျော်နေသလိုပဲ မြင်ရ၏။
နီလာလိပ်ကြီးကတော့ လိမ္မာလှသည်။ လင်းကျင်း အနားကို ရောက်လာတာကို မြင်တော့ လိပ်ကြီးက သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ထုတ်ပြီး လင်းကျင်းရဲ့ လက်ကို တိုးဝှေ့ကာ ချစ်ခင်မှု ပြလိုက်လေသည်။ လင်းကျင်းက စကားပြောနေမိ၏။
“ကောင်းပြီလေ ကောင်ကြီး... ငါ့ဆီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေလိုက်ဦး။ နောက်နေ့ကျရင် ဂိုးလ်ဒီ(တိုက်ကြက်ပါ) ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့မယ်... မင်းတို့ အချင်းချင်း ရင်းနှီးသွားအောင်ပေါ့။ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြတာပေါ့”
အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ခုခု သတိရသွားသလိုမျိုး သူ့ရဲ့ အင်္ကျီထဲကနေ ဝိုင်ဗူးသီးလေး တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်၏။ သူက ဗူးသီးလေးကို ဗီရိုထဲမှာ သိမ်းလိုက်ပြီး ဂူမုန်းကျုံး ပေးလိုက်တဲ့ ပန်းချီကားကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်၏။ လင်းကျင်းက မနက်ဖြန်ကျရင် ဈေးထဲကို သွားပြီး ဝယ်မယ့်သူ ရှာဖို့ စီစဉ်ထားလေသည်။
လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းကျင်းက ဖောက်သည်တွေ လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်တော့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက တိုးတက်မလာပါဘူး။
လင်းကျင်း တစ်မှေးလောက် အိပ်ပျော်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ အပြင်ဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ဆူညံသံတွေ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အသံက နီးကပ်လာပြီး ခဏအကြာမှာတော့ လင်းကျင်းရဲ့ တံခါးက ဝုန်းခနဲ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး တံခါးက ချက်ချင်းပဲ အက်ကွဲသွားတော့သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ လူတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးနဲ့ အထဲကို ဝင်လာပြီး အော်လိုက်၏။
“ဘယ်သူက လင်းကျင်းလဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း။ ငါ့ညီမလေးကို လိမ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီနေ့ ငါသာ မင်းကို သင်ခန်းစာ မပေးရင် ငါတို့ လု မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”
အခန်း (၃၂) - တံခါးပိတ်ပြီး ခွေးလွှတ်လိုက်
လုယွင်ဟယ်ဆိုသူမှာ မေပယ့်မြို့ကျင့်ကြံသူများအသင်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။
မသေမျိုး ကျင့်စဉ်များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ မသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် မကိုက်ညီတော့သည့် ဤကမ္ဘာတွင် လူသားတို့အတွက် နောက်ထပ် လမ်းစတစ်ခု ပွင့်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သားရဲများနှင့် သွေးကတိကဝတ် ပြုခြင်းပင် ဖြစ်၏။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်အတွင်း ဤအလေ့အထမှာ လူသားတို့ သိရှိနားလည်သည့် ရိုးရာဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဤခေတ်တွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် သာမန်လူတစ်ဦး၏ ကွာခြားချက်မှာ သူတို့သည် ‘သွေးကတိကဝတ်’ များကို ကျင့်ကြံခြင်းပင် ဖြစ်၏။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ သားရဲများ၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပြီးနောက် ထိုသတ္တဝါများ၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူကြသည်။ သားရဲများမှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ရယူရန် ‘ကြားခံ’ မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
သွေးကတိကဝတ် ကျင့်စဉ်တွင် အဆင့် (၁၀) ဆင့် ရှိပြီး ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုအဆင့်နှင့်အညီ စွမ်းအားများကို ရရှိကြ၏။ ဥပမာအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူများအသင်း၏ ပါရမီရှင်ဟု လူသိများသော လုယွင်ဟယ်သည် သူ၏ သားရဲနှင့် သွေးကတိကဝတ်ကို အဆင့် (၄) အထိ ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် သူ၏ သားရဲစွမ်းအား၏ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းပင်။
ဤဖြစ်စဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှ စတင်ပြီး ကျင့်ကြံသူအတွက် အသစ်တစ်ဖန် မွေးဖွားခြင်းဟုလည်း ယူဆနိုင်ပေသည်။ တချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် ကျောက်တုံးကြီးများကို အလွယ်တကူ ခွဲနိုင်ခြင်း၊ ဆယ်ပေခန့်အထိ ခုန်တက်နိုင်ခြင်း၊ ထူးခြားသော ကြံ့ခိုင်မှု ရှိခြင်းတို့အပြင် သားရဲများ မပါဘဲနှင့်ပင် ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကြ၏။ မီးနှင့် မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ မြေတံတိုင်းများ ဖန်တီးခြင်း၊ ရေခဲမှုန်များ မှုတ်ထုတ်ခြင်းတို့မှာ အနည်းငယ်မျှသော ဥပမာများသာ ဖြစ်သည်။
တချို့လူများကတော့ မိမိတို့မှာ သားရဲတွေ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် သန်မာအောင် လုပ်နေရဦးမှာလဲလို့ မေးကောင်းမေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာ သားရဲချင်း အင်အားချင်း တူနေတဲ့အခါ ပိုင်ရှင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်နဲ့ ကျင့်ကြံမှုကသာ အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ် ပေးသွားတာ ဖြစ်၏။ တချို့ ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင် သားရဲကိုတောင် အသုံးမပြုဘဲ တခြားသူတွေရဲ့ သားရဲကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ဒီလို စွမ်းအားကြီးမားမှုက တကယ့်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေသည်။
မေပယ်မြို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်းဆိုသည်မှာ သွေးကတိကဝတ် အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ကျင့်ကြံသည့် နေရာတစ်ခုပင်။ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် လုယွင်ဟယ်မှာ မောက်မာရန် အကြောင်းပြချက် ရှိနေခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ညီမလေး လုရှောင်ယွန်းဟာ သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်က အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်ဖျားမှုကို ခံလိုက်ရပြီး အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်ကျန်းကို ‘သစ္စာဖောက်’ ကာ ဆရာပြောင်းလိုက်တယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လုယွင်ဟယ် တကယ့်ကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့တာ ဖြစ်၏။ ဒါကြောင့် သူဟာ လင်းကျင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ သူ့ရဲ့ သားရဲနဲ့အတူ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လေ့လာမှုတွေ လုပ်နေတဲ့ လုရှောင်ယွန်းဟာ သူ့အစ်ကို ရောက်လာတာကို မြင်တော့ အံ့သြသွားရ၏။ သူမက အနားကို အမြန်ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်၏။
“အစ်ကို... ဘာလာလုပ်တာလဲ”
လုယွင်ဟယ်က အော်ပြောလိုက်၏။
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ရှောင်ယွန်း... မင်း ဒီလူရဲ့ လှည့်ဖျားမှုကို ခံလိုက်ရပြီ။ အကဲဖြတ်ဆရာ ဂေါင်ကသာ ငါ့ဆီကို စာရေးပြီး အမှန်တရားကို မပြောပြရင် ငါ အခုထိ ဘာမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး”
အဲဒီလို ပြောပြီးနောက်မှာတော့ လုယွင်ဟယ်က အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတဲ့ လင်းကျင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရှာနေတဲ့သူက ဒါပဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်တာကြောင့် လုယွင်ဟယ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
“မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိရဲ့လား။ သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းချုပ်မှာ မင်းက အသုံးမကျတဲ့အပြင် အကဲဖြတ်ချက်တွေလည်း မှားခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမှာလဲ။ မင်းလိုလူမျိုးက ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့ တပည့်တွေကို လက်ခံပြီး ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေရတာလဲ”
လင်းကျင်း စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ လုရှောင်ယွန်းက အရင် စိတ်တိုသွား၏။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီမြန်းလာပြီး သူ့အစ်ကိုရဲ့ လက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်၏။
“အစ်ကို... အစ်ကို အလကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ အကဲဖြတ်ဆရာလင်းဆီမှာ သင်ယူဖို့က ညီမလေးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ အစ်ကို ဘာမှ မသိဘဲနဲ့ လာပြီး ပြဿနာ ရှာမနေပါနဲ့”
လုယွင်ဟယ်က သူ့ညီမကို အလွန် ချစ်သူ ဖြစ်လေသည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူက ဒေါသကို အနည်းငယ် ထိန်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။
“ရှောင်ယွန်း... အစ်ကို့ကို လိမ်မပြောနဲ့။ မင်း တကယ်ပဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆရာပြောင်းခဲ့တာလား”
လုရှောင်ယွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ လင်းကျင်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုဘူး”
ဒါပေမဲ့ လုယွင်ဟယ်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် မင်းက သူများတွေကို မြှူဆွယ်ပြီး မင်းခိုင်းတာတွေ လုပ်ခိုင်းနေတာပေါ့... ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် ယုတ်မာသေးတယ်။ ငါ မေးမယ်... မင်း ငါ့ညီမကို ခိုးခိုင်းပြီး ငါ့ရဲ့ ဆေးဖိုကို ယူခိုင်းခဲ့တာလား”
ဆေးဖို ဟုတ်လား
လင်းကျင်းက စဉ်းစားလိုက်တော့ လုရှောင်ယွန်းက နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ဖို့ သူ့အစ်ကိုရဲ့ ဆေးဖိုကို ယူလာပေးခဲ့တာ မှန်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ခိုးယူလာတာဆိုတာကို လင်းကျင်း မသိတာကြောင့် သူ ဒါကို မငြင်းလိုက်ပါဘူး။ လုယွင်ဟယ်က ထပ်မေးလိုက်၏။
“ဆေးဖိုအပြင် ငါ့ညီမဆီကနေ မင်း ဘာတွေ ထပ်ယူသေးလဲ”
လင်းကျင်းက ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ပြီးတော့ သားရဲဝိညာဉ် တစ်ခုပေါ့... အဆင့် (၁) မီးဓာတ် သားရဲဝိညာဉ် တစ်ခုပါ”
လုယွင်ဟယ်ကတော့ သူ့ကို ရန်စဖို့အတွက်ပဲ မေးလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ လင်းကျင်းက တကယ်ပဲ အမှန်အတိုင်း ဖြေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်လိုက်၏။
“မင်း... အရှက်မရှိတဲ့ လူလိမ်။ ငါ့ညီမက နုံအလို့ မင်းရဲ့ လှည့်ဖျားမှုကို ခံလိုက်ရတာပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါ တရားမျှတမှုအတွက် မင်းကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်”
လုယွင်ဟယ်က ဒေါသကြောင့် ဘာမှ မမြင်တော့ပါဘူး။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို တားလို့ မရတော့ပေ။ လုရှောင်ယွန်းက သူ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လင်းကျင်းရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
“ရှောင်ယွန်း... မင်းအစ်ကိုကလည်း မင်းလိုပဲ စိတ်တိုတတ်တဲ့ စရိုက်ရှိတာပဲ။ တစ်ခုခုနဲ့ မတိုက်မိမချင်း သူ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ဖျောင်းဖျနေဖို့ မလိုပါဘူး... သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါ”
ဒါကို ကြားတော့ လုရှောင်ယွန်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မှင်တက်သွား၏။ လုယွင်ဟယ်ကတော့ လှောင်ရယ်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“ငါ မင်းကို ရိုက်နှက်တာကို သူများတွေ မြင်မှာစိုးလို့ အရှက်ရမှာ ကြောက်နေတာလား... ရှောင်ယွန်း... တံခါးပိတ်လိုက်။ ဒီနေ့ ဒီလူလိမ်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ငါ ခွာပြမယ်”
လုယွင်ဟယ်ရဲ့ သားရဲကတော့ မြေပုံမြို့မှာ တွေ့ရခဲတဲ့ ခြင်္သေ့တစ်ကောင် ဖြစ်၏။ ၎င်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်တဲ့အခါ အားကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်လိုပဲ ၎င်းကလည်း မောက်မာလှ၏။
ဒါပေမဲ့ လုရှောင်ယွန်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ လုယွင်ဟယ်ကို အံ့သြလွန်းလို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမက လင်းကျင်းဆီကို ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... ကျွန်မ အစ်ကိုက စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး။ ကျွန်မကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ... ကျွန်မ သူ့ကို နားဝင်အောင် ပြောပါ့မယ်”
လုယွင်ဟယ်က သူ့နားကိုသူ မယုံနိုင် ဖြစ်သွား၏။ သူ့ညီမက လင်းကျင်းကို သူ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေတာ မဟုတ်လား။ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ လင်းကျင်းရဲ့ အဖြေက ပိုပြီး စိတ်တိုစရာ ကောင်းနေ၏။
“ရှောင်ယွန်း... သူ အခု ဘာပြောပြော နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့... သူက မင်းရဲ့ အစ်ကိုပဲ။ ငါကလည်း မင်းရဲ့ ဆရာဆိုတော့ သူ့အတွက် လူကြီးတစ်ယောက်လိုပါပဲ... ဒါကြောင့် သူ့ကို အရမ်းကြီး ဒုက္ခမပေးပါဘူး”
လုရှောင်ယွန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ တံခါးက ပျက်သွားပြီလေ... ကောင်းကောင်း ပိတ်လို့ မရတော့ဘူး”
လင်းကျင်းက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။
“လိုက်ကာ ချလိုက်ပေါ့... ငါတို့ရဲ့ အတွင်းရေး ပြဿနာကို အပြင်လူတွေ ကြည့်နေတာမျိုး ငါတို့ မလိုလားဘူး မဟုတ်လား”
လုယွင်ဟယ်က လုံးဝကို ပေါက်ကွဲသွားပြီး အော်လိုက်၏။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”
သူ တကယ့်ကို ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက မြေပုံမြို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်းရဲ့ ထိပ်တန်း လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သွေးကတိကဝတ် အဆင့်က (၄) မှာ ရှိနေတာ ဖြစ်၏။ သူ့ရဲ့ သားရဲကလည်း အဆင့် (၂) ဖြစ်သည်။ ဂေါင်ကျန်းတောင် သူ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ မဝံ့ရဲတာကို ဒီလင်းကျင်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်လိုတောင် သူ့ကို အထင်သေးရတာလဲ။ ဒီနေ့သာ သူ့ကို အသေသတ်အောင် မရိုက်ရရင် သူ့နာမည်ကို ပြောင်းပြန် ရေးလိုက်ပါ့မယ် လို့ သူ ကျိန်းဝါးနေမိသည်။
လုယွင်ဟယ်က သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ချိုးလိုက်ပြီး ဂါထာတစ်ခု ရွတ်လိုက်၏။ သူ့ရဲ့ ခြင်္သေ့က ဟိန်းဟောက်ပြီး လင်းကျင်းဆီကို ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။ သူ့ရဲ့ သားရဲက လေဓာတ် သားရဲဖြစ်လို့ လေပြင်းတွေနဲ့အတူ အလွန် မြန်ဆန်လှ၏။
ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းဆီကို မရောက်ခင်မှာပဲ အရိပ်တစ်ခုက ကြားကနေ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လင်းကျင်းရဲ့ သားရဲ ရှောင်ဟော့ပင် ဖြစ်၏။
လုယွင်ဟယ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်၏။
“ခြင်္သေ့ဆိုတာ သဘာဝအတိုင်း ကြမ်းတမ်းတယ်။ သားရဲတွေရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လို့ သာမန် သားရဲတွေဆိုရင် ချက်ချင်းပဲ အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်...”
ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ဖြစ်လာတဲ့ အရာကြောင့် သူ စကားစပ်ကို မျိုချလိုက်ရသည်။ သူ့ရဲ့ သားရဲထက် အရွယ်အစား ပိုသေးတဲ့ မီးဝံပုလွေလေးက လက်သည်းနဲ့ တစ်ချက်ပဲ ကုတ်လိုက်တာကို သူ့ရဲ့ ခြင်္သေ့က မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတာ ဖြစ်၏။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ
လုယွင်ဟယ်ဟာ သူ့မျက်လုံးကိုသူ မယုံနိုင် ဖြစ်သွား၏။ သာမန် မျိုးစိတ်ဖြစ်တဲ့ မီးဝံပုလွေလေးက သူ့ရဲ့ အဆင့် (၂) ခြင်္သေ့ကို ဘယ်လိုများ အနိုင်ယူသွားတာလဲ။ ဒါက ရယ်စရာကြီး မဟုတ်လား။ သူက ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒါက မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပဲ”
ဒီမီးဝံပုလွေက လင်းကျင်းရဲ့ သားရဲဆိုတာ သူ သိသည်။ သူက အနိုင်ရဖို့အတွက် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားပေမဲ့လည်း မပေါ့ဆဘဲ နောက်ထပ် ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်လိုက်၏။
“သွေးဆာခြင်း”
ဒါက သားရဲတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်ပေးတဲ့ ဂါထာ ဖြစ်၏။ ခြင်္သေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဟာ သွေးရောင်တွေ လွှမ်းသွားပြီး ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံစံ ပေါ်လာသည်။ ခြင်္သေ့က ဟိန်းဟောက်ပြီး မီးဝံပုလွေဆီကို ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားပြန်၏။
ဒါပေမဲ့ ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်တာကတော့ လက်သည်းနဲ့ တစ်ချက် ကုတ်လိုက်တာပါပဲ။
ဒီတစ်ချက် ကုတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ ခြင်္သေ့ဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်ပြီး လွင့်စင်သွားရသည်။
လုယွင်ဟယ်ရဲ့ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး သူ မယုံနိုင် ဖြစ်နေရ၏။ သူက ဂါထာနှစ်ခုကို ဆက်တိုက် ရွတ်လိုက်ပြန်သည်။
“လေပြင်းလက်သည်း”
“ရူးသွပ်ခြင်း”
ဒီဂါထာနှစ်ခုစလုံးက သူ့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး နည်းလမ်းတွေ ဖြစ်၏။ ဒီဂါထာတွေရဲ့ အစွမ်းကြောင့် ခြင်္သေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး ကြီးမားလာကာ မျက်လုံးတွေကလည်း နီမြန်းလာပြီး လူကိုတောင် စားတော့မယ့် ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ မီးဝံပုလွေရဲ့ လက်သည်း တစ်ချက် ကုတ်လိုက်တာနဲ့ပဲ ၎င်းက ပြန်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားရပြန်၏။
“ငါ မယုံဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
လုယွင်ဟယ်က နောက်ထပ် ဂါထာတစ်ခု ရွတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ လုရှောင်ယွန်းက သူ့ကို တားလိုက်လေသည်။
“အစ်ကို... တော်ပါတော့... လူဗား ငိုနေတာကို အစ်ကို မမြင်ဘူးလား”