အခန်း (၃၅-၃၆)
Vol. 2 Ch. 35-36
အခန်း (၃၅) - သူ့ကို အပြစ်ပုံချလိုက်စမ်း
ဝမ်ကျိဟာ ဂေါင်ကျန်း ဆိုလိုတာကို အလိုအလျောက် နားလည်လိုက်၏။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ်လို့ သတင်းသာ အပြင်ထွက်သွားရင် ဒါက တကယ့်ကို အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေလို့ပင်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဂေါင်ကျန်းဟာ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ လုရှောင်ယွန်း ဆရာပြောင်းတဲ့ ကိစ္စကို သတိရသွားသည်။ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရလာတာကြောင့် သူက ပြောလိုက်၏။
“ဥက္ကဋ္ဌ... ဒီဌာနခွဲမှာ အကဲဖြတ်ဆရာ အစစ်က ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ဒီသတိပေးချက်ကြောင့် ဝမ်ကျိရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတော့သည်။ သူက ပြောလိုက်၏။
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီဌာနခွဲမှာ အကဲဖြတ်ဆရာ အစစ်က ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဟေ့လူတွေ... ဒီဥတွေကို အဓိက အကဲဖြတ်ခန်းထဲ ရွှေ့လိုက်ကြ။ ပြီးတော့ လင်းကျင်းကို ခေါ်လိုက်စမ်း”
လင်းကျင်းကတော့ အဲဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်တာကြောင့် တကယ့်ကို ကောင်းကောင်းကြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူဟာ ညနေစောင်းမှ နိုးလာခဲ့၏။
တစ်ခုခု စားသောက်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဟာ နီလာလိပ်နဲ့ မှင်သားရဲကို သွားကြည့်လိုက်သည်။ လင်းကျင်းက သူ့ရဲ့ ဘဝက ဘယ်လောက်တောင် အေးချမ်းနေလဲဆိုတာကို သတိပြုမိလိုက်၏။
အပြင်မှာ မှောင်စပြုလာပြီမို့ ကျောက်ရင်းနဲ့ လုရှောင်ယွန်းတို့လည်း အိမ်ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းလည်း အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်၏။ သူဟာ စာအုပ်စင်ထဲကနေ ဂူမုန်းကျုံး လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ပန်းချီကားကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းကို အသင်းချုပ်မှာ ထားခဲ့လို့ မဖြစ်တာကြောင့် အိမ်ကို ယူသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ပန်းချီလိပ်ကို ကိုင်ပြီး လင်းကျင်းဟာ ရှောင်ဟော့နဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။
တံခါးဝရောက်တော့ ဝမ်ကျိ လွှတ်လိုက်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က သူ့ကို လာတားလေသည်။
အသင်းချုပ်ရဲ့ အကဲဖြတ်ခန်းမထဲမှာ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်း ဝင်သွားတဲ့အခါ ဝမ်ကျိနဲ့ ဂေါင်ကျန်းတို့က ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က လင်းကျင်းကို မြင်တဲ့အခါ အေးစက်စက် နိုင်လှ၏။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ကျိကတော့ တကယ့်ကို ရန်လိုနေသည်။ သူက လင်းကျင်းရဲ့ ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းပြီး မောင်းထုတ်ချင်နေတာ ဖြစ်၏။ အဲဒီလို လုပ်ပြီးမှ ကျားချန်းကို လင်းကျင်းနေရာမှာ အစားထိုးဖို့ သူ စီစဉ်ထားသည်။ အဲဒီ နတ်သမီးလေးလို လှတဲ့ မိန်းကလေးကို တွေးမိတာနဲ့တင် ဝမ်ကျိဟာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူကိုယ်တိုင်တောင် နှစ်အတော်များများ ငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခုထိတော့ အဲဒီ အလှလေးကို သူ မပိုင်ဆိုင်ရသေးပေမဲ့ ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင်တော့ သူ့အပိုင် ဖြစ်လာမှာ သေချာပါသည်လေ။
ဂေါင်ကျန်းကတော့ အစက လင်းကျင်းကို အထင်သေးရုံပဲ ရှိပေမဲ့ အခုတော့ လင်းကျင်းက သူ့ရဲ့ တပည့်ကို အရှက်မရှိ ဆွဲယူသွားတဲ့အပြင် သူ့ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကိုပါ ဝေဖန်ခဲ့တာကြောင့် လင်းကျင်းအပေါ် အကြီးအကျယ် အာဃာတ ထားနေတော့သည်။
ဒါကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အသစ်ရောက်လာသူကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်တာ သေချာလှ၏။
ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပါပဲ။ သူက ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“ဥက္ကဋ္ဌဝမ်... အကဲဖြတ်ဆရာဂေါင်”
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ပြန်ထူးဖို့တောင် စိတ်မပါကြပါဘူး။ သူတို့က လင်းကျင်းကို အပြစ်ပုံချဖို့အတွက်ပဲ ခေါ်လိုက်တာ ဖြစ်၏။ ဝမ်ကျိက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်လိုက်၏။
“လင်းကျင်း... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးကွေးနေရတာလဲ။ မင်းရဲ့ ဒီလို အလုပ်မဆတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးကို ဘယ်တော့မှ ပြင်မှာလဲ”
အလုပ်မဆတ်တာ ဟုတ်လား
လင်းကျင်းက ဘာကိုမှ နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက အခေါ်ခံရတာနဲ့ ချက်ချင်း ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။ ဂူမုန်းကျုံးရဲ့ ပန်းချီကားကို အိမ်မှာ ပြန်ထားဖို့တောင် သူ အချိန်မရလိုက်ပါဘူး။ ဝမ်ကျိက ပြောလိုက်၏။
“ငါ မင်းကို ဒီမှာ အလုပ်တစ်ခု ပေးဖို့ ခေါ်လိုက်တာ။ ဟိုဘက်က သားရဲဥ ၉ လုံးကို သွားပြီး အကဲဖြတ်လိုက်။ မှတ်ထား... မင်း တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ လုပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မနက်ဖြန် မနက်မှာ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာကို ငါ့လက်ထဲ အရောက်ပေးရမယ်”
အဲဒီလို ပြောပြီးနောက်မှာတော့ ဝမ်ကျိက သမ်းဝေလိုက်၏။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းက တကယ့်ကို ပင်ပန်းခဲ့တာ မဟုတ်လား။ သူက ဂေါင်ကျန်းဘက်ကို လှည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ငါတော့ အိမ်ပြန်ပြီ။ အကဲဖြတ်ဆရာဂေါင် ခင်ဗျားကော ဘယ်လိုလဲ”
သူက လင်းကျင်းကိုတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဂေါင်ကျန်းက ဝမ်ကျိရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ပေမဲ့ သူက ဂူမိသားစုရဲ့ သခင်လေး ဖြစ်တာကြောင့် ဝမ်ကျိက သူ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂေါင်ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်တော်လည်း ပြန်တော့မယ်။ ဒီနေ့ မပျက်မကွက် တက်ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ညစာစားပွဲ တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ”
လင်းကျင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားကြတော့သည်။
လင်းကျင်းက ဟိုဘက်က သားရဲဥတွေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အနားကို လျှောက်သွားလိုက်၏။
သူက လူအ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝမ်ကျိနဲ့ ဂေါင်ကျန်းတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပေါင်းပြီး အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးကာ ထွက်သွားကြတာ ဖြစ်၏။ ဒီမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိဖို့ ဉာဏ် အများကြီး သုံးနေဖို့ မလိုပါဘူး။
အကဲမဖြတ်ရသေးတဲ့ ဥ ၉ လုံးကို စုထားပြီး အကဲဖြတ်ပြီးသား ၂ လုံးကိုတော့ ဘေးမှာ သီးသန့် ထားထားသည်။ အဲဒီ ၂ လုံးအတွက် အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာတွေကလည်း အသင့် ရှိနေ၏။
လင်းကျင်း အလွယ်တကူပဲ ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဥ ၁၁ လုံးမှာ ၂ လုံးကို အကဲဖြတ်ပြီးပြီ... ကျန်တဲ့ ၉ လုံးအတွက် အချိန် မရတာလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ မအကဲဖြတ်နိုင်တာလား တစ်ခုခု ဖြစ်ရမည်။ အပ်နှံသူက လာကြည့်တဲ့အခါ အစီရင်ခံစာပေါ်က လက်မှတ်ကို ကြည့်ပြီး အပြစ်အားလုံးက သူ့အပေါ်ကို ရောက်လာတော့မှာ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးပြီး တွေးလိုက်၏။
ဒီလူအတွေက ငါ့ကို အရင်က လင်းကျင်းလို့ပဲ ထင်နေကြတာလား
အရင်က လင်းကျင်းသာဆိုရင် ဒီဥတွေကို ဘယ်လိုမှ အကဲဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ပုံချတာကို ခံရမှာ သေချာပါသည်။ ဒါပေမဲ့ အခု လင်းကျင်းမှာတော့ သားရဲပြတိုက် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သားရဲတွေ အုပ်စိုးတဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ သူက ကောင်းကင်ကိုတောင် လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
အခုတော့ အခန်းမကြီးထဲမှာ လင်းကျင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ သူ အနားကို သွားပြီး သားရဲဥ တစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်၏။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါက ဥ တစ်လုံးဆိုတာကလွဲလို့ ဘာမှ ခွဲခြားလို့ မရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်နဲ့ အသာလေး ထိလိုက်တာနဲ့ ပြတိုက်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာတော့သည်။
“ပုံစံပြောင်းနေသော ဥများ။ စုဆောင်းမှုမှတ်တမ်း ၁၀ ခုတွင် ၁ ခု”
ခန်းမအပြင်ဘက်မှာတော့ ဝမ်ကျိက တပည့်တစ်ယောက်ကို အလုပ်ခိုင်းနေလေသည်။
“သွား... လက်ဆောင်တချို့ ပြင်ထားစမ်း။ လက်ရေးလှ ပန်းချီကားတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ခန်းမထဲမှာ အဆင်သင့် ထားလိုက်။ ဒါတွေက မန်နေဂျာကြီးကျောက်အတွက် ပေးမယ့် လက်ဆောင်တွေမို့ တကယ့်ကို ပြည့်စုံနေရမယ်”
တပည့်ဖြစ်သူက အလုပ်ကို လက်ခံပြီး ထွက်သွားတော့သည်။
မြို့တော်ဝန် ပေးလိုက်တဲ့ အလုပ်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် ဥ ၂ လုံးတည်း အကဲဖြတ်နိုင်တာက တကယ့်ကို အားနာစရာ ဖြစ်နေလို့ လက်ဆောင်တွေနဲ့ ဖုံးဖိဖို့ ဝမ်ကျိ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်ဝမ်ထန်က မြို့တော်ဝန်ရှေ့မှာ သူ့အတွက် စကားကောင်း ပြောပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့ လို့ သူ မျှော်လင့်နေသည်။
ဒါက လောကဝတ် ဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျိလို အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူက ဒီလို စည်းမျဉ်းတွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်လေသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက အကဲဖြတ်ခန်းဘက်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးကာ ထွက်သွားတော့သည်။
သူ မသိလိုက်တာကတော့ လင်းကျင်းက လက်ရှိမှာ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ ဖြစ်၏။
ပုံစံပြောင်းနေတဲ့ ဥတွေ... မှတ်တမ်းတင်ပြီးသား အရေအတွက် ၁... သားရဲပြတိုက်အတွက်တော့ ဒါဟာ အမျိုးအစားသစ် တစ်ခုလို့ ယူဆလို့ ရပါလိမ့်မည်။ လင်းကျင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာက ပြတိုက်ဟာ မှတ်တမ်းအသစ်တွေ ရတဲ့အခါ ဆုလာဘ်တွေ ပေးလေ့ရှိတာကြောင့်ပင်။
သူ ပထမဆုံး သားရဲ အကောင် တစ်ရာကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်တုန်းက ပြတိုက်က သူ့ကို ‘သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ စွမ်းရည်ကို ပေးခဲ့သည်။ ဒါဟာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေကလွဲလို့ အဆင့် (၃) အောက် သားရဲအားလုံးကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာ ဖြစ်၏။ လင်းကျင်း ဒါကို အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်အတွက်လည်း အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ရှားပါးသားရဲတွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအတွက်လည်း ဆုလာဘ်တွေ ရှိ၏။ ဥပမာ ရွှေနဂါး သွေးပါတဲ့ ကျောက်သားပုတ်သင်ညို၊ ရွှေကျီးကန်း သွေးပါတဲ့ ဂိုးလ်ဒီနဲ့ မှင်သားရဲ စတဲ့ မှတ်တမ်း ၁၀ ခု ပြည့်သွားတုန်းက သူ့ကို ‘သားရဲစွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းခြင်း အပိုင်း ၁’ ကို ဆုပေးခဲ့သည်။ ဒါဟာ သားရဲတွေရဲ့ စွမ်းအင်ကို ပထမအဆင့်မှာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အထူး စွမ်းရည် ဖြစ်၏။ အဲဒီ စွမ်းရည်ရဲ့ ထိရောက်မှုကတော့ ဒီနေ့ ရှောင်ဟော့က လုယွင်ဟယ်ရဲ့ ခြင်္သေ့ကို သုံးချက်တည်းနဲ့ ငိုအောင် လုပ်လိုက်တာက သက်သေပါပဲ။
တကယ်လို့ သူသာ ရှားပါးသားရဲ မှတ်တမ်းတွေ ပိုပြီး ရလာရင် ပြတိုက်က နောက်ထပ် အပိုင်းတွေကို ဆက်ပေးဦးမှာ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဟော့သာ ကျင့်စဉ် ပြီးဆုံးသွားရင်တော့ အများကြီး ပိုပြီး သန်မာလာမှာ သေချာသည်။ ဒါ့အပြင် ရှောင်ဟော့ရဲ့ နောက်ထပ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနည်း တစ်ခုက သားရဲစွမ်းအင်ကို အဆင့် (၆) အထိ ကျင့်ကြံဖို့ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ လင်းကျင်း သိထား၏။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူဟာ အဆင့် (၄) ကို ရောက်သွားပါလိမ့်မည်။
ဒါဟာ လက်ရှိ လူသားတွေ သိထားသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ် ဖြစ်လေသည်။ တကယ်လို့ လင်းကျင်းသာ ဒါကို ကမ္ဘာကို ချပြလိုက်ရင် တကယ့်ကို တော်လှန်ရေး တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာ သေချာပါသည်။
ဒါတွေကို ကြည့်ရင် ပြတိုက်ရဲ့ ဆုလာဘ်တွေက ဘယ်လောက် အံ့သြဖို့ ကောင်းလဲဆိုတာ သိနိုင်၏။ အခု ‘ပုံစံပြောင်းနေတဲ့ ဥ’ အမျိုးအစားသစ် ပေါ်လာပြီဆိုတော့ လင်းကျင်းသာ ၁၀ ခု မှတ်တမ်းတင်နိုင်ရင် နောက်ထပ် ဆုလာဘ်သစ် တစ်ခုကို ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်း ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေမှာလဲ။ သူ တကယ့်ကို မျှော်လင့်နေမိသည်။
သူ ပထမဆုံး ဥကို ထိလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပြတိုက်ထဲမှာ နမူနာ ပုံစံနဲ့ ကျောက်စာတိုင် ပေါ်လာတော့သည်။ သေချာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လင်းကျင်း အံ့သြသွားရ၏။
“ပုံစံပြောင်းနေသော ဥ။ အဆင့် ၁။ ရွှေဓာတ်။ လေခွဲပုစဉ်းရင်ကွဲအဖြစ် ပေါက်ဖွားနိုင်သည်။”
“ဥ ဖောက်နည်း ၃ နည်းမှာ...”
“ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းဖြင့် ကနဦး အဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်သည့် နည်းလမ်း ၂ နည်းမှာ...”
“သွေးကတိကဝတ် ပြုလုပ်နည်း ၅ နည်းမှာ...”
လင်းကျင်း တစ်ခုချင်းစီကို ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။ အကြောင်းအရာတွေက တကယ့်ကို ပြည့်စုံလှသည်။ ဒါတွေကို အကုန် ရေးနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ဒီထဲက တစ်ခုလောက်ကိုပဲ ထုတ်ယူလိုက်ရင်တောင် တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အကဲဖြတ်ချက် ဖြစ်သွားမှာ သေချာပါသည်။
အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ လင်းကျင်းဟာ စုတ်တံနဲ့ ကလောင်ကို ယူပြီး အကြောင်းအရာတွေကို စတင် ရေးသားလိုက်တော့သည်။
သူ ရေးပြီးသွားတဲ့အခါ လင်းကျင်းဟာ သူ့ရဲ့ တံဆိပ်ကို ခတ်နှိပ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဥ တစ်လုံးကို ထိဖို့ ရှေ့ဆက်လိုက်တော့သည်။
အခန်း (၃၆) - ဆုလာဘ်အသစ်တစ်ခု
ဒုတိယမြောက်ဥကတော့ အားလုံးထဲမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး လူတစ်ရပ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် မြင့်မားလှသည်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဥထဲကနေ ဘာထွက်လာမလဲဆိုတာကို လင်းကျင်း တကယ့်ကို သိချင်နေမိ၏။
သူ့ရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တာနဲ့ သားရဲပြတိုက်က ဒုတိယမြောက် ပုံစံပြောင်းဥကို ချက်ချင်း မှတ်တမ်းတင်လိုက်တော့သည်။
“ပုံစံပြောင်းနေသော ဥ။ အဆင့် ၂။ မီးဓာတ်။ မီးကြေးခွံ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်အဖြစ် ပေါက်ဖွားနိုင်သည်။”
“ဥ ဖောက်နည်း ၂ နည်းမှာ...”
“ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းဖြင့် ကနဦးအဆင့်ကို အဆင့် ၃ အထိ မြှင့်တင်နိုင်သည့် နည်းလမ်း ၃ နည်းမှာ...”
“သွေးကတိကဝတ် ပြုလုပ်နည်း ၅ နည်းမှာ...”
စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းစီကို ဖတ်ရင်း လင်းကျင်းရဲ့ အံ့သြမှုကို ဖော်ပြဖို့တောင် စကားလုံး ရှာမရတော့ပါဘူး။
ဒါမှ တကယ့် သားရဲအစစ်ပေါ့။
ဒီပြတိုက်ရဲ့ အကောင်းဆုံးအပိုင်းကတော့ ဥမပေါက်ခင်ကတည်းက သတ္တဝါရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်အောင် ပြသနိုင်တာပဲ ဖြစ်၏။ ဒါကြောင့် လင်းကျင်းဟာ မီးတောက်နေတဲ့ ကြေးခွံတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ တစ်ပေလောက်မြင့်တဲ့ ဒိုင်နိုဆောလေးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိသည်။
တကယ်လို့ ဒီသတ္တဝါကိုသာ သေချာ ပြုစုမယ်ဆိုရင် ဥကနေ ပေါက်လာတာနဲ့ အဆင့် (၃) ဖြစ်နေမှာပါ။ သွေးကတိကဝတ် ပြုဖို့အတွက်တော့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေနဲ့ ရှားပါးပစ္စည်းတွေ လိုအပ်လို့ အလုပ်ရှုပ်ပေမဲ့ မွေးကတည်းက အဆင့် (၃) ဖြစ်နေတာကတင် တကယ့်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှပြီ မဟုတ်လား။
ဒါ့အပြင် ဒီဒိုင်နိုဆောရဲ့ အလားအလာနှုန်းက (၅) မှာ ရှိနေတာ ဖြစ်၏။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
အခြေအနေသာ ကောင်းမယ်ဆိုရင် ဒီသတ္တဝါဟာ အဆင့် (၅) အထိ တက်လှမ်းနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။
မေပယ်မြို့မှာ အဆင့် (၃) သားရဲတွေကတင် တန်ဖိုးကြီးနေပြီဆိုတော့ အဆင့် (၅) သားရဲဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းမလဲဆိုတာ လူအတွေတောင် သိနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ဒါ့အပြင် ဒီဒိုင်နိုဆောမှာ ‘မီးတောက်နဂါး’ သွေးလိုင်း ပါနေတာက သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုပြီး မြင့်တက်စေသည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီလောက် အဆင့်နဲ့ အလားအလာရှိတဲ့ သားရဲကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ လင်းကျင်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ ရှောင်ဟော့ကို ခဏထားဦး... လင်းကျင်း အခုထိ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သမျှ သားရဲတွေထဲမှာ ဘယ်သားရဲမှ ဒီမီးကြေးခွံ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။
တကယ်လို့သာ သူ ဒီသားရဲကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပြီး သွေးကတိကဝတ် ပြုနိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့...။
ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းက စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရုံပါပဲ။ ဒီဥက သူ့ဥ မဟုတ်တာကို ထားဦး... ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ ဥဖောက်ဖို့ လိုအပ်ချက်တွေကတင် သူ့ကို နောက်ဆုတ်သွားစေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။
အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်လိုက်ရင် ဒီဥကို ဖောက်ဖို့အတွက် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်လောက် ကုန်ကျပါလိမ့်မည်။ ဒါကလည်း သာမန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မဟုတ်ဘဲ အလတ်စား အဆင့် ရှိရမှာ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်း လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ လစာနဲ့ဆိုရင် မစားမသောက်ဘဲ စုရင်တောင် ဒီလောက်ရဖို့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာလောက် ကြာပါလိမ့်မည်။
ဒါက ဥဖောက်ဖို့အတွက်ပဲ ရှိပါသေးသည်။ သွေးကတိကဝတ် ပြုဖို့နဲ့ အဆင့်မြှင့်ဖို့ လိုအပ်ချက်တွေကတော့ တကယ့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုလိုပါပဲ။
သူ့အနေနဲ့ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာကိုပဲ ဆက်ရေးတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။
လင်းကျင်း အစီရင်ခံစာကို အပြီးသတ်လိုက်၏။ ဒါပေမဲ့ သူက အချက်အလက် အကုန်လုံးကို မရေးဘဲ အခြေခံကျတဲ့ အချက်အလက်တွေကိုပဲ ရွေးချယ် ရေးသားခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နောက်တစ်လုံးကို ဆက်သွားလိုက်၏။ သူ့ရဲ့ အရှိန်က ဝမ်ကျိနဲ့ ဂေါင်ကျန်းတို့ထက် အများကြီး ပိုမြန်နေလေသည်။
“အဆင့် ၁ အဆိပ်တိမ်တိုက် မြွေ၊ မြေဓာတ်နဲ့ သစ်သားဓာတ် နှစ်မျိုးလုံးပါတယ်။ တကယ့်ကို ရှားပါးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အလားအလာက သာမန်ပဲ ဖြစ်တာ နှမြောစရာပဲ။”
“အဆင့် ၁ ရွှေရောင် တူးကန်ငှက်။ ရွှေဓာတ်။ သာမန်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ပျံသန်းနိုင်တာကတော့ အားသာချက်ပေါ့။”
“အဆင့် ၂ သားရေ ဗယ်လိုစီရပ်ပတာ၊ ဒါကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်... မြန်လည်း မြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက်က တော်တော် ရယ်ရတယ်။ သားရေအရေခွံ ရှိတာတဲ့... သူ့ကို တစ်ခုခုက လာကိုက်တာကို စောင့်ပြီးမှ ပြန်တိုက်ခိုက်ရမှာလား။”
“အဆင့် ၁ သံချပ်ကာ ကင်းမြီးကောက်နက်... အဆင့် ၁ ပုတ်သင်ညိုနက်...”
လင်းကျင်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး အကဲဖြတ်ရင်း ရေးမှတ်နေခဲ့ရာ မကြာခင်မှာပဲ ပြတိုက်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ပြီးသား ပုံစံပြောင်းဥ အရေအတွက်က ၁၀ လုံး ပြည့်သွားတော့သည်။
၁၀ လုံး ပြည့်သွားတာနဲ့ တပြိုင်နက် ပြတိုက်ထဲမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတွေ ဖြာကျလာပြီး တိမ်တိုက်တွေ ဝိုင်းရံလာခဲ့၏။ မထင်မရှား လျှပ်စီးလက်သံနဲ့ မိုးခြိမ်းသံတွေကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဒုတိယထပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ သစ်သား ခရုပတ်လှေကား တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ မြူခိုးတွေ ကွယ်ပျောက်သွားတဲ့အခါ အဲဒီ ဒုတိယထပ်မှာ တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာ၏။
လင်းကျင်းဟာ အလိုအလျောက်ပဲ လှေကားအတိုင်း တက်သွားပြီး အဲဒီ တံခါးရှေ့ကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဒီဒုတိယထပ်က တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းပေမဲ့ ကျန်တဲ့နေရာတွေကတော့ မြူခိုးတွေ ဖုံးနေတုန်းပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပုံစံပြောင်းဥ ၁၀ လုံးပဲ မှတ်တမ်းတင်ရသေးလို့ ဖြစ်၏။ ဒါကြောင့် တံခါးတစ်ချပ်တည်းကိုပဲ ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီတံခါးက သတ္တုနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး ထူးခြားတဲ့ ပုံစံတွေ ထွင်းထုထား၏။ တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာကို လင်းကျင်း ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ပြတိုက်က သူ့အပိုင်ပဲ ဖြစ်လို့ အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဘူးလို့ တွေးပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။
တံခါးပွင့်သွားတဲ့အခါ အခန်းကျယ်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဒီအခန်းက တကယ့်ကို ကြီးမားပြီး ဘာမှ မရှိဘဲ ဗလာ ဖြစ်နေသည်။ အထပ်နှစ်ထပ် ပါဝင်ပြီး ပထမထပ်ရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ သစ်သားတံခါးပေါင်း ၂၀ ရှိလေသည်။ တံခါးတိုင်းမှာ နံပါတ် ၁ ကနေ ၂၀ အထိ အစဉ်လိုက် တပ်ထား၏။
လင်းကျင်း ဒီနေရာက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ အရင်တုန်းကလို ဆုလာဘ်တစ်ခုခု ပေးမယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအခန်းကြီးကိုပဲ ပေးလိုက်တာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ လင်းကျင်း သဲလွန်စတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ဒီအခန်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ် ဖြစ်တည်နေသလို ခံစားရပြီး သူ ထိလိုက်တဲ့ နေရာတိုင်းက တကယ့် လက်တွေ့လိုပဲ ခံစားနေရသည်။
“ဒါက တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ”
လင်းကျင်းက ဒီအခန်းရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာ ရောက်နေတာ ဖြစ်၏။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးရဲ့ နောက်ဘက်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ အနားသွားပြီး ‘ပြတိုက်မှူး’လို့ ရေးထားတဲ့ အဲဒီ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်လိုက်၏။ ဆိုင်းဘုတ်ရဲ့ နောက်ကျောမှာတော့ စာတန်းလေးတွေ ရေးထားတာ တွေ့ရသည်။
“ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ်တွေကြောင့် စကြဝဠာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကံပါလာရင်တော့ အရည်အချင်းရှိပြီး ထူးခြားတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေကို ကြိုဆိုနေမှာပါ။ သားရဲဧည့်ခန်းမ...”
လင်းကျင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းက အပ်နဲ့ ထိုးလိုက်သလို စူးခနဲ ဖြစ်သွားတာကြောင့် သူ ဆိုင်းဘုတ်ကို လွှတ်ချလိုက်မိသည်။ လက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ခုခုက ကိုက်လိုက်သလိုမျိုး သွေးတွေ ထွက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။
မျက်နှာ ပျက်သွားတဲ့ လင်းကျင်းဟာ သူ့ကို ကိုက်လိုက်တဲ့ အဲဒီ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်တိုသွားတော့သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်နေသလိုမျိုး သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရ၏။ လင်းကျင်း ချက်ချင်းပဲ အခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ လင်းကျင်း သတိမထားမိလိုက်တာကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ကို သူ့ရဲ့ သွေးတွေ စိမ့်ဝင်သွားတာပါပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အောက်ထပ်က သစ်သားတံခါး သုံးချပ်ဟာ ထူးခြားတဲ့ အလင်းတန်းတွေနဲ့ တောက်ပလာတော့သည်။
သူ အပြင်ကို ထွက်လာလိုက်တာနဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ဝေဝါးသွားပြီး အသင်းချုပ်ရဲ့ အကဲဖြတ်ခန်းမထဲကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့မှာတော့ တပည့်တစ်ယောက်က ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ ရှာနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... အကဲဖြတ်ဆရာလင်း”
လင်းကျင်း ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြန်ထူးလိုက်၏။
“ဒီမှာလေ”
တပည့်ဖြစ်သူက လန့်သွားပြီး စိတ်ပျက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“အကဲဖြတ်ဆရာလင်း... စောစောက ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ ကျွန်တော် ရှာလို့ကို မတွေ့ဘူး”
သူ့ရဲ့ လေသံထဲမှာ အနည်းငယ် အပြစ်တင်တဲ့ ပုံစံ ပါနေလေသည်။
ဒီတပည့်က ဝမ်ကျိရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားမို့ လင်းကျင်းကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စက်ပဲ မေးလိုက်၏။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
တပည့်ဖြစ်သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဥက္ကဋ္ဌက ကျွန်တော့်ကို ညစောင့်ခိုင်းထားပြီး မနက်ဖြန်အတွက် လက်ဆောင်တွေ ပြင်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။ ပြီးတော့ အကဲဖြတ်ဆရာလင်း ဘာများ လိုအပ်တာ ရှိမလဲလို့ ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်”
နောက်ဆုံး စကားကတော့ အလိုက်သင့် ပြောလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ လင်းကျင်းကတော့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံပါဘူး။ သူက ပြောလိုက်၏။
“အေး... ရှိတာပေါ့။ သားရဲအကဲဖြတ်တာက တကယ့်ကို ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်ပဲ။ ငါ့အတွက် ဝိုင်နဲ့ ဟင်းပွဲတချို့ ယူလာပေးစမ်း... ငါ ညစာ မစားရသေးဘူး”
တပည့်ဖြစ်သူကတော့ သူ့ရဲ့ မဆင်မခြင် ပြောမိတဲ့ ပါးစပ်ကိုပဲ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ သူ မတတ်သာဘဲ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ရ၏။ ‘ညစာတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝိုင်အတွက်တော့ အိပ်မက်ပဲ ဆက်မက်နေလိုက်။ ငါ ယူလာပေးရင်တောင် မင်း သောက်ရဲပါ့မလား’ လို့ သူ တွေးနေမိသည်။
တပည့် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းကျင်းဟာ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လက်ရေးလှ ပန်းချီကားတွေ အပါအဝင် လက်ဆောင်ပုံကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါတွေက တပည့်ဖြစ်သူ ယူလာတာ ဖြစ်ရမည်။
“ဒါက ထူးဆန်းလိုက်တာ... သူ စောစောက ငါ့ကို မမြင်လိုက်ဘူးလား”
လင်းကျင်း ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြတိုက်ထဲကို ဝင်တာက သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ပဲ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ဒီမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်လား။ ဒါဆို တပည့်ဖြစ်သူက ဒီမှာ ထိုင်နေတဲ့ သူ့ကို ဘာလို့ မမြင်တာလဲ။
ဒါမှမဟုတ်ရင်...
လင်းကျင်းရဲ့ ရင်တွေ ရုတ်တရက် ခုန်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲမှာ တကယ့် လက်တွေ့လို ခံစားခဲ့ရတာနဲ့ တပည့်ဖြစ်သူက သူ့ကို မမြင်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိသွား၏။
“ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကြီး အထဲကို ရောက်သွားတာလား”
လင်းကျင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ အဲဒီ ဧည့်ခန်းမကြီးက ပြတိုက်ရဲ့ ဆုလာဘ်အသစ် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဘာအတွက် သုံးရမလဲဆိုတာကိုတော့ သူ မသိသေးပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ လူကိုယ်တိုင် အထဲကို ဝင်သွားနိုင်တာက ပိုပြီးတော့တောင် ထူးဆန်းနေပါသေးသည်။