အခန်း (၃၇-၃၈)
Vol. 2 Ch. 37-38
အခန်း (၃၇) - လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဧည့်ခန်းမ
တပည့်ဖြစ်သူက မကျေမနပ်နဲ့ ဟင်းပွဲတချို့ လာချပေးပြီး ထွက်သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းကတော့ တကယ့်ကို ဗိုက်ဆာနေတာကြောင့် ဟင်းတွေ အေးနေတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူက ရှောင်ဟော့ကို ခေါ်လိုက်ပြီး သံအိုးထဲက ဟင်းရည်ကို မီးခဲလေးတွေနဲ့ ပြန်နွှေးခိုင်းလိုက်ကာ ကျန်တဲ့ ဟင်းတွေကိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ စားလိုက်တော့သည်။
သူ ထမင်းစားနေရင်းနဲ့ ကျန်နေတဲ့ ပုံစံပြောင်းဥတွေကို ပြတိုက်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဝမ်ကျိနဲ့ ဂေါင်ကျန်းတို့ရဲ့ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ”
လင်းကျင်းက အစီရင်ခံစာ နှစ်စောင်လုံးကို ပြန်ချထားလိုက်၏။
အစီရင်ခံစာ နှစ်စောင်လုံးက စာသားအထားအသို လှပပေမဲ့ ပါဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကတော့ တကယ့်ကို အသုံးမကျတာ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း အဲဒီလို ပြောရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်လေ။ အစီရင်ခံစာ နှစ်စောင်လုံးက ဥထဲမှာ ဘယ်လို သားရဲမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်းပဲ ခန့်မှန်းထားကြတာ ဖြစ်ပြီး တိတိကျကျ ရေးထားတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်တော့ သူတို့က သားရဲရဲ့ မျိုးစိတ်ကိုတောင် သေချာ မသိဘဲ စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်ပတ် ရေးထားကြတာ ဖြစ်သည်။
သူတို့က သေချာပေါက် မပြောနိုင်တဲ့အပြင် ဒီအစီရင်ခံစာထဲမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အမျိုးမျိုးကိုတောင် ထည့်ရေးထားကြသေး၏။ ဥပမာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းက အင်းဆက်အမျိုးအစား ဖြစ်နိုင်ပြီး ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းက ငှက်အမျိုးအစား ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး သူတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို ထောက်ခံဖို့ သက်သေတွေအများကြီးကိုလည်း ထည့်သွင်းထားကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖတ်တဲ့သူကတော့ ဒီဥတွေက ဘာဥတွေလဲဆိုတာ တိတိကျကျ သိမှာ မဟုတ်ဘဲ ဝေဝေဝါးဝါးပဲ သိသွားမှာ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းရဲ့ တိကျသေချာတဲ့ အစီရင်ခံစာတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ဒီနှစ်စောင်က တကယ့်ကို အဆင့်မရှိပါဘူး။
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းကျင်းက အဲဒီဥ နှစ်လုံးအတွက် နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာ နှစ်စောင်ကို ထပ်ရေးလိုက်သည်။ ဒါတွေကို သူတို့ သုံးမလား မသုံးဘူးလားဆိုတာကတော့ လင်းကျင်း ဂရုမစိုက်ပါဘူး။
လင်းကျင်း ထမင်းစားရင်း အစီရင်ခံစာ ရေးနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ မသိလိုက်တာကတော့ ပြတိုက်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အခန်းကြီးထဲမှာ အပြောင်းအလဲတွေ စတင် ဖြစ်ပေါ်နေတာပါပဲ။
တောက်ပနေတဲ့ သစ်သားတံခါး သုံးချပ်ထဲက နံပါတ် ၅ လို့ တပ်ထားတဲ့ တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက်က...
နဂါးစိမ်းနိုင်ငံ ရဲ့ နဂါးစိမ်းမြို့တော် နန်းတော်ထဲမှာ ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမြောက် မင်းသမီးလေး ဟယ်ချန်း ဟာ နန်းတော်ရဲ့ အမိုးပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး နန်းတော်တံတိုင်း အပြင်ဘက်က တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေကို ကြည့်ရင်း နဂါးစိမ်းမြို့တော်ရဲ့ အပြင်လောကကို တမ်းတနေလေသည်။
သူမရဲ့ ဘေးမှာတော့ သူမရဲ့ သားရဲဖြစ်တဲ့ အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါး ရှိနေ၏။
မင်းသမီးတစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် ဟယ်ချန်းမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိပြီး ဘဝမှာ ဘာကိုမှ ပူပန်စရာ မလိုပါဘူး။ သူမရဲ့ သားရဲကိုတောင် နန်းတွင်း သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာတွေက သေချာ ရွေးချယ်ပေးထားတာ ဖြစ်သည်။
ဒီလိပ်ပြာနဂါးမှာ လိပ်ပြာလို အတောင်ပံတွေ၊ ပုတ်သင်ညိုလို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သွေးလိုင်းတွေ ပါဝင်၏။ ၎င်းဟာ မွေးကတည်းက အဆင့် ၂ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ အလားအလာ ရှိသည်။ မျိုးစိတ်က ရှားပါးလေလေ ပိုင်ရှင်နဲ့ အတူရှိရမဲ့ အချိန်က ပိုပြီး လိုအပ်လေလေပါပဲ။ ဒါမှသာ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို မျှဝေနိုင်ပြီး သားရဲ အဆင့်တက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ ဖြစ်သည်။
နန်းတွင်း သားရဲအကဲဖြတ်ဆရာရဲ့ အဆိုအရတော့ ဒီလိပ်ပြာနဂါးဟာ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် ၅ နှစ်လောက် ထပ်ပြီး လိုအပ်ဦးမှာ ဖြစ်သည်။
ဟယ်ချန်းကတော့ စိတ်မရှည်တော့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ မင်းသား မင်းသမီးတွေ အနေနဲ့ နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ သီးသန့် နေထိုင်ခွင့် ရဖို့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ သားရဲဟာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၃ ရှိရမှာ ဖြစ်လို့ပင်။
“ငါ တကယ်ပဲ ဒီနန်းတော်ထဲကနေ ထွက်ပြေးချင်ပြီ အပြင်လောကကြီးကို သွားကြည့်ချင်တယ်”
ဟယ်ချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“အပြင်မှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေနဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ် ရှောင်သဲ... မင်းကော ဘယ်လို ထင်လဲ”
သူမက သူမရဲ့ သားရဲဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို တကယ့်ကို လှပလွန်းလှ၏။ သူမက အသက်ငယ်သေးပေမဲ့ တကယ့် အလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
စကားမပြောနိုင်တဲ့ သူမရဲ့ သားရဲကတော့ တိတ်တိတ်လေးပဲ နေလေသည်။
“ဘာလဲ မင်းက နန်းတော်ထဲမှာပဲ နေချင်တာလား”
ဟယ်ချန်းက တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေ၏။
“ဘာက ကောင်းလို့လဲ ငါတို့ ဒီမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ မင်း မပျင်းဘူးလား... ငါသာ နန်းတော်က ထွက်ခွင့်ရရင်တော့ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ စားမယ်၊ ခရီးတွေ သွားမယ်၊ စိတ်ဝင်စားစရာ ကိစ္စတွေကို ကြုံတွေ့ရအောင် လုပ်မယ်”
အမိုးအောက်မှာတော့ နန်းတွင်းစောင့်ရဲမက်တွေက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေကြ၏။ မင်းသမီးလေး ဒီလို လုပ်တာက ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တာ သိသာလှသည်။ အထိန်းတော်မလေး တစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်၏။
“မင်းသမီးလေး ညဉ့်နက်နေပါပြီ... ဆင်းလာခဲ့ပါဦးနော် သတိလည်း ထားပါဦး”
“အို... ငါက ဒီအမိုးနဲ့ အကျွမ်းတဝင် ရှိပြီးသားပါ... ဘယ်လိုလုပ် ပြုတ်ကျမှာလဲ”
မင်းသမီးလေးက ဂုဏ်ယူသလို ပြောလိုက်၏။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ လိပ်ပြာနဂါး ဘေးမှာ အလင်းရောင်တွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာတာကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက်ပဲ သားရဲရဲ့ နောက်ဘက်မှာ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မင်းသမီးလေးနဲ့ သူမရဲ့ သားရဲကို စုပ်ယူသွားတော့သည်။
ဒီဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးက ဘာအသံမှ မထွက်ဘဲ ဖြစ်သွားတာကြောင့် အောက်က ရဲမက်တွေနဲ့ အစေခံတွေ ဘာမှ မသိလိုက်ကြပါဘူး။
ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားမှုကြောင့် ဟယ်ချန်း ကြောက်လန့်သွားရ၏။ ကံကောင်းတာက သူမ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်ကျလာခဲ့သည်။ အဆုံးမရှိတဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ သူမရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ၏။
အဲဒီတံခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်မှာတော့ ‘ဧည့်သည်တော် နံပါတ် ၅’ လို့ ရေးထားသည်။
သူမရဲ့ သားရဲက ဘေးမှာ ရှိနေပေမဲ့ ဟယ်ချန်း ကြောက်လန့်နေတုန်းပါပဲ။
ထိတ်လန့်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ မင်းသမီးလေးဟာ မျက်ရည်တောင် ဝဲလာခဲ့သည်။
စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဟယ်ချန်းက သူမရဲ့ သားရဲကို အနားကို ခေါ်လိုက်ပြီး သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို ဖြုတ်ကာ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။
တံခါးနောက်ဘက်မှာတော့ အခန်းမကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။
ဒီနေရာကလည်း ထူးဆန်းနေပေမဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ နေရာထဲကနေ ဘာမိစ္ဆာမှ ထွက်မလာနိုင်တာ သေချာတာကြောင့် ဟယ်ချန်း အထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သစ်သားတံခါးက အလိုအလျောက် ပိတ်သွားတော့၏။
“ဘယ်သူရှိလဲ”
ဟယ်ချန်းက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ကာပြီး ကာကွယ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ သားရဲကလည်း သူမ ဘေးမှာ ပျံသန်းနေ၏။
ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပါဘူး။
သူမ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နံပါတ် ၅ တံခါးကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် အခန်းထဲမှာ သစ်သားတံခါး နှစ်တန်း ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးတိုင်းမှာ နံပါတ်တွေ အသီးသီး ရှိနေ၏။
စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ဟယ်ချန်းက သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာလားလို့ တွေးနေမိသည်။ တော်ဝင်သမီးတော် တစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် သူမကို ဖမ်းချင်တဲ့ လူဆိုးတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲလို့ သူမ ခိုးဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲကအတိုင်း တွေးနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါကို တွေးမိတာနဲ့တင် သူမရဲ့ စိတ်တွေက ပြန်ပြီး လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
“ရှောင်သဲ တကယ်လို့ လူဆိုးတွေ ပေါ်လာရင် မင်း ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်နော်”
ဟယ်ချန်း ပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ဖက်က နံပါတ် ၇ တံခါးက ပွင့်သွားတော့သည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို အပြည့်ဝတ်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် အခန်းထဲကို ဝင်လာ၏။
ဟယ်ချန်း ချက်ချင်းပဲ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာနဲ့ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
အဲဒီလူက စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဟယ်ချန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မင်းသမီးလေးမှာ ရေခဲကျင်းထဲ ကျသွားသလိုမျိုး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားရတော့သည်။ သူမရဲ့ လိပ်ပြာနဂါးတောင် တုန်ရင်နေ၏။
အဲဒီလူရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာတော့ ကျီးကန်းတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်။ အဲဒီကျီးကန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးရောင် ပတ္တမြားတွေလို နီရဲနေ၏။
“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ”
အဲဒီလူက မေးလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဟယ်ချန်းက အလွန် အားနည်းလွန်းတာကြောင့် သူမကော သူမရဲ့ သားရဲပါ သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မရရှိပါဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကို ဖမ်းလာတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။
ကျီးကန်းနက်... ဒီလူကတော့ လူသတ်မှုပေါင်းများစွာကို ကျူးလွန်ထားတဲ့ ထိပ်တန်း လူသတ်သမား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၄ ရှိတဲ့ စွန်ရဲနက် သားရဲနဲ့အတူ သူက နိုင်ငံငယ်လေး တစ်ခုကိုတောင် တစ်ယောက်တည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ဒါက အဆင့် ၄ သားရဲရဲ့ စွမ်းအားပါပဲ။ တချို့ နိုင်ငံတွေမှာဆိုရင် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဆင့် ၄ သားရဲတောင် မရှိကြပါဘူး။
သူ့ပုခုံးပေါ်က ကျီးကန်းကတော့ အဲဒီ စွန်ရဲနက် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို ဒီနေရာကို ဆွဲခေါ်မခံရခင်မှာ ကျီးကန်းနက်ဟာ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေနဲ့အတူ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား ဂူတစ်ခုကို စူးစမ်းနေတာ ဖြစ်သည်။
အဲဒီဂူကတော့ ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ မကုန်ခမ်းခင်က နတ်ဘုရားတွေ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာ ဖြစ်တာကြောင့် တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိလှသည်။ အထဲမှာလည်း အလွန် ကျယ်ဝန်းလှ၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ မရှိတော့တာကြောင့် ဂူထဲက ထောင်ချောက်တွေနဲ့ တားမြစ်ချက်တွေက အစွမ်းမပြတော့ပေမဲ့ ဒီနေရာက တကယ့်ကို အန္တရာယ် များနေတုန်းပါပဲ။ သူတို့အဖွဲ့ဟာ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စူးစမ်းခဲ့တာတောင် အခန်းအနည်းငယ်ကိုပဲ ရောက်သေးပြီး တစ်နေရာလုံးရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မပြည့်သေးပါဘူး။
သူ နားနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့နောက်မှာ အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မမြင်ရတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီကိစ္စက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားစေ၏။ သူ့ရဲ့ အဆင့် ၄ သားရဲတောင် မယှဉ်နိုင်တဲ့ ဒီစွမ်းအားက ဘာများပါလိမ့်။
ဒါကြောင့်ပဲ သူ သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျီးကန်းနက်ကတော့ အန္တရာယ်ကို ဘယ်တော့မှ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါကပဲ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်စေခဲ့တဲ့ စရိုက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက သူ့ထက် သန်မာတဲ့ ရန်သူပေါင်းများစွာဟာ သူ့လက်ထဲမှာပဲ သေဆုံးခဲ့ကြရတာ မဟုတ်လား။
“ဒါ ဘယ်သူတွေရဲ့ လက်ချက်လဲတော့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ကစားတဲ့သူကတော့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာပဲ”
ကျီးကန်းနက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
အခန်း (၃၈) - ဧည့်သည်တော် သုံးဦး
မကြာခင်မှာပဲ ကျီးကန်းနက်ဟာ သူဟာ ဒီအထပ်မှာပဲ နေလို့ရတယ်ဆိုတာကို သတိပြုမိလိုက်၏။ တခြားတံခါးတွေကို သူ ဖွင့်လို့မရသလို ဒုတိယထပ်ကိုလည်း တက်လို့မရပါဘူး။ ခရုပတ်လှေကား ပတ်ပတ်လည်မှာ မမြင်ရတဲ့ စွမ်းအင်အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေတာကြောင့် သူ အနားတောင် ကပ်လို့မရခဲ့ပါဘူး။
ဟယ်ချန်းကတော့ ကျီးကန်းနက်ဆီက ထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတာကြောင့် သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် သူမဟာ ကြောက်စိတ်အပြင် တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခံစားနေရ၏။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာက နဂါးစိမ်းနိုင်ငံရဲ့ နန်းတော်မဟုတ်တာ သေချာနေလို့ပင်။
သူမရဲ့ ဆန္ဒတွေ နောက်ဆုံးတော့ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပါပြီ။ နန်းတော်ဆိုတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲကနေ သူမ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး အပြင်လောကကြီးထဲကို ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒီအခြေအနေက ထူးဆန်းနေပေမဲ့လည်း ဟယ်ချန်းကတော့ အခုချိန်မှာ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ အားကိုးရတော့မယ်ဆိုတာ သိနေလေသည်။
“ဟယ်ချန်း... မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်”
ဟယ်ချန်းက သူမရဲ့ လက်သီးသေးသေးလေးတွေကို ဆုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးလိုက်၏။
အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အဲဒီလူက သူမကို ပြန်ကြည့်လာတာ မြင်တဲ့အခါ ဟယ်ချန်းက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မလည်း ဒီနေရာက ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ရှင်နဲ့တူတူပဲ... ကျွန်မလည်း နံပါတ် ၅ တံခါးကနေ ရောက်လာတာ။ ကျွန်မ ထင်တာတော့ ကျွန်မတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့သူက ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိမှာပဲ။ သူ အခု တစ်နေရာရာကနေ ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမှာ သေချာတယ်”
ဒါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်တဲ့ တခြားသူရဲ့ အာရုံကို လွှဲပြောင်းလိုက်ခြင်းပါပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟယ်ချန်းက တော်ဝင်မိသားစုဝင် ဖြစ်ပြီး နဂါးစိမ်းနိုင်ငံရဲ့ သတ္တမမြောက် မင်းသမီးလေး မဟုတ်လား။ သူမက ခေါင်းမာပြီး ဆိုးနွဲ့တတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းလှ၏။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေထဲမှာဆိုရင် သူမက ဗျူဟာသင်တန်းတွေမှာ အမြဲတမ်း နံပါတ် ၁ ရသူ ဖြစ်သည်။ သူမက အခြေအနေကို အေးအေးဆေးဆေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ သူမအတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုက ဒီနေရာရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ပိုင်ရှင်မဟုတ်ဘဲ သူမရှေ့က အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ အာရုံကို လွှဲလိုက်တာက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပါပဲ။
ဟယ်ချန်း ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ... ကျီးကန်းနက်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ဒီမိန်းကလေးဆီကနေ အဖြေရအောင် နှိပ်စက်မယ့် အစီအစဉ်ကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး နံရံဘက်ကို နောက်ဆုတ်ကာ တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။
‘တကယ့်ကို တော်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ’ လို့ ဟယ်ချန်းက စိတ်ထဲက ချီးကျူးလိုက်မိ၏။ ဒီလို မသေချာတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ စွမ်းအင်ကို ချွေတာပြီး အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်တာက အကောင်းဆုံး ဗျူဟာပါပဲ။
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကွာအဝေးတစ်ခုမှာ ခပ်ခွာခွာ နေကြလေသည်။ သူတို့ ဘာကို စောင့်နေကြမှန်း မသိပေမဲ့ ဒါကပဲ သူတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာ ဖြစ်နေ၏။
ခဏအကြာမှာတော့ အခန်းထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။ ဒုတိယထပ်က တစ်ခုတည်းသော သတ္တုတံခါးက မြည်သံတစ်ခုနဲ့အတူ ပွင့်သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဟယ်ချန်းနဲ့ ကျီးကန်းနက်တို့ရဲ့ အာရုံက အားကောင်းလှတဲ့ ရန်သူလို့ ထင်ရတဲ့ အဲဒီလူဆီကို ချက်ချင်း ရောက်သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းကတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့ အလုပ်တွေကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ တကယ်တော့ အကဲဖြတ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်က အလွန်လွယ်ကူတာကြောင့် အချိန်အများကြီး မကုန်ပါဘူး။ ရေးရတဲ့ အချိန်ကပဲ ပိုကြာနေတာ ဖြစ်၏။
မိနစ် ၃၀ အတွင်းမှာ သူ အားလုံးကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။
အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ ပြတိုက်ရဲ့ ဧည့်ခန်းမထဲကို တစ်ခါ ပြန်ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းက ဒီနေရာက ဘာအတွက်လဲဆိုတာကို သိချင်နေတုန်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ တကယ့်ကို အံ့သြသွားရ၏။ ပထမထပ်မှာ လူတွေ ရောက်နေတာ မဟုတ်လား။
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုကတော့ နောက်ဆုတ်ဖို့ပါပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေသည်။ သားရဲပြတိုက်ထဲမှာ လူတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းက နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။ သူဟာ ပြတိုက်မှူး ဆိုင်းဘုတ်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ရေးထားတဲ့ စာသားတွေကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခြင်း ဖြစ်၏။
“ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ်တွေကြောင့် စကြဝဠာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ကံပါလာရင်တော့ အရည်အချင်းရှိပြီး ထူးခြားတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေကို ကြိုဆိုနေမှာပါ...”
ကံပါလာရင် ဧည့်သည်တော်တွေကို ကြိုဆိုနေမှာ ဟုတ်လား
ဒီနေရာက သားရဲဧည့်ခန်းမပဲ။ ဒါဆို ဒီလူတွေက... ဧည့်သည်တွေပေါ့။
လင်းကျင်း ခဏလောက် ရပ်ပြီး စိတ်ကို ပြန်တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ အောက်ထပ်က လူတွေကို သေချာ ကြည့်လိုက်၏။ တကယ်လို့ ဒီလူတွေက ဧည့်သည်တွေဆိုရင် သူက အိမ်ရှင်ပေါ့။ ဒါက သူ့ရဲ့ နယ်မြေပဲလေ... သူ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။
လင်းကျင်းရဲ့ အတွေးက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပါသည်။ ဒါ့အပြင် ဒီဧည့်ခန်းမက ပြတိုက်ရဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် လင်းကျင်း လက်ရှိမှာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေရပေမဲ့ ထူးခြားတဲ့ အချက်တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာ သေချာပါသည်။
သူက အောက်က လူတွေကို ကြည့်နေသလို အောက်က လူတွေကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေကြ၏။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတာကြောင့် ခန်းမကြီးထဲမှာ အပ်ကျသံတောင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။
ဟယ်ချန်းကတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေ၏။ သူမက အသက်ငယ်ပြီး ပွင့်လင်းတဲ့ စရိုက်ရှိတာကြောင့် သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပထမဆုံး စကားစလိုက်တော့သည်။
“ရှင်က ကျွန်မတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲထားတာလား”
ဒါက ကျီးကန်းနက်လည်း သိချင်နေတဲ့ မေးခွန်းပါပဲ။
‘ပြန်ပေးဆွဲတာ ဟုတ်လား’
လင်းကျင်းရဲ့ ဦးနှောက်က စတင် လည်ပတ်လာခဲ့သည်။ စောစောကပဲ သူ အခြေအနေကို အနည်းငယ် တွေးကြည့်ခဲ့သေး၏။ ‘ဒီလူတွေက သူတို့ဘာသာသူတို့ ရောက်လာတာလား ဒါမှမဟုတ် အပို့ခံရတာလား။ ပြတိုက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်’
ဒီမိန်းကလေး ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ဟာ ဒီကို ‘အပို့ခံရတာ’ ဆိုတာ လင်းကျင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ သူတို့က လင်းကျင်း ပို့လိုက်လို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ ပြတိုက်က ပို့လိုက်လို့ ရောက်လာကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုပဲ ရောက်လာရောက်လာ... ပြတိုက်ရဲ့ အဆိုအရတော့ ဒီလူတွေက သူ့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေပါပဲ။ အိမ်ရှင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ လင်းကျင်းဟာ သူ့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံရမှာ ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် လင်းကျင်းဟာ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဧည့်သည်တော် သုံးဦးစလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်”
‘ငါ တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးတာပဲ မဟုတ်လား’
ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းရဲ့ စကားကြောင့် ဟယ်ချန်းနဲ့ ကျီးကန်းနက်တို့ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာတွေက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပထမထပ်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ သားရဲတွေပဲ ရှိနေလို့ပင်။ တတိယမြောက်လူက ဘယ်မှာလဲ။
ကျီးကန်းနက်က တစ်ခုခုကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသလို ဟယ်ချန်းကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်လန့်သွားရ၏။ သူမ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။
“ရှင်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒီမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာကို သုံးယောက်လို့ ဘာလို့ ပြောတာလဲ။ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ အမည်းရောင် မြူခိုးတွေလို ဖြစ်နေရတာလဲ”
လင်းကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ‘မင်းကမှ ထူးဆန်းတာပါ။ ဒီအောက်မှာ သုံးယောက် ရှိတာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မျက်နှာမှာလည်း ဘာမှ မရှိပါဘူး’
ဒီလို တွေးပြီး လင်းကျင်း သူ့မျက်နှာကို သူ ပြန်စမ်းကြည့်လိုက်၏။
ဘာမှ မရှိတာ သေချာပါသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရရင် သူမက နောက်နေတဲ့ ပုံစံလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီနောက်မှာတော့ လင်းကျင်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ... ထူးထူးခြားခြား ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ အထာကျကျ နေနေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူအပြင် တတိယမြောက် လူတစ်ယောက်က အဝေးတစ်နေရာမှာ ရပ်နေတာ ဖြစ်၏။ အဲဒီလူရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာတော့ ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင် ရှိနေသည်။
ပြီးတော့ လင်းကျင်းက ‘ဧည့်သည်တော် သုံးဦး’ လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ တုံ့ပြန်မှု အရှိဆုံးနဲ့ အံ့သြဆုံး ဖြစ်နေတာကလည်း အဲဒီ တတိယမြောက် လူပဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားသလိုမျိုး သူ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေကို အဖြေပေးဖို့အတွက်လား မသိပါဘူး... အောက်က သားရဲ သုံးကောင်ဆီကနေ အလင်းတန်း သုံးခု ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့ပြီး လင်းကျင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် နမူနာပုံစံ သုံးခု ပေါ်လာတော့သည်။
ဒါကတော့ အဲဒီ သားရဲ သုံးကောင်ရဲ့ အသေးစိတ် အကဲဖြတ်ချက် ရလဒ်တွေပါပဲ။
သားရဲတွေ ပြတိုက်ထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ကို ထိစရာ မလိုဘဲ ပြတိုက်က အလိုအလျောက် မှတ်တမ်းတင်နိုင်တာ သိသာလှသည်။ ဘယ်သူမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အောက်က လူသုံးယောက်ကတော့ ဒီဖြစ်စဉ်ကို မသိကြပါဘူး။
ဒါကြောင့် လင်းကျင်းက ‘ဧည့်သည်’ တွေ အနေနဲ့ ဒီလူတွေဟာ ပြတိုက်ထဲမှာ လုပ်ပိုင်ခွင့် အလွန် နည်းပါးတယ်လို့ ယူဆလိုက်သည်။
ဒီကို ကူးပြောင်းလာတဲ့ လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ လင်းကျင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက ဒီကမ္ဘာက လူတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး မြင့်မားတာ ဖြစ်၏။ ဥပမာအားဖြင့် သူက ဒီ ‘ဧည့်သည်တော် ကန့်သတ်ချက်’ ဆိုတာကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။
လက်ရှိ အချက်အလက်တွေအရ ဧည့်သည်တွေဟာ ပြတိုက်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေကို မမြင်နိုင်ကြပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းသမီးလေး ပြောပုံအရ လင်းကျင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ အမည်းရောင် မြူခိုးတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတော့ သူတို့က လင်းကျင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုလည်း မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
လင်းကျင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒါဆိုရင်တော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အံ့သြနေပါစေ၊ ဒါမှမဟုတ် ပျော်နေပါစေ ဘယ်သူမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
အခု မှတ်တမ်းတင်လိုက်တဲ့ သားရဲ သုံးကောင်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ရအောင်... အိုး... တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ဘယ်တစ်ကောင်မှ သာမန် မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ အားလုံးက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သွေးလိုင်းတွေ ပါဝင်တဲ့ ရှားပါး မျိုးစိတ်တွေ ဖြစ်ကြသည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းကျင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ သူက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး စတင် ပြောလိုက်တော့သည်...။
“အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါး။ အဆင့် ၂ ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အလားအလာကတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားပါတယ်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် အဆင့် ၅ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၆ အထိတောင် တက်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေမှာတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ သုံးကောင်ထဲမှာ အားအနည်းဆုံးပေါ့”
“စွန်ရဲနက်ကတော့ တော်တော်လေး စွမ်းအားကြီးပါတယ်။ အခု အဆင့် ၄ ရှိနေပြီး သုံးကောင်ထဲမှာ အသန်မာဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက သူ့ရဲ့ အလားအလာနှုန်းက လိပ်ပြာနဂါးထက် နိမ့်နေတာပဲ”
“နောက်ပြီးတော့ ပုတ်သင်ညို... အဆင့် ၃ ပေါ့။ သာမန်ပဲလို့ ပြောလို့ ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ကတော့ အံ့သြစရာပဲ။ သူကိုယ်တိုင်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မမြင်ရအောင် လုပ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကိုပါ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ...”
သူ့မှာ အသာစီး ရနေတယ်ဆိုတာ သိသွားတဲ့နောက်မှာတော့ လင်းကျင်း စိုးရိမ်မနေတော့ပါဘူး။ အခုဆိုရင် သူဟာ ဒီဧည့်ခန်းမရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို အနည်းနဲ့အများ နားလည်သွားပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒါဟာ ရှားပါး သတ္တဝါတွေရဲ့ မှတ်တမ်းကို တိုးပွားစေဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာ ဖြစ်၏။
ဒါ့အပြင် ဒီဧည့်ခန်းမက ဒါတင်ပဲ အသုံးဝင်တာ မဟုတ်တာလည်း သေချာပါသည်။
လင်းကျင်းက သူ့ရဲ့ ‘သြဇာ’ ကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ဒီသားရဲ သုံးကောင်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက် ရလဒ်တွေကို တမင်တကာ ဖတ်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒီဧည့်သည် သုံးဦးဟာ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လင်းကျင်း သိနေလေသည်။