အခန်း (၃၉-၄၀)

​အခန်း (၃၉) - ငါ့ကို ‘ပြတိုက်မှူး’ လို့ ခေါ်ပါ

​ဒီလူသုံးယောက်ဟာ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျွမ်းကျင်လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် လင်းကျင်းဟာ ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် နိမ့်ကျနေတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ဟာ လင်းကျင်းရဲ့ ပြတိုက်ထဲမှာ ရောက်နေကြပြီး သတိကြီးစွာနဲ့ ကြောက်လန့်နေကြရသည်။ အထူးသဖြင့် လင်းကျင်းက သူတို့ရဲ့ သားရဲတွေအကြောင်းကို အသေးစိတ် ရေရေလည်လည် ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ဟာ သရဲသရဲ မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး မျက်နှာပျက်သွားကြတော့သည်။

​အောက်ထပ်က တံခါး ၂၀ ကို ကြည့်ရင်း လင်းကျင်း သိလိုက်ရတာကတော့ ပြတိုက်က ဒီဧည့်ခန်းမကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကတည်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူ ၂၀ ကို သူ့ရဲ့ ဧည့်သည်အဖြစ် ‘ဖိတ်ခေါ်’ လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။

​တကယ်လို့ ဒီဧည့်သည်တွေ လာတိုင်းမှာ ရှားပါးသားရဲတွေရဲ့ အမွှေးအမျှင်၊ သွေးနမူနာ ဒါမှမဟုတ် တခြား အစိတ်အပိုင်းတွေကို ယူလာပေးမယ်ဆိုရင် ပြတိုက်ထဲက ရှားပါးသားရဲ မှတ်တမ်းတွေ တိုးပွားလာမှာ ဖြစ်၏။

​အရင်တုန်းက ရှားပါးသားရဲ ၁၀ ကောင် မှတ်တမ်းတင်နိုင်တုန်းက ပြတိုက်က လင်းကျင်းကို ‘သားရဲစွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းခြင်း အပိုင်း ၁’ ကို ဆုပေးခဲ့သည်။ အပိုင်း ၂ ကို ရဖို့အတွက်တော့ အနည်းဆုံး ရှားပါးသားရဲ ၅၀ မှတ်တမ်းတင်ရမယ်ဆိုတာ လင်းကျင်း သိထား၏။

​အင်အားနည်းပြီး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတဲ့ လင်းကျင်းအတွက် မြေပုံမြို့လို နေရာလေးမှာတင် ရှားပါးသားရဲ ၅၀ ရှာဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

​အခုထိတောင် သူ မှတ်တမ်းတင်နိုင်တာက ၂၀ တောင် မပြည့်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဧည့်ခန်းမ ရှိလာပြီဆိုရင်တော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။

​ဒီလူတွေက နိုင်ငံအနှံ့က ဒါမှမဟုတ် ပြည်ပကတောင် ရောက်လာနိုင်ကြသည်။ သူတို့ ကြုံတွေ့ဖူးတဲ့ ရှားပါးသားရဲ အရေအတွက်က လင်းကျင်းထက် အများကြီး ပိုများမှာ သေချာသည်။ လင်းကျင်း အနေနဲ့ သူတို့ကို အရင်ဆုံး ‘ခြောက်လှန့်’ ထားပြီးမှ အကျိုးအမြတ်တချို့ ပေးလိုက်ရင်တော့... တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေဖြစ်ဖြစ်၊ ကမ္ဘာကျော် ပညာရှင်တွေဖြစ်ဖြစ် သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လာကြမှာ ဖြစ်၏။

​ဒီလို တွေးလိုက်တာနဲ့တင် လင်းကျင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ ပြုံးပန်းတွေ ဝေသွားတော့သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ပြတိုက်က မြူခိုးတွေနဲ့ ဖုံးထားတယ်ဆိုတာ သိနေတာကြောင့် လင်းကျင်းဟာ အားရပါးရကြီးကို ပြုံးနေမိသည်။

​သူက သားရဲတွေရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို ပြောပြပြီးတဲ့နောက် ဟယ်ချန်း၊ ကျီးကန်းနက်နဲ့ မမြင်ရတဲ့ တတိယမြောက်လူတို့ဟာ ဆွံ့အသွားကြ၏။

​ဟယ်ချန်းကတော့ ငယ်သေးတာကြောင့် သူမ ခံစားရသမျှ မျက်နှာမှာ ပေါ်နေတာက သဘာဝကျပေမဲ့ ကျီးကန်းနက်ကတော့ မတူပါဘူး။ သူက နိုင်ငံတစ်ခုကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ ဝါရင့်လူသတ်သမား ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ သူလည်း ထိတ်လန့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပါဘူး။

​အကြောင်းရင်းကတော့ သူဟာ သူ့ရဲ့ စွန်ရဲနက်အပေါ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ‘ကောင်းချီး’ တစ်ခု ပေးထားလို့ပင်။ ဘယ်လို သားရဲအကဲဖြတ် နည်းစနစ်နဲ့ပဲ ကြည့်ကြည့် သူ့ရဲ့ သားရဲက ဘာလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်သလို သာမန်မျက်စိနဲ့လည်း မခွဲခြားနိုင်ပါဘူး။

​ဒါပေမဲ့ ဒုတိယထပ်က အဲဒီလူကတော့ သူ့ရဲ့ စွန်ရဲနက်အကြောင်းကို အလွယ်တကူပဲ ဖော်ပြလိုက်သည်။ ဒါဟာ ကျီးကန်းနက်အတွက် လူပုံအလယ်မှာ အဝတ်အစား အချွတ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားရစေ၏။

​ဒါက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာရင် ဒေါသထွက်တတ်ပြီး ဒေါသထွက်လာရင်တော့ သတ်ဖြတ်တတ်တာ သူ့ရဲ့ စရိုက်ပင်။

​“ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ လုပ်နေတာ တော်သင့်ပြီ။ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်သလို မင်းက ဘယ်သူ့ကို လာကစားနေတာလဲဆိုတာလည်း မင်း မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း မနှောင့်ယှက်သင့်တဲ့သူကို နှောင့်ယှက်မိရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ အခုပဲ သိအောင် လုပ်ပေးမယ်” လို့ ကျီးကန်းနက်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

​သူ ချက်ချင်းပဲ ဂါထာတစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးပေါ်က စွန်ရဲနက် ပျံတက်သွားတော့သည်။ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တွေက သားရဲရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝန်းရံလာပြီး ကြီးမားတဲ့ အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ခဏချင်းမှာပဲ အဆင့် ၄ ရှိတဲ့ စွန်ရဲနက်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

​အမှောင်ဓာတ်... ဒါက စွန်ရဲနက်ရဲ့ ဓာတ်ခံပင်။

​ဒီလို ဓာတ်ခံမျိုးက တကယ့်ကို ရှားပါးလှပြီး သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

​ကျီးကန်းနက်ဟာ သူ့ရဲ့ သားရဲအပေါ်မှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ ဒီယုံကြည်မှုက ရေတွက်လို့မရတဲ့ တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သွေးလိုင်းပါ အဆင့် ၄ သားရဲ ဖြစ်နေတာကြောင့်ပင်။

​“သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်း!”

​ကျီးကန်းနက်က ဒုတိယထပ်က လင်းကျင်းကို ညွှန်ပြလိုက်တဲ့အခါ စွန်ရဲနက်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ပြီး သေမင်းတမန် တစ်ယောက်လို သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ဆီကို ပျံသန်းသွားတော့သည်။

​ဟယ်ချန်းကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ထိုင်ချလိုက်မိ၏။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းပါစေ အဆင့် ၄ သားရဲနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာတော့ တကယ့်ကို ကြောက်လန့်နေမိသည်။

​လင်းကျင်းလည်း ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူ့မှာ ‘သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ အဆင့် ၁ ရှိပေမဲ့ ဒါက အဆင့် ၃ နဲ့ အောက်ကိုပဲ အစွမ်းပြတာ ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၄ သားရဲကိုတော့ သူ ဘာမှ လုပ်လို့ မရပါဘူး။

​ဒါကြောင့် သူလည်း တကယ့်ကို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေရသည်။

​ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့လက်ထဲက ‘ပြတိုက်မှူး’ (Curator) လို့ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကနေ ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ အဲဒီလှိုင်းက ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ ပျံသန်းလာတဲ့ စွန်ရဲနက်ဟာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျကာ လင်းကျင်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်သွားတော့သည်။

​ကျီးကန်းနက်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ရက်စက်တဲ့ အမူအရာတွေ တောင့်တင်းသွား၏။ သူက ဒုတိယထပ်ကို လက်ညှိုးညွှန်ထားတုန်းပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် သူ ဘာကိုမှ မတွေးနိုင်တော့ပါဘူး။

​ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ

​သူ့ရဲ့ စွန်ရဲနက်က တကယ့်ကို မာန်မာနကြီးတဲ့ သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ကျီးကန်းနက်တောင်မှ သူ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရပြီး တန်းတူလို သဘောထားရခြင်း ဖြစ်၏။ တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ လေသံက အနည်းငယ် မာသွားမယ်ဆိုရင် စွန်ရဲနက်က ဒေါသထွက်တတ်တာကြောင့် ကျီးကန်းနက်ကပဲ သူ့ရဲ့ သားရဲလားလို့တောင် ထင်မှတ်ရသည်။

​ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီလောက် မာန်ကြီးတဲ့ စွန်ရဲနက်ဟာ လူတစ်ယောက်လို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရိုရိုသေသေ ဒူးထောက်နေလေသည်။

​သူ့ရဲ့ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ကြောက်စိတ်တွေနဲ့အတူ အသိတရားတွေ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျီးကန်းနက်ရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးတွေ စိုရွှဲလာတော့၏။

​လင်းကျင်းလည်း အေးစက်စက် ချွေးတွေ ထွက်နေရသည်။ အဆင့် ၄ သားရဲက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါသည်လေ။ တကယ်လို့သာ သူ့ထက် သတ္တိနည်းတဲ့သူဆိုရင် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လဲကျသွားလောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက အခြေအနေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီး ပြတိုက်မှူး ဆိုင်းဘုတ်က ဒီစွန်ရဲနက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

​လင်းကျင်း ဆိုင်းဘုတ်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက အသံကို နှိမ့်ပြီး ကျီးကန်းနက်ကို မေးလိုက်၏။

​“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”

​သူ့ရဲ့ လေသံထဲမှာ လှောင်ပြောင်မှုနဲ့ ဒေါသတွေ ရောယှက်နေလေသည်။

​“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်...” ကျီးကန်းနက်ရဲ့ လက်တွေ တုန်ရင်နေပြီး စကားတွေ ထစ်နေတော့သည်။ သူ့ရဲ့ သားရဲက အဆင့် ၄ ဖြစ်နေတာကြောင့်ရယ်၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သေမင်းတမန်အဖြစ် နာမည်ကြီးနေတာကြောင့်ရယ် လူတွေက သူ့ကို ကြောက်ကြပေမဲ့ အခုတော့ သူကိုယ်တိုင် ကြောက်လန့်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ထက် ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေသူတွေက သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဘယ်လောက်တောင် သိမ်ငယ်အောင် လုပ်နိုင်လဲဆိုတာ သူ အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။

​ကျီးကန်းနက် သိလိုက်ရတာကတော့ သူ လူမှားပြီး ရန်စမိပြီ ဆိုတာပါပဲ။ ဒုတိယထပ်က အဲဒီလူက သူ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး သန်မာနေလေသည်။

​ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေ၊ မာန်မာနတွေနဲ့ ရန်လိုမှုတွေဟာ ရေအေးနဲ့ အပက်ခံလိုက်ရသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ရူးသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။ သူ့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာနိုင်တဲ့ ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟာ ဘယ်လောက် ထူးခြားမလဲဆိုတာ သူ သိထားသင့်ပေမဲ့ ကျီးကန်းနက်ကတော့ သူ့ရဲ့ သားရဲနဲ့ စိန်ခေါ်နိုင်မယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

​အခု ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဒါက တကယ့်ကို မိုက်မဲတဲ့ အတွေးပါပဲ။

​ကျီးကန်းနက် မသေချင်ပါဘူး။ သူက လူပေါင်းများစွာကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်ပေမဲ့ သေရမှာကိုတော့ တကယ့်ကို ကြောက်တတ်သည်။ အိမ်ရှင်ရဲ့ ဒေါသကို ပြေလျော့အောင် လုပ်ဖို့က အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ပထမဦးစားပေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

​ဘာမှ ပြန်မခုခံတော့ဘဲ စောစောက မာန်တက်နေတဲ့ ကျီးကန်းနက်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်တဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်တော့သည်။

​“ကျွန်တော် နောက်နေတာပါ။ အတည်မယူပါနဲ့နော်”

​ဖူး!

​ဟယ်ချန်းကတော့ မထိန်းနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်မိသွားတော့သည်။

​လင်းကျင်းကတော့ သူ့ကို တကယ် ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ ဧည့်သည်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ချည်နှောင်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိလို့ပင်။ သူက လက်ထဲက ပြတိုက်မှူး ဆိုင်းဘုတ်ကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ သားရဲတွေကိုပဲ ဖိနှိပ်နိုင်တာ ဖြစ်သည်။

​လင်းကျင်း ခံစားမိတာကတော့ ဒီပြတိုက်မှူး ဆိုင်းဘုတ်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ‘သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ စွမ်းရည် ပါဝင်နေတာ ဖြစ်ရမည်။

​“ကောင်းပြီ... နောက်တစ်ကြိမ်တော့ ဒီလိုမျိုး မတွေ့ချင်တော့ဘူး”

​လင်းကျင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဘေးမဲ့ပေးခံလိုက်ရသလိုမျိုး ကျီးကန်းနက်ဟာ ပြန်ထလာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ မာန်မာနတွေ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ စွန်ရဲနက်ကလည်း ကျီးကန်းပုံစံ ပြန်ပြောင်းသွားပြီး ကျီးကန်းနက်ရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ လိမ်လိမ်မာမာပဲ ပြန်ထိုင်နေလေသည်။

​“အခု အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြောကြရအောင်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဧည့်သည်တော် သုံးဦးကို ‘သားရဲပြတိုက်’ ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားတို့ သားရဲတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်တာ မှန်သမျှကို မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ မှတ်ထားရမှာက ‘သားရဲတွေအကြောင်း’ ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာမဆို မေးနိုင်ပြီး ကျွန်တော် ဖြေပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခမဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မေးခွန်းတစ်ခုစီအတွက် ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ရှားပါးသားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ အမွှေးအမျှင် ဒါမှမဟုတ် သွေးနမူနာ ပေးရပါလိမ့်မယ်။ အခု မေးခွန်းတွေ စတင် မေးမြန်းနိုင်ပါပြီ” လို့ လင်းကျင်းက ခန့်ခန့်ညားညား ပြောလိုက်သည်။

​ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

​လင်းကျင်းက သူတို့ကို အလောမတိုက်ဘဲ တိတ်တိတ်လေး စောင့်နေလိုက်သည်။

​ဟယ်ချန်းက သူမရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေနဲ့ ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ လက်ကလေး ထောင်လိုက်၏။

​“ဘာမေးချင်လို့လဲ” လင်းကျင်းက သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

​ဟယ်ချန်းက သူမရဲ့ သားရဲကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး အမွှေးတစ်ပင်ကို နှုတ်ယူလိုက်၏။ “ကျွန်မရဲ့ သားရဲကို အမြန်ဆုံး အချိန်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုမျိုး အဆင့်တက်အောင် လုပ်လို့ရမလဲဆိုတာ မေးပါရစေ”

​ဒီမေးခွန်းက လင်းကျင်းအတွက် မခက်ခဲပါဘူး။ ဒီလိပ်ပြာနဂါးကို အဆင့်တက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ၄ မျိုးထက်မက ရှိနေသည်။ လင်းကျင်းက အလွယ်ဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ပြီး စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးကာ သူမဆီကို ပစ်ပေးလိုက်၏။

​ဟယ်ချန်းက စာရွက်ကို ကောက်ယူပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ ဒီအကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ သူမ သိသာလှသည်။

​ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျီးကန်းနက်ကလည်း သိချင်စိတ်နဲ့ အစီရင်ခံစာထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲဆိုတာကို လည်ပင်းရှည်ပြီး ချောင်းကြည့်နေမိသည်။ ကံဆိုးတာက သူ ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးလေးရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်ရတာနဲ့တင် ဒီအစီရင်ခံစာဟာ သူမအတွက် တကယ့် အဆင့်တက်နည်းကို ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။

​ကြောက်စိတ်တွေအပြင် ကျီးကန်းနက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း သိချင်စိတ်တွေ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

​“ကျွန်မမှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်” ဟယ်ချန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ သူမရဲ့ လည်ပင်းက ဆွဲကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ အဲဒီဆွဲကြိုးမှာတော့ သက်တံရောင် ကြေးခွံတစ်ခု ချိတ်ထား၏။

​ဒီကြေးခွံက ရှားပါးသားရဲတစ်ကောင်ဆီက လာတာ သိသာလှသည်။

​သူမက ဒါကို လင်းကျင်းဆီ ပစ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ လင်းကျင်းက သူမ ဒီကြေးခွံအကြောင်း မေးမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဟယ်ချန်းကတော့ တခြား မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်၏။

​“ဆရာ... ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရမလား... ရှင်က ဘယ်သူလဲ”

​ဒီမေးခွန်းက စည်းမျဉ်းနဲ့တော့ နည်းနည်း လွဲနေပါသည်။ လင်းကျင်းက သားရဲမှ မဟုတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ သေချာ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် သူ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

​“မင်း ငါ့ကို ‘ပြတိုက်မှူး’ လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်!”

​အခန်း (၄၀) - စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဧည့်သည်တော်များ

​လင်းကျင်းဟာ သူ့ရဲ့ နာမည်အရင်းကို ထုတ်မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ သိထား၏။ လက်ရှိ သူ့ရဲ့ သိမ်ငယ်တဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် အထောက်အထား ပေါ်သွားတာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ဘေးဒုက္ခ ခေါ်ယူသလို ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

​ဒါပေမဲ့ ခေါ်ဝေါ်ဖို့ နာမည်တစ်ခုတော့ လိုအပ်သည် မဟုတ်လား။ သူ့လက်ထဲက ပြတိုက်မှူး ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရင်း လင်းကျင်းဟာ ဒီနေ့ကစပြီး ဧည့်ခန်းမထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ‘ပြတိုက်မှူး’ (Curator) လို့ပဲ ခေါ်ဝေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

​သားရဲပြတိုက်ရဲ့ ပြတိုက်မှူးပေါ့။

​ဟယ်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျေနပ်စွာနဲ့ နောက်ဆုတ်သွား၏။ လင်းကျင်းက သက်တံရောင် ကြေးခွံကို အပေါ်ကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီကြေးခွံဟာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြတိုက်ထဲမှာ မှတ်တမ်းဝင်သွားတော့သည်။

​“ဟင်းလင်းပြင်သားရဲ (Rift Beast)၊ တေးသွားကျောက်စိမ်းနဂါး (Symphony Jade Dragon)!”

“မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်သားရဲ ၁/၁၀။”

​ကြီးမားလှတဲ့ သားရဲရဲ့ ပုံစံတူ နမူနာကြီး ပေါ်လာတဲ့အခါ လင်းကျင်းဟာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။ ဒီဧရာမ သတ္တဝါကြီးရဲ့ အရွယ်အစားဟာ လင်းကျင်း တစ်သက်မှာ မြင်ဖူးသမျှ သားရဲတွေထဲမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်နေတာ သေချာပါသည်။ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမြင့်က အနည်းဆုံး သုံးပေလောက် ရှိပြီး အနံကတော့ လူကြီးနှစ်ယောက် ဖက်စာလောက် ရှိလေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အရောင်စုံ ကြေးခွံတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခေါင်းပေါ်မှာ ဦးချိုနှစ်ခုနဲ့ ခြေလက်တွေမှာ ခြေသည်း လေးခုစီ ပါရှိ၏။

​လင်းကျင်း ကျောက်စာတိုင်က ဖော်ပြချက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီသတ္တဝါဟာ မွေးကတည်းက အဆင့် ၃ ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၆ အထိ တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိလေသည်။

​လင်းကျင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှားပါးသတ္တဝါတွေနဲ့ အမျိုးအစားတွေ တကယ့်ကို များပြားလှသည်။ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာ ဖြစ်ပြီး အဲဒါတွေကိုသာ ပြတိုက်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်မယ်ဆိုရင် လင်းကျင်းဟာ ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ရဦးမှာ သေချာပါသည်။

​ပြတိုက်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်အရ ဒီတေးသွားကျောက်စိမ်းနဂါးကို ‘ဟင်းလင်းပြင်သားရဲ’ လို့ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဟင်းလင်းပြင်သားရဲဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း လင်းကျင်း မသိသေးပေမဲ့ ရှားပါးသားရဲတွေ ဒါမှမဟုတ် ပုံစံပြောင်းဥတွေထက်တော့ ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတာ သေချာပါသည်။

​တကယ်လို့ သူသာ ဆုလာဘ် ရနိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရဦးမလဲ။

​ဒီလို တွေးလိုက်တာနဲ့တင် လင်းကျင်းဟာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ လက်ဝါးချင်း ပွတ်နေမိတော့သည်။

​လင်းကျင်း စိတ်ကို ပြန်ထိန်းပြီး လူသုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ဧည့်သည်တော် ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဒီဧည့်သည်တွေဟာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သားရဲတွေရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ဖော်ပြချက်တွေကို မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူ အခုမှ သေချာသွားတော့သည်။ မဟုတ်ရင်တော့ လေထဲမှာ ပျံနေတဲ့ ဧရာမ သားရဲကြီးကို မြင်ပြီး ဒီလောက် အေးဆေးနေကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

​လင်းကျင်း လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သားရဲနမူနာကို ပြတိုက်ထဲ သိမ်းလိုက်ကာ မေးလိုက်၏။

“ကျန်တဲ့သူတွေကော... တစ်ခုခု မေးချင်တာ ရှိသေးလား”

​ကျီးကန်းနက်က တွန့်ဆုတ်နေတုန်းမှာပဲ ဘာမှမရှိတဲ့ လေဟာနယ်ထဲကနေ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

​ဒီလူဟာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကြေးခွံသံချပ်ကာကို ဝတ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာတော့ ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင် ရှိနေ၏။

​ကျီးကန်းနက်ဟာ အဲဒီလူကို မြင်တာနဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားရသည်။

​“သူဖြစ်နေတာကိုး... ဝိညာဉ်သူခိုး ကျန်စီချီ (Jiang Ziqi)” ကျီးကန်းနက်က ဒီလူ့အကြောင်းကို အရင်က ကြားဖူးတာ သိသာလှသည်။

​ကျန်စီချီက ရှေ့ကို တိုးလာပြီး အရိုအသေပေးကာ ရိုရိုသေသေ ပြောလိုက်၏။

“ပြတိုက်မှူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ သားရဲမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါကို ဘယ်လို ကုရမလဲဆိုတာ သိချင်ပါတယ်”

​လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “တကယ်လို့ မင်းက အဲဒီသားရဲရဲ့ အမွှေး၊ ကြေးခွံ ဒါမှမဟုတ် သွေးနမူနာ ပေးနိုင်ရင်တော့ ငါ မင်းကို ဖြေပေးနိုင်တယ်”

​ကျန်စီချီရဲ့ ကိုယ်လေး တုန်သွားတာကို လင်းကျင်း မြင်လိုက်ရသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဒီနေ့တော့ ယူမလာခဲ့ဘူး။ ဆရာ့ဆီက လမ်းညွှန်မှု ခံယူဖို့ ဘယ်တော့လောက် ပြန်လာလို့ ရမလဲဆိုတာ သိပါရစေ”

​“အင်း...” လင်းကျင်း ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမလဲ တွေးနေတုန်းမှာပဲ လက်ထဲက ဆိုင်းဘုတ်က တုန်ခါလာခဲ့သည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နောက်ထပ် စာတန်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

​“ဧည့်ခန်းမကို ၇ ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် ဖွင့်လှစ်သည်။ ဧည့်သည်တော်များသည် သူတို့၏ ဧည့်သည်တော် ဆိုင်းဘုတ်များဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်သည်။”

​‘အဖြေက ရှိပြီးသားပဲ’

​လင်းကျင်းက အဲဒီဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ပြလိုက်တဲ့အခါ ကျန်စီချီဟာ ကျေနပ်စွာနဲ့ နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။ ဧည့်သည်တွေ ဝင်လာတုန်းက တံခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ နံပါတ်ပါတဲ့ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေးတွေ ရှိကြသည်။ သူ့ရဲ့ နံပါတ်က ၆ ဖြစ်၏။

​ဟယ်ချန်းက နံပါတ် ၅ ကို ကိုင်ထားပြီး ကျီးကန်းနက်ကတော့ နံပါတ် ၇ ကို ကိုင်ထားသည်။

​“နောက်ထပ် မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား” လင်းကျင်းက ရှားပါးမျိုးစိတ်တွေကို ပိုပြီး မှတ်တမ်းတင်ချင်တာကြောင့် ကြင်နာစွာနဲ့ မေးလိုက်၏။

​ကျီးကန်းနက်က တွန့်ဆုတ်နေပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ မအောင့်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူက စွန်ရဲနက်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးတဲ့နောက် အမွှေးတစ်ပင်ကို နှုတ်ယူကာ ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ရိုရိုသေသေ မေးလိုက်၏။

“ပြတိုက်မှူး ဆရာကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ စွန်ရဲနက်ကို အဆင့်တက်အောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိပါသလား”

​ကျီးကန်းနက်ဟာ သူ့ရဲ့ သားရဲကို အဆင့်တက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အလိုရှိနေလဲဆိုတာ သိသာလှသည်။ အဆင့်မြင့် သားရဲတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ သူက တခြားသူတွေထက် ပိုသိသည်။ သူ့မှာ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိ၏။ သူ့ရဲ့ အဆင့် ၄ သားရဲက ရန်သူအများစုကို နှိမ်နင်းနိုင်ပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်က အသန်မာဆုံး သားရဲတွေက အဆင့် ၄ တင် မဟုတ်ပါဘူး။

​တကယ်လို့သာ သူ့ရဲ့ စွန်ရဲနက်ကို အဆင့် ၅ အထိ မြှင့်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျီးကန်းနက် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

​ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျီးကန်းနက်ဟာ ပညာရှင်တွေဆီမှာ လမ်းညွှန်မှု ခံယူခဲ့သလို နည်းလမ်းပေါင်းစုံကိုလည်း ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့သားရဲကို အဆင့်တက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကပဲ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဒီပြတိုက်မှူးက တကယ့်ကို စွမ်းအားကြီးပြီး သူ့ရဲ့ စွန်ရဲနက်ကိုတောင် အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်တာကြောင့် ဒီလူကသာ သူ့အတွက် အဖြေပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်နေမိသည်။

​လင်းကျင်းက စွန်ရဲနက်ရဲ့ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ပြီးပါပြီ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သားရဲကို အဆင့်တက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အားလုံးက တကယ့်ကို ခက်ခဲလှသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စွန်ရဲနက်ရဲ့ အလားအလာက နိမ့်နေတဲ့အပြင် သူက အဆင့် ၄ တောင် ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား။ ပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ သတ္တဝါကို ထပ်ပြီး အဆင့်မြှင့်ဖို့က အဆင့်နိမ့် သားရဲတွေကို မြှင့်တာထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲပါသည်။

​လင်းကျင်းမှာ အဖြေရှိပေမဲ့ သူ အခုချက်ချင်း မပေးသေးပါဘူး။

​ဒီလူရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ လင်းကျင်းက စိတ်ထဲကနေ မှတ်ထားတုန်းပါပဲ။ ဒါကြောင့် လင်းကျင်းက ဝတ်ရုံလက်ကို တစ်ချက် ခါလိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။

​“ဧည့်သည်တော် နံပါတ် ၇... မင်း ဒီနေ့ ပြတိုက်ထဲမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အမှားမို့လို့ ငါ အပြစ်မပေးပေမဲ့ အနည်းငယ်တော့ ဒဏ်ခတ်ရလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းကို စွန်ရဲနက် အဆင့်တက်ဖို့ နည်းလမ်း ပေးနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်း နောက်တစ်ခါ လာတဲ့အခါ ရှားပါးသားရဲ အနည်းဆုံး ၂၀ ရဲ့ နမူနာတွေကို ယူလာပေးရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနည်းလမ်းကို ရဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့”

​လင်းကျင်း သိတာကတော့ ရှားပါးသားရဲတွေက တကယ့်ကို နည်းပါးလှပါသည်။ ဒီလူ့ကို တစ်ပတ်အတွင်းမှာ ၅၀ ရှာခိုင်းဖို့က ခက်ခဲလွန်းတာကြောင့် ၂၀ ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါလိမ့်မည်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ ရှားပါးသားရဲ ၅၀ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ဖို့ ပိုပြီး နီးစပ်သွားမှာ ဖြစ်၏။ ရှားပါးသားရဲ ၅၀ ပြည့်မှသာ ပြတိုက်က သူ့ကို ‘သားရဲစွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းခြင်း’ အပိုင်း ၂ ကို ဆုပေးမှာ ဖြစ်သည်။

​ဒီစွမ်းရည်က ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ရှောင်ဟော့ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် လင်းကျင်း သိနေလေသည်။ ဒါ့အပြင် ရှောင်ဟော့ကို ‘ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း’ (Perfect Evolution) နဲ့ ထပ်ပြီး မြှင့်တင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျန်နေတဲ့ အပိုင်းတွေကိုလည်း သူ လိုအပ်နေပါသေးသည်။

​“မှတ်ထားပါ... နမူနာတွေက အဟောင်းတွေ ထပ်နေလို့ မရဘူး... မဟုတ်ရင်တော့ ထည့်တွက်မှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ လင်းကျင်း ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။

​ကျီးကန်းနက်က ဒါကို ချက်ချင်းပဲ မှတ်သားထားလိုက်၏။

​ဒါက အလုပ်ရှုပ်ပေမဲ့ ကျီးကန်းနက် သိတာကတော့ ဒီနေ့ သူ အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့တာကြောင့် ထပ်ပြီး မတောင်းဆိုရဲတော့ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပြတိုက်မှူးက စွန်ရဲနက်ကို အဆင့်တက်ဖို့ နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်ဖို့ များပါသည်။

​သူ့ရဲ့ အလုပ်ကတော့ ရှားပါးသားရဲ နမူနာတွေ စုဆောင်းပြီး နောက်ထပ် ၇ ရက် စောင့်ဖို့ပါပဲ။ ဒါက သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့တာပဲ... နောက်ထပ် ၇ ရက်ဆိုတာ ဘာပြောစရာ ရှိတော့မှာလဲ။

​ပထမဆုံး လာရောက်လည်ပတ်မှုကနေ သူ ဒီလောက်ပဲ ရနိုင်မှာ သိသာလှသည်။ ဟင်းလင်းပြင်သားရဲ အပါအဝင် ရှားပါးသားရဲ စုစုပေါင်း ၄ ကောင် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့တာကတင် တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။

​အချိန်လည်း တော်တော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်တာကြောင့် လင်းကျင်း ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်တော့သည်။

​“ပြတိုက်ကို ပိတ်တော့မယ်။ ဧည့်သည်တော်များ အားလုံး... သစ်သားတံခါးတွေကနေတစ်ဆင့် ပြန်နိုင်ကြပါပြီ”

​လင်းကျင်း ပြောပြီးတာနဲ့ ဧည့်သည် သုံးယောက်လုံးဟာ ကိုယ်စီ အတွေးတွေနဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ တံခါးတွေကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြတော့သည်။

​ကျီးကန်းနက် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တဲ့အခါ နောက်တစ်ခဏမှာတော့ သူ ရောက်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားဂူထဲကို ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။

​ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မည်းနေပြီး သူ့နောက်က အက်ကွဲကြောင်းကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ကျီးကန်းနက်ဟာ အဲဒီမှာ အကြာကြီး ရပ်နေပြီး သူ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးက လိုဏ်ခေါင်းထဲကနေ တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။

​အဲဒီလူက မျက်နှာကို ဝတ်ရုံနဲ့ ဖုံးထားပြီး လက်တွေမှာတော့ အဖုအပိမ့်တွေ အပြည့် ရှိနေ၏။ သူ့ဆီကနေ အနံ့အသက်ဆိုးတွေ ထွက်နေပြီး သူ့ဘေးမှာတော့ အစိမ်းရောင် ကင်းခြေများကြီး တစ်ကောင် ပါလာသည်။

​အဲဒီကင်းခြေများက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင် လူတစ်ရပ်ထက်တောင် ပိုမြင့်ပြီး ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှ၏။

​“ကျီးကန်းနက်... မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ ငါတို့ မင်းကို ဘယ်မှာမှ ရှာလို့ မတွေ့ဘူး” လို့ အဲဒီလူက ကျီးကန်းနက်ကို မြင်တာနဲ့ မေးလိုက်တော့သည်။

​ကျီးကန်းနက်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မာန်မာနတွေကို ပြန်ဖော်ထုတ်လိုက်၏။ “အဆိပ်ကင်းခြေများ... ငါ ဘယ်သွားသွား မင်းကို အစီရင်ခံနေရမှာလား။ ဂူထဲက တူးဖော်ရေး အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

​အဆိပ်ကင်းခြေများ (Poison Centipede) လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီလူကတော့ ကျီးကန်းနက်ရဲ့ လေသံကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျီးကန်းနက်က သူတို့အဖွဲ့ထဲမှာ အသန်မာဆုံး မဟုတ်လား။

​“သိပ်မကောင်းဘူး။ ကြွက်လေး (Rodent) က ခုခံမှုတချို့နဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး အောက်မှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်” လို့ အဆိပ်ကင်းခြေများက ယုတ်မာတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ သူ့အတွက်တော့ သူ့အပေါင်းအဖော်တွေရဲ့ အသက်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။

​ဒါက သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံပါပဲ။ သူတို့က အကျိုးအမြတ်အတွက်ပဲ စုဝေးကြတာ ဖြစ်သည်။

​ကျီးကန်းနက်က အဲဒီ အစိမ်းရောင် ကင်းခြေများကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ ဒီကင်းခြေများက ရှားပါးသားရဲ တစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်လား။ မြန်မြန်... သူ့ရဲ့ သွေးတစ်စက်လောက် ငါ့ကို ပေးစမ်း”

​လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ တောအုပ်တစ်ခုထဲမှာတော့ ‘ဝိညာဉ်သူခိုး’ ကျန်စီချီဟာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဧရာမ ပုတ်သင်ညိုကြီးကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။

“မင်းကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငါ မင်းရဲ့ ကြေးခွံတစ်ခုကို ယူရလိမ့်မယ်။ ပြတိုက်မှူးက အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

​နဂါးစိမ်းနိုင်ငံရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာတော့...

​အခုဆိုရင် မိုးလင်းစ ပြုနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကတော့ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေ၏။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ သတ္တမမြောက် မင်းသမီးလေးဟာ ဘာသဲလွန်စမှ မရှိဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားလို့ပင်။ နန်းတွင်းရဲမက်တွေလည်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြရသည်။

​အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရဲမက်တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မင်းသမီးလေးကို တွေ့ပါပြီ!”

​ဟယ်ချန်းက ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးပြီး အခန်းထဲက လူအားလုံးကို မောင်းထုတ်လိုက်၏။ သူမ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ နာရီအနည်းငယ်ကြာ ပျောက်ဆုံးသွားတာကို ဘယ်သူမှ ထပ်မမေးကြတော့ပါဘူး။

​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ မဟုတ်လား။

​အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ အခန်းထဲမှာတော့ ဟယ်ချန်းဟာ မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပနေပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

​“ရှောင်သဲ... ငါတို့ အပြင်ကို ထွက်နိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ နေရာတစ်ခုကိုတောင် ရောက်ခဲ့သေးတယ်။ ဒီဧည့်သည်တော် ဆိုင်းဘုတ်ရှိရင် ငါတို့ ၇ ရက်တစ်ခါ အဲဒီကို သွားလို့ ရပြီ။ ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ... နောက်ဆိုရင် ငါတို့ အပြင်က နာမည်ကြီး တောင်တွေ၊ မြစ်တွေကို သွားလည်ကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ငါ မင်းကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးရမယ်။ မင်း အဆင့် ၃ ရောက်ပြီး မင်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းနိုင်ပြီဆိုရင် ငါ့ကို တိတ်တိတ်လေး အပြင်ကို ခေါ်သွားပြီး ကစားလို့ ရပြီပေါ့”

​အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

“မင်းသမီးလေး... ဆဋ္ဌမမြောက် မင်းသမီးလေး ထပ်ပြီး သတိလစ်သွားပြန်ပါပြီ”