အခန်း (၆၈၅-၆၈၇)

အခန်း ၆၈၅ - သွေးမိစ္ဆာအစည်းအဝေးနှင့် ကျိလော့ဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာမများ

“အရင်တစ်ခါ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်တုန်းက ငါတို့ တော်ဝင်မိသားစုက သန်မာသူအတော်များများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်... အခုလည်း သွေးမိစ္ဆာနဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း အကြွင်းအကျန်တွေရဲ့ အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နေရတာမို့ အင်အားက မလုံလောက်ဘူး ဖြစ်နေတာ... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းဘေးနားမှာ စောင့်ရှောက်ဖို့ မဟာသန်မာသူ တစ်ယောက်လောက် ငါ စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်...”

ကျင်းထျန်တူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်၏။

“လော့ချန်... မင်း ငါနဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ စဉ်းစားကြည့်မလား...”

ကျင်းယွီရှီးကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ရှိနေရင် ချီမိသားစုကလည်း ရမ်းကားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“မလိုပါဘူး... ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ခဏတဖြုတ်ပဲ ရှောင်လို့ရမှာပါ၊ တစ်သက်လုံးတော့ ရှောင်နေလို့ မရဘူးလေ... ကျွန်တော်လည်း မြို့တော်မှာ အမြဲတမ်း နေနေလို့မှ မဖြစ်တာ... ဆရာက ယွမ်ချွမ်မြို့ကို လူလွှတ်ထားပြီးပြီဆိုတော့ ဒီတိုက်ပွဲပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြန်ပါ့မယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ ခေါင်းဖွက်နေထိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ စရိုက်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ယခုအခါ သူသည် စတုတ္ထနယ်ပယ် အဆင့် ၁ မဟာသန်မာသူကိုပင် မကြောက်တော့ချေ။ ချီမိသားစုမှ သန်မာသူများ ပေါ်လာမည်ဆိုလျှင် သူ၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီနည်းဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ထိုသူတို့၏လက်ကို အသုံးချရုံပင် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် လော့ချန်သည် ကျင်းထျန်တူကို လက်အုပ်ချီလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ချီရှန်မြို့မှာ ဦးလေးကျင်းလော့မင်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ကျင်းထျန်တူက ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ဒီလိုတွေ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး... ချီမိသားစုက မင်းကို ရန်ငြိုးဖွဲ့နေတာက ငါနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတာပဲ... အခုဆိုရင် ငါတို့က လှေတစ်စီးတည်း စီးနေကြတာဆိုတော့ မင်း သန်မာလေ ငါ့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်လေပဲ... မင်း အနှောင့်အယှက်မရှိ ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့မိသားစု ဘေးကင်းရေးကို ငါ တာဝန်ယူပေးရမှာပေါ့...”

ချီမိသားစု၏အနောက်ကွယ်တွင် ချီကြင်ယာ ရှိနေပြီး ချီကြင်ယာနှင့် ပထမမင်းသား၏ မယ်တော်တို့မှာ မတည့်ကြပေ။ ထိုအင်အားစုနှစ်ခုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ရာ ဤသည်မှာလည်း ချီမိသားစုက လော့ချန်ကို အစွမ်းကုန် နှိမ်နင်းလိုသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။ မသိလိုက်ဘဲနှင့် သူသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ အာဏာလုပွဲ ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျင်းထျန်တူ၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန်အတွက်ဖြစ်စေ၊ ကျင်းမင်နှင့် ချီမိသားစုအတွက်ဖြစ်စေ သူသည် ဤကိစ္စမှ ရှောင်ထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“ကောင်းပါပြီ...”

လော့ချန်သည် ကျေးဇူးတင်စကားများကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ ထိုအရာများမှာ တစ်ဖက်လူ ကြားချင်သည့်အရာ မဟုတ်မှန်း သူ သိပေသည်။

ထိုသူသုံးဦးသည် အခြားအကြောင်းအရာအချို့ကို အနည်းငယ် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ကျင်းထျန်တူသည် ယွမ်ထျန်ယန်နှင့် တိုက်ပွဲကို ထပ်မံစဉ်းစားရန် လော့ချန်ကို ဖျောင်းဖျလိုသော်လည်း လော့ချန်က ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေမှန်း သိသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

အချိန်မှာ ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားပြီး မွန်းတည့်ချိန်သို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လော့ချန်သည် ထိုသူနှစ်ဦးကို ယွမ်ချွမ်မြို့၏ ထူးခြားသော ဟင်းလျာများဖြင့် ဧည့်ခံရန် ဖိတ်ခေါ်လိုသော်လည်း ကျင်းထျန်တူက ခေါင်းခါလျက် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“ခဏနေရင် ငါ့မှာ တက်ရမယ့် အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိသေးတယ်...”

စကားကို တစ်ဝက်နှင့် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျင်းထျန်တူက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်၏။

“လော့ချန်... မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား...”

လော့ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

“ဘာအစည်းအဝေးလဲ...”

“မင်း သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း အခြေစိုက်စခန်း တိုက်ပွဲမှာ ပါခဲ့တာဆိုတော့ အဲဒီတိုက်ပွဲအဆုံးမှာ သွေးမိစ္ဆာ ပေါ်လာတာကို သိမှာပေါ့...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

လော့ချန်က သိရုံတင်မကဘဲ ထိုသွေးမိစ္ဆာကို ကိုယ်တိုင်ပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကို တွေးမိလိုက်တိုင်း သူ ယခုအထိပင် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်နေရဆဲ ဖြစ်၏။

ကျင်းထျန်တူက ဆိုသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးက အဲဒီ သွေးမိစ္ဆာ အတွက်ပဲ... ပုံသဏ္ဌာန်ဖော်နိုင်တဲ့အဆင့်အထိ ရောက်နေတဲ့ သွေးမိစ္ဆာဆိုတာ တွေ့ရခဲလှတယ်၊ အဲဒီ သွေးမိစ္ဆာရဲ့ကိုယ်ထဲမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တိုးတက်စေပြီး စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို သန့်စင်ပေးနိုင်တဲ့ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် ရှိတယ်... အဲဒီကျောက်က တကယ့်အနှစ်သာရကို နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်တာမို့ ဒါက လူသားအမြုတေ အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် အဓိကသော့ချက်ပဲ... ပါရမီ အလွန်ကောင်းတဲ့သူဆိုရင် လူသားအမြုတေအဆင့်ကို ပိုပြီး မြန်မြန် တက်လှမ်းနိုင်မှာဖြစ်သလို ပါရမီ သာမန်ရှိတဲ့သူတွေအတွက်လည်း အခွင့်အရေး တစ်ခု ရရှိစေနိုင်တာပေါ့...”

သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် အကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ ကျင်းထျန်တူပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူ၏ ပါရမီမှာ မဟာသန်မာသူများထဲတွင် အလယ်အလတ်အဆင့်သာ ရှိသဖြင့် အခွင့်အရေး မရှိပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ကောင်းကင်နယ်ပယ် မဟာသန်မာသူအဆင့်၌သာ ရပ်တန့်သွားမှာ သေချာလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် တစ်ခု ရရှိမည်ဆိုပါက ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် အရည်အချင်း ရှိသွားမှာ ဖြစ်ပေသည်။

လော့ချန်မှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။ သူသည် ရတနာများကို စိတ်မဝင်စား၍ မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ သိနားလည်၍ ဖြစ်သည်။ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် ကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးမှာ သူ၏ လက်ရှိအဆင့်နှင့် ထိတွေ့နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ ကံကောင်း၍ ရရှိခဲ့လျှင်ပင် ကာကွယ်နိုင်မည့် အစွမ်းမရှိပါကကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်သလိုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“သွေးမိစ္ဆာအတွက် လုပ်တဲ့ အစည်းအဝေးဆိုမှတော့ တက်ရောက်လာတဲ့သူတွေက မရိုးရှင်းလောက်ဘူး မဟုတ်လား...”

လော့ချန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျင်းထျန်တူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အနီးအနားက နိုင်ငံအသီးသီးက သတင်းကြားပြီး ရောက်လာကြတဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲ... အစည်းအဝေးကို ဦးဆောင်သူကတော့ တာ့လီမင်းဆက်ရဲ့ ယောင်းကွမ်းမင်းသမီးပဲ... အဲဒီ သွေးမိစ္ဆာကို ဘယ်လိုနှိမ်နင်းမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်ကြမှာပေါ့... မင်းကလည်း ထိပ်သီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အတွေ့အကြုံရှာဖို့ ထွက်ရဦးမှာပဲလေ... သွားပြီးတော့ အမြင်ကျယ်အောင် လုပ်ထားတာက မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်...”

လော့ချန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“မသွားတော့ပါဘူး... ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဖိတ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ...”

ကျင်းယွီရှီးက ဆိုသည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်လဲ... ကျွန်မကိုလည်း ဖိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး... အပျော်သွားကြည့်ကြမှာပဲဥစ္စာ... အတူတူ သွားရအောင်လေ...”

လော့ချန် တွန့်ဆုတ်နေစဉ်...

“သွေးမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းဖို့ တိုင်ပင်တဲ့ အစည်းအဝေးဆိုရင်တော့ ငါ့ကိုပါ ခေါ်ပါဦး...”

တည်ငြိမ်အေးစက်လှသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လှပတင့်တယ်လှသော လူရိပ်တစ်ခု မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်း မသိရဘဲ ပန်းခင်းထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ယင်းလီ ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တကယ့်အနှစ်သာရကို စတင် နားလည်နေပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်ကို ရရှိမည်ဆိုပါက တိုးတက်မှုအရှိန်မှာ များစွာ မြန်ဆန်သွားမှာဖြစ်ပြီး လူသားအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိသွားမှာ ဖြစ်ပေသည်။

“စီနီယာအစ်မ ယင်းလီ...”

ကျင်းယွီရှီးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် သွားရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ယင်းလီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျင်းထျန်တူ၏ မျက်ဝန်းများလည်း ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ဤအစည်းအဝေးတွင် တာယွဲ့မင်းဆက်၌ သန်မာသူ အများကြီး မရှိသဖြင့် ပထမမင်းသားဖြစ်သော ကျင်းထျန်တူမှာ မျက်နှာပျက်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ယင်းလီ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ဖိအားများမှာ များစွာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုသူနှစ်ဦး ပူးပေါင်းမည်ဆိုပါက သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်ကို ရယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာလည်း များစွာ မြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“ဒါဆို သွားကြစို့...”

ကျင်းထျန်တူက ရှေ့မှ လမ်းပြလိုက်သည်။

လော့ချန်လည်း ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်ရန် မသင့်တော့သဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

အစည်းအဝေးပြုလုပ်မည့်နေရာမှာ မြို့ထဲရှိ ယွမ်လန်ဂေဟာ ဖြစ်ပေသည်။ ဂေဟာတစ်ခုလုံးကို ငှားရမ်းထားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုသူလေးဦးသည် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဂေဟာတံခါးမကြီးကို ဖြတ်ကျော်လျက် အနောက်ဘက်ရှိ ဇိမ်ခံဝင်းကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဧည့်သည်တော်လေးဦး ကြွပါရှင်...”

အစေခံနှစ်ဦးမှာ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ကျင်းထျန်တူက သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ပြောပြလိုက်သည့်အခါ အလွန်ပင် ရိုသေစွာဖြင့် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

ခြံဝင်းကြီးမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး ပတ်ပတ်လည်၌ နားနေဆောင်လေးများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုနားနေဆောင်လေးများမှာ စနစ်တကျ တည်ရှိနေပြီး ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ပန်းခြံ၊ ကျောက်တောင်တု၊ ရေတံခွန်ငယ်နှင့် ဥယျာဉ်လေးများ ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် တင့်တယ်လှပေသည်။

လော့ချန် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသွား၏။ ဝင်းအတွင်း၌ လူငယ် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိနေပြီး အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်နေသည်။

ထိုသူတို့၏ ဝတ်စုံများမှာ ကွဲပြားနေသဖြင့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။ အသက်အရွယ်များမှာလည်း မကြီးလှဘဲ အသက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိကြသော်လည်း အရှိန်အဝါများမှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှကာ အားလုံးမှာ မဟာသန်မာသူအဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအထဲမှ ထက်ဝက်ခန့်မှာ ကောင်းကင်နယ်ပယ် မဟာသန်မာသူများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ယင်းလီထက်ပင် အနည်းငယ်သာ လျော့နည်းသဖြင့် သေချာပေါက် ထိပ်သီး ကောင်းကင်နယ်ပယ် မဟာသန်မာသူများ ဖြစ်ကြမှာ သေချာလှပေသည်။

ဤသည်မှာလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ ပုံသဏ္ဌာန်ဖော်နိုင်သည့်အဆင့်ရှိသော သွေးမိစ္ဆာဆိုသည်မှာ လူသားအမြုတေအဆင့်နှင့် တန်းတူရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေလျှင်ပင် သူ၏ အစွမ်းမှာ သာမန်မဟုတ်သဖြင့် အစွမ်းမရှိသောသူများမှာ လာရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ကျင်းထျန်တူသည် ဘယ်ဘက်ရှိ နားနေဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ဆံပင်နီနီနှင့် လူငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့သွားသဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“ဒီလူက ဆင်တောင်နိုင်ငံ ချုံရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ရှောက်ဖုန်း ပဲ၊ ကြားရတာတော့ သူက ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်နေသလို ကျင့်ကြံထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကြောင့်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးက ကြေးနီရောင် သံမဏိကိုယ်ထည် ဖြစ်နေတာ၊ အစွမ်းက အရမ်းပြင်းတယ်...”

ကျင်းထျန်တူသည် လော့ချန်အား ပါရမီရှင်အချို့နှင့် သိကျွမ်းစေလိုသဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရှင်းပြပေးနေသည်။ စကားပြောရင်း သူသည် ဘေးနားရှိ အခြားနားနေဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ကိုယ်ဟန်လှပတင့်တယ်ပြီး ဆံနွယ်များမှာ ရေတံခွန်အလား ရှိနေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ပါးလျလှသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုခုံးသားလေးများမှာ ပေါ်လွင်နေကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီလျက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရယ်မောနေကြသည်။ အမူအရာများမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလှပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေတော့သည်။

“ဒီနှစ်ယောက်က တာ့ချီမင်းဆက် ကျိလော့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေပဲ၊ ယွီချင်းယုံနဲ့ ချီယွမ်မုန်း တဲ့၊ နှစ်ယောက်လုံးက ကောင်းကင်နယ်ပယ် မဟာသန်မာသူတွေပဲ... ကျိလော့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အကြောင်းကိုတော့ မင်း ကြားဖူးမှာပါ၊ နှစ်ယောက်အတူတူ ကျင့်ကြံကြသလို အမြဲတမ်းလည်း အတူတူပဲ ရှိနေတတ်တာ... အဟမ်း...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျင်းထျန်တူသည် ယင်းလီနှင့် ကျင်းယွီရှီးတို့ ဘေးနား၌ ရှိနေသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စကားကို ရပ်လိုက်တော့သည်။

‘ကျိလော့ဂိုဏ်း တပည့်များတဲ့လား...’

လော့ချန် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အရင်က သူ့ကို လိုက်သတ်ခဲ့သည့် ကျိလော့ဂိုဏ်းတပည့် မူချင်းလျန်ကို သတိရလိုက်၏။ အရင်တစ်ခါက မူချင်းလျန်ကြောင့် သူ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရရုံတင်မကဘဲ လော့ယန်မြစ်အတွင်းမှာပင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလော။

သူသည် ထိုသူနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရန် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

လော့ချန်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရပုံရသဖြင့် ကျိလော့ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကြပြီး လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

အခြားသော အမျိုးသားများမှာ သူတို့ကို ပြင်းထန်လှသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လေ့ရှိကြသော်လည်း ဤ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် လူငယ်လေးမှာမူ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်လှကာ မည်သည့် စိတ်အာရုံ အညစ်အကြေးမျှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အခန်း ၆၈၅ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၆၈၆ - ယိုကွမ်းမင်းသမီး၊ နယ်မြေအဆင့် ၄၁

“အဲဒါက တာ့ချူမင်းဆက် ယွမ်ရှုဂိုဏ်းက တပည့် ချန်ချန်း ပဲ။ ယွမ်ရှုဂိုဏ်းက အစဉ်အလာ အရမ်းကြီးမားတာ... တစ်ချိန်တုန်းက တာ့ချူမင်းဆက်ရဲ့ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှ တာ့ချူဧကရီ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမက ကျိတော့ဂိုဏ်းက ဆင်းသက်လာသူဖြစ်လို့ ဧကရီရဲ့ အရှိန်အဝါအောက်မှာ ကျိတော့ဂိုဏ်းက တစ်နေ့တခြား အင်အားကြီးလာပြီး ယွမ်ရှုဂိုဏ်းကို ဖိနှိပ်လိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ယွမ်ရှုဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအင်အားကိုတော့ လျှော့တွက်လို့ မရဘူး...”

“ကျင်းယန့်နိုင်ငံကတော့...”

ကျင်းထျန်တူသည် ရောက်ရှိနေသော ထူးချွန်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကို လော့ချန်အား မိတ်ဆက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်...

“ဟားဟား... ကျင်းထျန်တူ၊ မင်းက ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ...”

ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ နားနေဆောင်မှ ဆံပင်နီနီနှင့် ဆင်ရှန်းနိုင်ငံ ချောင်ရှန်းဂိုဏ်းတပည့် ရှောက်ဖုန်းသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလှသဖြင့် ဥယျာဉ်အတွင်း၌ လေပြင်းများပင် တိုက်ခတ်သွားသည့်နှယ်ပင်။

“ဟင်...”

တစ်ဖက်လူ အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လော့ချန်၏ ကိုယ်တွင်းရှိ နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ချီစွမ်းအင်ဗိမာန်မှာ မသိလိုက်ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ဆူပွက်ကာ အနည်းငယ် ပူနွေးလာလေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လော့ချန်သည် သွေးစွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ရှောက်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲ၌ အံ့ဩသွားရသည်။

“ကျင်းထျန်တူ ပြောတာတော့ ဒီလူ့ကိုယ်ထဲမှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာသားရဲရဲ့ သွေးဗီဇ ရှိနေတယ်ဆိုပဲ... ဒါနဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား...”

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

ရှောက်ဖုန်းမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရသဖြင့် လော့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် လော့ချန်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မီးခိုးရောင် မျက်ခုံးအစုံကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်တော့သည်။

ကျင်းထျန်တူမှာမူ ထိုထူးခြားမှုကို သတိမထားမိဘဲ လက်အုပ်ချီလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ဟဲဟဲ... ခုနတင် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေလို့ပါ၊ ကျွန်တော် နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်ထင်တယ်”

“ဟေး... တော်သေးတာပေါ့၊ ယိုကွမ်းမင်းသမီး မလာသေးလို့။ သူ ဦးဆောင်တဲ့ အစည်းအဝေးကို မင်းသာ နောက်ကျပြီးမှ ရောက်မယ်ဆိုရင် တံခါးပိတ်ခံရဖို့ များတယ်...”

ရှောက်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် လော့ချန်တို့ဘက်သို့ ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ...”

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ လူဟောင်းများဖြစ်ကြသဖြင့် ကျင်းထျန်တူက ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“သူက ငါ့ရဲ့ နဝမညီမလေး မင်းသမီးကျင်းယွီရှီး ပါ။ သူကတော့ ငါ့သူငယ်ချင်း၊ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် လော့ချန် ပဲ...”

ရှောက်ဖုန်းသည် ထိုသူနှစ်ဦးကို ဝတ်ကျေတန်းကျေမျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ယင်းလီ ထံသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။

ယင်းလီသည် အမြဲတမ်း အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေလေ့ရှိသလို သူမသည် အေးဆေးစွာ နေတတ်သူဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သတိထားမိရန် ခက်ခဲလှသည်။ ရှောက်ဖုန်းသည် ယခုမှ သူမကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားရသည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်တွင် ဤမျှအထိ လှပသော အမျိုးသမီးမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရုပ်ရည်ရော ကိုယ်ဟန်ပါ အပြစ်ပြောစရာ မရှိသလို နှင်းထဲတွင် ပွင့်နေသည့် မက်မွန်ပန်းအလား မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်လှပေသည်။ ကျိလော့ဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးပင်လျှင် သူမကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ယောက်ကကော...”

ကျင်းထျန်တူက ဆိုသည်။

“လော့ရှာဂိုဏ်း တိုက်ရိုက်တပည့် ယင်းလီ ပါ...”

ရှောက်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ယင်းလီအား ထက်ထက်သန်သန်ဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ဆင်ရှန်းနိုင်ငံ ချောင်ရှန်းဂိုဏ်းတပည့် ရှောက်ဖုန်း ပါ။ ဒီက ယင်းလီလေးနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်...”

ယင်းလီက အေးစက်လှသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောက်ဖုန်းတစ်ယောက် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသော်လည်း အများကြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်၏။

“ကျင်းထျန်တူ... မင်းက အစည်းအဝေးလုပ်မယ့်နေရာကို ဒီလို သေးငယ်လှတဲ့ ယွမ်ချွမ်မြို့မှာ သတ်မှတ်လိုက်တယ်ဆိုတော့ ဟို သွေးမိစ္ဆာရဲ့ သတင်းကို ရထားလို့လား...”

ကျင်းထျန်တူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် ပြန်၍ ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။

“အတိအကျ သတင်းတော့ မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သွေးမိစ္ဆာဟာ အရင်က လူသားအမြုတေအဆင့် သန်မာသူ သုံးယောက်ရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရတာဆိုတော့ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားတာပဲ၊ သေချာပေါက် ဝေးဝေး မပြေးနိုင်လောက်ပါဘူး။ ငါ စုံစမ်းရသလောက်တော့ သူဟာ ဒီတစ်ဝိုက်မှာပဲ ပုန်းနေမှာဖြစ်သလို နတ်ဆိုးတောအုပ် ထဲမှာ ရှိနေဖို့ များတယ်...”

“ဟဲဟဲ... ပုံသဏ္ဌာန်ဖော်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတဲ့ သွေးမိစ္ဆာတဲ့လား။ ဒါက သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် ကို ရဖို့အတွက် တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ကြုံရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ...”

ရှောက်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျင်းထျန်တူအား ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းက ဒီနေရာမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်ပဲ ရှိတာ၊ တစ်ယောက်တည်း တိုက်မယ်ဆိုရင် သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် ကို ရဖို့ အခွင့်အရေး နည်းတယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းကြမလား၊ တကယ်လို့ အဲ့ဒါကို ရခဲ့ရင် အညီအမျှ ခွဲယူပြီး အတူတူ ကျင့်ကြံကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ...”

ကျင်းထျန်တူ၏ အကြည့်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။ အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် ရှောက်ဖုန်း၏ ဤကမ်းလှမ်းမှုကို သူ သေချာပေါက် ချက်ချင်း လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ကောင်းကင်နယ်ပယ် အဆင့် ၁ သို့ မကြာသေးခင်ကမှ တက်လှမ်းထားခြင်းဖြစ်ရာ ဤလူအုပ်ကြီးအတွင်း၌ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်ကို လုယူရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ယင်းလီ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ့အတွက် ပို၍ ကောင်းမွန်သော ပူးပေါင်းဖော် ရှိနေပြီ ဖြစ်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောက်ဖုန်းသည် ကျင်းထျန်တူ ဘာမှပြန်မပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သံသယဖြစ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ချက်ချင်း ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

“မင်းနဲ့ ငါနဲ့ သိလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီကို၊ ငါ့ကို မယုံလို့လား။ ပူးပေါင်းရင် နှစ်ဦးလုံး အကျိုးရှိမယ်၊ မပူးပေါင်းရင် နှစ်ဦးလုံး ရှုံးနိမ့်မှာ၊ ဒီအမှန်တရားကို မင်း သိမှာပါ။ နောက်ပြီး တာယွဲ့မင်းဆက်က မင်းရဲ့ နယ်မြေပဲဥစ္စာ...”

“ကျွန်တော်က အစ်ကိုရှောက်ရဲ့ သမာဓိကို သံသယဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ကျင်းထျန်တူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး အေးစက်ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာကာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရောက်ရှိနေသော လူအများမှာ လက်ရှိလုပ်နေသည့် အလုပ်များကို အသီးသီး ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ခြံဝင်းတံခါးမကြီးဆီသို့ အကြည့်များကို စုစည်းလိုက်ကြသည်။

“တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါပဲ။ ကြည့်ရတာ ယိုကွမ်းမင်းသမီး ရောက်လာပြီထင်တယ်...”

ရှောက်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ယိုကွမ်းမင်းသမီး...

လော့ချန်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အစည်းအဝေးသို့ လာရာလမ်းတွင် ကျင်းထျန်တူက ဤ ယိုကွမ်းမင်းသမီးအကြောင်းကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

သူမသည် ယွမ်လန်နယ်မြေရှိ တောင်ဘက်နိုင်ငံများ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော တာ့လီမင်းဆက်၏ တတိယမင်းသမီး ဖြစ်သည်။ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသလို နိုးကြားထားသည့် သိုင်းဝိညာဉ်မှာလည်း ကြယ် ၁၁ ပွင့် ကောင်းကင်အဆင့် လျှပ်စီးသိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။ ပါရမီမှာ အလွန်ပင် ထူးကဲလှသဖြင့် တကယ့် ကောင်းကင်ဘုံက ချီးမြှင့်ထားသည့် ပါရမီရှင်မလေးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တာ့လီမင်းဆက်ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှာ မီးဓာတ်ကျင့်စဉ်များကိုသာ အလေးထားကြသဖြင့် ယိုကွမ်းမင်းသမီးနှင့် မကိုက်ညီပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် တာ့ချူမင်းဆက်ရှိ ကျိတော့ဂိုဏ်း၌ သွားရောက်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ အသက် ၂၀ ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူမသည် ထိပ်သီး ကောင်းကင်နယ်ပယ် သန်မာသည့်သူ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သလို အစွမ်းထက်လှသော လျှပ်စီးသိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

လူအများအပြားက ယူဆထားကြသည်မှာ အကယ်၍ ကောင်းကင်နယ်ပယ်အတွက် နယ်မြေအဆင့်သာ ရှိမည်ဆိုပါက ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် သေချာပေါက် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်အတွင်း ပါဝင်မည် ဖြစ်သည်။

ခြေသံများနှင့်အတူ လူရိပ်အချို့ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လာသူမှာ မိုးပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှနှင့်ပင် နတ်သမီးတစ်ပါးအလား တင့်တယ်လှသည်။ ကိုယ်ဟန်မှာ မြင့်မားသွယ်လျပြီး အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းအလား ဖြူစင်ဝင်းပနေသည်။ ရေတံခွန်အလား ဆံနွယ်ရှည်များနှင့် မျက်ခုံးအစုံမှာ တောက်ပလှသော ငွေရောင်များ ဖြစ်ကြပြီး လေထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားနေကြသည်မှာ လျှပ်စီးတန်းလေးများ ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။ ထိုမျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပဝင်းလက်နေပြီး အတွင်း၌ အရာအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်မြင်နေသည့် ဘုရင်မတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အကယ်၍ ဖွဲ့နွဲ့ရမည်ဆိုလျှင် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ရှေးဟောင်း စစ်နတ်သမီးတစ်ပါးအလားပင်...။ နူးညံ့မှုကြားတွင် ပြတ်သားလှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး မြင့်မြတ်လွန်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ စေ့စေ့မကြည့်ရဲကြချေ။

လော့ချန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် မှင်တက်မိသွားရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရှိန်အဝါမှာ ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ ဝင်းအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများထဲတွင် ယင်းလီ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တစ်မျိုးစီ လှပကြသည်။ ယင်းလီသည် အေးစက်လှသော မက်မွန်ပန်းဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ယိုကွမ်းမင်းသမီးမှာမူ အမြင့်ဆုံးတွင် ပွင့်နေသည့် ဇော်ဂျီပန်း ဖြစ်မည်ပင်။

“အားလုံးပဲ... ယိုကွမ်း နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြလိုက်သည်။ အသံမှာ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ပုလဲလုံးလေးများ ကျလာသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားလှပေသည်။

“ဘယ်ကလာ နောက်ကျရမှာလဲ... ကျွန်တော်တို့လည်း ခုတင် ရောက်တာပါ...”

“ယိုကွမ်းမင်းသမီး... နေကောင်းကျန်းမာပါရဲ့လား...”

လူအများမှာ အသီးသီး ထရပ်ကြသည်။ လူငယ်ပါရမီရှင်များမှာ မိမိကိုယ်မိမိ သတိမထားမိဘဲ မိမိတို့၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ အကောင်းဆုံးပုံစံကို ပြသရန် ကြိုးစားကြလေသည်။ အမျိုးသမီးငယ်များ၏ မျက်နှာတွင်မူ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ မကျေနပ်မှုများ၊ မနာလိုမှုများနှင့် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေကြရာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အငွေ့အသက်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

“အားလုံးပဲ... ပြန်ထိုင်ကြပါဦး...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ပြီး ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ နားနေဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူမ၏ အနောက်တွင် ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့် သုံးဦးပါလာသည်ကို လူတိုင်း သတိထားမိကြတော့၏။

လော့ချန်တို့ လေးဦးသည် ညာဘက်ရှိ နားနေဆောင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။ သူ ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ အနောက်၌ ပါလာသော ခါးတွင် ရတနာဓားချိတ်ထားသည့် ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

‘တကယ့် လူဟောင်းကြီး ပါလား...’

ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်၊ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် နယ်မြေအဆင့် ပါရမီရှင် လီရှောင်ဖုန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က မြို့တော်၌ ထိုသူသည် ဓားဆန္ဒဖြင့် သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို အကျပ်အတည်းဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့သည်မဟုတ်ပါလော။ လော့ယောင် ဝင်ရောက်တားဆီးပေးခဲ့မှသာ သူ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဤနေရာတွင် ဤသို့ ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ကျင်းထျန်တူလည်း လီရှောင်ဖုန်း ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုသူနှစ်ဦးကြားရှိ ရန်ငြိုးကို သိရှိထားသဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ လီရှောင်ဖုန်းရဲ့ အစွမ်းက အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ ကျင့်ကြံဆင့်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေရုံတင်မကဘဲ ဓားဆန္ဒကလည်း အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ။ အခုဆိုရင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် နယ်မြေအဆင့်မှာ နံပါတ် ၄၁ ချိတ်နေပြီ... လူအများအပြားက ယူဆထားကြတာတော့ သူဟာ နယ်မြေအဆင့် ထိပ်ဆုံး အယောက် ၂၀ ထဲကို ဝင်နိုင်မယ့် အလားအလာ ရှိတယ်တဲ့”

ကျင်းထျန်တူသည် လော့ချန် အရင်စပြီး ဒေါသမထွက်မိစေရန် လီရှောင်ဖုန်း၏ အစွမ်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤနေရာတွင် ယိုကွမ်းမင်းသမီး ရှိနေသဖြင့် ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားမည်ဆိုပါက သူလည်း ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

‘နယ်မြေအဆင့် နံပါတ် ၄၁ တဲ့လား...’

လော့ချန်သည် လီရှောင်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားသည်။

အရင်တစ်ခါ တွေ့တုန်းက လီရှောင်ဖုန်းသည် နယ်မြေအဆင့် နံပါတ် ၉၃ သာ ရှိသေးသည်။ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်းမှာပင် နံပါတ် ၄၁ အထိ ရောက်လာသည်ဆိုသည်မှာ တိုးတက်မှုက တကယ်ကို ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း မိမိ၏ ဤတစ်နှစ်အတွင်း တိုးတက်မှုကို ပြန်လည်တွေးမိလိုက်သည့်အခါ လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“သူ ငါ့ကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ...”

အခန်း ၆၈၆ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၆၈၇ - ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ နည်းလမ်း၊ ဒုက္ခတော့ တွေ့ပြီ

လီရှောင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သီးများနှင့် မုန့်များကို မြည်းစမ်းနေတော့သည်။

ဤ သစ်သီးများနှင့် မုန့်များမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် တစ်လုပ်စားလိုက်ရုံနှင့်ပင် ခံတွင်း၌ ရနံ့များ မွှေးပျံ့သွားစေသည်။ ၎င်းအပြင် လော့ချန်သည် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အားပါးတရ စားသောက်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ အသံသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အားလုံးပဲ... သင်တို့က အနီးအနားက နိုင်ငံအသီးသီးက လာကြတဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ။ ဒီနေ့ ဒီယွမ်ချွမ်မြို့မှာ စုစည်းမိကြတာက ဟို သွေးမိစ္ဆာ အတွက် လာကြတာ ဖြစ်မှာပါ၊ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် အတွက်ပေါ့...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စကားပြောဆိုပုံမှာ ပြတ်သားလှသော အရှိန်အဝါများ ပါရှိနေသည်။ သူမသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲရှိ အကြံအစည်များကို တိုက်ရိုက်ပင် ထောက်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

လူတိုင်းမှာ ဤစကား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ကြသဖြင့် ယိုကွမ်းမင်းသမီးထံသို့ အကြည့်များ စုစည်းသွားကြသည်။ ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်၏။

“သွေးမိစ္ဆာ ပေါ်ထွက်လာတာက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ သူ့ကို အချိန်ပေးလိုက်ရင်တော့ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး သက်ရှိတွေ အမြောက်အမြား သေကျေပျက်စီးရလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် သင်တို့အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖလှယ်ပြီး အဲဒီမိစ္ဆာကို အစွမ်းကုန် နှိမ်နင်းကြဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

“ဟဲဟဲ... သွေးမိစ္ဆာ ပေါ်လာရင် လူတိုင်းမှာ သတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတာပဲ၊ ဒါက စည်းကမ်းပဲဥစ္စာ။ အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ အတူတူ သတ်ကြဖို့ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး...”

ရှောက်ဖုန်းသည် ပွင့်လင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူက ရယ်မောလျက် လူတိုင်း အလိုချင်ဆုံးသော မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သွေးမိစ္ဆာကို သတ်ပြီးသွားရင် သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်ကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲ...”

“ရှေးယခင်ကတည်းက ရတနာဆိုတာ အစွမ်းရှိသူနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာပါ၊ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် ကလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပါဘူး... သွေးမိစ္ဆာကို သတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ဘယ်သူက ကျောက်တုံးကို ရမလဲဆိုတာကတော့ ကိုယ့်အစွမ်းနဲ့ကိုယ်ပဲ ရှိရမှာပေါ့...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ အကြည့်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပြီး အပြုံးမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။ စကားပြောရင်း သူမက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရာ အသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးသံအလား နားဝင်ချိုလှပေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ယိုကွမ်းမှာ တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုစရာ ရှိပါတယ်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မက နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ မဟာသန်မာသူအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်ကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေပါတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မဆီကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်မက အလကား ယူမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ပေါက်ဈေးအတိုင်း ဝယ်ယူမှာဖြစ်သလို အဲဒီအချိန်ကစပြီး ခင်ဗျားဟာ ကျွန်မ ယိုကွမ်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာမှာလည်း ဖြစ်ပါတယ်...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှပြီး သူမ၏ ငွေရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ရေပြင်အလား တောက်ပနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေတော့သည်။

“ဟားဟား... ယိုကွမ်းမင်းသမီးကလည်း အရမ်းအားနာနေတာပဲ၊ မင်းသမီး လိုအပ်နေတယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ် လုယူရဲမှာလဲ...”

“ဟုတ်တယ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်ကို ရခဲ့ရင် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆက်သပါ့မယ်...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ စကားအဆုံးတွင် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာချိုသွေးလျက် ကတိပေးလိုက်ကြတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော သူများမှာမူ ပြုံးလျက် ဘာမှမပြောကြသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အနည်းငယ် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေကြသည်။

လော့ချန်လည်း စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက် ဆိုသည်မှာ ရှာဖွေရခဲလှသော ရတနာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နယ်ပယ် သန်မာသူများ ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် လူတိုင်း အလုအယက် ရယူကြမည့်အရာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ မိမိ၏ သန်မာလာမည့် အခွင့်အရေးကို သူတစ်ပါးလက်သို့ ထိုးအပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ သူငယ်ချင်းဆိုသော စကားတစ်ခွန်းအတွက်နှင့် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရမည်တဲ့လား။ တကယ့်ကို အဆုံးစွန်အထိ အသိဉာဏ်နည်းပါးကြသူများပင်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ယိုကွမ်းအနေနဲ့ သခင်လေးနှစ်ဦးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် ထိုသူနှစ်ဦးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရာ လော့ချန်တို့ ရှိနေသော နားနေဆောင်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ကျင်းထျန်တူ... မင်းက တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ သတင်းကွန်ရက်နဲ့ဆိုရင်တော့ ဒီသွေးမိစ္ဆာ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို သဲလွန်စ ရထားလောက်ပြီ မဟုတ်လား... လူတိုင်း သိအောင် ပြောပြပေးလို့ ရမလား၊ ဒါမှသာ အားလုံး စောစောစီးစီး ရှာတွေ့ပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်မှာပေါ့... မဟုတ်ရင်တော့ သူသာ ပုံသဏ္ဌာန်ဖော်နိုင်သွားခဲ့ရင်တော့ ဘာမှလုပ်လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ယိုကွမ်းမင်းသမီးကတော့ တကယ့်ကို အကြံကောင်းတာပဲ...”

လော့ချန်သည် ယိုကွမ်းမင်းသမီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် အစပိုင်းတွင် အများအကျိုးအတွက်ဟု အကြောင်းပြကာ လူတိုင်းကို စည်းလုံးစေခဲ့သဖြင့် လော့ချန်ပင်လျှင် သူမသည် မိစ္ဆာများကို ရွံရှာပြီး ပြည်သူကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် စိတ်ထားကောင်းသော အမျိုးသမီးဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

သူ မသိလိုက်သည်မှာ အရာအားလုံးမှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်နေပြီး ကျင်းထျန်တူထံမှ သွေးမိစ္ဆာ၏ တည်နေရာကို သိလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျင်းထျန်တူသာ မပြောပြပါက သူသည် အများအကျိုးကို မငဲ့ကွက်သူ၊ အခြေအနေကို နားမလည်သူ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို ပါးပါးနပ်နပ်နှင့် ထိန်းချုပ်သွားသည့် နည်းလမ်းမှာ လော့ချန်ကိုပင် လေးစားသွားစေရသည်။

မှန်ပေသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ကျင်းထျန်တူထံသို့ စုစည်းသွားကြတော့သည်။ ဤအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ကျင်းထျန်တူမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သွေးမိစ္ဆာကို စောစောစီးစီး နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်းမှာ တာယွဲ့မင်းဆက်အတွက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူသည် မူလကတည်းက သတင်းအချက်အလက်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ မဟုတ်လျှင် ရှောက်ဖုန်းကိုလည်း ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

ကျင်းထျန်တူသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ယိုကွမ်းမင်းသမီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ သွေးမိစ္ဆာကို စောစောစီးစီး သတ်ဖြတ်ပြီး အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားရမှာပေါ့...”

“သွေးမိစ္ဆာရဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ကျွန်တော့်မှာ သတင်းအချို့ ရှိပါတယ်... အဲဒီနေ့က သူဟာ မဟာသန်မာသူအဆင့် သန်မာသူသုံးယောက်ရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး တောင်ဘက်ကို တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာ ဒီတစ်ဝိုက်ရောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။ သူ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားတာမို့ သိပ်ဝေးဝေး မပြေးနိုင်လောက်ပါဘူး၊ အမှားအယွင်းမရှိဘူးဆိုရင်တော့ ဒီ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းမှာပဲ ပုန်းနေမှာ သေချာပါတယ်...”

ကျင်းထျန်တူ ရှင်းပြနေစဉ်မှာပင်...

“ဟင်... မင်းပဲ...”

ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လီရှောင်ဖုန်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လော့ချန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နေရာမှ ထရပ်လိုက်တော့သည်။

ကျင်းထျန်တူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။

‘ဒုက္ခတော့ တွေ့ပြီ...’

လော့ချန်မှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး လီရှောင်ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မှန်တယ်... ငါပဲ...”

လေထုအတွင်း၌ စတင် ပျံ့နှံ့လာသော ယှဉ်ပြိုင်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြပြီး လော့ချန်ကို အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ သူသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်းသာ ရှိသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩသွားကြပြီးနောက် လီရှောင်ဖုန်းထံသို့ အကြည့်များ လွှဲလိုက်ကြသည်။

ယိုကွမ်းမင်းသမီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာမောင်လေးလီ... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ...”

လီရှောင်ဖုန်းသည် လော့ချန်ကို ပြင်းထန်လှသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အံကြိတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီကောင့်နာမည်က လော့ချန်၊ တာယွဲ့မင်းဆက် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် ပဲ... စီနီယာညီလေး လျိုယိဖုန်းက အရင်က သူ့လက်ထဲမှာ အရှက်ကွဲခဲ့ဖူးတယ်... အရင်တုန်းက ငါ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်တားခဲ့လို့ လွတ်သွားတာ...”

“အော်...”

“ငါတို့ ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ...”

ကျန်ရှိနေသော ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့် နှစ်ဦးမှာလည်း လော့ချန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အကြည့်များမှာ မကောင်းလှပေ။ ကျိတော့ဂိုဏ်းသည် ယခုအခါ တာ့ချူမင်းဆက်၏ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်များအနေနှင့် တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို အစကတည်းက အထင်သေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူညီလေးမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်၏ လက်ထဲတွင် အရှက်ကွဲခဲ့ရသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် မျက်နှာပျက်စရာ ကောင်းလှသည့်အတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲနေကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူနှစ်ဦးမှာမူ လျိုယိဖုန်းသည် အရှက်ကွဲရုံတင်မကဘဲ လော့ချန်၏ အဆင့်ကျော် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကိုမူ မသိရှိကြပေ။

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“လော့ချန်လား... ကျွန်မ ဒီလူကို ဖိတ်ထားမိလို့လား... မဖိတ်မိဘူးမဟုတ်လား...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီရှောင်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သူ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ခိုးဝင်လာသလဲတော့ မသိဘူး... စီနီယာအစ်မ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပါ့မယ်...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လီရှောင်ဖုန်းသည် နားနေဆောင်အတွင်းမှ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ကျင်းထျန်တူသည် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိသဖြင့် အမြန်ထရပ်ကာ အခြေအနေကို ထိန်းညှိရန် ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“လီရှောင်ဖုန်း... ယိုကွမ်းမင်းသမီး၊ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ... လော့ချန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ ကျွန်တော်ပဲ အတင်း ခေါ်လာခဲ့တာ...”

“ကျင်းထျန်တူ... ငါ မင်းကို မျက်နှာမပေးလို့တော့ မဟုတ်ဘူးနော်...”

လီရှောင်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လော့ချန်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မက ဒီအစည်းအဝေးကို လုပ်တာက သွေးမိစ္ဆာကို ဘယ်လိုနှိမ်နင်းမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်ဖို့ပဲ၊ ဒါက လက်ဖက်ရည်ဝိုင်း မဟုတ်ဘူး... ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ကောင်တိုင်း ဝင်လာလို့ ရတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး... အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတဲ့ အသုံးမကျသူ တစ်ယောက်က သွေးမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းချင်နေတာလား...”

ကျင်းထျန်တူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာလည်း မကောင်းတော့ပေ။ သူက လော့ချန်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြီးပါလျက်နှင့် လီရှောင်ဖုန်းက ဤမျှအထိ နှိမ့်ချပြောဆိုနေခြင်းမှာ သူ့ကိုကော ဘယ်နေရာမှာ ထားခြင်းနည်း။

“ဟဲဟဲ...”

ကျင်းထျန်တူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် အေးစက်လှသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ချန်သည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး လီရှောင်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါက ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ကောင်မို့လို့ အစည်းအဝေးတက်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုရင်... မင်းမှာကော အရည်အချင်း ရှိရဲ့လား...”

လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လော့ချန်သည် ဤမျှအထိ ပြတ်သားလှသော သဘောထားမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြသလို လီရှောင်ဖုန်းကိုလည်း ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြသောကြောင့် အလွန်ပင် အံ့ဩသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၆၈၇ ပြီးပါပြီ။