အခန်း (၆၈၈-၆၉၀)

အခန်း ၆၈၈ - လော့ချန်နှင့် အသုံးချခံရတနာ၊ ဓားဆန္ဒချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း

“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ… သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်းလေးနဲ့ လီရှောင်ဖုန်းကို ဒီလိုစကားပြောရဲတယ်ဆိုတော့ သတ္တိကတော့ မနည်းဘူးပဲ...”

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် လော့ချန် တဲ့... နေဦး၊ ငါ သူ့အကြောင်း ကြားဖူးတယ်... ဒီလူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပေမဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်း ထိပ်သီးတပည့် ဆယ်ယောက်ထဲမှာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာတဲ့။ ကြားရတာတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း အတွင်းစည်းထိပ်သီးတပည့် ယွမ်ထျန်ယန်နဲ့ ဒီယွမ်ချွမ်မြို့မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့ ရှိတယ်ဆိုပဲ...”

“သြော်... လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ယွမ်ထျန်ယန် အကြောင်းတော့ ငါကြားဖူးပါတယ်... ကြယ်ဆယ်ပွင့် ဝိညာဉ်သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နယ်မြေအဆင့်ထဲဝင်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလိုအထိ ရောက်ခဲ့တဲ့သူလေ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက အရမ်းပြင်းတာ... ဒီလော့ချန်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်းလေးနဲ့ သူ့ကိုစိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို မောက်မာလွန်းတာပဲ...”

“ဒါတင် ဘယ်ကမလဲ... ကြည့်ရတာ သူက လီရှောင်ဖုန်းကိုတောင် မျက်လုံးထဲ ထည့်ထားပုံမရဘူး...”

“ဟဲဟဲ... တကယ့်ကို မကြောက်မရွံ့တဲ့ လူငယ်လေးပဲ။ လီရှောင်ဖုန်းက နယ်မြေအဆင့် ပါရမီရှင်၊ ဓားဆန္ဒအဆင့်ရှိတဲ့ ဓားသမားလေ။ သူ့ရဲ့အကြည့်တစ်ချက်ကိုတင် သာမန် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေ တောင့်မခံနိုင်ဘူး။ ဒီလော့ချန်ကတော့ သေတွင်းထဲ ကိုယ်တိုင်ဆင်းနေတာပဲ...”

လော့ချန်၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိသွားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ ဝိုင်းဝန်း၍ ဝေဖန်နေကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း အများစုမှာ လှောင်ပြောင်သည့် အသံများသာ ဖြစ်ကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လီရှောင်ဖုန်း၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုနှင့် အစွမ်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလော။

နယ်မြေအဆင့် နံပါတ် ၄၁ ဆိုသော ရလဒ်မှာ မသေးငယ်လှဘဲ တာယွဲ့မင်းဆက်ရှိ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ဖိနှိပ်ရန် လုံလောက်မည် ဖြစ်သည်။

“ဟင်... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက လော့ချန်... သူက တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားတဲ့သူပဲ။ အသက်က ဒီလောက်ငယ်တာလား...”

ဘယ်ဘက်ရှိ ဒုတိယမြောက် နားနေဆောင်တွင် တာ့ချီမင်းဆက် ကျိလော့ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးသည် လော့ချန်၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိသွားသည့်အခါ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး လော့ချန်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။

“သွေးစွမ်းအင်တွေက ပြဒါးတွေလို သိပ်သည်းနေပြီး အနှစ်သာရက နဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ... တကယ့်ကို သန်မာလှတဲ့ သွေးစွမ်းအင်ပဲ၊ မဟာသန်မာသူတွေတောင် ဒီလောက်ပဲ ရှိမည် ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ကြည့်ရတာ သူ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားတယ်ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်သတင်းက အမှားမဟုတ်ဘူးပဲ...”

ညာဘက်တွင် ထိုင်နေသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် ကျောက်စိမ်းအလား တင့်တယ်လှသည့် ချီယွမ်မန်းသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းနက်နက်များအတွင်း၌ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေသည်။ သူမသည် အစပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားသော်လည်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“အရင်တုန်းက သူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားလို့ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းကို စိုးရိမ်ပြီး အကြီးအကဲတွေက ရွေးချယ်ခြင်း မပြုခဲ့ကြဘူး... အခုကြည့်ရတာတော့ သူဟာ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှုမှာတော့ ထူးခြားတဲ့ပါရမီ ရှိနေတာပဲ... ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သွေးစွမ်းအင်က မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်နေတာပဲ... သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ထဲမှာတော့ ငါအရင်က တွေ့ဖူးသမျှ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံတဲ့ ပါရမီရှင်တွေအားလုံးထက် သန်မာတယ်...”

ဘေးနားရှိ ယုချင်းယူသည် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး ဆိုလိုက်၏။

“ဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား။ ဒါဆိုရင် သူက အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီနေတာပေါ့၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်က ရတနာပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးချဖို့ သင့်လျော်နေပြီလား...”

ချီယွမ်မန်းက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ရတနာပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးချဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲသလဲ။ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုယ်တိုင်တောင် ဒီတစ်ကြိမ် အစီအစဉ်က အောင်မြင်မလားဆိုတာ သေချာမသိဘူး၊ မဟုတ်ရင်တော့ ရွှေခန္ဓာအဆင့် အောင်မြင်ထားတဲ့ ထိပ်သီးခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံတဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒီလော့ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သွေးစွမ်းအင်က တကယ်ပဲ အရမ်းသန်မာပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူက အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတာဆိုတော့ ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက် ရှိနေတာပဲ။ ရတနာပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးချနိုင်မလားဆိုတာကိုတော့ အကြီးအကဲတွေကပဲ ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်... ဆက်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”

“ဟားဟားဟား...”

ရယ်မောသံကြီးတစ်ခုက လူတိုင်း၏ ဆွေးနွေးမှုများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

လီရှောင်ဖုန်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ထက်မြက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ဖိအားပေးရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ ငါနဲ့ ယှဉ်ချင်နေရတာလဲ... မင်းလောက်မပြောနဲ့ မင်းတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ထိပ်သီးတပည့် ဖန်ယွဲ့ယန် ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်မှာ နံပါတ်တစ်လို့ ပြောကြတဲ့ ယွမ်ထျန်ယန် ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီလိုနာမည်ခံ ပါရမီရှင်တွေဟာ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေပဲ... မင်းက ငါ့ကိုအော်ဟစ်နေတာက တကယ့်ကို ဟာသပဲ၊ ဒါက မင်းဟာ ကောင်းကင်ကြီး ဘယ်လောက်မြင့်မှန်းမသိတဲ့ ဖားသူငယ်တစ်ကောင်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျင်းထျန်တူနှင့် နဝမမင်းသမီးတို့အပါအဝင် တာယွဲ့မင်းဆက်မှ လူများအားလုံး၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းတော့ပေ။

ဤစကားမှာ လော့ချန်ကို လှောင်ပြောင်နေသလို ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို နှိမ့်ချပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့လည်း မျက်နှာပျက်ရသည်။

လီရှောင်ဖုန်းကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ လော့ချန်ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

“ငါ ထပ်ပြောမယ်... မင်းလို အသုံးမကျသူက ဒီအစည်းအဝေးကို တက်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး... အခြေအနေကို သိရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့လက်ကို မညှာဘူးလို့ မပြောနဲ့...”

“ဟုတ်လား...”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး နားနေဆောင်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် လှမ်းထွက်လာခဲ့၏။

“မင်း ဘယ်လိုမျိုး မညှာမတာ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”

“လော့ချန်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့ဦး...”

နဝမမင်းသမီး ကျင်းယွီရှီးက အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်သည်။

ကျင်းထျန်တူ ကလည်း ဝင်တားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

“စိတ်မပူပါနဲ့...”

ယင်းလီက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်၏။ အေးစက်လှသော သူမ၏ လေသံကြောင့် နားနေဆောင်တစ်ခုလုံးရှိ အပူချိန်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ကျင်းထျန်တူနှင့် ကျင်းယွီရှီးတို့မှာ စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရကြသည်။

ကျင်းထျန်တူသည် ယင်းလီကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူသည်လည်း လီရှောင်ဖုန်းကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်သော်လည်း မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်ကြည့် ထိုအတွေးမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိနေသည်။

အခြားသော လူငယ်ပါရမီရှင်များမှာလည်း ခေါင်းခါပြနေကြပြီး လော့ချန်သည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အတင်းအကျပ် ကာကွယ်နေခြင်းကြောင့်သာ ဒုက္ခရောက်ရမည်ဟု ယူဆနေကြသည်။

တိုက်ရိုက်ထွက်သွားခြင်းမှာ အရှက်ရစရာဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မည်သည့်ဆုံးရှုံးမှုမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အခုလိုမျိုး လီရှောင်ဖုန်းကို စိန်ခေါ်နေခြင်းမှာမူ မိမိကိုယ်ကို ဒုက္ခရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည်လည်း တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ အေးဆေးစွာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။

လျိုယိဖုန်း၏ ကိစ္စမှာ သူမအတွက် ပြောပလောက်သည့် ကိစ္စမဟုတ်သလို သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦးမှာလည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စမှတစ်ဆင့် သူမ၏ အရှိန်အဝါကို တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်ရာ ဤသို့ဆိုလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်ကို လုယူသည့်အခါ၌ သူမအတွက် ပိုမိုချောမွေ့သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

လော့ချန်သည် လူပုံအလယ်တွင် မိမိကို စိန်ခေါ်ဝံ့သေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီရှောင်ဖုန်းက အထင်သေးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ငါ့ရှေ့မှာ မောက်မာချင်သေးတာလား... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အရင်တစ်ခါလိုပဲ ကံကောင်းပြီး တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအတွက် ဝင်ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်နဲ့တော့...”

လော့ချန်က မျက်လုံးကို စွေကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“စကားတွေ အရမ်းများတာပဲ... မင်းက ပါးစပ်နဲ့ပဲ နယ်မြေအဆင့် နံပါတ် ၄၁ ကို တက်လှမ်းခဲ့တာလား...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုနေရာရှိ သန်မာသူများအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ နယ်မြေအဆင့် နံပါတ် ၄၁ ဖြစ်မှန်း သိလျက်နှင့် ဤမျှအထိ ရဲတင်းနေသည်မှာ တကယ့်ကို အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ပြီး မောက်မာလွန်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဟင်း... မင်းရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပဲ ဒီနေ့ မင်း မတ်တတ်ရပ်ပြီး ထွက်သွားနိုင်ဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့တော့... ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်စမ်း...”

လီရှောင်ဖုန်းသည်လည်း တကယ့်ကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ချီစွမ်းအင်များ ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းတန်းများမှာ လက်တွေ့အလား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ ပုံရိပ်ယောင် ဓားအရှိန်အဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် လော့ချန်ကို တင်းကျပ်စွာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်တော့သည်။

“ရှူး...”

လေဟာနယ်မှာ အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး အစစ်အမှန်အလား ထင်မှတ်ရသည့် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ လေထုကို ဖြတ်တောက်လျက် မှောင်မိုက်သော လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

“ကလစ်... ကလစ်...”

ပုံရိပ်ယောင် ဓားအရှိန်အဝါသည် ဟုန်းဟုန်းတောက် စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး တားဆီး၍မရသော ထက်မြက်မှုများမှာ ဝင်းအတွင်း၌ ဖြောင့်တန်းလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ စူးရှလှသော အရှိန်အဝါများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်လွင့်သွားခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ရာ အရှိန်အဝါမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ဓားအရှိန်အဝါပဲ၊ ဓားဆန္ဒအဆင့်ရှိတဲ့ ဓားသမားဆိုတာ တကယ်ပဲ မရိုးရှင်းဘူး... သာမန်တိုက်ကွက်တစ်ခုကတောင် တားဆီးဖို့ ခက်ခဲနေပြီ...”

ရောက်ရှိနေသော လူအများမှာ အသီးသီး လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး မိမိတို့ရှိနေသော နားနေဆောင်များတွင် ချီစွမ်းအင်တံတိုင်းများကို ဖန်တီးကာ အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါများ၏ ဖျက်ဆီးမှုကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။

“လော့ချန်...”

နဝမမင်းသမီး ကျင်းယွီရှီးသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်လိုက်မိသည်။ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ချွေးစေးများပင် ထွက်နေတော့သည်။ တစ်ဝက်မှာ ထိုပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် ထိတ်လန့်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ လော့ချန်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင်းထျန်တူ သည်လည်း အမူအရာ တည်ကြည်နေသည်။ ဘေးနားရှိ တည်ငြိမ်နေသော ယင်းလီကို မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ သူ၏စိတ်ထဲမှ ဝင်ရောက်ကူညီလိုသည့် အာသီသကို ပြန်လည်နှိမ်နင်းလိုက်ရတော့သည်။

မိမိထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာသော ပုံရိပ်ယောင် ဓားအရှိန်အဝါကို မြင်ရသည့်တိုင် လော့ချန်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိပေ။ အကြည့်မှာ စူးရှလှသော သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အလား တည်ကြည်နေမည် ဖြစ်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“မင်း အရင်က ငါ့ကို ဓားတစ်ချက်နဲ့ ခုတ်ခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့တော့ ငါက မင်းကို ဓားတစ်ချက် ပြန် အကြွေးဆပ်ရမှာပေါ့...”

စကားအဆုံးတွင် လော့ချန်သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ဓားဆန္ဒကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း...”

ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော ရတနာဓားတစ်စင်း အိမ်မှ ထွက်လာသကဲ့သို့ စင်ကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဓားဆန္ဒမှာ လေဟာနယ်အတွင်း၌ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လေထုကို ထိုးဖောက်လျက် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဓားပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လော့ချန်၏ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကိုပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့ရာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ထက်မြက်မှုများကြောင့် လူတိုင်း၏မျက်လုံးများမှာ နာကျင်သွားကြတော့သည်။

“ဓားဆန္ဒပုံဖော်ခြင်း... မဖြစ်နိုင်တာ... သူကလည်း ဓားဆန္ဒအဆင့်ရှိတဲ့ ဓားသမားပဲလား...”

“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်မှာတင် ဓားဆန္ဒအဆင့်ကို ရောက်နေတာလား... ဒီလောက်လည်း ငယ်သေးတာကို... တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ ဘယ်တုန်းက အခုလို ပါရမီရှင် ဓားသမားတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့တာလဲ...”

အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်သံများ ကျွက်ကျွက်ညံအောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဒါတင်မကသေးဘူး... ဒါက တကယ့်ဓားဆန္ဒပုံဖော်ခြင်း မဟုတ်သေးသလိုပဲ...”

လူငယ်ဓားသမားတစ်ဦးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်၏။

ဤသည်က မပြီးသေးပေ။

“ဘုန်း...”

လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး အလောင်းတောင်နှင့် သွေးပင်လယ်ဖြစ်နေသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များမှာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ထိုပုံရိပ်ယောင် ဓားပုံရိပ်မှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာခဲ့ပြီး အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းများမှာ တစ်ဝိုင်းချင်းစီ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်ချင်းချင်းနီသွားတော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကြတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက...”

ကျင်းထျန်တူမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတော့သည်။

ယင်းလီ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်မူ အမှတ်မထင် အပြုံးစလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ပိုင်းဖြတ်စမ်း...”

ဓားဆန္ဒကို အစွမ်းကုန် နှိုးဆွလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် လက်ညှိုးကို ဓားအလား ပြုလုပ်ကာ ထိုးနှက်လိုက်၏။

“ရှူး...”

အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ဓားအလင်းတန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး လေဟာနယ်အတွင်း၌ ဖြောင့်တန်းလှသော သွေးရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို ဖော်ဆောင်လျက် လီရှောင်ဖုန်း၏ ဓားဆန္ဒဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဓားအရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားတော့သည်။

အခန်း ၆၈၈ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၆၈၉ - အကြွေးပြန်ဆပ်ခြင်း၊ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ အားပြိုင်မှု

“ရှူး...”

ဓားဆန္ဒဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုမှာ လေဟာနယ်အလယ်တွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိသွားသည်။ ဓားဦးချင်း ထိစပ်သွားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာဘဲ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပေါက်ကွဲမှုမျိုးလည်း ရှိမနေပေ။ ထိုဓားနှစ်စင်းမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တင်းကျပ်စွာ ထိကပ်နေပြီး အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသည့်နှယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေမှုမှာ ကြည့်ရသူများအဖို့ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီကောင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြင့်တက်လာရတာလဲ၊ ဓားဆန္ဒကိုတောင် နားလည်ထားတာလား၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဓားဆန္ဒကို နားလည်နိုင်ရမှာလဲ...”

မိမိ၏ ဓားဆန္ဒမှာ တားဆီးခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီရှောင်ဖုန်း အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူ အမှတ်ရနေသည်မှာ နန်းမြို့တော်၌ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က လော့ချန်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၂ သာ ရှိသေးသည့် သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဓားပညာအဆင့်မှာလည်း လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းကျသည့် အဆင့်သာ ရှိသေးပြီး ဓားဆန္ဒကို နားလည်ရန်မှာ မိုင်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ခန့် ကွာဝေးနေသေးသည်မဟုတ်ပါလော။

တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် ထိုသူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်းသို့ ခုန်တက်သွားရုံတင်မကဘဲ ဓားဆန္ဒအဆင့်ရှိသည့် ဓားသမားတစ်ယောက်ပါ ဖြစ်လာခဲ့သည်တဲ့လား။ ဤသည်က မဖြစ်နိုင်ပေ။ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ပေ။

‘အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် တိုးတက်လာနိုင်ခဲ့တာလဲ...’

လီရှောင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေမိပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များအတွင်း၌ သွေးကြောများ ယှက်သန်းလာတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူ အံ့ဩနေသည့်အချိန်မှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။

ဓားပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိစပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏချင်းလား သို့မဟုတ် အချိန်အတော်ကြာသွားသလား မသိနိုင်ခင်မှာပင် ဓားပုံရိပ်နှစ်ခု၏ အလယ်မှ ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် လှိုင်းတွန့်များ တစ်ဝိုင်းပြီးတစ်ဝိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝုန်း...”

ထိုလှိုင်းတွန့်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန့်လွင့်သွားခဲ့ပြီး ငြိမ်သက်နေသည့် ရေပြင်ထက်သို့ ကျောက်ခဲပစ်ချလိုက်သည့်နှယ် ရှိနေသည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းရှိ ကျောက်တောင်များနှင့် သစ်ပင်များမှာ တစ်ခဏအတွင်း အမှုန့်ဖြစ်သွားရသည်။ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့်နှယ်ပင်။ ခြံဝင်းပတ်ပတ်လည်ရှိ ချီစွမ်းအင်တံတိုင်းများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

“ဖျတ်...”

မထင်မရှားသည့် အက်ကွဲသံလေးတစ်ခုနှင့်အတူ လူတိုင်း၏ မယုံနိုင်စရာ အကြည့်များအောက်တွင် လီရှောင်ဖုန်း၏ ဓားဆန္ဒမှာ စတင်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အနီရင့်ရောင် ဓားပုံရိပ်မှာမူ သွေးရောင်လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား ထက်မြက်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

“ဘာ၊ လီရှောင်ဖုန်းရဲ့ ဓားဆန္ဒက ချေမှုန်းခံလိုက်ရတာလား...”

လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။ လီရှောင်ဖုန်း၏ မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အစကတည်းက လော့ချန်ကို မျက်လုံးထဲ ထည့်မထားခဲ့သဖြင့် ဓားဆန္ဒကို ခပ်ဖွဖွသာ ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီစွမ်းအင်ကိုပင် အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ ဤတိုက်ကွက်က လော့ချန်ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေရန် လုံလောက်သည်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဓားဆန္ဒမှာ ချေမှုန်းခံရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရှောင်တိမ်းရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည်ခုခံရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ ဤဓားဆန္ဒပါဝင်သည့် ဓားချက်သာ သူ့ကို ထိမှန်သွားမည်ဆိုလျှင် ဒဏ်ရာရရုံနှင့် ပြီးမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ လီရှောင်ဖုန်း အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အံကြိတ်ကာ ကာကွယ်ရေး ချီစွမ်းအင်ကို အတင်းအကျပ် နှိုးဆွလျက် အနောက်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဆုတ်ခွာလိုက်တော့သည်။

“ရှူး...”

သွေးရောင်ဓားပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည့်နှယ် အသံနှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်ခါစ ကာကွယ်ရေး ချီစွမ်းအင်မှာ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး စူးရှလှသော အရှိန်အဝါများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်လွင့်သွားတော့သည်။

“ဖူး...”

လီရှောင်ဖုန်းသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ကျဉ်းမြောင်းသွားသော သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်အတွင်း၌ အနီရင့်ရောင် အစက်ကလေးတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာတော့သည်။

အရေးကြီးသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်...

“ဗြီး...”

လျှပ်စီးတန်းများ တောက်ပလာခဲ့ပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားစေသည်။ ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် လီရှောင်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် လေဟာနယ်မှတစ်ဆင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ညာဘက်လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ နှေးသယောင်နှင့် အလွန်မြန်လှပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကြားတွင် လျှပ်စီးတန်းများ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ပန်းတစ်ပွင့်ကို အသာအယာ ဆွတ်ခူးလိုက်သည့်နှယ်ပင် သွေးရောင်ဓားပုံရိပ်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းချုပ်လိုက်တော့သည်။

သွေးရောင်ဓားပုံရိပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေခဲ့ပြီး တောက်ပလှသော သွေးရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားတော့သည်။

“စီနီယာအစ်မယိုကွမ်း...”

လီရှောင်ဖုန်းသည် ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်လည်ထိန်းလိုက်သော်လည်း မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့ဘဲ ဖြူလျော့နေကာ အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။ ယခုတင်က သွေးရောင်ဓားပုံရိပ်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် လက်ထဲမှ သွေးရောင်ဓားပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ဂျူနီယာမောင်လေးလီ... ဒါကြောင့် တိုက်ခိုက်တော့မယ်ဆိုရင် အလေးအနက်ထားရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူတစ်ပါးက မင်းကို အလေးအနက်မထားသူလို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်၊ ဒါက ငါတို့ ကျိတော့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ သာမန်ကာလျှံကာ စကားအနည်းငယ်မှာ လီရှောင်ဖုန်း၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို အရှက်မရအောင် လမ်းကြောင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အလေးအနက် မထားခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“စီနီယာအစ်မ၊ သူက... ကောင်းပါပြီ မှတ်သားထားပါ့မယ်...”

လီရှောင်ဖုန်းသည် အစက ဖြေရှင်းချက်အချို့ ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူကဲ့သို့ နယ်မြေအဆင့် သန်မာသူတစ်ဦးမှာ နာမည်မရှိသည့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူလေး၏ လက်ထဲတွင် ဤမျှအထိ အရှက်ကွဲရခြင်းမှာ စကားများလေ အရှက်ရလေ ဖြစ်မည်ကို သိသဖြင့် ပြန်၍ မျိုသိပ်လိုက်ရတော့သည်။ လော့ချန်ကို ကြည့်နေသည့် သူ၏ မျက်ဝန်းနီနီများအတွင်း၌မူ အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် လက်ဖဝါးအတွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သွေးရောင်ဓားပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပင့်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဓားဆန္ဒအဆင့်ရှိတဲ့ ဓားသမား မဟုတ်သေးဘဲနဲ့ ဓားဆန္ဒပုံဖော်ခြင်းကို တတ်မြောက်နေတာလား၊ ဓားဆန္ဒမှာလည်း ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဂုဏ်သတ္တိတွေ ပါဝင်နေတာက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ၊ မင်းက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ မင်းမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသလဲဆိုတာ ငါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ အသံမှာ ကြည်လင်နူးညံ့လှပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

“ဝုန်း...”

လေဟာနယ်မှာ ရုတ်တရက် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ခြံဝင်းအတွင်း၌ လျှပ်စီးတန်းများ တောက်ပလာကာ လျှပ်စီးလက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုမှာ လော့ချန်၏ အထက်တွင် မည်သည့်သဲလွန်စမျှမရှိဘဲ ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာကာ သူ့ထံသို့ အုပ်မိုးချလိုက်တော့သည်။ ဤတစ်ခဏမှာပင် လော့ချန်သည် မသိစိတ်မှ ပြင်းထန်လှသော အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မွေးညင်းနုများပင် ထောင်ထသွားရသည်။

“မင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပါ...”

အေးစက်လှသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု လော့ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက်...

“ရှူး... ရှူး...”

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး လော့ချန်၏ ရှေ့တွင် နှင်းပွင့်များ ဝဲလွင့်လာတော့သည်။ လေပြင်းနှင့် နှင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကိုယ်ဟန်လှပသည့် အမျိုးသမီးပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် လေဟာနယ်ကို လှမ်း၍ ရိုက်လိုက်သည်။

“ခရက်... ခရက်...”

ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော လေဟာနယ်မှာ တစ်ခဏအတွင်း အေးခဲသွားခဲ့ပြီး ထို လျှပ်စီးလက်ဖဝါးကြီးမှာလည်း ကြားထဲတွင် ညပ်နေခဲ့သည်။ ခပ်ဖွဖွ တုန်ခါမှုနှင့်အတူ ထိုလက်ဖဝါးကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လေနှင့်နှင်းများကြားတွင် ယင်းလီသည် လော့ချန်၏ ရှေ့၌ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံစများမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေခဲ့ပြီး ကိုယ်ဟန်မှာ ဝေဝေဝါးဝါး တင့်တယ်လှပေသည်။ ဆံနွယ်နက်များမှာ လေထဲတွင် ကခုန်နေခဲ့ပြီး လှပလွန်းလှသဖြင့် နတ်သမီးတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်နှယ်ပင်။

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

ယင်းလီ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှသော ရေကန်တစ်ခုအလား တည်ငြိမ်နေပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး၊ မင်းက ထိပ်သီး ကောင်းကင်နယ်ပယ် သန်မာသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ သူတို့ကြားက တိုက်ပွဲမှာ ဝင်မပါသင့်ဘူး မဟုတ်လား...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အရိပ်အယောင်များ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး ချိုသာလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း စကားလုံးများမှာမူ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိလှပေသည်။

“မသင့်ဘူး ဟုတ်လား၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကလည်း မနိမ့်လှဘူးပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာလဲ၊ ဒီကမ္ဘာမှာ သင့်တယ်နဲ့ မသင့်ဘူး ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး၊ လုပ်နိုင်တယ်နဲ့ မလုပ်နိုင်ဘူး၊ အစွမ်းရှိတယ်နဲ့ မရှိဘူး ဆိုတာပဲ ရှိတာ၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းက သူ့အတွက် ဝင်ကူညီမပေးသင့်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်း မရှိလို့ပဲ...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် တာ့လီမင်းဆက်၏ တတိယမင်းသမီး ဖြစ်သလို ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသည့် ပါရမီရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားမှာ အမိန့်တော်အလား ဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားသူ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် နောက်ဆုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်လောက်ဘူးထင်တယ်နော်...”

ယင်းလီသည် စကားကို ချွေတာစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ လုံးဝ နောက်မဆုတ်ဘဲ ယိုကွမ်းမင်းသမီးကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။

“ဟုတ်လား...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရေလှိုင်းအလား တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ချိုသာလှသော ရယ်သံနှင့်အတူ မျက်ဝန်းအစုံမှာ စင်ကြယ်လှသော ငွေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သွယ်လျလှသော လက်ချောင်းလေးများကို အသာအယာ ဖြန့်လိုက်၏။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းလှသော မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ ဆံနွယ်များမှာ တစ်ချောင်းချင်း လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးတန်းများ ခုန်ပေါက်လာကြသည်။ မြေပြင်မှာ မီးလောင်ထားသကဲ့သို့ မဲမှောင်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် လျှပ်စီးလုံးကြီးတစ်ခု၏ အလယ်တွင် ရောက်ရှိနေသည့်နှယ်ပင်။

“တကယ့်ကို ကြယ် ၁၁ ပွင့် ကောင်းကင်အဆင့် လျှပ်စီးသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ၊ တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတာပဲ...”

လော့ချန်၏ အကြည့်များ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုးသုံးဆင့်စွမ်းရည်ကို စတင်ကျင့်ကြံစဉ်က မိုးကြိုးလျှပ်စီးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပြန်လည် ရရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၆၈၉ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၆၉၀ - လျှပ်စီးနှင့် နှင်းခဲ၊ ကျိတော့ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာ

သိုင်းဝိညာဉ်အားလုံးထဲတွင် ဒြပ်စင်သိုင်းဝိညာဉ်များမှာ အတွေ့ရအများဆုံးဖြစ်ပြီး အချိုးအစား အများစုကို ယူထားသည်။ ဒြပ်စင်သိုင်းဝိညာဉ်များထဲတွင်လည်း လျှပ်စီးဒြပ်စင်သိုင်းဝိညာဉ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းနောက်တွင်မူ မီးဒြပ်စင်သိုင်းဝိညာဉ် ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း လောက၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပုံသေတွက်၍ မရချေ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံဆင့်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ ကျင့်စဉ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု၊ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ စသည်တို့အပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေသဖြင့် သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သိုင်းဝိညာဉ်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ပိုမိုကြီးမားလာမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသည့် အဓိကအချက်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“ဗျစ်ဗျစ်... ဗျစ်ဗျစ်...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးတန်းများ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးဆန္ဒအငွေ့အသက်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာသည်။ သူမသည် အသားအရေ ချောမွေ့လှသော မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး မြင့်မြတ်လှသော အကြည့်များဖြင့် ယင်းလီကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်၏။ လှပတင့်တယ်လှသော မျက်နှာထက်တွင်မူ အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

“အဲဒီကောင်လေးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်လေ၊ မင်းက လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်နေတော့ ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်သင့်ဘူး၊ ငါ တာယွဲ့မင်းဆက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာမို့ ပြဿနာအသစ်တွေ မဖန်တီးချင်ဘူး၊ မင်း ဖယ်ပေးလိုက်ပါ...”

ယင်းလီက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ဆိုင်သလား မဆိုင်သလားဆိုတာကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ၊ သူက လော့ရှာဂိုဏ်းတပည့် မဟုတ်ပေမဲ့ ငါတို့ တာယွဲ့မင်းဆက်က လူတစ်ယောက်ပဲလေ...”

“ဘာလဲ၊ မင်းက ငါနဲ့ လက်ရည်စမ်းချင်နေတာလား...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လျှပ်စီးတန်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ လေထုကိုပင် ပေါက်ကွဲသွားစေသဖြင့် တစီစီ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“တာ့လီမင်းဆက်ရဲ့ တတိယမင်းသမီးက ကောင်းကင်အဆင့် လျှပ်စီးသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး ပါရမီထူးကဲတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒီနေ့ တွေ့ရတာတော့ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ထူးခြားတာပဲ၊ အတွင်းစွမ်းအားတွေက အနှစ်သာရကို ဖော်ဆောင်နိုင်နေပြီဖြစ်သလို လျှပ်စီးတန်းတွေကလည်း အသက်ဝင်နေပြီဆိုတော့ မင်းက မဟာသန်မာသူအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ တကယ်ပဲ နီးစပ်နေပြီပေါ့...”

ယင်းလီ၏ ဝတ်စုံစများမှာ လေထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ လွင့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်လှကာ ကြည်လင်လှသော စမ်းရေစီးသံအလား ရှိနေသည်။ ထိုမျှလောက် တည်ငြိမ်နေမှုမှာ အလျှော့ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ အတွင်း၌ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

စကားသံအဆုံးတွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များ ပြန့်လွင့်သွားခဲ့ပြီး အပူချိန်မှာ ထပ်မံ၍ တစ်ဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားကာ နှင်းပွင့်များ ဝဲလွင့်လာတော့သည်။

“ရှူး... ရှူး...”

လေနှင့်နှင်းများကြားတွင် ကြီးမားလှသော နှင်းမြွေကြီး နှစ်ကောင်မှာ ယင်းလီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယိုကွမ်းမင်းသမီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ နှင်းပွင့်များ ဝဲလွင့်နေခဲ့ပြီး အေးစက်လှသော လေပြင်းများမှာ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

“ခရက်...”

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မာကျောလှသော ကျောက်သားမြေပြင်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

“အရမ်းအေးတာပဲ...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ချမ်းလွန်းသဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ကာကွယ်ရေး ချီစွမ်းအင်ကို အမြန်ပင် နှိုးဆွလိုက်ရသည်။ မျက်ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကိုလည်း မယုံနိုင်အောင် ကြည့်နေမိကြ၏။

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ယခုအခါ မူလပုံစံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဘယ်နှင့်ညာ နှစ်ခြမ်း ကွဲနေသည့်နှယ်ပင်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် လျှပ်စီးတန်းများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေခဲ့ပြီး ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုအစွမ်းနှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖိနှိပ်နေကြပြီး မှောင်မိုက်သော လေဟာနယ်အက်ကြောင်းများကို ဖန်တီးနေကြရာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“ပုံရိပ်ယောင်ကို အစစ်အမှန်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်နေပြီ၊ ချီစွမ်းအင်တွေက အသက်ဝင်နေပြီပဲ၊ သူမကလည်း ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလား...”

ကျင်းထျန်တူသည် သူ၏ ခြေလက်များ ကျဉ်စိမ့်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယင်းလီကို မယုံနိုင်အောင် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည်လည်း မဟာသန်မာသူအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းအလိုသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ နာမည်ကျော်လှသော ယိုကွမ်းမင်းသမီးနှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် ယင်းလီကို စိုက်ကြည့်ကာ လော့ချန်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချိုသာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟဲဟဲ... တကယ်ပဲ မထင်ထားဘူး၊ ဒီလို သေးငယ်လှတဲ့ တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ မင်းလို ကောင်းကင်နယ်ပယ် သန်မာသူ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ပေါ့၊ ဒီနေရာက တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တွေ ပုန်းအောင်းနေတာပဲ၊ ငါ့ကိုတော့ တကယ်ပဲ အံ့ဩသွားစေတယ်...”

သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးတန်းများမှာမူ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်းမှာ မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေသည့်နှယ် ပြင်းထန်လှသော အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရကြတော့သည်။ ယင်းလီမှာမူ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။

အခြေအနေမှာ ပိုမိုအန္တရာယ်များလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျင်းထျန်တူသည် မတားလျှင် မဖြစ်တော့မှန်း သိလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ပါက ထိပ်သီး ကောင်းကင်နယ်ပယ် သန်မာသူနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ နောက်ပြောင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

“နှစ်ယောက်လုံးပဲ... ဒီနေ့က သိုင်းပြိုင်ရမယ့်နေ့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီအစည်းအဝေးက သွေးမိစ္ဆာကို ဘယ်လိုနှိမ်နင်းမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်ဖို့ပဲလေ... ကျွန်တော်တို့အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ အစွမ်းကုန် နှိမ်နင်းကြရမှာပေါ့... ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ ထားလိုက်ကြရအောင်... ယိုကွမ်းမင်းသမီး... မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ...”

ကျင်းထျန်တူသည် လေသံကို လျှော့လိုက်ပြီး ယိုကွမ်းမင်းသမီး ယခင်က ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုပင် ပြန်လည် အသုံးချလိုက်တော့သည်။

“အင်း၊ ပြောတာ မှန်ပါတယ်...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် သူမ၏ အရှိန်အဝါများကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်တွင် လျှပ်စီးတန်းလေးတစ်ခုကို ကစားလျက် ယင်းလီကို ချိုသာစွာ ဆိုလိုက်၏။

“သွေးမိစ္ဆာကိစ္စ ပြီးသွားတဲ့အခါမှ အခွင့်အရေးရရင် အရှုံးအနိုင် တစ်ခါလောက် ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ...”

ယင်းလီက သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ကောင်းကင်ယံမှ နှင်းပွင့်များမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် လော့ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ လေထဲတွင် ပျံဝဲလျက် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကျင်းထျန်တူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလျက် အသံမြှင့်၍ ဆိုလိုက်၏။

“အားလုံးပဲ... ကျွန်တော် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်လေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်၊ အားလုံးပဲ စိတ်အပန်းဖြေနိုင်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

စကားအဆုံးတွင် လှပလှသော အစေခံမိန်းကလေးများမှာ တူရိယာများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ကပြဖျော်ဖြေကြတော့သည်။ တေးဂီတသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝင်းအတွင်းရှိ တင်းမာနေသော အငွေ့အသက်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားတော့သည်။

လီရှောင်ဖုန်းသည် ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ အနောက်မှ ကပ်လျက် နားနေဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး မကျေမနပ်နှင့် ဆိုလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်မ၊ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားတော့မလို့လား...”

“ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုလုပ်စေချင်တာလဲ၊ လူပုံအလယ်မှာ ငါ့စကားကို ငါ ပြန်ဖျက်စေချင်တာလား...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားခဲ့ပြီး လေသံမှာလည်း ပြတ်သားလှသည်။ စည်းစည်းလုံးလုံးနှင့် အစွမ်းကုန် နှိမ်နင်းကြရန်ဆိုသော စကားမှာ သူမကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းထျန်တူက ထိုစကားကို ပြန်လည်အသုံးချလာသည့်အခါ သူမကသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေမည်ဆိုလျှင် မိမိစကားကို မိမိဖျက်ရာရောက်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ လုံးဝရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယိုကွမ်းမင်းသမီးသည် ယင်းလီကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းလှသော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေသည်။ ထိုနှင်းမြွေကြီး နှစ်ကောင်မှာ အသက်ဝင်လွန်းလှသလို ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ သူမကိုပင် ထူးဆန်းလှသော အအေးဓာတ်တစ်ခု ခံစားရစေသဖြင့် အနိုင်ရရန်အတွက် လုံးဝဥဿုံ သေချာမှု မရှိပေ။

ဤခရီးမှာ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်အတွက် လာခြင်းဖြစ်သလို တာယွဲ့မင်းဆက် မင်းသား ကျင်းထျန်တူ၏ အကူအညီဖြင့် သွေးမိစ္ဆာ၏ သဲလွန်စကို စုံစမ်းရဦးမည်ဖြစ်ရာ အခြေအနေကို အလွန်အမင်း တင်းမာအောင် လုပ်ရန် မသင့်ပေ။ သူမသည် မဟာသန်မာသူအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်ရာ သွေးမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကျောက်သာ ရှိမည်ဆိုပါက ချက်ချင်းပင် အဆင့်တက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျန်ရှိနေသည့် အရာအားလုံးမှာ အရေးမကြီးလှပေ။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ယိုကွမ်းမင်းသမီး၏ ကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ လီရှောင်ဖုန်း၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး လော့ချန်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့် နှစ်ဦးမှာလည်း စိတ်ထဲ၌ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေကြသဖြင့် တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ညီလေးလီ... မင်းက ဓားဆန္ဒကို နားလည်ထားပြီးသားဖြစ်သလို နယ်မြေအဆင့်မှာလည်း ပါဝင်နေတာလေ၊ အဲဒီ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ကောင်လေးက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်းပဲ ရှိသေးသလို တကယ့် ဓားဆန္ဒကိုလည်း နားမလည်သေးဘူး၊ ကြားရတာတော့ သူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတာဆိုပဲ၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သူ့လက်ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ အရှက်ကွဲခဲ့ရတာလဲ...”

အခြားသော ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်ကလည်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်၏။

“ဒီကိစ္စသာ အပြင်ကို ပြန့်သွားရင် မင်းတင်မကဘူး၊ ငါတို့ ကျိတော့ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးပါ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်၊ ဘယ်သူမဆို ငါတို့ ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်တွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို တက်နင်းလို့ရတယ်လို့ အပြောခံရလိမ့်မယ်...”

လီရှောင်ဖုန်းသည် အံကြိတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော် အရမ်းပေါ့ဆသွားလို့ပါ၊ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ တကယ်လို့ နောက်တစ်ကြိမ်သာ တိုက်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သူ့ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်ပါတယ်...”

“စီနီယာအစ်မ၊ စီနီယာအစ်ကိုတို့ စိတ်ချပါ၊ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အခွင့်အရေးရှာပြီး အရှက်ကြွေးကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ကျိတော့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူ သိစေရပါ့မယ်...”

အခန်း ၆၉၀ ပြီးပါပြီ။