အခန်း (၁၅၇-၁၅၉)

အခန်း (၁၅၇) - အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး

ဗီနယ်-၂၄ ဂြိုဟ်၏ ဆောင်းဦးကာလ အလယ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်မှာ တောက်ပနေပြီး လေထုမှာလည်း လတ်ဆတ်နေသည်။ ရှဖေးသည် ဤကဲ့သို့ သာယာလှသော ဆောင်းဦးနေ့ရက်တွင် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ချောက်ကမ်းပါးထဲ ခုန်ချခြင်းမှာ ဘယ်သောအခါမှ ကောင်းသော ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ရှဖေးတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝူး

ရှဖေးသည် ငှက်မွှေး နောက်သို့ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ချက်ချင်း လိုက်ခုန်ချလိုက်သည်။ ပြင်ပမှ နေရောင်ခြည်မှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသဖြင့် ရှဖေးသည် သူ၏လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို ကွယ်ကာ ချောက်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သုံးထောင်မီတာခန့် နက်သော ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးမှာ အောက်ခြေကိုပင် ကောင်းစွာ မမြင်ရဘဲ ထက်မြက်သော ဓားများကဲ့သို့ စူးထွက်နေသော ကျောက်ဆောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မည်သူမဆို ဤကဲ့သို့သော ချောက်ထဲသို့ ခုန်ချရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ သေမင်းက ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးကို ရက်စက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းတို့မှာ ရှဖေး၊ ငှက်မွှေး နှင့် အေဗရယ် ဖြစ်နိုင်သူ သို့မဟုတ် မဟုတ်သူ တစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ လေတိုးသံများမှာ နားထဲတွင် ဆူညံနေပြီး ရှဖေးသည် အောက်သို့ အမြန်နှုန်းအဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျနေသည်။

ရှဖေး၏ အံ့ဩဖွယ်ရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တစ်စုံတစ်ခုမှာ အလွန်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအရာမှာ လေထုနှင့် နေရောင်ခြည်ကြားတွင် ရောနှောနေသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ပေ။

လူအများစုမှာ သေခါနီးအချိန်တွင် ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ရှဖေး၏ စိတ်မှာမူ ယခုအချိန်တွင် ပုံမှန်ထက်ပင် ကြည်လင်နေသည်။ သူ၏ အတွေးများမှာ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် အလုပ်လုပ်နေပြီး သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမို တည်ငြိမ်နေသည်။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ ပါရမီပင် ဖြစ်သည်။ အခြေအနေ ပိုမို အန္တရာယ်များလေလေ၊ ၎င်းတို့က ပို၍ တည်ငြိမ်ကာ ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စိတ်ပျံ့လွင့်ခြင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များသည်။ ရှဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသူမှာ မည်သူပင်ဖြစ်စေ ကယ်တင်ရမည် ဟူသောအချက်ပင်။

သူသည် လေထဲတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန် အနေအထား ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရေငုပ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ချောက်အောက်ခြေဆီသို့ ခေါင်းစိုက်ကာ အမြန်နှုန်းမြှင့်လိုက်သည်။ ငှက်မွှေး မှာ သူ၏ အောက်တည့်တည့်တွင် ရှိနေသဖြင့် အမြန်ဆုံး အနေအထားဖြင့် လိုက်ပါက အချိန်တိုအတွင်း အမှီလိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းနေပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ဤခဏတွင် ရှဖေးမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အင်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ အသက်ချင်း လောင်းကြေးထပ်ထားသော ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မည်သူက မိမိအသက်ကို ပို၍ ပဓာနမထားသနည်း ဆိုသည့် ပြိုင်ပွဲပင်။

“သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း ”

ရှဖေးသည် သူ၏ အကြောက်ရွံ့ဆုံးနှင့် အဆိုးရွားဆုံးသော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်မှာ အော်ဟစ်သံ မဟုတ်ဘဲ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဒေါသတရားများသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လဓား၏ ဓားသွား တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုမှာ တစ်ဖက်လူထံသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်။ လေထုကို ဆွဲဖြဲသံနှင့် ရှဖေး၏ ရူးသွပ်သော အော်ဟစ်သံမှာ ချောက်ကမ်းပါး၏ ပဲ့တင်သံများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ငရဲမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက် မထင်မှတ်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ အောက်သို့ အမြန်နှုန်းအဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းနေသော ငှက်မွှေး မှာ မမြင်နိုင်သော ပလက်ဖောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

‘မကောင်းတော့ဘူး ’ ရှဖေး စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ သာမန်ထက်ထူးကဲသော ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု စွမ်းအားအရ အနီးနားတွင် မမြင်နိုင်သော ကိုယ်ပျောက် စစ်သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ငှက်မွှေး သည် ပြတင်းပေါက်မှ မခုန်ချမီ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကိရိယာတစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ အပေါင်းအပါများထံသို့ အချက်ပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။ အချက်ပြချက် ရရှိပြီးနောက် စစ်သင်္ဘောမှာ ငှက်မွှေး နှင့် သူ၏ပခုံးပေါ်မှ လူကို ဖမ်းယူရန် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ငှက်မွှေး မှာ စစ်သင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ စစ်သင်္ဘောက အမြန်နှုန်းမြှင့်လိုက်သည်နှင့် ရှဖေးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ထုတ်သွားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးအတွက် လုပ်ဆောင်နိုင်စရာ မရှိသလောက်ပင်။

‘မင်းတို့ကို အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး ’ ရှဖေး ရင်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အထူးစိတ်စွမ်းအား နည်းစနစ် - နတ်ဆိုးပုဆိန် ”

ရှဖေးသည် ဒဏ်ရာရထားသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေခါနီး နောက်ဆုံး အားကုန်ရုန်းကန်သည့် ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံမှာ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ အရောင်အဆင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“ဟင့်အင်း.. အဲ့ဒါကို မသုံးနဲ့ ” ဖန်တန်က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ် ”

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှဖေးမှာ ဒေါသ၏ အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ လေထဲတွင် လည်ပတ်နေသော ဓားသွား တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် အမြန်နှုန်းမြင့်တက်သွားပြီး အလင်းအမြန်နှုန်းနီးပါးဖြင့် တောက်ပသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ထိုတိုက်ကွက်မှာ အင်အား အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသဖြင့် မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငှက်မွှေး ၏ ခြေအောက်ရှိ မမြင်နိုင်သော စစ်သင်္ဘောမှာလည်း အမြန်နှုန်းမြှင့်လိုက်သည်။ ငှက်မွှေး သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ပြန်ပေးဆွဲလာသူကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဖက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ဘောကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ လက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရှဖေး ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် စက္ကန့်၏ သောင်းဂဏန်းပုံ တစ်ပုံခန့်သာ အချိန်ရလိုက်သည်။ သင်္ဘောက အမြန်နှုန်းအပြည့် ရသွားသည်နှင့် သူ မည်သို့မျှ အမှီလိုက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲမှုများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောက်ပသော အလင်းတန်း တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုမှာ မမြင်နိုင်သော စစ်သင်္ဘောကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားရာ သင်္ဘောမှာ ကိုယ်ပျောက် စနစ် ပျက်စီးသွားပြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ မစ်တယ် စလက်ရှာ အဆင့်ရှိ ဖရီးဂိတ် စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းမှာ ချောက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ၁၅ စင်တီမီတာခန့်သာ ရှိသော ဓားသွားများဖြင့် စစ်သင်္ဘောကို ဤမျှအထိ ပျက်စီးအောင် ရှဖေး မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

“အဟွတ် ” ရှဖေး သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ အလွန် အင်အားစိုက်ထုတ်ရသော ‘နတ်ဆိုးပုဆိန်’ နည်းစနစ်ကို ဇွတ်အတင်း အသုံးပြုလိုက်ခြင်းကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားခဲ့သည်။

အတွင်းဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ရှဖေးသည် လေထုကို ခြေဖြင့် ကန်ကျောက်ကာ ရရှိလာသော တုံ့ပြန်အားဖြင့် ဘယ်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါး နံရံဆီသို့ ကပ်လိုက်သည်။ ချောက်ကမ်းပါး နံရံကို ခြေဖြင့် ကန်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒုံးပျံတစ်ခုကဲ့သို့ စစ်သင်္ဘောဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ စစ်သင်္ဘော၏ ကိုယ်ပျောက်စနစ် ပျက်စီးသွားသော်လည်း သင်္ဘောကိုယ်ထည်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးမသွားသေးဘဲ ဆက်လက် ရွေ့လျားနိုင်သည်။

“နောက်တစ်ခါ နတ်ဆိုးပုဆိန် ”

ရှဖေးသည် သေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသည့်တိုင် ထိုနည်းစနစ်ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။ အရူးတစ်ယောက်ပင်လျှင် မိမိအသက်ကို ဤမျှအထိ အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သင်္ဘောကိုယ်ထည်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ဓားသွားများသည် ရှဖေး၏ စိတ်စွမ်းအားအောက်တွင် ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွိုင်းကိုယ်ထည်ကို ဆက်လက် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်သံများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး မီးပွားများလည်း လွင့်စင်နေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရှဖေးသည် သင်္ဘော၏ ရှေ့ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“သေစမ်း ”

လက်ထဲတွင် လက်နက်မရှိသော်လည်း ရှဖေးသည် သူ၏ ညာလက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ငှက်မွှေး ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ငှက်မွှေး မှာ သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် အမြန် ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း—

ဂွပ်

ရှဖေး၏ အံ့ဩဖွယ်ရာ ခွန်အားနှင့် ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာသော အမြန်နှုန်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ထိုထိုးချက်မှာ ပြန်ပေးဆွဲသူ၏ ဘယ်လက်မောင်းကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။ သွေးများနှင့် အရိုးအပိုင်းအစများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ လက်မောင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ငှက်မွှေး ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တည့်တည့် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဂွပ် ဂွပ်

နံရိုး တစ်ဆယ်ကျော်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျိုးကြေသွားသည်။ ရှဖေး၏ လက်သီးမှာ ငှက်မွှေး ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်သွားပြီး သွေးချင်းချင်းနီသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ငှက်မွှေး မှာ ဘာသံမှ မထွက်နိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားတော့သည်။

ငှက်မွှေး ၏ အလောင်းမှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး စောင်ဖြင့် ပတ်ထားသော လူမှာလည်း သူနှင့်အတူ ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ရှဖေးသည် သင်္ဘောကို ခြေဖြင့် ကန်ကာ ချောက်ထဲသို့ လိုက်ဆင်းပြီး စောင်ဖြင့် ပတ်ထားသော လူကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ စောင်ထဲမှ လူမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရပြီး သူမကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ရှဖေး မည်မျှအထိ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်ကို သိပုံမရပေ။

“အိပ်ပျော်နေတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါမှ မင်း ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး” ရှဖေးက တွေးလိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှဖေးသည် သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာ ချောက်အောက်ခြေနှင့် မီတာ နှစ်ရာပင် မဝေးတော့ပေ။ ထူးဆန်းသော ကျောက်ဆောင်ကြီးများမှာ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။ ‘နတ်ဆိုးပုဆိန်’ ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြုထားသော ရှဖေးအနေဖြင့် ဤကျောက်ဆောင်များပေါ်သို့ ကျဆင်းမည့် ဒဏ်ကို ခံနိုင်ပါ့မလား။

သင်္ဘောနှင့် ငြိနေသော ကောင်းကင်လဓားမှာ ရှဖေး၏ အမိန့်အရ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဖန်းကန်ပြားပျံတစ်ခုကဲ့သို့ စုစည်းသွားပြီး မှော်ကော်ဇောတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်စွမ်းအားမှာ အရာဝတ္ထုများကို ပျံသန်းစေနိုင်သဖြင့် ထိုအပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ပါက ရှေးဟောင်း ဝတ္ထုများထဲမှ ဓားဖြင့် ပျံသန်းသော သူများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှဖေးမှာ ထိုအဆင့်အထိ မရောက်သေးသည့်အပြင် အင်အား အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် လဲပြိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ကျဆင်းနေသော အမြန်နှုန်းကို အနည်းငယ်သာ လျှော့ချနိုင်တော့သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲမှ လူကို သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ရှဖေးသည် သူမကို ဒဏ်ရာ မရရှိစေရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အောက်ခံကူရှင်တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူမှာ အေဗရယ် ဟုတ်မဟုတ် သူ မသေချာသော်လည်း၊ သူ နှစ်သက်ရသော မိန်းကလေးကို အန္တရာယ် ဖြစ်စေမည့် အခွင့်အရေးမျိုး သူ လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

ဘုန်း

ချောက်အောက်ခြေမှ ပြင်းထန်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စအစများမှာ လွင့်စင်သွားသည်။ ရှဖေးသည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျက်ခါစ ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည် ပွင့်ထွက်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည့် ခဏတွင် ရှဖေးသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို နှိမ့်ချပေးလိုက်သဖြင့် သူ၏ လက်ထဲမှ လူမှာ နာကျင်မှုကို လုံးဝ ခံစားရခြင်း မရှိဘဲ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်လက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ရှဖေး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် ထုံကျင်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မှုန်ဝါးလာသော်လည်း ဤသည်မှာ ရှဖေးအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

ယခင်က ရှောင်ယု ပြန်ပေးဆွဲခံရစဉ်ကတည်းက ရှဖေးသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး နောက်ထပ် မဖြစ်စေရဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူ တကယ်ပဲ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ မဖြစ်နိုင်သောအရာကို ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ကာ သူချစ်ရသူကို လူသတ်သမားများ လက်ထဲမှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဤမျှ နာကျင်မှုလောက်ကို သူ ဘာကြောင့် ဂရုစိုက်နေရမည်နည်း။

ရှဖေးသည် ယိမ်းယိုင်နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူ၏ လက်ထဲမှ လူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။ သူသည် စောင်အောက်မှ လူမှာ အေဗရယ် ဟုတ်မဟုတ် ကြည့်ချင်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ကျလာပြီး လက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေသဖြင့် စောင်မှ အထုံးကို မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အမြင်အာရုံများမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေသော ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှဖေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း သူ၏ လက်မှာမူ ဘေးနားရှိ လူကို မလွတ်တမ်း တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စလက်ရှာ ဖရီးဂိတ် စစ်သင်္ဘောမှာ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ ပျက်ကျသွားပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးနှင့်အတူ မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း (၁၅၈)- ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း

ရှဖေး သတိလစ်မေ့မြောနေစဉ်အတွင်း အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်မက်ခဲ့သည်။

သူသည် အစင်းကြောင်းများဖြင့် ထူထပ်လှသော အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ကြီးမားသော စစ်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း တဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်မျောနေသည်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့၏။ ထိုမြင်ကွင်းသည် မည်မျှအံ့ဩထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို စကားလုံးများဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်ပေ။ ထိုစစ်သင်္ဘောကြီးမှာ မှိုပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး ကမ္ဘာဂြိုဟ်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားသည်။ ၎င်း၏ ရွှေရောင်အလွိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကိုယ်ထည်သည် မှောင်မိုက်နေသော အာကာသထဲတွင် အထူးတလည်ပင် ထင်ရှားလျက်ရှိသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို စစ်သင်္ဘောကြီး၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍ တောက်ပလွန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာ နေမင်းပေါင်း တစ်သန်းနီးပါးကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းလှသည်။

မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ထိုအလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ အလင်းတန်းလုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည်လည်း အတူတကွ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စစ်သင်္ဘောကြီး၏ ဘေးနားတွင် ယခင်က ရှိနေခဲ့သော ဂြိုဟ်နှစ်လုံးမှာလည်း လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာမူ ဗလာနတ္ထိဖြစ်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအရာများမှာ အဘယ်အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသနည်း။ ထိုအလင်းတန်းက ထိုဂြိုဟ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းလော။

ကြီးမားလှသော စစ်သင်္ဘောကြီးမှာမူ ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ ဦးတည်ရွေ့လျားနေသည်။ ၎င်းသည် စကြဝဠာအတွင်းရှိ မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီး၍မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင် တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းနေသည့်အလားပင် ရှိတော့သည်။

၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဂြိုဟ်များ၊ စစ်သင်္ဘောများ သို့မဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တွင်းနက်များပင်လျှင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အရာအားလုံးမှာ ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အလွန်ပင် ပျက်စီးလွယ်နေပုံရသည်။ ၎င်းသည် စကြဝဠာ၏ အဆုံးစွန်သော ဖျက်ဆီးသူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော တာဝန်မှာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း ပျက်စီးခြင်းတရားများကို ပိုမိုပြန့်နှံ့စေရန် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပူလောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုများ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်လာသည်။

သူနောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ အဖြူရောင်များသာ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ၏အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း မျက်တောင်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

ဖြူစင်သော မျက်နှာကျက်မှာ အလွန်ပင် သန့်ရှင်းနေပုံရသည်။ ထို့အပြင် လေထုထဲတွင် ပန်းရနံ့များနှင့်အတူ ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခုကိုလည်း သူရရှိနေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ထထိုင်နိုင်ရန် ရှဖေးမှာ သူ၏ လက်မောင်းများကို အားပြု၍ အားယူလိုက်ရသည်။

သူသည် ဆေးရုံခန်းတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်တွင်လည်း ပန်းအိုးများ စီတန်းလျက်ရှိကာ လှပသော ပန်းများမှာ ဆွတ်ခူးပြီးခါစဖြစ်၍ နှင်းစက်ကလေးများပင် တင်ကျန်နေဆဲ ရှိသည်။

ကုတင်ဘေးတွင် ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လှဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ်ဟနေပြီး သူ၏ ပေါင်ကို ဖက်၍ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။

ရှဖေး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး "အေဗရယ်" ဟု ခေါ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်အိပ်နေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို ရှဖေးမှာ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူသိကျွမ်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့မှသာ တရားဝင် တွေ့ဆုံခွင့်ရသည့် မိန်းကလေးအား သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဗီဒီယိုဆက်သွယ်ရေးစနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် လူများသည် မြင်ကွင်းပေါ်တွင် မြင်ရသည်ထက် ပြင်ပတွင် ရုပ်ရည်ပိုမိုညံ့ဖျင်းလေ့ ရှိကြသော်လည်း အေဗရယ်မှာမူ ပြင်ပတွင် ပိုမိုလှပနေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး အသားအရေမှာလည်း နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ နှုတ်ခမ်းလွှာလေးများမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ "ပြီးပြည့်စုံခြင်း" ဟူသော စကားလုံးမှာ သူမအတွက် အမှန်တကယ်ပင် သင့်လျော်လှသော်လည်း ဤမင်းသမီးလေး၏ မျက်ကွင်းများမှာမူ ညိုမည်းနေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း ခြောက်သွေ့နေသော မျက်ရည်စများကို တွေ့မြင်နေရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ စီးကရက်ဗူးကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း မီးမညှိမီမှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ စီးကရက်နံ့က ပြင်းတော့ သူမ နိုးသွားရင် မကောင်းဘူး။ သူမကို အိပ်ရေးဝအောင် ထားလိုက်ပါဦးမယ်" ရှဖေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ဆေးလိပ်သောက်လိုစိတ်ကို အောင့်အီးကာ စီးကရက်နှင့် မီးခြစ်ကို ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖန်ခွက်တစ်ခုကို ယူကာ ရေသောက်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ပါးစပ်ကို လက်စွပ်ဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပျင်းရိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ ဘယ်လောက်တောင် အိပ်ပျော်သွားတာလဲ" ရှဖေးက ဖန်တန်ကို မေးလိုက်သည်။

"သုံးရက်တောင် ရှိပြီ"

"ဒီလောက်တောင် ကြာသွားတာလား" ရှဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးရက်အတွင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ငါ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"

"မင်း ချောက်ထဲကို ပြုတ်ကျပြီး သတိလစ်သွားတာ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငှက်မွှေးအဖွဲ့ပါသွားတဲ့ စစ်သင်္ဘောငယ်ကလည်း ရီအက်တာ ပျက်စီးသွားလို့ ပေါက်ကွဲပြီး နစ်မြုပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ ဘဏ္ဍာစိုးဖန်းက မင်းရှိတဲ့နေရာကို ရောက်လာပြီး မင်းကို ဒီဆေးရုံကို ပို့ပေးခဲ့တာ။ မင်း အခုထိ သတိမေ့နေခဲ့တာပဲ" ဖန်တန်က သူသတိမေ့နေစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အေဗရယ်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတာလား" မိမိဘေးတွင်ရှိသော အေဗရယ်ကို ကြည့်ကာ ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

ဖန်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း မှန်ကန်တဲ့လူကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ ကံကောင်းတာပဲ။ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် နောက်ကျသွားရင် မင်း သူမကို ဘယ်တော့မှ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမကို ရို့စ်မေရီ အဆီအနှစ် ပါဝင်တဲ့ ဆေးတစ်မျိုးနဲ့ မေ့ဆေးပေးထားတာဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ သူမ နိုးလာတာ။ မင်းအကြောင်းကို သိသွားတော့ သူမ ဒီအခန်းထဲကို ဇွတ်ဝင်လာပြီး မင်းဘေးကနေ တစ်ဖဝါးမှ မခွာတော့တာပဲ။"

"သူမက အဲ့ဒီနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းတွေကိုတောင် တောင်းကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ မင်းက သူမကို မထိခိုက်အောင် ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ပိုက်ပြီး ပြုတ်ကျတဲ့ အမြန်နှုန်းကို အကုန်ခံခဲ့တာကို တွေ့တော့ သူမ ငိုလိုက်တာမှ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။ သတိတောင် လစ်သွားခဲ့သေးတယ်"

ဖန်တန်က အေဗရယ်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒီမိန်းကလေးက တကယ် စိတ်နှလုံး ကောင်းပါတယ်။ သူမက ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်နေခဲ့တာ။ သူမ နိုးလာရင် သေချာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ဦး။ မင်းသာ သူမကို မကူညီရင် ဒီကိစ္စက သူမအတွက် တစ်သက်လုံး စိတ်ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပါပြီ" ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အေဗရယ်၏ ဆံပင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"သူမက ဘာလို့ ငါ့ကို မတွေ့ချင်တာလဲဆိုတာ မင်း သိလား" ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

ဖန်တန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ သူမက မင်းကို မတွေ့ချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားတစ်ယောက်က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို မတွေ့စေချင်တာ။ ငါ သိရသလောက်တော့ သူမရဲ့ ဖခင်ပဲ။ သူက မင်းကို သိပ်သဘောမကျဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့သမီးကို မင်းနဲ့ အတူရှိနေတာကိုလည်း မတွေ့ချင်ဘူး"

"မနေ့က အေဗရယ်နဲ့ သူမရဲ့ဖခင်တို့ ဆေးရုံခန်းထဲမှာ အကြီးအကျယ် စကားများကြတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူမဖခင် ဒီကို မလာတော့ဘူး။ မင်း သိလား" ဖန်တန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အေဗရယ်က မင်းအတွက်နဲ့ သူမဖခင်နဲ့တောင် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်နေတာ။ သူမက လှပပေမယ့် တကယ်လည်း သတ္တိရှိတဲ့ မိန်းကလေးပဲ"

ရှဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါက မကောင်းတဲ့ အရာပဲ၊ ဒါက ဘာရယ်စရာရှိလို့လဲ။ မိသားစု သံယောဇဉ်ဆိုတာ သွေးသားရင်းချာတွေပဲလေ။ ခဏတဖြုတ် စကားများကြတာက နောက်ပိုင်းကျရင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြန်ဖြစ်သွားမှာပဲ"

ဖန်တန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သူမက တကယ်ကို လေးလေးနက်နက် ရှိပုံရတယ်။ တကယ်လို့ သူမဖခင်ကသာ ဆက်ပြီး သဘောမတူရင် သူမ တကယ်ပဲ မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ကောင်း ဖြတ်လိမ့်မယ်"

ရှဖေး ခေတ္တမျှ တွေးတောနေမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အေဗရယ်သည် သူ၏အတွက်ကြောင့်နှင့် မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခြင်းမှာ လုံးဝမကောင်းသော ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို မည်သို့ ဖျောင်းဖျရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

အေဗရယ်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ပိန်ပါးသွားပြီး အသားအရေမှာလည်း ပို၍ ဖြူဖျော့နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ ရှဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး "ဘယ်သူက အေဗရယ်ကို ပြန်ပေးဆွဲချင်တာလဲ။ ငါသာ သူတို့ကို မိရင်တော့ လုံးဝ အလွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း သံသယရှိတဲ့သူ ရှိလား" ဖန်တန်က မေးလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ။ ငါ ဒီကို ရောက်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘယ်သူ့ကို သံသယရှိရမလဲ ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအရဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်မှာ နေဝင်ချိန်အိမ်ယာထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူ အားလုံးက သံသယဖြစ်စရာပဲ"

"ဘာလို့လဲ" ဖန်တန် အံ့ဩသွားပြီး မေးသည်။

"ဒီမြို့က လုံခြုံရေး အလွန်တင်းကျပ်တဲ့ မြို့ပဲ။ ဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတစ်ခုကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်ယာထဲမှာ ဆူပူသောင်းကျန်းနေတဲ့သူ ရှိနေတယ်လို့ သူတို့ကို သတင်းပေးခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သူတို့က အေဗရယ်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတာပဲ"

ဖန်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်း ဇွတ်ဝင်သွားလို့ အိမ်ယာတစ်ခုလုံးလည်း ပွက်လောရိုက်နေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုဂ္ဂလိက ကိစ္စဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သတင်းမပေါက်ကြားခဲ့ရင် အဲ့ဒီလူတွေက ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ဒီလိုအချိန်ကို ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေဟာ ဒီလိုလုပ်ဖို့ အကြာကြီးကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ငါ ဒီကို ရောက်လာပြီး အိမ်ယာရဲ့ လုံခြုံရေးတွေ လျော့ရဲသွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က အခွင့်ကောင်းယူလိုက်တာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီအပြစ်အားလုံးကို ငါ့ခေါင်းပေါ် ပုံချဖို့ သူတို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်။ ငါက ဆူပူသောင်းကျန်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အမည်ကို ဘယ်တော့မှ ရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ရှဖေးက ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာသော အစီအစဉ်ကို တွေးမိကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြလိုက်သည်။

ဖန်တန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အေဗရယ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမိန်းကလေးကတော့ ဒီကိစ္စမှာ အဆိုးဆုံး ခံစားခဲ့ရတာပဲ။ တစ်ခါတလေကျရင် ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာတာကလည်း မကောင်းပါဘူး"

ရှဖေး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူမအတွက် တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ။ သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်ခဲ့ဘဲနဲ့ ဒီလိုတွေ ကြုံခဲ့ရတာပဲ။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခု ရှိတယ်။"

"ပထမအချက်က ဒါဟာ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဒါမှမဟုတ် ရန်သူက ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရန်တုံ့ပြန်ဖို့ လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒုတိယအချက်ကတော့ အေဗရယ်ရဲ့ မိသားစုထဲက လူတစ်ယောက်ယောက်၊ အေဗရယ် ပြန်ပေးဆွဲခံရရင် အကျိုးအမြတ် အများဆုံးရမယ့်သူပေါ့၊ သူတို့က အရှိဆုံးပဲ။ ရှေ့ကအချက်က တော်သေးတယ်၊ နောက်ကအချက်ကတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်" ရှဖေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရှဖေးနှင့် ဖန်တန်တို့သည် အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေကြသော်လည်း ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား မရှိသဖြင့် အရာအားလုံးမှာ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရှဖေးသည် အေဗရယ်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကုန်အစင် မသိရှိသေးသဖြင့် မည်သူက အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိမည်ကိုလည်း သူ မသိရှိပေ။

အေဗရယ်မှာမူ ရှဖေး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တစ်ချိန်လုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုသဖြင့် ရှဖေးသည်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်၍ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းမှ ညနေပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အေဗရယ်မှာ နိုးလာပြီး ကိုယ်လက်အကြောဆန့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဖြူစင်သော လက်ကလေးများဖြင့် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ ရှဖေးက သူမအား ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။

"ရှဖေး၊ မင်း နိုးလာပြီလား" သူမသည် ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ရှဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေဗရယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်သာ ရှိနေပြီး လှပသော မြင်ကွင်းကို ခံစားနေမိသည်။

သူမသည် ဗီဒီယိုဖြင့် တွေ့ရစဉ်ကထက် ပြင်ပတွင် ပိုမိုလှပနေသည်။ သူတို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံရသည်မှာ ယခု ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ တွေးထင်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား" အေဗရယ်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေသည်။

"ဘာရှိလို့လဲ" သူမက မျက်နှာကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ပန်းတစ်ပွင့်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတဲ့ အလှတရားလေ"

အေဗရယ်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းလာပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် "လူဆိုး၊ ကျွန်မကို နောက်ပြန်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့သဖြင့် သူ၏ခြေထောက်များမှာ ကျဉ်နေသော်လည်း မိမိရှေ့မှ လှပသော သူမ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် တန်သည်ဟု သူ ယူဆသည်။

"ကျွန်မကို တွေ့ဖို့အတွက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ အစောင့်တွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းပါဘူး" အေဗရယ်က မျက်ရည်စများဖြင့် သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် မိန်းကလေးများ ငိုသည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် အေဗရယ် စိတ်သက်သာရာရစေရန် ပြက်လုံးများစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် စိမ်းသက်သလို ရှိသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီးများကဲ့သို့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

"ကျွန်မ ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းတွေကို ကြည့်ပြီးပြီ။ ဖန်းဟိုင်နဲ့ ဖန်းရှင်းတို့တောင် မင်းကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ အစောင့်တွေလည်း အားလုံး ရှုံးကုန်တာပဲ။ တောင်ပေါ်ကို တက်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် လူတိုင်းကို အနိုင်ယူခဲ့တာ မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်" အေဗရယ်သည် သူမ၏ ချိုမြိန်သော အမူအရာနှင့် အပြုံးများကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးမှာမူ ဘာမျှမပြောဘဲ ဤလှပသော အမျိုးသမီးလေး၏ ပြောစကားများကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေမိသည်။ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသော အေဗရယ်မှာ စိတ်ညစ်နေချိန်ထက် ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အေဗရယ်သည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပါးပြင်များ နီမြန်းလျက် တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"နေဝင်ချိန်အိမ်ယာရဲ့ အဝင်ဝမှာ ငါ့ကို နင့်မိန်းမလို့ ခေါ်ခဲ့တာလား..."

အခန်း (၁၅၉) - အကြောင်းနှင့် အကျိုး

ရှဖေးသည် အေဗရယ်အား သူ၏မိန်းမဟု ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားမှာ သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေစဉ်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို သူ သေချာစွာ မစဉ်းစားမိဘဲ ပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးနှင့် အေဗရယ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အိမ်ထောင်ပြုရန်အထိ စဉ်းစားရမည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် သူမအား သူ၏မိန်းမဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ လုံးဝဥဿုံ မှန်ကန်သည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ပြောခဲ့တယ်" ရှဖေးက အလွယ်တကူပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ယောင်္ကျားတစ်ယောက် ဖြစ်သလို မိမိပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့် စကားအတွက် သူ နောင်တမရပေ။ ထို့အပြင် အေဗရယ်အား သူ၏အမျိုးသမီးအဖြစ် မသတ်မှတ်ရန်အတွက်လည်း မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ ရှာမတွေ့သဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် အေဗရယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော ပါးပြင်လေးများမှာ ခဏချင်းမှာပင် ဖန်းရောင်မှသည် နီမြန်းသော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပူလောင်လာသည့်အလား ရှိနေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေမိပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှဖေး သတိရလာကြောင်း ဆရာဝန် သိရှိသွားပြီးနောက်တွင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းခဲ့ပြီးနောက် လူမိုက်ပင်လျှင် ရိပ်မိနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအား လွတ်လပ်ခွင့်ပေးကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ အေဗရယ်နှင့် ရှဖေးတို့သည် ဤအချိန်တွင် အနှောင့်အယှက် အပေးမခံလိုကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပါသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခွင့်ရကြပြီဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိနေမည်မှာ အမှန်ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှဖေးတွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်သဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာ အနားယူပြီးနောက်တွင် ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်သည်။ "နတ်ဆိုးပုဆိန်" ကို ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ရှဖေး၏ ဦးနှောက်မှာ မည်သည့်ဆိုးကျိုးမျှ မခံစားခဲ့ရသည်မှာ ဖန်တန်ပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။

ထိုအချိန်က ရှဖေး၏ ဦးနှောက်လှိုင်းနှုန်းများမှာ မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်ကို သိရှိထားသင့်သည်။ မည်သည့် သာမန်လူသားမဆို ထိုအခြေအနေသို့ တစ်စက္ကန့်မျှ ရောက်ရှိသွားရုံဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း သူကမူ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သဘာဝကျစွာပင် ဖန်တန်က ဤအရာအားလုံးမှာ ရှဖေး၏ ခုနစ်ခုမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှဖေးအား ဘေးအန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးနေသော အစောင့်အရှောက်နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်တွင် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများ ရှိသည်။ ထို့အပြင် ဤဆေးရုံမှာ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ လက်အောက်ခံ ဆေးရုံလည်း ဖြစ်သဖြင့် ရှဖေးအား ကုသမှုပေးရာတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ တွန့်တိုခြင်း မရှိဘဲ အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးများနှင့် အဆင့်မြင့်ဆုံး စက်ကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ ကုသပေးခဲ့သည်။

ရှဖေး သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း ဆရာဝန်များသည် သူ၏ ဒဏ်ရာအမာရွတ်များကို အရေပြားအစားထိုး ကုသမှုများပင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့် အမာရွတ်မျှ မရှိတော့ဘဲ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသားအရေကဲ့သို့ပင် နူးညံ့ချောမွေ့နေသည်။

သို့သော် သူ၏ ဆံပင်များမှာမူ ဆားနှင့် ငရုတ်ကောင်း ရောထားသကဲ့သို့ ဖြူတစ်လှည့် မည်းတစ်လှည့် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ၎င်းက သူ့အား အသက်အရွယ်ထက် ပိုမိုရင့်ကျက်သွားပုံ ပေါက်စေပြီး လောကဓံကို အကြိမ်ကြိမ် ခါးသီးစွာ ခံစားခဲ့ရသူတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရစေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ အေဗရယ်သည် ရှဖေး၏ ဘေးမှ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မခွာဘဲ အနားယူနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းမှာ ချစ်သူရည်စားများကဲ့သို့ပင် ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အေဗရယ်သည် အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရှဖေး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် မကြာသေးမီက ပြန်ပေးဆွဲခံရသည့် ဖြစ်ရပ်တို့ကြောင့် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုအချို့မှာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် ဤအချက်ကို ရိပ်မိသဖြင့် သူမအား ယခင်ကကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ပြန်ဖြစ်လာစေရန် ဖျောင်းဖျပေးခဲ့သည်။ ရှဖေး၏ နှစ်သိမ့်မှုများကြောင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အရိပ်မည်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းသော ပင်ကိုယ်စရိုက်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရှဖေးသည် အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဘယ်သောအခါမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် အေဗရယ်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို သူ မပြောချင်သဖြင့် သူမကလည်း ဇွတ်အတင်း မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

အေဗရယ်သည် ရဲရဲနီနေသော စတော်ဘယ်ရီသီးလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ရှဖေး၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။ ရှဖေးမှာမူ ကုတင်ပေါ်တွင် ဇိမ်ကျကျ လှဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပါးစပ်ကို ဟပေးထားလိုက်ရင်း မင်းသမီးလေး၏ ပြုစုယုယမှုကို ခံယူနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှဖေးသည် ဒဏ္ဍာရီထဲတွင်သာ ရှိနိုင်သော အရာများကို လက်တွေ့ ခံစားနေရသည်ကိုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

"ချိုရဲ့လား" အေဗရယ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နေသာသော ဆောင်းဦးရာသီ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း

"ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ အခန်းထဲမှာပဲ နေရတာ ပျင်းစရာကြီး"

ရှဖေးသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေတတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရခြင်းမှာ အရာတစ်ခုခုကို လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်လာသည်။

အမှန်စင်စစ် ရှဖေး အပြင်ထွက်ချင်ရသည့် နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဆေးလိပ်သောက်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသော အေဗရယ်အား စီးကရက်နံ့ကြောင့် မွန်းကျပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ဆေးလိပ်ကို အောင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အေဗရယ် အိပ်ပျော်နေသည့် အချိန်မှသာ သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ အာသီသကို ဖြေဖျောက်ရသည်။ စီးကရက် မသောက်ရသော နေ့ရက်များမှာ ထမင်းငတ်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို ဆိုးရွားလှသည်။

"အင်း၊ ကျွန်မ ဝှီးချဲ တစ်စီး သွားယူခိုင်းလိုက်မယ်"

ရှဖေးသည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ ငါက မသန်စွမ်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝှီးချဲပေါ်မှာ ထိုင်နေရတာ ငါ့အတွက်တော့ တကယ်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်"

ရှဖေးသည် ဝှီးချဲကို အသုံးမပြုရန် ခိုင်ခိုင်မာမာ ငြင်းဆိုလိုက်သဖြင့် အေဗရယ်မှာလည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ရိုးရှင်းသော အားကစားဝတ်စုံကို လဲလှယ်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အေဗရယ်မှာ ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်သည်။ ရှဖေးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဆေးရုံခန်း အပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းတွင် ကိုယ်ရံတော်များစွာ ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အရပ်ရှည်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် နေဝင်ချိန်အိမ်ယာမှ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် မတူပေ။ အေဗရယ်၏ ပြန်ပေးဆွဲခံရမှု ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင် ယခင် ကိုယ်ရံတော်များသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး အလုပ်ပြုတ်သွားခြင်းမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှဖေးသည် သူတို့အတွက် စိတ်မကောင်း မဖြစ်မိပေ။ သူသာဆိုလျှင်လည်း လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှု မကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်သော ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးကို ချက်ချင်း လဲလှယ်ပစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ထဲတွင် သူလျှိုတစ်ဦး ပါဝင်နေနိုင်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ယုံကြည်ရန် မထိုက်တန်ပေ။

အေဗရယ်နှင့် ရှဖေးတို့ လက်ချင်းချိတ်ကာ ဆေးရုံခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကိုယ်ရံတော်များမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤအမျိုးသမီးငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အထက်တန်းလွှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သည်။

သူမသည် ရှဖေးနှင့်အတူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်ထွက်လာခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မဟုတ်သော်လည်း အကယ်၍ ဤသတင်းသာ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားသွားပါက မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း အကြီးအကျယ် ဂယက်ရိုက်သွားမည်မှာ အမှန်ပင်။

ကိုယ်ရံတော်များ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ မနာလိုစိတ်နှင့် မုန်းတီးခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှဖေးမှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဘာမျှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ထိုလူများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က ကိုယ်ရံတော်များထဲမှ ကတုံးနှင့်လူမှာ ဆက်လက်၍ ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး သူသည် ဘဏ္ဍာစိုး ဖန်းဟိုင်၏ သား ဖန်းရှင်း ဖြစ်သည်။ သားအဖ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော သူများဖြစ်ပြီး ဆေးရုံခန်းကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်မှာလည်း ဖန်းရှင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းမိသားစုက ဤသားအဖနှစ်ဦးအပေါ် မည်မျှ ယုံကြည်မှုရှိသည်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်၊ သခင်မလေး အပြင်ထွက်တော့မယ်။ ဆေးရုံပတ်ဝန်းကျင်က လူအားလုံးကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးဖို့ သတိပေးလိုက်၊ လမ်းပေါ်မှာ လူအင်အား ပိုသုံးထားကြ။ သတင်းထောက်တွေ သခင်မလေး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မတင်နိုင်အောင် တားထားရမယ်" ဖန်းရှင်းက တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဆေးရုံပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကိုယ်ရံတော် ရာပေါင်းများစွာမှာ သူ၏ အမိန့်ကို ရရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဆယ်ကီလိုမီတာကျော် ပတ်လည်ကို စတင် လုံခြုံရေး ယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သော ပုံစံဖြင့် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေကြသည်။ သမ္မတပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အထူးလုံခြုံရေးမျိုးကို ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပြန်ပေးဆွဲရန် ကြိုးပမ်းမှု ဖြစ်ပြီးကတည်းက ကျန်းမိသားစုဝင်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ ဆေးရုံပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကိုယ်ရံတော်ပေါင်း တစ်ထောင်ထက်မနည်း ရှိနေသည်။ အလှည့်ကျ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူများအပြင် အနီးနားရှိ မဟာမိတ်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကိုပါ ထည့်သွင်းတွက်ချက်မည်ဆိုလျှင် အေဗရယ်အား အကာအကွယ်ပေးနေသူပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော အရေအတွက် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးပြီးနောက် သူသည် ရှဖေးနှင့် အေဗရယ်တို့၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ အပြင်သွားမလို့လား"

"ရှဖေးနဲ့ ကျွန်မ ဖန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်မလို့လေ။ ဖယ်ပေးစမ်း " အေဗရယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"သခင်မလေး၊ နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က သခင်မလေးနဲ့ ရှဖေး... မစ္စတာ ရှဖေးတို့ကို အပြင်မထွက်အောင် တားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလောက် စောင့်ပေးစေချင်ရုံတင်ပါ။ သတင်းမီဒီယာတွေက သတင်းအချို့ ကြားထားကြတော့ အခု ဆေးရုံအပြင်ဘက်မှာ သတင်းဦးရဖို့ စောင့်နေကြတယ်။ သခင်မလေးရဲ့ ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာကို သူတို့ သိသွားရင် မကောင်းဘူးလေ"

"ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်ရင် ရိုက်ပါစေ။ ရှဖေးနဲ့ ကျွန်မက သူများတွေ သိသွားမှာကို မကြောက်ဘူး" အေဗရယ်သည် ရှဖေး၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းမာမှုမှာ သိသာထင်ရှားလာသည်။ ရှဖေးသည် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုပင် မငဲ့ကွက်ဘဲ ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် တခြားသူများ မည်သို့ပင် တွေးတောနေပါစေ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု အေဗရယ်က အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။

"ကောင်းသားပဲ သတင်းထောက်တွေက ဘာမှ မဟုတ်ပေမဲ့ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ရန်သူတွေက ဒါကို သိသွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်လာနိုင်တယ်။ ခဏလောက် စောင့်လိုက်တာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ" ရှဖေးသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

အေဗရယ်က ရှဖေးကို ပြုံးပြရင်း "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ခဏစောင့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းမှာ သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများကို မသိမသာ သုတ်လိုက်ရသည်။ အေဗရယ်သည် အမြဲတမ်း စိတ်တိုတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှဖေးက ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သဖြင့်သာ သခင်မလေး အေဗရယ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ ခေါင်းမစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အေဗရယ်က ရှဖေး ပြောသမျှကို နားထောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကိုယ်ရံတော်များမှာမူ စိတ်ထဲတွင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဟူး... ငါတို့အားလုံးက လူသားတွေချည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကျတော့ ဘာလို့ ငါတို့ထက် ဘဝက ပိုသာနေရတာလဲ"

"သခင်မလေးက ဒီကောင်လေး ရှေ့မှာဆို သိပ်ကို လိမ္မာတာပဲ။ သူမ တကယ်ပဲ သူ့ကို ချစ်မိသွားတာလား"

"အကွက်အကွင်း ဆိုက်တာပဲ။ သခင်မလေးက သူ့အပေါ် ဒီလောက် ကောင်းနေတာဆိုတော့ ရှဖေးက သူလုပ်ချင်တာ မှန်သမျှ လုပ်နိုင်တော့မှာပဲ"

ကိုယ်ရံတော်များ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ရှဖေးက အေဗရယ်ထံမှ ရရှိနိုင်မည့် အကျိုးကျေးဇူးများကိုသာ မြင်ကြပြီး ရှဖေးက သူမအပေါ် မည်သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်ကိုမူ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ သူမအား ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်မည့်သူများ၏ လက်ထဲမှ မိမိအသက်ကို ရင်းပြီး ကယ်ထုတ်ပေးနိုင်မည့်သူ မည်မျှရှိလိမ့်မည်နည်း။

သူတို့သာ ရှဖေးကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် မည်သူက ဤမျှ သတ္တိရှိကာ စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာမှာ မသေချာပေ။

အရာအားလုံးတွင် အကြောင်းနှင့် အကျိုး ရှိသည်။ နှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ရှဖေးနှင့် အေဗရယ်တို့သည် အပေါ်ယံမျှသာ သိကျွမ်းသော သူစိမ်းများဘဝမှသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်မှု ရှိသော သူငယ်ချင်းကောင်းများဘဝသို့၊ အဝေးတစ်နေရာစီမှ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရာမှသည် ယခုအခါ နေဝင်ချိန်အောက်တွင် လက်ချင်းချိတ်ကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးတွင် အကြောင်းတရားများနှင့် အကျိုးတရားများ ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော အရာများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချစ်သူများ မဟုတ်ကြသေးသော်လည်း ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် ရှဖေးနှင့် အေဗရယ်တို့သည် ဆေးရုံထဲမှ ထွက်လာကြပြီး လက်ချင်းချိတ်လျက် ဆေးရုံအဆောက်အအုံ နောက်ကွယ်ရှိ စမ်းချောင်းလေးပေါ်မှ တံတားလေးဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှဖေးသည် ဆေးရုံခန်းများ အားလုံးမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အေဗရယ်၏ လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်ရန်အတွက် ဆေးရုံတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ဖန်းရှင်းထံမှ သိရှိခဲ့ရသည်။

ဖန်းခြံထဲတွင် ဆောင်းဦးရာသီဖြစ်သဖြင့် နွေရာသီကဲ့သို့ အရောင်အသွေး မစုံလင်သော်လည်း ၎င်းက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သစ်ပင်များမှ ကြွေကျလာသော ရွှေရောင် သစ်ရွက်ကလေးများမှာ လေထဲတွင် ကခုန်နေကြသည်မှာ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး အေဗရယ်နှင့်အတူ မဏ္ဍပ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စကျင်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ညှိုးနွမ်းတော့မည့် ကြာဖန်းအချို့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

အေဗရယ်သည် ရှဖေး၏ လက်မောင်းကို မှီကာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ နေနေသည်။

"ဒီလိုမျိုး တစ်သက်လုံး နေသွားလို့ရရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲနော်" အေဗရယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ဘာမျှမပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ အဘိုးအို ပေါ်တာသည် အသူရာချောက်နက်တွင် သူ့အား စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ အနည်းငယ် ပိုမို သက်သာလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ ထွက်ခွာသွားရပေဦးမည်။ သို့သော်လည်း အေဗရယ်အား ဤအကြောင်းကို ပြောပြရန် အခွင့်အရေး မရသေးပေ။ ထို့အပြင် ပြန်ပေးဆွဲခံရသည့် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် အေဗရယ်ကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ရန် ရှဖေးမှာလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကိုယ်ရံတော်များစွာ ရှိနေခြင်းက ကြည်နူးစရာ ကောင်းသော အခြေအနေကို ပျက်ပြားစေသည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်များနှင့် ချုံပုတ်များ နောက်ကွယ်တွင် သေချာစွာ ပုန်းအောင်းနေကြသော်လည်း ရှဖေး၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုကြောင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူပင် သတိပြုမိနေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီရင်း စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဖန်းရှင်းသည် ရှဖေး၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ သူ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထရပ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ၊ ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"