အခန်း (၁၆၀-၁၆၂)

အခန်း (၁၆၀) - အေဗရယ်၏ ဖခင်

"ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" ရှဖေး၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အေဗရယ်က မေးလိုက်သည်။ ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး အေဗရယ်၏ ရွှေရောင်ဆံနွယ်လေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဖေဖေနဲ့ ဒုတိယဦးလေးတို့က ငါနဲ့ စကားခဏပြောချင်လို့တဲ့။ ခဏလေးပါပဲ"

ဖန်းရှင်းသည် ရှဖေးနှင့် အေဗရယ်တို့၏ ရင်းနှီးမှုကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ အကြည့်လွှဲထားလိုက်သည်။ အေဗရယ် ကြီးပြင်းလာသည်အထိ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သူမအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဂလက်ဆီအဆင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အေဗရယ်အနေဖြင့် အခြားကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတစ်ခုခုမှ လူနှင့် မဟုတ်ဘဲ ရှဖေးကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်မည်ဆိုပါက စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းအတွက် ပြုပြင်မရနိုင်သော ထိခိုက်မှုများ ရှိလာနိုင်သည်ကို သူ သိထားသည်။

သို့သော် သူနှင့် သူ၏ဖခင်မှာ အေဗရယ်ကို ပျော်ရွှင်စေချင်ကြပြန်သည်။ ထိုဆန့်ကျင်ဘက် စိတ်ခံစားချက်နှစ်ခုကြားတွင် သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"မသွားရဘူး" သူမ၏ဖခင်က ရှဖေးနှင့် စကားပြောချင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ အေဗရယ်သည် ရှဖေးကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ဒုတိယဦးလေးကတော့ အေးဆေးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဖေဖေကတော့ ကျွန်မတို့ အတူရှိနေတာကို အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်နေတာ။ မင်းဆီ ဖုန်းခေါ်လို့မရအောင် လုပ်တာလည်း သူပဲ။ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့" အေဗရယ်က သူမ၏ဖခင်ကို စိတ်မနာသေးသည့်အလား စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။ ဘာပဲပြောပြော သူက မင်းရဲ့ အဖေပဲလေ" ရှဖေးသည် အေဗရယ်၏ နုနယ်သော ပါးပြင်လေးကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အေဗရယ်သည် ရှဖေးအား မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဖန်းရှင်း၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကွေ့ကောက်သော လမ်းကလေးအတိုင်း ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် လူလုပ်ကျောက်ဆောင်များရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဘေးနားတွင်လည်း အလွန်ပင် ခန့်ညားသော အနက်ရောင် ဟိုဗာကား တစ်စီး ရပ်ထားသည်။

ကျောက်ဆောင်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သီးများနှင့် လက်ဖက်ရည်များ ပြင်ဆင်ထားပြီး ထိုင်ခုံနှစ်လုံးလည်း ရှိနေသည်။ စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ရှဖေးအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထား၊ လေးထောင့်ကျကျ မေးရိုးနှင့် စူးရှသော မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။ အရပ်မရှည်သော်လည်း ပခုံးကျယ်သည်။ သူ့ထံမှ ယုံကြည်အားကိုးထိုက်သော အမြန်နှုန်းအဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံမှာ အလွန်အမင်း ထင်ပေါ်ခြင်း မရှိဘဲ အောင်မြင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၏ ပုံစံရှိသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်၏ အောက်ပိုင်း မရှိတော့ဘဲ စားပွဲရှေ့ရှိ ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူကမူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှဖေးအား ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်တော်က နယူးမန်းပါ၊ အေဗရယ်ရဲ့ အဖေပေါ့။ ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ညီ၊ သူမရဲ့ ဒုတိယဦးလေး ဘာတီပါ" ထိုအမျိုးသားက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဝှီးချဲပေါ်မှ ဘာတီက ရှဖေးအား ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အေဗရယ်၏ ဒုတိယဦးလေးမှာ သိပ်မဆိုးသော်လည်း သူမ၏ဖခင်မှာမူ အလွန်ပင် တည်ကြည်လွန်းလှသည်။

"ကျွန်တော် ရှဖေးပါ၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ရှဖေးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ထိုင်ပါဦး" အေဗရယ်၏ဖခင်က ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြကာ စကားပြောရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဖန်းရှင်းက အိမ်ရှင်ဖြစ်သူအား ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယနေ့ ပြောဆိုကြမည့် အကြောင်းအရာများမှာ တခြားသူများ နားထောင်ရန် မသင့်တော်ကြောင်း သူ သိရှိပုံရသည်။

"ကျွန်တော့်ဆီက ဘာများ သိချင်လို့လဲ" ရှဖေးသည် ထိုင်ခုံကို ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း မေးလိုက်သည်။

နယူးမန်းက ရှဖေးအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"မစ္စတာ ရှဖေးသာ မရှိခဲ့ရင် အေဗရယ်ဟာ အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးက အေဗရယ်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်လို့ အခုလို ဖိတ်လိုက်ရတာပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" နယူးမန်းနှင့် ဘာတီတို့က ရှဖေးအား နိမ့်ချဟန်ဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"အေဗရယ်နဲ့ ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းတွေပါ၊ ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ခဲ့တာမို့ အခုလို အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါနဲ့... ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က လူကို မိပြီလား" ရှဖေးသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

နယူးမန်းက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မြို့တော်ရဲတပ်ဖွဲ့က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘာသဲလွန်စမှ မရသေးဘူး။ ကျန်းမိသားစုဟာ ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းတဲ့အလုပ်ကို မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်သမီးကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူဟာ တကယ်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပါပဲ"

ဘာတီက နယူးမန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ အဲ့လောက်အထိ အဆိုးမတွေးပါနဲ့ဦး။ ဒါက မြို့တော်ပဲလေ၊ အခုလို လုံခြုံရေးတွေ ဒီလောက် တင်းကျပ်နေတာဆိုတော့ အေဗရယ်အတွက် ဘာမှ ထပ်မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး"

ရှဖေး ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်များကို အေဗရယ်၏ဖခင်နှင့် ဦးလေးဖြစ်သူတို့အား ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းဟာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးရဲ့ အင်တာနက် စနစ်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတာဆိုတော့ ပြိုင်ဘက်တွေ ရှိတာကတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဟာ ဒီလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်လာတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ တစ်ညတည်းနဲ့ အောင်မြင်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်တာနက်စနစ်သာ မရှိရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ဟာ ခက်ခဲသွားမှာပဲ"

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ အင်တာနက်စနစ်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရန်သူတွေဟာ စီးပွားရေးအရ မဟုတ်ဘဲ တခြားကိစ္စတွေကြောင့် ရန်ငြိုးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းဟာ ဒီလောက်ကြီးမားတာဆိုတော့ တခြား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေလည်း ရှိဦးမှာ မဟုတ်လား"

နယူးမန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှဖေး ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်။ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းသည် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် အင်တာနက် လုပ်ငန်းအပြင် သတ္တုတွင်း၊ စက်ယန္တရား၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနှင့် အခြားလုပ်ငန်းများစွာ ရှိနေသည်။ အင်တာနက် လုပ်ငန်းလောက် မကျော်ကြားသော်လည်း ထိုလုပ်ငန်းများမှလည်း ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

သူသည် ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည် စစ်ဆေးရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

နယူးမန်းသည် ရှဖေး၏ အယူအဆကို သဘောတူသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ ရှဖေးသည် ပြင်ပလူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ကုမ္ပဏီ၏ အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို သူ မပြောလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မိသားစုဝင် တစ်ဦးဦးက လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော ရှဖေး၏ ဒုတိယ အယူအဆကိုလည်း လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မိသားစုတွင်း ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ပြင်ပလူဖြစ်သူ ရှဖေးအား မှတ်ချက်ပေးခွင့် မပြုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှဖေးက မျက်လုံးလေးများ မှေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ နယူးမန်းသည် လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆီးရေး ကိစ္စတစ်ခုတည်းအတွက် သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

မှန်ပေသည်။ နယူးမန်းနှင့် ဘာတီတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘာတီက ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိသော်လည်း နယူးမန်းမှာမူ အလွန်ပင် ပြတ်သားသော ပုံစံရှိသည်။

နယူးမန်းက ရှဖေးအား ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှဖေး၊ ကျန်းမိသားစုဝင် အားလုံးက မင်း အေဗရယ်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိလား... မင်းနဲ့ အေဗရယ်က မတူကြဘူး။ သူမဟာ ကျန်းမိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်သလို သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာလည်း တာဝန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်"

ရှဖေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သိသွားပါပြီ"

နယူးမန်းသည် တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သော ပုံစံရှိသော်လည်း သူသည် သာမန်လူများထက် ထက်မြက်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လိုရင်းကိုသာ ပြောပြီး ကျန်သည့်အချက်များကို ရှဖေးအား ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားစေခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် အေဗရယ်နှင့် အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ မနေရန် သူ့ကို သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာမူ လူတိုင်း သိရှိထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးက နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်၊ အေဗရယ်ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သူမရဲ့ လုံခြုံရေးကို အထူး ဂရုစိုက်သင့်တယ်၊ နောင်မှာ ဒီလို ပြန်ပေးဆွဲမှုမျိုး ထပ်မဖြစ်လာပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"

နယူးမန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ စုဆောင်းထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ ရှဖေးသည် လူနတ္ထိတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းမှာ ထက်မြက်လှသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူက တမင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းလားမသိပေ။

ဘာတီကမူ အေဗရယ်နှင့် ရှဖေးတို့ တွဲသည်ကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား ပြုံးနေသည်။ ဤအချက်ကြောင့် ရှဖေးမှာ သံသယဖြစ်လာပြီး ဘာတီ၏ အမူအရာတိုင်းကို အကဲခတ်နေမိသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းမိသားစုဟာ အေဗရယ်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အထက်တန်းလွှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ငါတို့ဟာ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ မင်း မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်" နယူးမန်းက သူ၏ အတွေးကို အခြားတစ်နည်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားတွင် အဓိပ္ပာယ် နှစ်မျိုး ပါဝင်သည်။ ပထမအချက်မှာ သူတို့သည် ရှဖေးနှင့် လုံးဝ ခြားနားသော အထက်တန်းလွှာမှ ဖြစ်သည်ဟု ပြောခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ အေဗရယ်ထံမှ ခွာသွားပါက ရရှိနိုင်မည့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိသည်ဟု ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

'စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ကတော့ စီးပွားရေးသမားလိုပဲ၊ သူ ပြောချင်တာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝေ့ဝိုက်ပြောနေရတာလဲ။ မပင်ဖန်းဘူးလား' ရှဖေးသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တွေးနေမိသည်။

ရှဖေး ထရပ်လိုက်ပြီး နယူးမန်းနှင့် ဘာတီတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တခြား ပြောစရာ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး။ အေဗရယ်က ကန်ဘေးက မဏ္ဍပ်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတယ်"

ဘာတီက ပြုံးလျက် ရှဖေးအား လက်ပြလိုက်သည်။

"အော်... ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်သွားပါဦး။ ငါ့တူမလေးကို အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့။ သူမက ငါတို့ရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံထားရတာဆိုတော့ စိတ်ကြီးတယ်နော်"

နယူးမန်း ထရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရှဖေး၊ ငါ ပြောခဲ့တာတွေကို သေချာ စဉ်းစားစေချင်တယ်"

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။ "စဉ်းစားစရာ မရှိပါဘူး။ အေဗရယ်ကို ကယ်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအရ လုပ်ခဲ့တာပါ။ လက်ဆောင်ကိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်က အဲ့ဒါကို လက်ခံလိုက်ရင် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်တော် ဒါကို ပိုက်ဆံအတွက် လုပ်တယ်လို့ ထင်ကုန်ကြလိမ့်မယ်"

ဤစကားမှာ အလွန်ပင် အနှစ်သာရ ရှိလှသည်။ နယူးမန်း၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်သား၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားကာ ကျန်းမိသားစုအား အကျပ်ရိုက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှဖေးသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နယူးမန်းသည် သက်ပြင်းချကာ သူ၏ နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

"ငါသာ ဒီထက် ပိုကြီးမားတဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုမျိုး လုပ်ရင် သူ လက်ခံမလား"

ဘာတီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူက တော်တော်လေး ပြတ်သားပုံရတယ်။ ရွှေတောင်ကြီး ပေးရင်တောင် သူ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

နယူးမန်းမှာ စကားမဲ့သွားသည်။ သူသည် ရှဖေးကို မုန်းတီးခြင်း မရှိပေ။ ရှဖေးသည် သူ၏သမီးအတွက် အသက်ကိုပင် မငဲ့ဘဲ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူ၏ ရှေးရိုးစွဲစိတ်အရ ရှဖေးကဲ့သို့သော သူသည် သူ၏သမီးနှင့် မထိုက်တန်ဟု ယူဆနေသည်။ အေဗရယ်သည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး အသက်ကြီးလာပါက နောင်တရလိမ့်မည်ဟု သူက ယုံကြည်နေသည်။ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာများကို သူက တားဆီးရပေမည်။

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့ သူ့နေရာမှာ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာမှာ အေဗရယ်ထက် ပိုကြီးမားတဲ့ ရွှေတောင် ရှိဦးမလား။ ရှဖေးက တော်တဲ့ကောင်လေးပဲ၊ ဘယ်လမ်းက အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရမလဲဆိုတာ သူ သိတာပေါ့" ထိုအချိန်တွင် ဘာတီက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မဏ္ဍပ်ထဲတွင်မူ အေဗရယ်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ ရှဖေး ပြန်အလာကို စောင့်ရင်း ပျင်းရိနေသည်။ သူမ၏ဖခင်နှင့် ဦးလေးဖြစ်သူတို့က ရှဖေးကို တစ်ခုခုပြောပြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ရှဖေးသည် အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်နေမိသည်။

အေဗရယ်သည် သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးအတွက် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက် မရှိတော့သဖြင့် ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းများကို တာဝန်ယူခြင်း မရှိဘဲ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ကာ ခရီးသွားရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးနေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ဖခင်ကဲ့သို့ တင်းကျပ်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် အိမ်ပြင်ထွက်ခွင့် အလွန်နည်းပါးသဖြင့် ရှဖေးနှင့် အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် စကားပြောရခြင်းနှင့် ဒုတိယဦးလေးဖြစ်သူထံမှ ပြင်ပကမ္ဘာအကြောင်း နားထောင်ရခြင်းမှာ သူမအတွက် အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုနှစ်ဦးနှင့် အတူရှိနေရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ 'ဖခင်' ဟူသော စကားလုံးမှာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဝေဝါးနေသည်။ နယူးမန်းသည် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် အေဗရယ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖန်းဟိုင်၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ သူသည် သူမအား စားဝတ်နေရေးအတွက် အရာရာ ပြည့်စုံအောင် ထောက်ပံ့ပေးသော်လည်း ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများမှာ ကလေးတစ်ဦး၏ ဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက် မလုံလောက်ပေ။

ရှဖေးသည် တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကလေးအတိုင်း ပြန်လာနေစဉ်အတွင်း အေဗရယ်မှာမူ အမျိုးမျိုး တွေးတောနေမိသည်။

"အေဗရယ်ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား" ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲ့လို ပြောတာလဲ" ဖန်တန်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ မှားနေပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ" ရှဖေး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခန်း (၁၆၁) - အခြေခံအုတ်မြစ်များ ချမှတ်ခြင်း

"မင်း ပြန်လာပြီပဲ " အေဗရယ်သည် မဏ္ဍပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ရှဖေး၏ လက်မောင်းကို ပြန်လည် ချိတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ ခွဲခွာခဲ့ရသည့် မိနစ်အနည်းငယ်မှာ ဤမိန်းကလေးအတွက် တစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည့်အလားပင်။

"ဖေဖေနဲ့ ဒုတိယဦးလေးက မင်းကို ဘာတွေပြောလိုက်လဲ" အေဗရယ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူတို့က ရှဖေးအပေါ် ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော စကားများ ပြောလိုက်မည်ကို သူမ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူး၊ နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြတာပါပဲ" ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား"

"တကယ်ပေါ့"

စကျင်ကျောက် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရင်း အေဗရယ်သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ရှဖေး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီထားလိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏ ထူးခြားသော ရနံ့မှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး ရှဖေး၏ အာရုံများကို နိုးကြားစေသည်။ လေထဲတွင် ကခုန်နေသော ရွှေရောင်ဆံနွယ်လေးများကလည်း သူ၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ထိတွေ့နေသည်။

"ဒါတွေ အားလုံးက ဖေဖေရဲ့ အပြစ်တွေပဲ။ သူက ကျွန်မတို့ကြားက ဆက်သွယ်ရေးကို အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်တောက်လိုက်လို့ မင်း အခုလို ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရတာ" အေဗရယ်က နှုတ်ခမ်းစူလျက် ပြောလိုက်သည်။

အေဗရယ်သည် ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း ရှဖေး သိရှိထားသည်။ သူသည် ယခင်က သူမကို ငိုအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမက သူ့ကို မမုန်းတီးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် နယူးမန်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာမည်မှာ အမှန်ပင်။

"အဲ့လိုလည်း မပြောပါနဲ့။ တကယ်လို့ ငါ မင်းနဲ့ အဆက်အသွယ် မပြတ်ခဲ့ရင် အခုလို လူကိုယ်တိုင် လာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အသူရာချောက်နက်ကိုပဲ တန်းသွားမိမှာ။ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ ကိစ္စဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ငါ ဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်း တကယ်ပဲ ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရနိုင်တယ်" ရှဖေးက အေဗရယ်အား စနောက်ကာ ချော့မော့လိုက်သည်။

"သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်မပြောပေးနဲ့ဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အပြစ်ရှိတာပဲ" အေဗရယ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အေဗရယ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ရှဖေးအား သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အသူရာချောက်နက်ကို သွားမလို့လား။ ဒါဆိုရင် မင်းက ထွက်သွားဖို့ ပြန်စီစဉ်နေတာလား"

"အဲ..." ရှဖေးမှာ စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စကားမှားသွားမှုကို နောင်တရမိသွားသည်။ အမြဲတမ်း သတိဝီရိယရှိသော သူသည် အေဗရယ်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ မသိစိတ်မှနေ၍ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပုံရသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ ထွက်သွားရတော့မယ်။ စစ်သင်္ဘောသချိုင်းက အဘိုးအို ပေါ်တာကို မှတ်မိလား။ သူက ငါ့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေလို့ပါ..." ရှဖေးက ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြလိုက်သည်။

ယခင်က အေဗရယ်၏ အမူအရာများအရဆိုလျှင် သူမသည် ရှဖေး၏ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ကာ စိတ်ကောက်ပြီး ဝက်ဝံရုပ်လေးများကို ဆွဲဖြဲပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အေဗရယ်သည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"အင်း... အဘိုးအို ပေါ်တာက မင်းအပေါ် ကောင်းခဲ့တာပဲ၊ သူ အကူအညီ လိုနေတယ်ဆိုရင် မင်း သွားသင့်ပါတယ်" သူမသည် ရှဖေး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဦးခေါင်းကို ထပ်မံ မှီလိုက်ပြန်ပြီး အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ယနေ့တွေ့ရသော အေဗရယ်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ သူမသည် ပိုမို ကြင်နာတတ်လာပြီး အများအပေါ် စာနာတတ်လာသည်။ ယခင်က မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ အလိုလိုက်ခံထားရသော သူမသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ရှဖေးအား ပြုစုယုယပေးနေသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။

သူ ထွက်သွားမည်ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း သူမက ရန်မလုပ်သည့်အပြင် သူ့ကိုပင် အားပေးနေသေးသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ရှဖေးသည် မိန်းကလေး၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဖျားနေတာလား"

အေဗရယ်က သူ၏ လက်ကို အတင်း ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက ဘာလို့ ဖျားရမှာလဲ"

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာလဲ" ရှဖေးက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

အေဗရယ် ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားသည်။

"ရှင်ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် အရမ်းတင်းကျပ်ခဲ့မိသလားဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ ရှင့်ကို ကျွန်မဘေးမှာပဲ အမြဲ ရှိနေစေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ..."

"ဘာကို နားလည်သွားတာလဲ"

"ရှင်ဟာ တစ်နေရာတည်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ ဒါကြောင့် နောင်ကျရင် ရှင့် လုပ်စရာ ရှိတာတွေကိုသာ လုပ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ မှတ်ထားပေးပါ... ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို ဒီမှာ အမြဲတမ်း စောင့်နေမယ်ဆိုတာကိုပေါ့" အေဗရယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် "စောင့်နေမယ်" ဟူသော အပိုင်းကို ပြောချိန်တွင် အသံမှာ လုံးဝပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ရှဖေး၊ မင်းတော့ ဒီမိန်းကလေးကို တကယ်ပဲ ပြုစားနိုင်ခဲ့တာပဲ။ သူမကတော့ မင်းရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေ ဖြစ်သွားဖို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တယ်" ရှဖေး၏ ဘေးမှ ဖန်တန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဖန်တန်အား လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ မည်သည့် သာမန်ယောင်္ကျားမဆို ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားရပါက စိတ်လှုပ်ရှားမိမည်မှာ အမှန်ပင်။ ရှဖေးသည်လည်း ထပ်တူပင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် နွေးထွေးသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။

'အေဗရယ်က ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာပုံရတယ်' ဟု ရှဖေးက ပြုံးလျက် မိမိကိုယ်မိမိ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှဖေးသည် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ကျန်းမာလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထွက်ခွာရန် အချိန်နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အေဗရယ်၏ ပြန်ပေးဆွဲခံရမှု ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေရသည်။

အထူးသဖြင့် ယနေ့တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နားလည်မှုရှိသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင် ရှဖေးအတွက် စိတ်လျှော့ရန် ပိုမို ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။ ယနေ့မှစ၍ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း သတိရနေမည့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ ဖန်းခြံထဲတွင် လမ်းခဏလျှောက်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော ဖန်းရှင်းအား ကိုယ်ရံတော်အချို့နှင့်အတူ စင်္ကြံလမ်းတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ဖန်းရှင်းအား ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အေဗရယ်သည် ဖန်းရောင် သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချစ်စဖွယ် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရှဖေးသည် လှည့်ထွက်လာပြီး ဓာတ်လှေကားဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ဖန်းရှင်း၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ရှဖေးက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ပန်းခြံထဲမှာ ခဏလောက် စကားပြောကြမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းသည် နေဝင်ချိန်အိမ်ယာသို့ သူ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တားဆီးခဲ့သော်လည်း ရှဖေးသည် သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးမထားပေ။ အေဗရယ်က ဖန်းဟိုင်နှင့် ဖန်းရှင်းတို့သည် သူမ၏ ဖခင်နှင့် အဖိုးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြောင်း ရှဖေးအား အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြဖူးသည်။ ကျန်းမိသားစုထဲမှ မည်သူမဆို သူတို့အပေါ် သစ္စာဖောက်နိုင်သော်လည်း ဤသားအဖနှစ်ဦးကမူ ဘယ်သောအခါမျှ သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော် သခင်မလေးကို ထားခဲ့လို့ မရဘူး" ဖန်းရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

ရှဖေးက ရယ်မောလိုက်သည်။ "အောက်ထပ်မှာတင်ပါ၊ သိပ်မဝေးပါဘူး"

ဖန်းရှင်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို အချက်ပြလိုက်ပြီး ရှဖေး၏နောက်သို့ လိုက်ကာ အောက်ထပ်ရှိ မြက်ခင်းပြင်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ခဲလျက် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ဇိမ်ကျကျ ထိုင်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဖန်းရှင်းကမူ အေဗရယ်၏ အခန်းကို စောင့်ကြည့်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေသည်။

"မျက်လုံးနဲ့တင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကာအကွယ်ပေးလို့ မရဘူး၊ မင်းရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို အသုံးပြုရမယ်။ တကယ်လို့ အလွန်အမင်း သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက် ရောက်လာရင် မင်း မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်" ရှဖေးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဖေ ပြောဖူးတယ်၊ မင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အာရုံခံစားမှု ရှိတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီနေ့က နေဝင်ချိန်အိမ်ယာမှာ မင်းနဲ့ အဖေပဲ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိကြတာ၊ ပြီးတော့ မင်းက အဖေ့ထက်တောင် ပိုစောပြီး သိခဲ့တာတဲ့။ ဒါနဲ့တင် မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းနေပါပြီ"

ရှဖေးက ဘာမျှ မပြောပေ။ အာရုံခံစားမှု ဆိုသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲများကို သိရှိခြင်းအားဖြင့် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းအားမှာ လေ့ကျင့်ယူ၍ မရနိုင်ဘဲ မွေးရာပါ ပါရမီသာ ဖြစ်သည်။

ပါရမီရှိသူသာလျှင် ထူးကဲသော အာရုံခံစားမှုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီး သာမန်လူတစ်ဦးမှာမူ တစ်သက်လုံး လေ့ကျင့်သော်လည်း ဖြစ်ပေါ်စပြုနေသော အန္တရာယ်ကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သိသာသည်မှာ ဖန်းရှင်း၏ အာရုံခံစားမှုမှာ ထွေထွေထူးထူး မရှိခြင်းပင်။

"မင်းရဲ့အဖေ ဘာလို့ ဒီမှာ မရှိတာလဲ" ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဖေက နေဝင်ချိန်အိမ်ယာမှာ တခြားကိစ္စတွေကို ရှင်းနေရတာ။ အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်က အရမ်းကို သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတော့ အိမ်ယာထဲက လူတိုင်းကို သေချာ စစ်ဆေးရမယ်လို့ သူ ပြောတယ်။ နောက်ပြီး မင်းက အေဗရယ်ရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ သူ ဒီမှာ ရှိနေရင်တောင် သိပ်ပြီး အကူအညီ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောသေးတယ်" ဖန်းရှင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"အင်း..." ရှဖေးက "ဒါကလည်း ဟုတ်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ အတွေးက ငါနဲ့ တူတယ်။ သူ စုံစမ်းနေတာ ဘာတွေများ တိုးတက်မှု ရှိနေပြီလဲ မင်း သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က လူကိုသာ ငါ သိလိုက်လို့ကတော့ ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဖန်းရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် စီးကရက်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်လိပ်ကို ထပ်မံ မီးညှိလိုက်သည်။ ဆေးလိပ်စွဲခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော အရာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရက်အနည်းငယ်မျှ ဆေးလိပ် မသောက်ရလျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်သောက်သည့်အခါ ပို၍ပင် သောက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။ ထို့အပြင် ရှဖေးသည် ယခုအခါ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေရသဖြင့် နီကိုတင်း၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့ အေဗရယ်သာ သေသွားရင် ဘယ်သူက အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရမလဲ" ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာပဲ။ သခင်မလေးက... သူမ ဘယ်တော့မှ သေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဖန်းရှင်းသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ရှဖေးက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ၊ ဘယ်သူမှ အေဗရယ်ကို မသေစေချင်ပါဘူး။ ငါက ဒီအခြေအနေကို ပိုပြီး နားလည်အောင်လို့ ဥပမာအနေနဲ့ မေးကြည့်တာပါ"

ဖန်းရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။

"သခင်မလေးအပြင် အိမ်ရှင်သခင်နဲ့ ဒုတိယ သခင်တို့ ရှိတယ်။ အဘိုးအို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကတော့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာ ကြာပြီ။ တကယ်လို့ သခင်မလေးသာ အဲ့ဒီတိုက်ခိုက်မှုမှာ သေသွားရင် ကျန်းမိသားစုအတွက် ပျက်စီးခြင်းပဲ၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ အကျိုးအမြတ် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာတီမှာ ကိုယ်ပိုင် သားသမီးတွေ ရှိလား"

"မရှိပါဘူး၊ ဒုတိယ သခင်ဟာ ငယ်စဉ်က ကားအတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ သူက ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသလို သူ့ရဲ့..." ဖန်းရှင်း ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းမိသားစု၏ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ သခင်များအကြောင်း ကွယ်ရာတွင် ပြောဆိုခြင်းမှာ မကောင်းဟု သူ ယူဆပုံရသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့..." ရှဖေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေကို ဘာလို့ သိချင်တာလဲ" ဖန်းရှင်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ရှဖေးသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ထုတ်မပြောဘဲ သေချာသော အထောက်အထား မရှိမီအထိ သတိထားနေလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရပြီး ရှဖေး၏ မေးခွန်းများက သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွလိုက်ပုံရသည်။ "သခင်မလေး ပြောဖူးတယ်၊ မင်းက အရမ်းကို ထက်မြက်တယ်တဲ့။ တကယ်လို့ မင်း တစ်ခုခုကို သိထားရင် ငါ့ကို ပြောပြလို့ရပါတယ်။ ငါက နှုတ်လုံပါတယ်"

ရှဖေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါက နှုတ်လုံတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ စိတ်ချပါ၊ ငါ သက်သေအထောက်အထားနဲ့ တစ်ခုခု တွေ့တာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်း အသိပေးပါမယ်"

ဖန်းရှင်းမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ အေဗရယ်၏ ပြတင်းပေါက်ကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဒီနေ့ အိမ်ရှင်မင်းကြီးနဲ့ မင်း တွေ့တုန်းက သူက မင်းကို သခင်မလေးရဲ့ ဘေးကနေ ထွက်သွားခိုင်းတယ် မဟုတ်လား။ မင်း ဘယ်လို ပြန်ပြောလိုက်လဲ" ဖန်းရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်းကော ငါ ဘယ်လိုဖြေခဲ့မယ် ထင်လဲ" ရှဖေးက ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ပြောဖို့ ခက်တယ်၊ ဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေပဲ။ မင်း ဆက်ရှိနေရင်လည်း သူမရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မကောင်းနိုင်သလို မင်း ထွက်သွားရင်လည်း သခင်မလေးဟာ အရင်ကလို စိတ်ဓာတ်ကျနေဦးမှာပဲ။ ငါကတော့ သူမကို အခုလို ပျော်နေတာပဲ မြင်ချင်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကလို ပုံစံမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်စေချင်ဘူး" ဖန်းရှင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ အေဗရယ်ကြောင့် ဖန်းရှင်းသည် ရှဖေးအပေါ် သတိထားမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံလာခဲ့သည်။

"မင်း ဆိုလိုတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်ဆိုတာကိုကော မင်း စဉ်းစားဖူးလား။ ငါ နေမှာလား ထွက်သွားမှာလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ရမှာက နယူးမန်း မဟုတ်ဘဲ အေဗရယ် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဖန်းရှင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ငါ ထွက်သွားရင် အေဗရယ်ရဲ့ ဘဝက ပိုကောင်းလာမယ်ဆိုတာ သေချာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ရှိနေရင် သူမ ပိုပြီး ဆိုးသွားမှာလား"

ဖန်းရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ"

"ဒါပေါ့။ ဒီအရာတွေကို အေဗရယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ၊ တခြားဘယ်သူ့မှာမှ အဲ့ဒီအခွင့်အရေး မရှိဘူး။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာက ကျန်းမိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို မက်မောလို့ မဟုတ်သလို လူမှုအဆင့်အတန်း မြင့်ချင်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့အတွက်တော့ ဘယ်လောက်များပြားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကမှ အေဗရယ်နဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး။ ငါ တကယ် ဂရုစိုက်တာက သူမကိုပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ သူမကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားပြီး သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း လေးစားမှာပါ"

ဖန်းရှင်းသည် ရှဖေး၏ စကားများကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်ကောင်း မှန်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း အေဗရယ်အပေါ် တကယ် ကောင်းတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိလိုက်ပါပြီ"

ရှဖေး ထရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းရှင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မသိနိုင်ပေမဲ့ ငါ မကြာခင် ထွက်သွားရတော့မယ်။ ငါ့အတွက် အစိုးရိမ်ရဆုံးက အေဗရယ်ပဲ။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ငါ့အတွက် ကိစ္စတစ်ခုလောက် လုပ်ပေးစေချင်တယ်"။

အခန်း (၁၆၂) - လူအင်အား ငှားရမ်းခြင်း

ရှဖေးနှင့် ဖန်းရှင်းတို့သည် မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် စကားပြောခဲ့ကြသည်။ အသူရာချောက်နက်သို့ ထွက်ခွာရမည့်အချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှဖေးသည် အေဗရယ်အပေါ် ကျရောက်နေသည့် အန္တရာယ်များကို ဖယ်ရှားပေးရန်အတွက် အချိန်ကို အလုအယက် အသုံးချနေရသည်။

အခြေအနေအရဆိုလျှင် အေဗရယ်သည် သူ၏ ပထမဆုံးသော ချစ်သူဖြစ်နိုင်သလို တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူလည်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏ မိန်းကလေးအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရန် တွန့်တိုနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အနာဂတ်သည် မရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အေဗရယ်က သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူ၏ အချိန်များကို ပေးဆပ်ရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ရှဖေး ခံစားရသည်။

ဖန်းရှင်းသည် ရှဖေး၏ အစီအစဉ်တွင် ပထမဆုံးသော ခြေလှမ်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမိသားစု၏ ရင်းနှီးသော ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်သူ၏ အကူအညီကို ရရှိထားသဖြင့် သူ၏ နောက်ထပ် အစီအစဉ်များမှာ ပိုမို လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းမိသားစုဝင်များမှလွဲ၍ ဖန်းသားအဖထက် ထိုမိသားစုအကြောင်း ပိုမို သိရှိသူ မရှိပေ။

စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သော ဖန်းရှင်းနှင့် မတူသည့် ဖန်းဟိုင်မှာလည်း ဤပဟေဠိ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သစ္စာရှိမှုတွင်ဖြစ်စေ၊ ထက်မြက်မှုတွင်ဖြစ်စေ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ သားဖြစ်သူထက် ပိုမို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသည်။ လက်ရှိတွင် ရှဖေးသည် ဖန်းဟိုင်အား မိမိဘက်ပါလာအောင် ဖျောင်းဖျရန် ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အထောက်အထား ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ရရှိသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရပေမည်။

ဖန်းရှင်းအား နားဝင်အောင် ပြောရသည်မှာပင် ရှဖေးအတွက် အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖန်းရှင်းသည် အေဗရယ်ကို သူ၏ သမီးအရင်းကဲ့သို့ သဘောထားသဖြင့် ရှဖေး၏ စကားကို အလေးအနက် ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောဆိုနိုင်ရုံသာမက သူသည် သခင်မလေးကို ဘယ်သောအခါမျှ ထိခိုက်အောင် လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဖန်းရှင်းက ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကြောင့်သာ ဖန်းရှင်းက သူ့ကို တစ်ကြိမ်မျှ ကူညီရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ အိပ်စက်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် ထရပ်ကာ ရေမိုးချိုး သန့်စင်လိုက်သည်။ သွားတိုက်ပြီးနောက် ဆေးရုံဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သိုးမွေးဝတ်စုံ အသစ်တစ်စုံကို ထုတ်ဝတ်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင် ဇက်ဂနာဝတ်စုံ၊ ဖြူစင်သော ရှာဗေး ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ပြောင်လက်နေသော ဘာလူတီ သားရေဖိနပ်တို့မှာ ခန့်ညားလွန်းလှသည်။ သူသည် လည်ပင်းတွင်လည်း လက်ရာမြောက်သော ဟားမက်စ် ပဝါတစ်ထည်ကို ပတ်ထားလိုက်သေးသည်။

" ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ" သူသည် မှန်ရှေ့တွင် တစ်ပတ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှပ်အင်္ကျီမှာ ရင်ဘတ်နေရာတွင် အနည်းငယ် ကျပ်နေသဖြင့် ရှဖေးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် အဝတ်အစား အလွန်အမင်း ရွေးချယ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ အားကစားဝတ်စုံနှင့် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံများမှာ သူ အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ဝတ်စုံပြည့်ကို ဝတ်ခဲလှသည်။ ဤဝတ်စုံမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အန်ဒရေက သူ့အား အရေးကြီးသော အခမ်းအနားများတွင် ဝတ်ဆင်ရန် ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်ဆင်ထားရတာလဲ" ရှဖေးနှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့သည့် အချိန်တစ်လျှောက်တွင် ရှဖေး ဤမျှအထိ ခန့်ခန့်ညားညား ပြင်ဆင်ထားသည်ကို ဖန်တန် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို ကြည့်ရတာ မနေ့ကထက် ပိုပြီး တက်ကြွမနေဘူးလား" ရှဖေးက ထိုမေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဖန်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ပြောခဲ့သလိုပေါ့ 'အဝတ်က လူ၊ အသားက တောင်း' တဲ့။ အခု မင်းကို ကြည့်ရတာ ဘဝကို အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်ထားနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်"

ရှဖေးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "အေဗရယ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်ကိုက်ဗုံးကို ငါ ရှင်းပစ်ရမယ်။ အဲ့ဒီအတွက် သူတို့ ငါ့အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိလာအောင် ငါ လုပ်ပြရမယ်။ ဒါ့အပြင် နောက်မှ ငါ အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့လည်း တွေ့ဖို့ ရှိသေးတယ်"

အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် စင်္ကြံလမ်းတွင် စောင့်နေသော ဖန်းရှင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးသော ထိုလူမှာ အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေသော ရှဖေး၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှဖေးသည် လူသစ်တစ်ယောက်အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်ပင် ခံ့ညားထည်ဝါသော အမြန်နှုန်းအဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဖန်းရှင်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မနေ့ညက နားလည်မှု တစ်ခု ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ လုပ်နေသောအရာမှာ မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိ သူ မသေချာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ရှဖေး၏ အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက်ရှိသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ရှဖေးထံမှ ပြင်းထန်သော ယုံကြည်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရာရာကို သူ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီး မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်သည့်အလားပင်။

လူသားတို့၏ အတွေးမှာ ထိုသို့ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ အကယ်၍ မိမိ၏ အသင်းဖော်က အမြဲတမ်း ညည်းညူပြီး အရှုံးပေးနေပါက မိမိပါ စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်သည်။ အကယ်၍ ယုံကြည်ချက်ရှိပြီး တက်ကြွသော အသင်းဖော်တစ်ဦး ရှိနေပါက မိမိပါ ယုံကြည်မှု တိုးလာတတ်သည်။

ဖန်းရှင်းသည် ရှဖေးနှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သံသယများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာလည်း ရှဖေး ဖြစ်စေချင်သော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ဖန်းရှင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အေဗရယ်၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ မိန်းကလေးများ၏ မနက်ခင်း ပြင်ဆင်မှုမှာ အမြဲတမ်း အချိန်ကြာတတ်သဖြင့် အေဗရယ်မှာ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် အေဗရယ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးခေါင်းတွင် ဖဲပြားလေး တပ်ထားပြီး ဖန်းရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ အလွန်ပင် ဖြူစင်ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဝိုး " ရှဖေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အေဗရယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး ပါးပြင်လေးများလည်း နီမြန်းသွားသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်ဆင်ထားတာလဲ" ရှဖေး၏ အသွင်အသစ်ကို ကြည့်ရင်း အေဗရယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကြည့်ရတာ ဆိုးနေလို့လား" ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ရသည်ကို အသားမကျသေးသဖြင့် အေဗရယ်၏ မေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး" အေဗရယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက် တင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မနေ့ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ချောလာတာပဲ။ မင်း ဒီလို ဝတ်တာကို ငါ သဘောကျတယ်"

ရှဖေးမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဝတ်စုံပြည့်မှာ သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် လူငယ်များ ဝတ်လေ့ရှိသော အရာမဟုတ်သော်လည်း အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိခဲ့ပြီးနောက် ရှဖေးသည် သူ၏ အသက်ထက် ပိုမို ရင့်ကျက်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူ၏ ဆားနှင့် ငရုတ်ကောင်းရောင် ဆံပင်များ၊ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ တည်ကြည်မှုတို့က သူ၏ ရင့်ကျက်သော အလှတရားကို ပေါ်လွင်စေသည်။

စားသောက်ဆိုင်တွင် မနက်စာ စားပြီးနောက် ရှဖေးနှင့် အေဗရယ်တို့သည် ဖန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှဖေး စောင့်ဆိုင်းနေသော လူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူရမ်သည် အဝေးမှနေ၍ ရှဖေးအား လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်း ဒဏ်ရာရတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာတော့ တော်တော်လေး သက်သာနေပုံပဲ။ ဒါ မင်းရဲ့ ချစ်သူလား"

အေဗရယ်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နယ်ပယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးထားသော်လည်း တခြားသူများက ထုတ်ပြောလာသောအခါ သူမ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ ဖြူဖျော့သော ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းသွားသည်။

ရှဖေးသည် သူရမ်နှင့် စကားပြောစရာ ရှိကြောင်း အေဗရယ် သိရှိသဖြင့် သူမသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးကာ သူတို့နှစ်ဦးအား လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ သူရမ်၏ အတွင်းရေးမှူးမှာလည်း တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသဖြင့် ရှဖေးနှင့် သူရမ်တို့နှစ်ဦးသာ ဖန်းခြံထဲတွင် ကျန်ရှိခဲ့သည်။

"မင်းကတော့ ကံကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲဟ။ ကြည့်ရတာ ကျန်းမိသားစုက အဲ့ဒီမိန်းကလေးက မင်းကို တကယ် သဘောကျပုံပဲ။ ငါ့ကို ဘယ်တော့ မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်မှာလဲ" သူရမ်က စနောက်လိုက်သည်။

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်ရင် ခင်ဗျားကို အရင်ဆုံး အသိပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျားဘက်က အလုပ်များလို့ ဆိုပြီး မလာဘဲ မနေနဲ့ဦးနော်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကတိနော်" သူရမ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မဖိတ်ရင်တောင် ငါကတော့ အရောက်လာမှာပဲ"

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူရမ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ငါ့ကို ဘာလို့ အခုလို ခေါ်ရတာလဲ"

ရှဖေးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် "ကျွန်တော် လူအင်အား အချို့ လိုချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လူအင်အား ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်" ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အေဗရယ်ရဲ့ ကိစ္စက မရှင်းသေးတော့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်က မြို့တော်ရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း မသိသလို သိကျွမ်းတဲ့သူတွေလည်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားဆီက အကူအညီ တောင်းချင်တာပါ"

သူရမ်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မင်းကို ချင်မန် က ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က အဘိုးကြီးနဲ့ ကျွန်တော် စကားပြောဖြစ်တော့ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ခင်ဗျားဆီမှာ အကူအညီ တောင်းလို့ရတယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက ဌာနချုပ်မှာ ထိပ်တန်း နည်းပြတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး တပည့်တွေလည်း နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေတာမို့ ခင်ဗျား လုပ်တဲ့အလုပ်မှန်သမျှ အောင်မြင်မှာပဲလို့လည်း သူ ပြောခဲ့သေးတယ်" ရှဖေးက ဝန်ခံလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှဖေးသည် စကားကို အနည်းငယ် ချိုသာအောင် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မန်၏ မူရင်းစကားမှာ "မင်းမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိရင် အဲ့ဒီ အဘိုးကြီး သူရမ်ကို သွားရှာလိုက်။ အဲ့ဒီကောင်က ငါ့အပေါ် အသက်ကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတာဆိုတော့ သူ မင်းကို မကူညီဘဲ မနေပါဘူး" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ချင်မန် ပြောသမျှကို စကားလုံးတိုင်း ထုတ်မပြောဝံ့ပေ။ သူ၏ စကားအရဆိုလျှင် သူရမ်သည် တပည့်တဖန်းများပြားပြီး လုပ်သမျှ အောင်မြင်မည့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူရမ်သည်လည်း ရှဖေးကဲ့သို့ပင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

"ချင်မန်ကလည်း ဒီလို ကိစ္စတွေမှာ စိတ်ဝင်စားနေတာလား"

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူရမ်သည် စဉ်းစားရန် အချိန်ဆွဲသည့်အနေဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ တရားစီရင်ရေး သမဂ္ဂမှ လူအင်အားကို ရှဖေးအား ငှားရမ်းပေးရန်မှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ထိပ်တန်း တရားစီရင်ရေးမှူး အများအပြားကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားပေးခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် လူရှာရန်မှာမူ မခက်ခဲပေ။ ထို့အပြင် သူသည် သမဂ္ဂ၏ ထိပ်တန်း ရာထူးတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် အာဏာ ရှိနေသည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာ မလိုပေ။

သူရမ်သည် မည်သည့် ရာထူးများတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်ကို ရှဖေး မသိသလို ချင်မန်ကလည်း သူ့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။ သို့သော် လက်နက်နှင့် ကိရိယာ ဌာန၏ အကြီးအကဲ ရာထူးထက် ပိုမို မြင့်မားမည်မှာ အသေအချာပင်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

သူရမ်သည် စီးကရက်သောက်ရင်း မွန်းသွားသဖြင့် ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ ဒေါသတကြီး နင်းခြေလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘာကြီးလဲ။ အဲ့ဒီ ရူးကြောင်ကြောင် ချင်မန်က အသက်ကြီးမှ ဘာလို့ ဒါတွေကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ"

ရှဖေးမှာ ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားရသည်။

သူရမ်သည် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ရှဖေး၊ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ရှဖေးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ် မရှိသေးလို့ ခင်ဗျားဆီမှာ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ။ အစီအစဉ် ရှိနေရင် ကျွန်တော် အကြာကြီးကတည်းက လုပ်နေမှာပေါ့။ အခုချိန်မှာတော့ သဲလွန်စတွေ ရှာဖွေပေးဖို့ လူအင်အား အများကြီး လိုအပ်နေတယ်။ ကျန်းမိသားစုရဲ့ လူတွေကို ကျွန်တော် အသုံးမပြုချင်ဘူး၊ သူတို့က သိပ်ပြီး ယုံကြည်ရတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ခင်ဗျားဆီမှာ အကူအညီ တောင်းတာကလွဲလို့ ကျွန်တော့်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး"

"မင်း ဘယ်သူ့ကို စုံစမ်းချင်တာလဲ" ဟု သူရမ်က မေးလိုက်သည်။

"လူတိုင်းက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေပေမဲ့ အေဗရယ်ရဲ့ ဒုတိယဦးလေး ဘာတီကနေ စချင်တယ်"

"ဘာတီ ဟုတ်လား။ ဘာတီက ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ငါ သိသလောက်တော့ သူက ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီးကတည်းက မိသားစု လုပ်ငန်းတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ အခု သူက ခရီးသွားရင်းနဲ့ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်နေတာပဲ ရှိတာ။ သူက ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ငါ မထင်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ပြောသလို သူက အေဗရယ်ရဲ့ ဦးလေးပဲလေ။ သူ့တူမလေး သေသွားလို့ သူ ဘာအကျိုးအမြတ် ရမှာလဲ"

"ခင်ဗျားသာ အေဗရယ်ရဲ့ အဖေ ဒါမှမဟုတ် လူကြီးတစ်ယောက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို သူမနဲ့ တွဲနေတာ မြင်ချင်ပါ့မလား" ရှဖေးသည် စီးကရက်ပြာကို ခါချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

သူရမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သိသာတာပေါ့၊ ငါသာ အေဗရယ်ရဲ့ အဖေဆိုရင် မင်းကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းမှန်ကို သိရအောင် အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပဲ။ မင်းနဲ့ အေဗရယ်ကြားက လူမှုအဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်က အဲ့လောက်တောင် ကြီးမားတာကိုး"

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူရမ်၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာတီကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အားပေးနေတယ်။ ဒါက ထူးဆန်းတယ်လို့ ခင်ဗျား မထင်ဘူးလား။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးသေးတာနော်"

"ဒါကတော့..." သူရမ် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတယ်။ ဘာတီက မင်းကို မသိဘူးလေ။ သူက အေဗရယ်ရဲ့ အဖေ မဟုတ်လို့ သူမရဲ့ အနာဂတ်ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် သူက ကြားနေပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။ မင်းကို ကူညီတာ ဒါမှမဟုတ် အားပေးတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးလေ"

"ကျွန်တော် မကြာခင် အသူရာချောက်နက်ကို သွားရတော့မယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်။ ဒီကိစ္စ မပြေလည်သေးရင် ကျွန်တော် စိတ်အေးအေးနဲ့ သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ရှဖေးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ရင်း သူရမ်အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူရမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ဒါက ချင်မန်ကို ကျေးဇူးဆပ်တာလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့။ ငါ မကြာခင် လူသုံးယောက် လွှတ်ပေးမယ်။ အဲ့ဒီလူတွေက သမဂ္ဂရဲ့ တရားဝင် လုပ်ငန်းအနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ မင်းကို ပုဂ္ဂလိကအနေနဲ့ ကူညီပေးမှာ။ မင်း နားလည်တယ် မဟုတ်လား"

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီလောက်တောင်းဆိုနေတာကို လူသုံးယောက်ပဲ ပေးတာက နည်းနည်း မနှမြောလွန်းဘူးလား"

သူရမ်က လျှို့ဝှက်ချက်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ၊ သုံးယောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်"။