အခန်း (၁၆၃-၁၆၅)

အခန်း (၁၆၃) - လင်ညီအစ်ကို သုံးဦး

လူသုံးယောက်။ သူရမ်သည် ရှဖေးအတွက် လူသုံးယောက်သာ အမှန်တကယ် ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုသုံးဦးမှာ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံတို့မှာ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်ပြီး ပဲစေ့တစ်စေ့ကို နှစ်ခြမ်းခွဲထားသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ပြင်ပလူတစ်ဦးအဖို့ သူတို့ကို ခွဲခြားရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဆေးရုံရှိ အစည်းအဝေးခန်းလေးတစ်ခုတွင် ရှဖေးသည် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော လင်ညီအစ်ကို သုံးဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အလွန်တည်ကြည်ကာ အပြုံးအရယ်မရှိသော မျက်နှာများ၊ ညိုမှောင်သော အသားအရေတို့ဖြင့် ထိုသုံးဦးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော သစ်သားတိုင် သုံးတိုင်ကဲ့သို့ပင် ငြိမ်သက်အေးဆေးလှသည်။

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံ သုံးလုံးကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ထိုင်ပါဦး အစ်ကိုတို့"

သူတို့သုံးဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး အစဉ်လိုက် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အကြီးဆုံးဖြစ်သူ လင်ရှောင် က ရှဖေးနှင့် အနီးဆုံးတွင် ထိုင်ပြီး၊ ဒုတိယအကြီးဆုံး လင်ယွန်း က နောက်ကလိုက်ကာ၊ အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ လင်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် ထိုင်သည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာပင် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။ 'အမြွှာများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နိုင်သည်' ဟူသော စကားမှာ ဤညီအစ်ကို သုံးဦးအတွက် သက်ဆိုင်နေမလားဟု ရှဖေး တွေးတောနေမိသည်။

"အစ်ကိုတို့... လက်ဖက်ရည် သောက်မလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြေကနေ ပါလာတဲ့ အရည်အသွေးမြင့် လက်ဖက်ခြောက်တွေ ရှိပါတယ်" ရှဖေးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခါပြလိုက်ကြသည်။ အကြီးဆုံးဖြစ်သူ လင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာ သူရမ်က ကျွန်တော်တို့ကို အကြောင်းစုံ ပြောပြပြီးပါပြီ။ အားနာစရာတွေ ကျော်လိုက်ပါတော့၊ မင်း လိုချင်တာကိုပဲ တန်းပြီး အမိန့်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး မင်း ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"

ရှဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ အလွန်ပင် ပွင့်လင်းပြတ်သားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ရှဖေး အကြိုက်ဆုံးပင်။

"အစ်ကိုတို့... ကျွန်တော် ရှဖေးအနေနဲ့ အခုလို ကူညီပေးတဲ့အတွက် အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှဖေး ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ ညီအစ်ကို သုံးဦးက ရှဖေးအား အမြန်ပင် ပြန်လည် ထူပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဘာမှ မပြောသော်လည်း ရှဖေး၏ နှိမ့်ချသော အမူအရာက သူတို့အပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း ပိုမို ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

ယဉ်ကျေးမှုသည် အမြဲတမ်း အရေးကြီးပြီး ကြင်နာမှုကိုလည်း တုံ့ပြန်ရမည် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးအနေဖြင့် သူတို့ကို မြင်မြင်ချင်း လေးစားမှု ပြသခြင်းက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရှဖေးအား တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မြင်လာစေသည်။ ဤသည်မှာ 'လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေရင်းအတွက် အသက်ပေးဝံ့သည်' ဟူသော စကားနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။

"ညီလေး... မင်း ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခြေအနေကို သူရမ်က ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ဟာ မိဘမဲ့တွေပါ၊ လမ်းဘေးမှာ ဖျော်ဖြေရင်း အသက်မွေးခဲ့ရတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆ နှစ်က မစ္စတာ သူရမ်သာ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်ယူ စောင့်ရှောက်ပြီး မွေးမြူမပေးခဲ့ရင် အခုလို နေရာမျိုးကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ အမိန့်ကို ဘယ်တော့မှ မဖီဆန်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အခုလို အားနာစရာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့ဦး" လင်ရှောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာ သူတို့ သုံးဦးလုံးအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချပေးလေ့ရှိပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြသည်။

ရှဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူရမ် ပို့ပေးလိုက်သော လူများမှာ အလွန်ပင် အရည်အချင်းရှိပုံရပြီး အနည်းဆုံးတော့ ရှဖေးအနေဖြင့် သူတို့၏ စရိုက်ကို သဘောကျသည်။ သူရမ်သည် သူ့အား လှောင်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အတော်ဆုံး လူများကိုသာ လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတို့... ခင်ဗျားတို့မှာ ဘယ်လို စွမ်းအားတွေ ရှိလဲ၊ ပြီးတော့ အဆင့်ကကော ဘယ်လောက်လဲ။ ကျွန်တော် ပိုပြီး သေချာ သိထားမှ အစီအစဉ်ဆွဲရတာ ပိုလွယ်မှာမို့လို့ပါ"

ရှဖေးသည် သူတို့အား အလုပ်များ ခွဲဝေပေးရန်အတွက် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို သိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မောက်မာခြင်း မရှိဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ခေါင်းစဉ်အောက်မှနေ၍ နူးညံ့စွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အမြဲ ဂရုစိုက်သူ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကတော့ 'ဝှက်ထားသော အာကာသ' ပါ။ ကျွန်တော် ဘယ်နေရာမှာမဆို ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး အဲ့ဒီထဲမှာ ပုန်းနေရင် ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ မကြာခင်ကမှ ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာ။ လင်ယွန်းရဲ့ စွမ်းအားကတော့ 'အလင်းတိုက်ခိုက်မှု' ပါ၊ အလင်းကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်၊ အနီးကပ်ရော အဝေးပစ်အတွက်ပါ သင့်တော်တယ်။ သူကလည်း အစဦးဒဏ္ဍာရီအဆင့် ပါပဲ။ လင်ဖုန်းကတော့ 'အမြန်နှုန်းစွမ်းအားရှင်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အဆင့်နည်းနည်း နိမ့်နေသေးတယ်၊ ကြယ်တာရာနယ်မြေ အဆင့်မြင့် ပဲ ရှိပါသေးတယ်"

လင်ရှောင်က သူနှင့် သူ၏ ညီများ၏ စွမ်းအားနှင့် အဆင့်များကို အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လင်ဖုန်း၏ အမြန်နှုန်းစွမ်းအားမှလွဲ၍ 'ဝှက်ထားသော အာကာသ' နှင့် 'အလင်းတိုက်ခိုက်မှု' တို့မှာ ထိပ်တန်း စွမ်းအားများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင် အမြန်နှုန်းစွမ်းအားမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျင့်ကြံရန် အခက်ခဲဆုံး စွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် သိထားကြရာ ကြယ်တာရာနယ်ပယ် အဆင့်မြင့်အထိ ရောက်ရှိခြင်းမှာ မဆိုးလှပေ။ အချို့သော ကိစ္စများတွင်မူ သူ၏ အစ်ကိုများထက်ပင် ပိုမို ထိရောက်နိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အမြန်နှုန်းစွမ်းအားရှင် တစ်ဦးဖြစ်သော ရှဖေးကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည့် အချက်ပင်။

အာကာသဟင်းလင်းပြင်၊ အလင်းအသုံးချမှု နှင့် အမြန်နှုန်း။ သူရမ်သည် ရှဖေးအတွက် ထိပ်တန်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့တစ်ခုကို ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အာကာသနှင့် အမြန်နှုန်းစွမ်းအားများကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး အလင်းစွမ်းအားကိုမူ အဓိက တိုက်စစ်အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဤအဖွဲ့သည် တိုက်စစ်၊ ခံစစ်နှင့် အမြန်နှုန်းတို့တွင် 'ဂုဏ်သတင်းကြီးလှသည့် ဆယ့်သုံးဦး'အဖွဲ့နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်ရာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။

ရှဖေးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုတို့... အမြွှာမွေးတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း..."

"သတင်းတွေကတော့ နည်းနည်း ပိုပြောထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ကတော့ အလုပ်တွဲလုပ်ရတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း မသိပါဘူး" ညီအစ်ကို သုံးဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုံးလိုက်ကြပြီး လင်ရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှဖေးအနေဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အကူအညီကို ရရှိထားသဖြင့် ဝမ်းသာမိသည်။ သူတို့တွင် စွမ်းအား ပေါင်းစပ်မှု အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ရုံသာမက တစ်ဦး၏ အတွေးကို တစ်ဦးက ခံစားနိုင်ကြသေးသည်။ ဤညီအစ်ကို သုံးဦးမှာ ရှဖေး၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းမွန်သော စွမ်းအားပေါင်းစပ်မှုရှိသည့် အဖွဲ့ကို ရှာဖွေရန် လွယ်ကူသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အတွေးများကို နားလည်ကာ ဟန်ချက်ညီညီ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ဤညီအစ်ကို သုံးဦးသည် ဆက်သွယ်ရေးနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ကဏ္ဍတွင် အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့များထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

'သူရမ် ပြောတာ မလိမ်ဘူးပဲ၊ သူတို့ သုံးယောက်ဆိုရင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်' ရှဖေး တွေးလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ အစီအစဉ်များကို ညီအစ်ကို သုံးဦးနှင့် ဆွေးနွေးလိုက်သည်။ ထိုသုံးဦးမှာ စုံထောက်များအဖြစ် အတွေ့အကြုံ များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှဖေး၏ အစီအစဉ်နှင့် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး စာရင်းတစ်ခုမှာ မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြသသည့်အနေဖြင့် ကမ္ဘာမြေမှ လက်ဖက်ခြောက်များကဲ့သို့သော လက်ဆောင်ပစ္စည်း အချို့ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ ရှဖေးသည် လက်ဆောင်ပေးခြင်းကို အကျင့်တစ်ခုလို ပြုလုပ်ထားပြီး ရောက်လေရာတွင် ကမ္ဘာမြေ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို ပြသရန် ကြိုးစားလေ့ရှိသည်။

ညီအစ်ကို သုံးဦးမှာ ရှဖေး၏ စေတနာကို မငြင်းသာသဖြင့် လက်ခံလိုက်ကြပြီး ရှဖေးအပေါ် ပိုမို အထင်ကြီးသွားကြသည်။ ရှဖေးအနေဖြင့် တန်ဖိုးမကြီးလှသော လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် တခြားသူများ၏ စိတ်ရင်းမှန်နှင့် ယုံကြည်မှုကို ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသုံးဦးသည် သူတို့၏ တာဝန်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရှဖေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်ပြီး အေဗရယ်ကို ရှာရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

အရာရာမှာ ပြောင်းလဲစပြုလာပြီ ဖြစ်သည်။ ရလဒ်ကို မသိရသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အရာရာမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှဖေးအတွက် လိုအပ်သည်မှာ ကံကောင်းမှု အနည်းငယ်နှင့် အချိန် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။

အေဗရယ်သည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ပြတင်းပေါက်တွင် မေးထောက်ကာ ထိုင်နေသည်။ ရှဖေးသည် သူမ၏ ဆံနွယ်လေးများပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး သူမကဲ့သို့ပင် အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

"ကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးပြီလား။ ကျွန်မ မင်းနဲ့အတူ အပြင်သွားချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဖန်းရှင်းက ပေးမသွားဘူး" အေဗရယ်က နှုတ်ခမ်းစူလျက် ပြောလိုက်သည်။

အေဗရယ်သည် အမြဲတမ်း တက်ကြွလန်းဆန်းနေသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမအား ပြန်ပေးဆွဲရန် ကြိုးစားသည့် ကိစ္စမှာ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ယခုအခါ အပြင်ထွက်ရန် အလွန်ပင် ဆန္ဒရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ရှဖေးမှာလည်း သူမ၏ အနားတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ အမြဲတမ်း သွားချင်ခဲ့သော နေရာများသို့ လွတ်လပ်စွာ သွားချင်နေမိသည်။

"အင်း... အဲ့ဒီနေ့ ရောက်လာမှာပါ။ ငါ ကတိပေးပါတယ်" ရှဖေးက ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘာတီ သည် ပျော်ပျော်နေတတ်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ရောက်လေရာတွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တတ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ မိန်းကလေးများအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတတ်သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုကားအတော်တဆမှုသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် မြို့တော်ကြယ်စုရှိ မိန်းကလေး အများအပြားမှာ သူ့ကို ချစ်မိသွားကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် ထိုကားအတော်တဆမှုက အရာရာကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး ထိုလူပျိုသန်းလေးမှာ တစ်ညတည်းနှင့် မသန်စွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိန်းကလေးများနှင့် ရယ်မောပျော်ရွှင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့က သူ့ကို သနားသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်ရှုကြတော့သည်။

မာနကြီးသော ဘာတီအနေဖြင့် ဤအမှန်တရားကို လက်ခံရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ကြွယ်ဝသော မိသားစုမှ လူချောတစ်ဦးအဖြစ်မှ လူတိုင်း သနားကြသည့် အမှိုက်ပုံထဲက လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည့် ဤကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုက ဘာတီအား စိတ်ဓာတ်ကျစေကာ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး အထီးကျန်သော ဘဝထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အသက်ကြီးလာသောအခါ ထိုအရာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ မဆင်မခြင် ပြုမူခြင်းများ မရှိတော့ဘဲ ရင့်ကျက်မှု တစ်ခုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

အစ်ကိုဖြစ်သူ နယူးမန်းသည် ထိုအပြောင်းအလဲများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ့အား ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းအချို့ကို စီမံခန့်ခွဲခွင့် ပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ညီအား အရည်အချင်းရှိသော လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် စောင့်ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် လွတ်လပ်ခွင့် ပိုမို ပေးခဲ့သည်။

ဤညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စရိုက်ချင်း လုံးဝ ကွဲပြားကြသည်။ နယူးမန်းမှာ ရိုးသားပြီး ပြတ်သားကာ အမြဲတမ်း တည်ကြည်လွန်းသည်။ ဘာတီကမူ ပိုမို ထက်မြက်ပြီး စကားပြောရာတွင်ရော အလုပ်လုပ်ရာတွင်ပါ ပိုမို ပြေပြစ်ကာ စီးပွားရေး အမြင်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းသည် နယူးမန်း၏ စီမံမှုအောက်တွင် တိုးတက်လာရန် မလွယ်ကူဘဲ လက်ရှိ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရုံသာ တတ်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ယခင်က ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ ဘာတီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်သာ ရှိပါက ကုမ္ပဏီသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းရှိ ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီ ဆယ်ခုစာရင်းဝင် ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ကျန်းမိသားစု၏ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ မျှော်လင့်ခဲ့သော အိပ်မက်များကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဘာတီ အတော်တဆ မဖြစ်မီက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ကုမ္ပဏီကို သူ့အား လွှဲအပ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ထိုအတော်တဆမှုက သူ၏ ခြေထောက်များကိုသာ ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုလည်း သူ၏ အချစ်ဆုံး သားဖြစ်သူအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျန်းမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ယနေ့တွင် နယူးမန်းသည် စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းကို အလုံးစုံ ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူ၏ ညီဖြစ်သူကိုလည်း ဘေးမှနေ၍ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးနေသည်။ နယူးမန်းနှင့် ဘာတီတို့မှာ ညီအစ်ကို အရင်းအချာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ပေးရန်မှာ သူ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆထားပြီး အခြား ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မတွေးတောခဲ့ပေ။

ဒါဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ စတင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုတော့ သူ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဘာတီက ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် မျက်နှာအမူအရာများတွင် ပုံပျက်နေသော စရိုက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို ရှဖေးက မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာလည်း ရှဖေးက သူ့ကို သံသယဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းပင်။

ပုံပျက်နေသော အမှန်တရား အမြင်ရှိသူတစ်ဦးအတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်း အတွေ့အကြုံရှိသူတိုင်း သိကြသည်။ လူသားတို့သည် နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော ဆန္ဒများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ စိတ်နေစိတ်ထား ပုံပျက်နေသော လူတစ်ဦးသည် ဘာလုပ်မည်ကို ကောင်းကင်ဘုံပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လူသားတို့၏ သမိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးပြီး ထိုဖြစ်ရပ်များကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုဖြင့် နားလည်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ လူသားတို့၏ ရက်စက်မှုမှာ အကန့်အသတ် မရှိနိုင်ကြောင်း ပြောရပေမည်။

ညအချိန်တွင် ခန့်ညားသော ဟိုဗာကား တစ်စီးသည် နေဝင်ချိန်အိမ်ယာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကားထဲတွင် ဘာတီသည် ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို တစ်ယောက်တည်း သောက်ရင်း ဇိမ်ခံနေသည်။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် ပင်ဖန်းနေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရုံးတက်ရုံးဆင်း အလုပ်မျိုးကို သူ မကျင့်သားသေးပေ။

ကားသည် မြို့ထဲသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားသည်။ ကားမောင်းသူ၊ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ဘာတီတို့သည် သူတို့အား အရိပ်ထဲမှနေ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

အခန်း (၁၆၄) - သေမင်းကလပ်

ဗီနယ်-၂၄ ၏ ညအလှမှာ မြောက်မြားလှစွာသော ပရိုဂျက်တာ စခရင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။ နိုက်ကလပ်များနှင့် ကာစီနိုများ တံခါးဖွင့်ချိန်တွင် လမ်းမများပေါ်၌ လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး အပျော်အပါးမက်သူများမှာ သူတို့၏ အချိန်နှင့် ငွေကြေးများကို အနီရောင်နယ်မြေအတွင်း အသုံးချရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ငွေရှိလျှင် မြို့တော်ကြယ်စု၏ အခမ်းနားဆုံးသော နေရာများတွင် လိုချင်သမျှကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ တရားဝင်သည်ဖြစ်စေ၊ တရားမဝင်သည်ဖြစ်စေ ကွာခြားချက်မှာ မိမိအိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေမည်မျှ ထုတ်ပေးရမည်ဆိုသည့် အချက်သာ ဖြစ်သည်။

ခန့်ညားသော ဟိုဗာကား အမည်းရောင်မှာ မြို့ထဲတွင် ခေတ္တမျှ ပတ်မောင်းပြီးနောက် မှောင်ရိပ်ကျသော လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် လူသူရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိဘဲ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် အနီရောင်နယ်မြေဆိုသည်မှာ ငွေကြေး သိပ်မတတ်နိုင်သော သာမန်လူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ငွေကြေး အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများနှင့် ကျော်ကြားသူများအတွက်မူ သီးသန့်သွားရောက်ရသော နေရာများ ရှိကြသည်။

ဘာတီအား ချပေးပြီးနောက် ဟိုဗာကားသည် လမ်းကြားကျဉ်းလေးထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး လမ်းအဆုံးရှိ ကားပါကင်တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အခြားသော ဇိမ်ခံဟိုဗာကားများစွာ ရှိနေသည်။

တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို မတော်တဆ ဖြတ်သွားမိရင်တော့ အံ့ဩသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဆေးလ်ဗားအိန်ဂျယ် ၊ ပလက်နက် ဝှိုက်ဒေါ့ဖ် စသည့် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းရှိ အဖိုးအထိုက်ဆုံး ဟိုဗာကားများမှာ ဤနေရာတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤကားများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံအထိ မြင့်မားလှပြီး သာမန်လူတစ်ဦး တစ်သက်လုံး စုဆောင်းလျှင်ပင် ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤရှားပါးပြီး ဈေးကြီးသော ကားများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေခြင်းကပင် ဤသာမန်ဟု ထင်ရသော လမ်းကြားလေးမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ဘာတီသည် ကိုယ်ရံတော်များ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း မရှိပေ။ တကယ်လို့ 'ဘလစ်ကလပ်' ထဲကိုတောင် ကိုယ်ရံတော်တွေ ခေါ်လာရမယ်ဆိုရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ဘယ်နေရာကမှ စိတ်ချရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။

ဘာတီသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ၏ လျှပ်စစ်ဝှီးချဲကို စီးကာ သာမန်ဘား တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဘား၏ အပြင်ဘက်တွင် သေးငယ်သော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ အထဲတွင်မူ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာပင် မပြည့်ဘဲ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဘားကောင်တာတွင် အသက်ကြီးကြီး ဘားတင်ဒါတစ်ဦးက ဘီယာကို တစ်ယောက်တည်း သောက်နေသည်။

ဘာတီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဘားတင်ဒါက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘာတီသည် ဘား၏ ထောင့်တစ်ခုရှိ အလွိုင်း တံခါးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ထိုတံခါးမှာ အမြင့်နှင့် အနံ သုံးမီတာခန့် ရှိပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ထားသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးက ဘာတီအား မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ အထဲသို့ ပေးဝင်လိုက်သည်။

ဘလစ်ကလပ်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသာမန်ဘားလေး၏ အောက်တွင် ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ တွေးမိမည် မဟုတ်ပေ။

သာယာနာပျော်ဖွယ် တေးသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ကြမ်းပြင်ကို အကောင်းဆုံးသော ကျောက်စိမ်းရောင် ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး မီးရောင်များမှာ မှိန်ပျပျ ဖြစ်နေသည်။ လေထုထဲတွင်လည်း မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ခန္ဓာကိုယ် အလှအပကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသလောက်ဖြစ်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး ရာပေါင်းများစွာ တန်းစီ၍ ရှိနေကြသည်။

ဘာတီ ဝင်လာသည်နှင့် ထိုမိန်းကလေးများအားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး ဘာတီအား လေးစားမှု ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးများ အားလုံးမှာ အလွန်ပင် လှပပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်စုံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ ကျောင်းမှာဆိုလျှင် သူတို့မှာ အလှဘုရင်မများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။ အလှမယ် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှာပင် ဤမျှ လှပသော မိန်းကလေးများကို ဤမျှ အမြောက်အမြား တွေ့နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာမူ အတင်းအဓမ္မ ပြုံးထားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး လှပသော်လည်း ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသည့် အလောင်းကောင်များကဲ့သို့ပင်။

ဘာတီသည် သူ၏ ဝှီးချဲဖြင့် ထိုမိန်းကလေးများ၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဆံပင်အမည်းရောင်နှင့် သေးငယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်နေသည့်အလား အေးစက်နေသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၄ နှစ်ထက် မပိုပုံရဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖွံ့ဖြိုးစသာ ရှိသေးသည်။ သူမ၏ ခါးအထိ ရှည်လျားသော ဆံပင်အမည်းရောင်မှာ လှပသော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့မှုများ ရှိနေသည်။

ရွေးချယ်ခံလိုက်ရသော မိန်းကလေးမှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘာတီ၏ နောက်သို့ ခန်းမ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခက်ခဲစွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ တေးဂီတသံမှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသော တိတ်ဆိတ်မှုမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်စေသည်။

မှောင်ရိပ်ကျသော ထောင့်တစ်ခုမှ အသက် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိသော ဝဖြိုးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မိတ်ကပ် အလွန်အမင်း လိမ်းခြုံထားခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ညနေခင်းဝတ်စုံနှင့် လိုက်ဖက်အောင်သာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဈေးကြီးသော နားကပ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

"အခန်းကို ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ မင်း လိုအပ်တာတွေ အားလုံး အထဲမှာ ရှိပါတယ်" ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သူမက အပျိုစင်လား" ဘာတီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်သည်။ "နောက်နေတာလား၊ ဘလစ်ကလပ်က မိန်းကလေးတိုင်းဟာ အပျိုစင်တွေဆိုတာ လူတိုင်း သိတာပဲလေ"

"ကောင်းပြီ"

ဘာတီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုမိန်းကလေးငယ်အား သူ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ငှားရမ်းထားသော အခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဒီမသန်မစွမ်းကောင်... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ အပျိုစင် ဟုတ်မဟုတ် ခွဲခြားနိုင်မှာလဲ" ဘာတီ ထွက်သွားသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ စကားလုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ မှောင်ရိပ်ခိုရာ နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက တကယ်တော့ အပျိုစင်ပါပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... သူက ချမ်းသာတာပဲ၊ သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါစေ။ ငါ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတွေ စုဆောင်းထားဖို့ ပြင်ရဦးမယ်၊ အခုတလော လူတွေက အကုန်မြန်လွန်းတယ်"

ဘာတီ၏ အခန်းအတွင်း၌ သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ ကြွက်သားများကို ပေါ်လွင်စေသော လက်ပြတ်အင်္ကျီ အမည်းရောင်များကို ဝတ်ထားကြပြီး မျက်နှာဖုံးများ တပ်ထားသဖြင့် မျက်လုံးများမှလွဲ၍ ကျန်သည်ကို မမြင်ရပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့မှာ လူသတ်သမားများ နှင့် တူလှသည်။

"ငါ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ရတော့မှာလား " မိန်းကလေးမှာ သူမ ဘာတွေ ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ တွေးကာ အနေရခက်စွာ ရပ်နေမိသည်။

သူမ၏ မိဘများနှင့် မောင်နှမများ အိမ်မှာ အစားအသောက် ဝဝလင်လင် စားရတော့မည်၊ ပြီးတော့ အိမ်အသစ်ကြီးမှာ နေရတော့မည်ဟု တွေးမိသောအခါ မိန်းကလေး၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။

မိမိ၏ မိသားစုကို ပိုမို ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် မိမိ၏ ပေးဆပ်မှုမှာ ထိုက်တန်ပါသည်ဟု သူမ မိမိကိုယ်မိမိ ဖျောင်းဖျနေမိသည်။ မိန်းကလေးသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံ ပေါက်အောင် ကြိုးစားနေသည်။

ဘာတီသည် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်ပြီး "စလိုက်ကြတော့" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ထိုလူနှစ်ဦးသည် မိန်းကလေးအား ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကို မလိုက်သည့်အလား မြေပြင်မှ မလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မိန်းကလေးအား ကုတင်ပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှိပ်စက်မှုများကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။

မိန်းကလေးသည် နာကျင်မှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခံစားနေရှာသည်။ သူမသည် အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း မသိသေးသော မိန်းကလေးငယ်သာ ဖြစ်သည်။ အသက် ၄၀ အရွယ် လူကြီးတစ်ဦးပင်လျှင် ဤမျှ ရက်စက်သော နှိပ်စက်မှုကို ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုအတွက်ဟူသော အတွေးက သူမအား ကြံ့ခိုင်စေခဲ့သည်။

ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သော လက်ဝါးချက်မှာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ဖြူဖျော့သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော လက်ဗွေရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာပြီး ဖြူဖွေးသော သွားနှစ်ချောင်းမှာ ကုတင်အောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဆက်ပြီး ရိုက်စမ်း" ဘာတီ၏ လက်မောင်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီကောင်မလေးကို သေအောင် ရိုက်စမ်း"

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဘာတီသည် အခန်းထဲမှ တက်ကြွ လန်းဆန်းသော ပုံစံဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ အရက်ရှိန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေသည်။

"ကြည့်ရတာ အရမ်း ပျော်နေပုံပဲ၊ မိန်းကလေးက မင်းရဲ့ အကြိုက်နဲ့ တွေ့ရဲ့လား" ဝဖြိုးသောအမျိုးသမီးမှာ မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဘာတီနှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံကာ ချိုသာစွာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက နည်းနည်း အသက်ကြီးနေသလိုပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့အတွက် 'အမေနဲ့ သမီး' အတွဲကို ပြင်ထားပေး"

အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ သုံးရက်အတွင်းမှာ ကျွန်မ ပြင်ထားပေးပါ့မယ်။ အထဲက မိန်းကလေးကိုကော ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ"

"ထုံးစံအတိုင်းပဲ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ သုသာန်တစ်ခုမှာ မြှုပ်လိုက်ပါ။ ပိုက်ဆံကို မနှမြောနဲ့။ အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်ကိုတော့ ခွေးစာ ကျွေးလိုက်တော့" ဘာတီသည် လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် ဝေးကွာသွားသော ဘာတီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ ဤသည်မှာ ဘလစ်ကလပ် ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းရှိ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော ဆန္ဒများကို ဖော်ပြမရနိုင်သော နည်းလမ်းများဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးသည့် နေရာပင်။

မြို့ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးမှာ လင်ညီအစ်ကိုများ၏ စုံစမ်းမှုမှ လွတ်ကင်းခြင်း မရှိပေ။ ရှဖေးသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း လင်ရှောင်၏ သတင်းပေးပို့မှုကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။ ပရိုဂျက်တာ စခရင်မှတစ်ဆင့် လင်ရှောင်မှာ သွားကို ကြိတ်ထားသည်ကို မြင်ရသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း မမှန်တော့ဘဲ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

မည်သည့် လူသားမဆို ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ရပါက စိတ်ကောင်းရှိမည် မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ ထိုသူများကို လူသားဟု သတ်မှတ်နိုင်သေးလျှင်ပေါ့။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော့်မှာ အခု လုပ်စရာ တာဝန်သာ မရှိရင် အဲ့ဒီထဲကို ဝင်ပြီး ဘာတီကို သတ်ပစ်လိုက်မှာ၊ ပြီးရင် အဲ့ဒီနေရာကိုပါ ပြာဖြစ်အောင် ရှို့ပစ်လိုက်မယ်" လင်ရှောင်က သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို ကြားရရုံနှင့်ပင် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ နတ်ဆိုးဆိုသည့် စကားလုံးမှာပင် ဘာတီ၏ ယုတ်မာမှုကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်တော့ပေ။ ထိုမသန်မစွမ်းလူသားအား ဖော်ပြရန် စကားလုံးပင် ရှဖေး ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ဖြစ်နိုင်လျှင် ရှဖေးသည်လည်း ထိုလူယုတ်မာကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်မိသည်။ သို့သော် ထိုသို့ လုပ်လိုက်ခြင်းက အေဗရယ်၏ အခြေအနေကို ဘာမှ ပြောင်းလဲစေမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဖြူစင်လှပသော အေဗရယ်အတွက် သူ သည်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီကိစ္စကို မစ္စတာ သူရမ်ဆီ အစီရင်ခံဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားထားတယ်၊ ဒီလူကို ဒီအတိုင်း ဆက်လွှတ်ထားလို့ မရဘူး" လင်ရှောင်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မကောင်းတဲ့ အကြံ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ရှဖေးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"ဒါဟာ အလွန်ကို လုံခြုံရေး တင်းကျပ်တဲ့ မြို့တော်ကြယ်စုပဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒီလိုဆိုင်မျိုး ဖွင့်နိုင်ဖို့ဆိုတာ အလွန် အာဏာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ခံ ရှိရမယ်။ မစ္စတာ သူရမ်ရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် သူက ဒီကိစ္စကို အဆုံးအထိ စုံစမ်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ သူ မတော်လှန်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ သွားငြိနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီလူက တကယ်ပဲ အာဏာကြီးတယ်ဆိုရင် မစ္စတာ သူရမ်ပါ ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်တယ်" ရှဖေးက စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောပြလိုက်သည်။

လင်ရှောင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ရှဖေး ပြောသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။ မြို့တော်သည် သာမန်မြို့ မဟုတ်ပေ။ လူ့အသက်ကို ကစားစရာကဲ့သို့ သဘောထားပြီး မည်သည့် အပြစ်ဒဏ်မျှ မခံရဘဲ နေနိုင်ရန်မှာ အလွန် အာဏာရှိသူမှသာ တတ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ဤအချက်ကို မစ္စတာ သူရမ်အား အသိပေးလိုက်ပါက သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင်အား အန္တရာယ်တွင်းထဲသို့ တွန်းပို့သလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ရှဖေး... မင်း သတိပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မစ္စတာ သူရမ်ကို ပြောမိရင် တကယ့်ကို ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကတော့ ဒါကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး" လင်ရှောင်က ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဒီလို လုပ်ကြစရာ။ ဘလစ်ကလပ်က လူ့အသက်တွေကို ကစားစရာလို သဘောထားနေတဲ့ အထောက်အထားတွေကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းမယ်၊ ပြီးရင် အဲ့ဒီအချက်အလက်တွေကို သတင်းဌာနတစ်ခုဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ အဲ့ဒီကိစ္စက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပြီဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီနောက်ကွယ်က အာဏာရှိတဲ့လူလည်း ဒီနေရာကို စွန့်လွှတ်ရုံကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ရှဖေး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ လူတွေ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ယုတ်မာမှုကို သိသွားရင် အဲ့ဒီ အာဏာရှိတဲ့လူကိုလည်း ကွယ်ရာကနေ ငါတို့ အနိုင်ယူနိုင်မှာပဲ" လင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လိုတော့လည်း မဟုတ်သေးဘူး" ရှဖေးက သံသယဖြင့် "သူတို့က အာဏာရှိတဲ့လူတွေဆိုတော့ တစ်ခုခုဆိုရင် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှိပြီးသားပဲ ဖြစ်မယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူတို့ အခု ရှိနေတဲ့ နေရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံပဲပေါ့။ နောက်ပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ဒီလိုဆိုင်မျိုးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေဦးမလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ လူသားတွေ ရှိနေသရွေ့တော့ မကောင်းမှုတွေကလည်း ရှိနေဦးမှာပဲ"

လင်ရှောင်မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ရှဖေးကို အထင်ကြီးသွားမိသည်။ အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးက ဤမျှအထိ ကျယ်ပြန့်သော အမြင်နှင့် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

"ဒီရလဒ်ကို ရဖို့အတွက် အသေးစိတ် စုံစမ်းဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဘာတီကို သတိပြုမိအောင် ငါတို့ မဆင်မခြင် မလုပ်သင့်ဘူး"

လင်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ။ အထောက်အထားတွေကို ဆက်ပြီး စုဆောင်းပါ့မယ်၊ တစ်ခုခု လုပ်တော့မယ်ဆိုရင်လည်း မင်းကို အရင်ဆုံး အသိပေးပါ့မယ်"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လင်ရှောင်၏ နားထဲရှိ မိုက်ခရို ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှ အသံမြည်လာသည်။ သူသည် နားကို အုပ်ကာ ခေတ္တမျှ နားထောင်ပြီးနောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် "ဘာတီက နေဝင်ချိန်အိမ်ယာကို မပြန်ဘဲ မြို့ပြင်က တခြားအိမ်ယာတစ်ခုကို သွားတယ်တဲ့။ တတိယညီရဲ့ ပြောကြားချက်အရ အဲ့ဒီအိမ်ယာထဲမှာ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီကောင်လေးက ဘာတီကို 'ဖေဖေ' လို့ ခေါ်တယ်..."

"ဘာ ဘာတီမှာ သားရှိတယ် ဟုတ်လား " ရှဖေးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အခန်း (၁၆၅) - အကောင်းဆုံး မင်းသမီး

ရေနက်အိမ်ယာဧရိယာ

မြို့တော်နှင့် ကီလိုမီတာ ၅၀ သာ ကွာဝေးသော ဤနေရာသည် ဗီနယ်-၄တွင် အလွန်ရေဖန်းစားသော ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ရေကန်၏ ရေမှာ အမှန်တကယ်တွင် အမည်းရောင်မဟုတ်ဘဲ ကြည်လင်သော အပြာရောင်ဖြစ်သည်။ ရေကန်မှာ မီတာတစ်ထောင်ခန့် နက်သဖြင့် အလင်းရောင်မှာ အောက်ခြေအထိ မရောက်နိုင်ပေ။

ကမ်းခြေရှိ သဲနုအမည်းရောင်များကြောင့်သာ အဝေးမှကြည့်လျှင် အမည်းရောင်ဟု ထင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရေကန်မှာ လေအေးပေးစက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဆောင်းရာသီတွင် နွေးထွေးပြီး နွေရာသီတွင် အေးမြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် ရေများနွေးလာသောအခါ ရေပြင်ထက်တွင် မြူနှင်းဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပုံပြင်ထဲက ရှုခင်းတစ်ခုအလား လှပလွန်းလှသည်။

မြေတစ်လက်မလျှင် ရွှေနှင့်လဲရသော မြို့တော်ကြယ်စုတွင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ရန် တတ်နိုင်သူမှာ အလွန်နည်းပါးပြီး အိမ်ယာတစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သူမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးလှသည်။ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ ပိုင်ဆိုင်ရန်မှာ သာမန်နိုင်ငံသားတစ်ဦးအဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အနက်ရောင်ရေကန်အနီးတွင် နေထိုင်သူများမှာ အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ရှဖေးသည် အဝတ်အစား အမည်းရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ဖန်းရှင်းအား အသိပေးကာ လင်ညီအစ်ကိုများနှင့် တွေ့ဆုံရန် တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက အေဗရယ်မှာ ရှဖေး၏အနားတွင်သာ တဝဲလည်လည် ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှဖေး၏ဘဝမှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရသဖြင့် တခြားသူကို ပြုစုရသည်မှာ သူမအတွက် မကျင့်သားသေးပေ။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမမှာ အလွန်ပင် ပင်ဖန်းနေခဲ့ပြီး နေဝင်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားလေ့ရှိသည်။

အေဗရယ် နိုးနေခဲ့လျှင်ပင် ရှဖေးအနေဖြင့် သူမအား ဤကိစ္စများကို ပြောပြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဖြူစင်သော ထိုမိန်းကလေးအား ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကြောင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားစေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူမကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမှာ အလင်းရောင်အောက်တွင်သာ နေထိုင်သင့်ပြီး ဤမှောင်မိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားများကိုမူ ရှဖေးကသာ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရပေမည်။

အိမ်ယာဧရိယာအတွင်းရှိ သစ်တောလမ်းတစ်ခုတွင် ဟိုဗာဗန် ကားတစ်စီးသည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်၌ ရပ်ထားသည်။ ရှဖေးသည် ကားအနားသို့ လျှောက်သွားကာ မှန်ကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးဖြစ်သူက သူ့အား အထဲသို့ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

'နိုဘယ်ဒိုင်ယာရီ ကုမ္ပဏီ' ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကပ်ထားသော ဤဟိုဗာဗန်မှာ အပေါ်ယံ အကာအကွယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းသည် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးနှင့် စောင့်ကြည့်ရေးလုပ်ငန်းများအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသော မိုဘိုင်းလ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှဖေးနှင့် လင်ယွန်းတို့သည် ကားအတွင်းရှိ သေးငယ်သော အခန်းလေးထဲတွင် တိုးဝှေ့ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အိမ်ယာအမှတ် (၀၉၅) ကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ စောင့်ကြည့်နေသော စခရင်ကြီးပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။ လင်ညီအစ်ကိုများသည် အိမ်ယာ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ယာယီစောင့်ကြည့်ကင်မရာများစွာကို တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အိမ်ယာအတွင်း၌ပါ ကင်မရာအချို့ကို တပ်ဆင်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် ဟိုဗာဗန်အတွင်းမှနေ၍ အိမ်ယာအတွင်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဘေးကင်းစွာ မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်ယာအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့သူမှာ အာကာသစွမ်းအားရှင် ဖြစ်သော အကြီးဆုံးအစ်ကို လင်ယွန်း ဖြစ်မည်ဟု ရှဖေး ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည့် နံရံဟူ၍ မရှိပေ။

လင်ယွန်းက ရှဖေးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နားကြပ်တစ်ခု ပေးကာ စခရင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ နံပါတ် (၅) စခရင်မှာ အိမ်ယာ၏ ဧည့်ခန်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် အရက်မူးနေသော ဘာတီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေသည်။ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ထုံထုံအအပုံစံရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။

ဘာတီမှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် မျက်နှာမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ နီမြန်းနေသည်မှလွဲ၍ အခြား ထူးခြားမှု မရှိပေ။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေပြီး ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုမြင်ကွင်းမှာ သူ၏ဘဝအတွက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထိုအရာကို ပျော်မွေ့ရုံသာမက ထိုအံ့ဩဖွယ် ခံစားချက်ကို ပြန်လည် ခံစားနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ အမှတ်ရမှုများကို မကြာခဏ ပြန်လည် ဖော်ထုတ်လေ့ရှိသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုအရာမှာ သူ၏အမြင်တွင်သာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော သာမန်လူသားတိုင်းမှာမူ ထိုကိစ္စကို ကြားရရုံနှင့်ပင် ဒေါသထွက်ကြပေလိမ့်မည်။ သူကဲ့သို့ စိတ်နေစိတ်ထား ပုံပျက်နေသူမှသာ ထိုအရာတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေးမှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ သူ့ကို ကလေးဟု ခေါ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများစွာ ရှိနေပြီး ဆယ်ကျော်သက်ဟု ခေါ်ရန်မှာလည်း အလွန်ပင် ပုလွန်းလှသည်။ အရပ်မှာ ၁.၂ မီတာခန့်သာ ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန်မှာလည်း ၅၀ ကီလိုဂရမ်ထက် မပိုပုံရပေ။

လက်ရှိတွင် သူသည် သစ်သားတုံးလေးများကို လက်ဖြင့် မကျွမ်းတကျင် ကစားနေပြီး ပါးစပ်မှလည်း သွားရည်များ ကျနေကာ ဝိညာဉ်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း အလွန်ပင် နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

လင်ယွန်းက အချက်အလက်အချို့ ဖော်ပြထားသော ပါးလွှာသည့် အချက်အလက်တစ်ခုကို ရှဖေးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှဖေးက ထိုအချက်အလက်များကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အိမ်ယာတွင် နေထိုင်သော မိခင်နှင့် သားအကြောင်း ဖြစ်နေသည်။ ကောင်လေး၏ အမည်မှာ 'ပန်' ဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၅ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ (IQ) မှာ ၁၀ သာရှိပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။

ဆိတ်တစ်ကောင်၏ ရေကန်ကျူမှာပင် အနည်းဆုံး ၄၀ ရှိသည်ဟု သိထားကြရာ သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ဆိတ်ထက်ပင် နိမ့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဉာဏ်ရည်နည်းမှုကြောင့်ပင် သူသည် သူ၏ဘဝတွင် ဘာမှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘဲ ဆေးပညာအရ 'လူအ' အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။

ထို့အပြင် ပန်သည် မွေးရာပါ ပုညှက်သော ရောဂါ ရှိသဖြင့် သူသည် အသက်တစ်ထောင်အထိ နေရလျှင်ပင် လူကြီးတစ်ယောက်၏ အရပ်အမောင်းကို ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ ထာဝရ ကလေးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်သာ နေထိုင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

မဟာမိတ် နိုင်ငံသား မှတ်ပုံတင်တွင် ပန်၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ 'ပန်ကျိုး' ဖြစ်ပြီး သူ၏ မိခင်၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဘာတီ၏ သားအရင်းဆိုလျှင် ဘာကြောင့် မိခင်၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူထားရသနည်း။ ဘာတီသည် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့ဆိုလျှင် ဤကလေးမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသနည်း။

ရှဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပန်၏ မိခင်အကြောင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

စခရင်ပေါ်တွင် ကျိုးယွီချင်းအမည်ရှိသော အသက် ၃၉ နှစ်အရွယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ အချက်အလက်များအရ သူမသည် အိမ်ထောင်မပြုဖူးသူ ဖြစ်သည်။

အသက် ၃၉ နှစ်အရွယ် မိခင်နှင့် အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူဟု ဆိုပါက ကျိုးယွီချင်းသည် အသက် ၁၃ နှစ်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့ပြီး အသက် ၁၄ နှစ်တွင် သားကို မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၂၆ နှစ်သို့ ပြန်သွားလျှင် ထိုအချိန်တွင် ဘာတီသည် အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

'ဒါဆိုရင် အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ဘာတီဟာ အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ် ကျိုးယွီချင်းနဲ့အတူ ဒီမသန်စွမ်းတဲ့ သားကို ရရှိခဲ့ပြီး အခုအချိန်အထိ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာလား' ရှဖေးက တွေးတောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ မှန်ကန်ပါက ကျန်းမိသားစုမှ မည်သူမျှ ဤကိစ္စကို မသိရှိရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း မရှိပေ။ ထိုအချိန်က ဘာတီနှင့် ကျိုးယွီချင်းတို့၏ အသက်အရွယ်အရ ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် သူတို့မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့ဆိုလျှင် ဤသားဖြစ်သူ၏ တည်ရှိမှုကို ၂၅ နှစ်တိုင်တိုင် မည်သို့ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်ခဲ့ကြသနည်း။

မိခင်နှင့် သားအကြောင်း အချက်အလက်များကို ပြန်လည်ဖတ်ရှုရင်း ရှဖေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို စတင် ဝေဖန်ပိုင်းခြားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စခရင်ပေါ်ရှိ ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် သူ၏ အတွေးများကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးယွီချင်းသည် လက်တစ်ဖက်တွင် အမည်းရောင် အရည်များပါသော ဇလုံတစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ ရေခဲအိတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ အသက် ၃၉ နှစ်အရွယ် မိခင်ဖြစ်သူမှာ မိမိကိုယ်မိမိ ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်တစ်ဦး၏ အသားအရေမျိုးကို ရရှိထားသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်တိုအမည်းရောင်လေးမှာ သူမအား ပိုမို နုပျိုစေသည်။ သူမသည် မည်သည့် လက်ဝတ်ရတနာမျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရှဖေးသည် သူမ၏ မျက်န်းများကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏ လမ်းလျှောက်ဟန်မှာ ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အချိုးအစား ပြေပြစ်လှသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမသည် သစ္စာရှိမည့် အမျိုးသမီးမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ရှဖေး သိနိုင်ခဲ့သည်။

ဘာတီ၏ ဘေးသို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးယွီချင်းက ထိုလူအား ကူညီပေးလိုက်သည်။ ဘာတီသည် အောက်ပိုင်း မသန်စွမ်းသဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်း မတ်မတ်ထိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကူအညီ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအရက်နာကျပျောက်ဆေးကို သောက်လိုက်ပါဦး၊ ဒါဆိုရင် သက်သာသွားမှာပါ" ကျိုးယွီချင်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကို စောင့်ကြည့်ရေး ကိရိယာမှတစ်ဆင့် ရှဖေး ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ မွေးရာပါ မြှူဆွယ်တတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။

ဘာတီအား ဆေးတိုက်ပြီးနောက် ကျိုးယွီချင်းသည် ရေခဲအိတ်ကို သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တင်ပေးကာ သူ၏စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။

"ပန်... မင်းရဲ့ အခန်းကို ပြန်တော့လေ" ကျိုးယွီချင်းက သူမ၏ သားဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ပန်သည် သူ၏ မိခင်ကို ပါးစပ်ဟကာ ကြည့်နေပြီး အတော်ကြာမှ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် နုံအသောအပြုံးဖြင့် ထရပ်ကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ပန်... မေမေ မင်းကို ပုံမှန် ဘာတွေ သင်ထားပေးလဲ" ကျိုးယွီချင်းက ကလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ ပန်သည် မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးလွန်းလှသဖြင့် တခြားသူများနှင့် ဆက်သွယ်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

" 'ဂွတ်နိုက်' လို့ ပြောလေ" ကျိုးယွီချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ပန်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် အတော်ကြာအောင် ကုတ်နေပြီးနောက်မှ "ဂွတ်... ဂွတ်... နိုက်..." ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

ဘာတီမှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... သူက ဦးနှောက် သိပ်မကောင်းဘူးဆိုတာ မင်းလည်း သိသားနဲ့"

ကျိုးယွီချင်းသည် သူမ၏ သားအပေါ် အလွန် တင်းကျပ်သော်လည်း ဘာတီအပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းပြီး နာခံတတ်သော အမူအရာကို ပြသသည်။ မည်သူမဆို သူမ၏ နူးညံ့မှုမှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိနိုင်ခဲ့သည်။ ပုံမှန်ရှိသော မည်သည့် အမျိုးသမီးမဆို ခန္ဓာကိုယ် မသန်စွမ်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို နှစ်သက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် အမျိုးသား၏ မသန်စွမ်းမှုမှာ သူမအတွက် အရေးကြီးသော ကဏ္ဍတွင် ထိခိုက်နေလျှင်ပေါ့။ တစ်ခုခုသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲနှင့်တော့ သူမ ဤသို့ နေထိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ပန်အား သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ကျိုးယွီချင်းသည် ဘာတီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက သိပ်ပြီး ဉာဏ်မကောင်းဘူးဆိုတာ သိလို့ပဲ ကျွန်မ သူ့ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်ရတာပေါ့။ နောင်တစ်ချိန် ကျွန်မ သေသွားတဲ့အခါ ပန်မှာ အားကိုးစရာ မရှိတော့ရင် သူ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်သွားရမလဲ။ အို... သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေး၊ မွေးကတည်းက ဘာမှ မရှိခဲ့ရှာဘူး"

ရှဖေး ပြုံးလိုက်သည်။ ကျိုးယွီချင်းသည် မင်းသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ပီပြင်လှသဖြင့် အော်စကာဆုပင် ရရှိနိုင်လောက်သည်။

ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတိုင်းသည် သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော လက်နက်မှာ သူတို့၏ ပေါင်ကြားက အရာမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

သေချာသည်မှာ ကျိုးယွီချင်းသည် ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမသည် သူမ၏ နူးညံ့မှုကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချနေသဖြင့် စိတ်တိုတတ်သော ဘာတီပင်လျှင် သူမအပေါ် စိတ်မဆိုးနိုင်တော့ပေ။

"ငါ ပန်အတွက် တစ်သက်စာ ရန်ပုံငွေတစ်ခု ဝယ်ထားပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား၊ သူ တစ်သက်လုံး အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစားအတွက် ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ကို ပြုစုဖို့ လူအချို့တောင် ငှားပေးထားဦးမှာဆိုတော့ မင်း အဲ့ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး" ဘာတီက ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခါတလေမှာ ငွေရှိရုံနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူးလေ" ကျိုးယွီချင်းသည် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ" ဘာတီက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ပန်ဟာ မင်းတို့ ကျန်းမိသားစုက လူတစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျွန်မကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်း ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်ဟာ တစ်သက်လုံး အမည်နာမ မရှိဘဲ နေသွားရမှာကို မင်း တကယ်ပဲ မြင်ချင်လို့လား။ သူက မိသားစုဝင်တစ်ယောက် အဖြစ်တောင် မသတ်မှတ်ခံရဘူးလေ" ကျိုးယွီချင်းသည် သူမ၏ လက်ဖြင့် ဘာတီ၏ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ပြောသောအခါ ကျိုးယွီချင်း၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တုန်လှုပ်နေကာ မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမမှာ မတရားစွပ်စွဲခံထားရသော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဝံ့သည့်အလား အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

ဘာတီသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျိုးယွီချင်းနှင့် သူမ၏ သားအား အမည်နာမတစ်ခု မပေးနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ်နေသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနာကျင်မှုမှာ သူ၏ မသန်စွမ်းမှုနှင့် ရောယှက်နေပြီး သူ၏ ဘဝကို အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျစေသည့် အချက်လည်း ဖြစ်သည်။

အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဘာတီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို အလျင်စလို လုပ်လို့ မရဘူး။ နောက်မှပဲ ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယွီချင်းသည် လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ အသံတိတ် စီးကျလာပြီး ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာဖြင့် ဘာတီကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မင်း ပြောသမျှကို ကျွန်မ နားထောင်ပါ့မယ်။ မင်း တစ်ခွန်း ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်။ မင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျားပါ၊ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ချစ်သွားမယ့် တစ်ဦးတည်းသော လူသားပါ"

မည်သည့် အမျိုးသားမဆို အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားရလျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမိမည်မှာ အမှန်ပင်။ ဘာတီသည် ယောင်္ကျားတစ်ဝက်သာ ရှိသော်လည်း သူမ၏ စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူသည် ကျိုးယွီချင်း၏ ကျောပြင်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ပြောနေသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့ဦး။ အဖေ ပြန်လာတော့မယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ အဲ့ဒီကျမှ အခြေအနေကို ကြည့်ကြတာပေါ့။ သူ စိတ်ကြည်နေတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ ဒီကိစ္စကို ပြောပြပေးပါ့မယ်"

ကျိုးယွီချင်းသည် ပို၍ ငိုကြွေးလိုက်ရာ ဘာတီ၏ စကားကြောင့် သူမမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ရှဖေးမှာ ထရပ်ကာ လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ ဤစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ပြပွဲကြီး၏ စကားပြောခန်းများမှာပင် ချီးကျူးထိုက်လှသည်။ ဤအမျိုးသမီးကို သူ အထင်သေးခဲ့မိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အတိတ်က အော်စကာဆုရခဲ့သော မင်းသမီးများ အားလုံးကို စုစည်းကာ ကျိုးယွီချင်းထံတွင် သင်တန်း ထပ်တက်ခိုင်းသင့်သည်။ သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ သရုပ်ဆောင်ခြင်း နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လင်ယွန်းသည် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူသည် သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး "ဒုက္ခပဲ တတိယညီ အန္တရာယ် ရှိနေပြီ " ဟု ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။