အပြုံးဖြင့် ဖမ်းစားခြင်း

"ကောင်းပြီ..."

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်က အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှု ရှိပေ၏။

ချန်ဖေးက ကောလင်းရှန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်၍ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုကြီးကော၊ အစ်ကိုကြီးကောနဲ့ အစ်မကြီးကျန်း... ခဏနေရင် အားလုံးကို အားကိုးရတော့မယ်..."

ကောလင်းရှန်းနှင့် ကောဟုန်ကျယ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းဖန်းချုံးက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချန်ဖေး၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပေးရင်း

"မမ နှလုံးသားနယ်ပယ်ထဲ မရောက်ဖူးပေမဲ့ အရမ်း အန္တရာယ်များမယ်လို့ ထင်တယ်..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွား၏။ လူအများကြီးရှေ့တွင် ပြုလုပ်လိုက်သော ကျန်းဖန်းချုံး၏ အပြုအမူကြောင့် ချန်ဖေး အံ့သြသွားရသည်။

ချန်ဖေး၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျန်းဖန်းချုံးက ပါးစပ်ကို အုပ်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်းဖန်းချုံးက ရေရွှမ်းနေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

"ယီနန်... စကြရအောင်..."

ချန်ဖေးက ရှက်ရွံ့နေသည့် အခြေအနေကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ချောင်းအသာဟန့်လိုက်ပြီး စစ်ယီနန်ဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။

စစ်ယီနန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမက ကျောက်စိမ်းကို ထုတ်ယူ၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မုဒြာဖော်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ကျောက်စိမ်းမှာ လေပေါ်သို့ ဖေးလင်းဆေးလုံးသွားပြီး ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ချန်ဖေးတို့ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်အာရုံကြားမှ ချန်ဖေး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ကောလင်းရှန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့၏ အရှိန်အဝါများ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး နှလုံးသားနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြ၏။

ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားသည့်အတိုင်း ကောလင်းရှန်းက ခြံဝန်းအတွင်း စောင့်ကြပ်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လျှင် သူက ချက်ချင်း သတိပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဖန်းချုံးနှင့် ကောဟုန်ကျယ်တို့က အခန်းထဲတွင် နေ၍ ကာကွယ်ပေးထားကြသည်။

နှလုံးသားနယ်ပယ်အတွင်း၌ ချန်ဖေး မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပင် ဖြစ်၏။ စစ်ယီနန်မှာ ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးပုံစံသို့ ပြန်ရောက်နေပြီး သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

"ငါ့ကျောပေါ် တက်လိုက်... ငါတို့ အမြန်သွားကြမယ်..."

ချန်ဖေးက စစ်ယီနန်ကို ပြောလိုက်သည်။

စစ်ယီနန်က ခေါင်းညိတ်၍ ချန်ဖေး၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်စွပ်ကို နှလုံးသားပုတီးစေ့ အပိုင်းအစဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

ချန်ဖေးက စစ်ယီနန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ နှလုံးသားဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းရောင်ကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်က စစ်ယီနန်ကို အနည်းငယ် ပို၍ လွှမ်းခြုံထားပြီး ချန်ဖေးဘက်တွင်မူ အရေပြားနှင့် ကပ်နေရုံမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

နားထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်သံများ ကြားနေရပြန်သည်။ ကျင်ယွမ်ကျင့်စဉ်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး နှလုံးသားနယ်ပယ်၏ ညစ်ညမ်းမှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်၏။

ချန်ဖေး ရှေ့ကို ကြည့်၍ စတင် ပြေးလွှားလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က စူးစမ်းခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူတို့ ညာဘက်သို့ ကွေ့လိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် မြစ်ရေစီးသံကို သူတို့နှစ်ဦး ကြားလိုက်ရ၏။

တစ်ရက်မပြည့်ခင် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နှလုံးသားနယ်ပယ်၌ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ မရှိသေးပေ။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနက်ရောင် မြူခိုးများ ရှိခဲ့သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မိစ္ဆာနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။

စက္ကူရုပ်နှင့် တူသော်လည်း စက္ကူရုပ် မဟုတ်ပေ။ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ မသိရပေ။

ချန်ဖေးသည် ဤနေရာမှသာ ဖြတ်သန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခြားနေရာများသို့ သူ မရောက်ဖူးသဖြင့် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ရှိနိုင်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ရင်းနှီးပြီးသား နေရာမှ ဝင်ရောက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦး အနက်ရောင် မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် မြင်ကွင်းမှာ ဆယ်မီတာအောက်သို့ လျော့ကျသွားသည်။ ချန်ဖေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။

ဤနေရာသို့ တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြားအန္တရာယ်များ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထားနေမိသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချန်ဖေး၏ ရှေ့၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်၏ ကျောပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေ၏။

ချန်ဖေး ရပ်တန့်မနေဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လိုက်သည်။ အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့် ထိုပုံရိပ်များ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရ၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တွေ့ခဲ့ရသည့် ချန်ဖေးအတုနှင့် စစ်ယီနန်အတုတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထို ထူးဆန်းမှုနှစ်ခု ပြုံးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချန်ဖေးက ထာဝရအခိုက်အတန့်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ဘစ်…

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ပါးစပ်အဟိုက်က နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ကျယ်လာပြီး ထာဝရအခိုက်အတန့်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ချန်ဖေး အနည်းငယ် မူးဝေသွားပြီး နားထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်သံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။

ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖေး စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ထိုမျက်နှာက အပြည့်အဝ ပြုံးလိုက်သည့်အချိန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ ကျရောက်လာမည့်အချိန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထာဝရ အခိုက်အတန့်... ထာဝရ အခိုက်အတန့်... ထာဝရ အခိုက်အတန့်…

ချန်ဖေးသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထိုထူးဆန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စိတ်စွမ်းအား တိုက်ကွက်ကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

မိမိ၌ လုံလောက်သော စိတ်စွမ်းအား ရှိနေပြီး ရန်သူက မိမိထက် သိပ်မသာလွန်နေသရွေ့ နှလုံးသားစိတ်စွမ်းအားကို အမြဲတမ်း ထုတ်သုံးနိုင်ပေသည်။

ဤအရာက ချန်ဖေးထက် ပိုမို စွမ်းအားကြီးခြင်း မရှိသဖြင့် ချန်ဖေးအနေဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ပြေးရင်းနှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံသာ။

ပထမ ထာဝရအခိုက်အတန့် နှစ်ချက်ကို ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါက ပိတ်ဆို့လိုက်သော်လည်း တတိယတစ်ချက်ကမူ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုမိစ္ဆာ၏ လှုပ်ရှားမှုနှစ်ခု တောင့်တင်းသွားသည်။

ချန်ဖေး အနည်းငယ် မူးဝေသွား၏။ သူ၏ နှလုံးသားစိတ်စွမ်းအား ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး ပြန်ကန်အား သက်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ပြင်းထန်ခြင်း မရှိသဖြင့် ချန်ဖေး ခံနိုင်ရည် ရှိနေသေးသည်။

ချန်ဖေး ခြေလှမ်းများကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ထိုထူးဆန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဘေးမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးလိုက်သည်။

အချိန်မလောက်၍သာ မဟုတ်လျှင် ဤမိစ္ဆာကောင်ကို သတ်နိုင်မသတ်နိုင် ချန်ဖေး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်မိသည်။

နှလုံးသားနယ်ပယ်ထဲမှ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပြင်ပလောကမှ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက ကွာခြားမှု ရှိပါမည်လော။

ချန်ဖေးသည် စစ်ယီနန်ကို ကျောပိုး၍ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောပြင်ကို ဓားနှင့် ထောက်ထားသလို ခံစားချက်က ရှိနေဆဲပင်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်က သူ့ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမည်မှာ သေချာသဖြင့် ချန်ဖေး လှည့်ကြည့်နေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ကန့်သတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပုံရပြီး ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းထားသည့် နေရာမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ချန်ဖေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အဝေးမှသာ လှမ်းကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

စစ်ယီနန်က လက်ထဲမှ နှလုံးသားဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခုနလေးကမှ ယခုအချိန်အထိ နှလုံးသားဖယောင်းတိုင်မှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မကုန်သေးပေ။ ဤတစ်ကြိမ် အသုံးပြုရသည့် အချိန်မှာ သူမ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ တိုတောင်းလှသည်။

စစ်ယီနန်က သူမ၏ အဘိုးရှိရာ နေရာကို အာရုံခံလိုက်သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်အထိ နှလုံးသားဖယောင်းတိုင်က ကောင်းကောင်း ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စစ်ယီနန်က ချန်ဖေး၏ ပခုံးမှ အဝတ်အစားများကို ဆွဲလိုက်ပြီး အရှိန်လျှော့ရန်နှင့် အလောတကြီး မသွားရန် သတိပေးလိုက်သည်။

ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော လမ်းခရီးမှာ မသိနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သဖြင့် စစ်ယီနန် သတိမပေးလျှင်ပင် ချန်ဖေး ပိုမို သတိထားမိမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အစွမ်းကုန် အာရုံခံနေသော်လည်း အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် မပြေးပေ။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ အမြန်နှုန်းနှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မျှတအောင် ထိန်းထားလိုသည်။

စစ်ယွမ်ဟိုင်နှင့် နီးကပ်လာလေ ချန်ဖေး ပိုမို သတိထားလေ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးတို့၏ ကံတရားက ကောင်းမွန်နေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ဤလမ်းပိုင်းတွင် အန္တရာယ် မရှိခြင်းလော မပြောတတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆက်လက် သွားလာရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို တစ်စက်မျှ မခံစားရချေ။

အဝေးမှ အမှောင်ထုထဲတွင် ကြီးမားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခု ရှိနေကြောင်းကိုသာ ချန်ဖေး ခံစားနေရသည်။

ထိုအရာက အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် အဝေးမှနေ၍ပင် ချန်ဖေး၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေနိုင်၏။

ထိုအရာက လက်ရှိ ချန်ဖေး ရင်ဆိုင်နိုင်သော အဆင့်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအရာများက အလွန် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ယီနန်က ချန်ဖေး၏ အဝတ်အစားများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

သူတို့ ပိုမို နီးကပ်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဘိုးမှာ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေကြောင်း စစ်ယီနန် ခံစားလိုက်ရ၏။

စစ်ယီနန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ချန်ဖေး ခံစားမိသည်။

အနီးအနားတွင် အခြား အန္တရာယ် မရှိကြောင်း အာရုံခံမိသဖြင့် ချန်ဖေး ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်မိသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခု ချန်ဖေးတို့၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်က မတ်မတ်ရပ်လျက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေ၏။

ချန်ဖေး စစ်ယီနန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ယီနန်က အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ချန်ဖေး၏ လက်များ လျော့ကျသွားသည်။ စစ်ယီနန်က ချန်ဖေး၏ ကျောပေါ်မှ လျှောဆင်းလိုက်ပြီး ထိုပုံရိပ်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်သွားသည်။ ချန်ဖေးလည်း ဘေးမှ လိုက်ပါသွား၏။

ထိုပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အဝေးမှ ကြည့်စဉ်က သတိမထားမိသော်လည်း အနီးသို့ ရောက်သောအခါ လူနှစ်ယောက် ယှဉ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

နှစ်ယောက်စလုံးမှာ စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ မျက်နှာများ ဖြစ်နေကြသည်။

ချန်ဖေး စစ်ယီနန်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်ယီနန်က ချန်ဖေး၏ အကြည့်ကို ခံစားမိပြီး လှည့်ကြည့်လာ၏။

"တစ်ယောက်က အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာကောင်ပဲ... မနေ့က သတိထားမိသွားလို့ ဒီနေ့ အဘိုးပုံစံ ပြောင်းထားတာ ဖြစ်မယ်..." စစ်ယီနန်က ပါးစပ်လှုပ်ရုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့ကို ဘယ်လို ခွဲခြားမလဲ..." ချန်ဖေးက စစ်ယွမ်ဟိုင် နှစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ထပ်တူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး..." စစ်ယီနန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသလို စစ်ယွမ်ဟိုင်ကလည်း သူမကို ပြောပြဖူးခြင်း မရှိပေ။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး နှလုံးသားဖယောင်းတိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန် အနည်းငယ် ကျန်သေးသည်။

"မင်း မခွဲခြားတတ်ရင် မင်းအဘိုးကို ဘယ်လို ပြန်ခေါ်သွားမလဲ..." ချန်ဖေးက မေးလိုက်၏။

"လက်စွပ်ကို မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထည့်ပြီး ဖမ်းချုပ်လိုက်ရမယ်... အဲဒါဆို အဘိုးရဲ့ ဝိညာဉ်က အလိုလို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မှားရွေးလိုက်မိရင် အဘိုးရဲ့ ဝိညာဉ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားနိုင်တယ်... ပြာတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

စစ်ယီနန်က သူမလက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို ပြလိုက်သည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စစ်ယွမ်ဟိုင် နှစ်ယောက်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထာဝရ အခိုက်အတန့်…

စိတ်စွမ်းအား တိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် စစ်ယွမ်ဟိုင် နှစ်ယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ဖေး၏ အချိန်ကလည်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွား၏။

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများက စစ်ယွမ်ဟိုင် နှစ်ယောက်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ ဘယ်သူက မိစ္ဆာဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ရန် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သူ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စစ်ယွမ်ဟိုင် နှစ်ယောက်၏ လက္ခဏာများနှင့် တုံ့ပြန်မှု အားလုံးမှာ ထပ်တူညီနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ မှန်ထဲမှ ပုံရိပ်များကဲ့သို့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေကြ၏။

"ရမလားဟင်..." စစ်ယီနန်က ချန်ဖေး၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲ၍ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ချန်ဖေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤသည်က ပြဿနာကြီး ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနှင့် စစ်ယွမ်ဟိုင်တို့မှာ အလွန် နီးစပ်စွာ ဆက်နွယ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု၏ ခေါင်းနှင့် ပန်းကဲ့သို့ ဆိုနိုင်သည်။

ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းများဖြင့် ခွဲခြားရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

စစ်ယီနန်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမက စစ်ယွမ်ဟိုင် နှစ်ယောက်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ အဘိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ထိတွေ့ချင်သော်လည်း အခြား ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မထိရဲပေ။

ချန်ဖေး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမိသည်။ နည်းလမ်းအချို့ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း အားလုံးကို ချန်ဖေး ပယ်ချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ချန်ဖေးသည် စစ်ယီနန်၏ လက်စွပ်ပေါ်မှ နှလုံးသားပုတီးစေ့ အပိုင်းအစကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ဝိညာဉ်နှင့် မည်မျှပင် တူညီနေပါစေ၊ အခြေခံအားဖြင့် ကွာခြားမှု ရှိစမြဲပင်။ နှလုံးသားပုတီးစေ့ အပိုင်းအစ အနေဖြင့် ယခုအခါ မှော်စွမ်းအင်များ မရှိတော့သော်လည်း ပိတ်ဆို့ခြင်းနှင့် ချိတ်ပိတ်ခြင်း အာနိသင်များတော့ ရှိနေသေးသည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိပြီး ချန်ဖေးသည် နှလုံးသားပုတီးစေ့ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စစ်ယွမ်ဟိုင် နှစ်ယောက်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။

သူသည် ဘယ်ဘက်ရှိ စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ နဖူးပေါ်သို့ နှလုံးသားပုတီးစေ့ အပိုင်းအစကို တင်လိုက်၏။

နှလုံးသားပုတီးစေ့ အပိုင်းအစ နီးကပ်လာသည်နှင့် စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ နဖူးပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်လာသည်။

သူ့မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ ကွဲပြားသွားပြီး အတွင်းမှ မူလဇာစ်မြစ် ပေါ်ထွက်လာ၏။

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ထာဝရအခိုက်အတန့်က စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး နှလုံးသားပုတီးစေ့ အပိုင်းအစက နဖူးနှင့် နီးကပ်သွားသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု တိုးဝင်လာ၏။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စစ်ယီနန်၏ လက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို ယူ၍ မိစ္ဆာ၏ နဖူးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရုန်းကန်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အခြား မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ လက်စွပ်က နဖူးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်ကိုသာ လက်မှိုင်ချ ကြည့်နေရရှာသည်။

အလင်းတန်းများ လည်ပတ်သွားပြီး လက်စွပ်က အနည်းငယ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ဆန်းကြယ်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ဖေးက ဘေးနားရှိ စစ်ယွမ်ဟိုင်အစစ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်လင်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စစ်ယွမ်ဟိုင်က စစ်ယီနန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ချန်ဖေးကို အသာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"သွားစို့..."

နှလုံးသားဖယောင်းတိုင်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့ နှလုံးသားနယ်ပယ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

နတ်တိမ်မြို့ရှိ ခြံဝန်းတစ်ခုအတွင်း၌။

ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပွင့်လာကြသည်။ စစ်ယီနန်က စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ကုတင်ဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားပြီး မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ဘေးတွင် စစ်ယီနန်၊ ချန်ဖေးနှင့် အခြားသူများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်ဖေး ပြုံးလိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ အောင်မြင်ခဲ့ပြီ။

ဤအချိန်တွင်မှ ချန်ဖေးသည် သူ့ကိုယ်ပိုင် နှလုံးသားစိတ်စွမ်းအားကို အာရုံခံကြည့်ရန် အချိန်ရတော့သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ အမှန်တကယ် အနည်းငယ် ပိုမို သန့်စင်လာခဲ့သည်။

ဤနှလုံးသားနယ်ပယ်၌ အလားအလာ ကောင်းများစွာ ရှိနေပုံရသည်။