အခန်း (၃၀၄)
Vol. 30 Ch. 304
အခန်း ၃၀၄
ချန်ဝူကျိသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း တောင်ထိပ်စွန်းသို့ ခဲရာခဲဆစ် တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
“အဲဒီ ဘေးဒုက္ခက ဘာတွေလဲကွာ... ငါ သေတော့မလို့ပဲ”
သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ တွေးလိုက်မိသည်။
အထူးသဖြင့် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးထားသော အကြီးအကဲက သူ အန္တရာယ်ကြုံနေချိန်တွင် လာရောက်မကယ်တင်ဘဲ ပစ်ထားခဲ့ခြင်းအပေါ် သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ ထိုသေမင်းတမန် လျှပ်စီးချက်များမှ လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ အဖိုးတန်ရတနာများကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခဲ့ရပြီး ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ၏နောက်လိုက်အချို့ကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
“ဟွန်း... ဒီ ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ပညာရှင်တွေကတော့ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေကြတာပဲ”
သူက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“လောကမှာ သူတို့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးက သူတို့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ရှိနေသလိုမျိုး အမြဲတမ်း ပြုမူနေကြတာ”
“စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ...”
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းပြသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ တောက်လောင်လျက် တွေးလိုက်သည်။ “တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်အောင်သွားမယ်။ မဟုတ်ဘူး... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလိုမျိုး ဒဏ္ဍာရီလာ ဘေးဒုက္ခကျော်လွှားခြင်းအဆင့် အထိတောင် ငါ တက်လှမ်းပြမယ်”
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
သူ ရပ်နေသည့်နေရာနှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် အလွန်အမင်း လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်ဖြူများမှာ တောင်ထိပ်လေညင်းတွင် လွင့်မြောနေပြီး လျှပ်စစ်ဓာတ်များ စီးဝင်နေသကဲ့သို့ တဖိတ်ဖိတ် တောက်လောင်နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် ထူးခြားလှပလွန်းသဖြင့် သူ့အား ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
သူသည် ထိုနေရာတွင် မှင်တက်ကာ ငေးကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော နောက်လိုက်များ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ပါဦး!”
သူတို့က အမောတကော အော်ဟစ်ကာ တက်လှမ်းလာကြသည်။ သို့သော် သူတို့ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချန်ဝူကျိ အာရုံစိုက်နေသောအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူတို့ပါ ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။
“နတ်သမီးလား?”
တစ်ယောက်က မသိစိတ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ချန်ဝူကျိကမူ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် နတ်သမီးတစ်ပါးဟု တွေးလိုက်မိ၏။ သူမသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အမြဲတမ်း ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေတတ်သော သူ၏ ထောင်လွှားသည့် ဂျူနီယာညီမလေးထက်ပင် များစွာ ပိုမိုလှပနေသည်။
သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ရန် စကားစရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယောင်းက သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်များက သူတို့နှင့် ဆုံမိသွားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်ချည်း ကျဆင်းသွားတော့သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ”
လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
ချန်ဝူကျိသည် အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏မျက်နှာထက်၌ ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ”
သူက တွေးလိုက်သည်။
“ဒီနတ်သမီးလေးက တကယ်တော့ ငါ့ကို စောင့်နေတာပဲ။ ငါက ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူဆိုတာ ငါ အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာ”
သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ နတ်သမီးနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ဆုံတွေ့ရန် ရှေ့သို့တိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရတော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဧရာမ ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုအတွင်း အပိတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရ၏။
“ဟင်... အင်... အင်...?”
သူသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ စတင်ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ရှေ့တွင်မူ နတ်သမီး၏ အေးစက်လှသောအကြည့်များက ပိုမိုစူးရှလာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရသည်။ သို့သော် ဤအကွာအဝေးမှနေ၍ သူမ ဘာပြောနေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရပေ။
သူမက ငါ့ကို ခေါ်နေတာလား။
ထိုသို့ တွေးလိုက်မိစဉ်မှာပင် သူ၏နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အဲဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို မကြည့်နဲ့”
သူ၏မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ စကားလုံးများကြောင့်သာမကဘဲ ထိုနတ်သမီးမှာ ယခုအခါ သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရောက်ရှိနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဓားမှာ သူ၏ဦးခေါင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ရန် လက်မအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။
ရုတ်တရက် သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် မတူတော့ဘဲ သေမင်းနတ်ဘုရားမတစ်ပါးနှင့်သာ တူနေတော့သည်။
“ဒုက္ခပဲ! ကယ်ကြပါဦး!”
သူသည် အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လှုပ်ရှား၍မရသလို စကားလည်း ပြော၍မရသေးပေ။
ရုတ်တရက် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေခဲထောင်ချောက်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။
အေးခဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာသည်နှင့် သူသည် အသက်ကို အလုအယက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။
“ထွက်သွားစမ်း!”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုစကားလုံးများမှာ နတ်သမီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ နက်ရှိုင်းလှသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
သူ ဘာဖြစ်နေမှန်း သေချာမသိလိုက်ခင်မှာပင် သူသည် ကျန်ရှိနေသော နောက်လိုက်များနှင့်အတူ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
ခေတ္တမျှက သူရပ်နေခဲ့သည့် နေရာတွင်မူ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် ဆံပင်ဖြူနတ်သမီးလေး၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ မင်းပေါ်လာပြီပဲ”
သူ တွေးလိုက်မိသည်။
...
“ဒီလောက်ဆို တော်သင့်ပြီ အလွန်အကျွံ မလုပ်ပါနဲ့ဦး”
ထိုအကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရော ထွက်မလာတော့ဘူးလား?”
သူက ဆက်လက်ပြောဆိုရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့တပည့်က ငါတို့ နတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေကို သတ်ဖို့လုပ်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာလား?”
သူသည် ဤနယ်မြေအတွင်း၌ အလွန်အစွမ်းထက်သော ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးသည့် အရှိန်အဝါအသစ်တစ်ခုပင်။
ဝိညာဉ်ဖိအားမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤပညာရှင်သည် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမှ ဖြစ်မလဲဟု သူ သိချင်နေမိသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အထွတ်အမြတ်နယ်မြေများမှ ဖြစ်ကြသော်လည်း အချင်းချင်း၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအားကို တိကျစွာ မသိရှိကြသဖြင့် ဤပညာရှင်အသစ်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် သူ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
တစ်ဖက်လူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အဆက်မပြတ် စမ်းသပ်
နှောင့်ယှက်ခြင်း အရေးကြီးသော အဆင့်တက်လှမ်းမှုပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း သူ၏တပည့်များကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခွင့်ပြုခြင်း စသည့် သိသာထင်ရှားသော ရန်စမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ဤပုန်းအောင်းနေသော ပညာရှင်မှာမူ သူကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဆန္ဒမရှိသေးပုံပင်။
လီယောင်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ နားလည်မှုလွဲနေခြင်းကို ချက်ချင်းရိပ်မိလိုက်သော်လည်း ရှင်းပြရန် စိတ်မကူးပေ။
“ဘာအလွန်အကျွံလုပ်တာလဲ? သူတို့ပဲ အရင်စတာကို”
လီယောင်းက လက်ကို ခါရမ်းရင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအကြီးအကဲ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။
ဤမိန်းကလေးမှာ တကယ်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ သူကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦးကိုပင် မခန့်မညား တိုက်ရိုက်ပြောဆိုဝံ့နေသည်။
ထိုအကြီးအကဲသည် သူမ၏ အဆင့်တက်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမတွင် ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်ရှိကြောင်း ပြောနိုင်သည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် အတိအကျ မပြောနိုင်သော်လည်း ဘေးဒုက္ခကြာမြင့်ချိန်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် မည်သည့်နေရာမှ ဤမျှအထိ လွှမ်းမိုးသော ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားတာလဲ။ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ကျောထောက်နောက်ခံပြုထားသူအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းလိုခြင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။
သူသည် သူ၏မျက်နှာထားကို အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“အဲဒါအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ တပည့်တွေက တစ်ခါတလေ နည်းနည်း ဆိုးတတ်ကြတယ်။ မင်းရဲ့ ဘေးဒုက္ခဇုန်ထဲကို မတော်တဆ လမ်းမှားဝင်သွားမိကြတာပါ။ အဲဒါကို စိတ်ထဲမထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ဘေးဒုက္ခ? အဲဒါကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ?”
လီယောင်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“သူက စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ပစ္စည်းကို စိုက်ကြည့်ရဲတယ်”
ထိုစကားလုံးများ သူမ၏နှုတ်ဖျားမှ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အကြီးအကဲ၏ မှင်တက်သွားသော မျက်နှာအမူအရာကို သူမ သတိပြုမိသွားပြီးမှ သူမ ဘာပြောလိုက်မိသည်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွား၏။
“အဟမ်း...”
သူမက သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရန် အလျင်အမြန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ “သူက ကျွန်မကို အဲဒီလို စိုက်ကြည့်ရဲတာ။ အဝါရောင် မြစ်ရေနဲ့ ဆေးရင်တောင် သူ့အပြစ်တွေက စင်မှာမဟုတ်ဘူး”
အကြီးအကဲသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမကိုယ်သူမ ပစ္စည်းဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည်ကို ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေတော့မလားဟု တွေးနေမိသည်။
သူသည် ထိုအတွေးများကို ဖယ်ထုတ်ရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝပုံမှန်မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းနေသဖြင့် သူမနှင့် အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုပေ။
သူမက စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူအာရုံခံမိနေသည့် အစွမ်းထက်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နိုင်မလား။
“မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ဘယ်မှာလဲ။ ငါ သူ့ကို စကားခဏလောက် ပြောချင်လို့ပါ”
သူက ပြောလိုက်သည်။
သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယောင်းမှာ ဦးခေါင်းအတွင်း စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အလိုအလျောက် အုပ်လိုက်မိသည်။
“တောက်... ငြိမ်စမ်း”
သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
နာကျင်မှု တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသောအခါ သူမသည် လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုက ကြောက်နေတာလား?”
သူက လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို! စီနီယာအစ်ကို!”
ရုတ်တရက် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဟင်းလင်းပြင်ခုန်ကူးကာ ရောက်ရှိလာသော လီယောင်း၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားတော့သည်။
“အဲဒီစကားလုံးကို ပြောနေတာ ရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အစဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက အဲဒီစကားလုံးအပေါ်မှာ တော်တော်လေး အထိမခံဖြစ်နေလို့ပဲ”