အခန်း (၃၀၅)

အခန်း။ ၃၀၅

အကြီးအကဲနှင့် လီယောင်းတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ပညာရှင် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူမကိုယ်တိုင်က ထိုပညာရှင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယခုမူ သူမသည် သူနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေပြီဖြစ်ရာ သူသည် မည်မျှအထိ ပေါ့ဆခဲ့မိသည်ကို နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာသော အေးခဲစေသည့် အာနိသင်ကို ခုခံရန်အတွက် သူ၏ နယ်ပယ်စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူ အံ့ဩသွားသည်မှာ ရေခဲထောင်ချောက်မှာ အလွန်လွယ်ကူစွာပင် ကွဲအက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ၏ အစောပိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်များ မှားယွင်းနေသလားဟုပင် သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ မယုံနိုင်စရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အနီးကပ်ဆုံး ရောက်ရှိနေသည့် လီယောင်း၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးနွမ်းကာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော မရေတွက်နိုင်သည့် နှင်းပွင့်ကလေးများအဖြစ် အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဟင်?”

သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ နှင်းပွင့်တစ်ပွင့် ကျဆင်းလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ သူသည် ထိုနှင်းပွင့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို မမှတ်မိမီအထိ ခေတ္တမျှ ဆန်းစစ်နေမိ၏။

“မဖြစ်နိုင်တာ!”

သူသည် ရပ်နေသည့်နေရာမှ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တောင်အောက်သို့ လမ်းတစ်ဝက်၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရောက်ရှိနေသေးသော ချန်ဝူကျိနှင့် သူ၏အုပ်စုရှေ့တွင် လီယောင်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ခရီးက ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပြီ”

တပည့်တစ်စုလုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရအောင် ပြန်လည် ချည်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။

“နေဦး! မလုပ်နဲ့!”

နောက်ဘက်မှနေ၍ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လီယောင်းကမူ သူမ၏ဓားကို စတင်ဆွဲထုတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“မလုပ်နဲ့ ”

အကြီးအကဲ၏ အော်ဟစ်သံမှာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားပြီး သူသည် လီယောင်းရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင်မူ လီယောင်းက သူမ၏ဓားကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ထင်ရသည်။

သို့သော် အကြီးအကဲမှာ သူတို့အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ခဏမှာပင် တပည့်များ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ရသည်။

သူတို့ဂိုဏ်း၏ သန့်စင်သောနယ်မြေမှ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ယခုလေးတင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ သူ၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ဤသို့ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းအတွက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူ့ကို မည်သို့အပြစ်ပေးမလဲ သူ မသိသော်လည်း တစ်ခုတော့ သူသေချာသိသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီယောင်းကို အသေသတ်ပစ်မည်ဟူ၍ပင်။

သူသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း သူမရှိရာသို့ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲသည် သူ၏လက်မောင်းနှင့် သူမကြား လက်မအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးတော့သည့် အချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေးကို ဘယ်လိုမျိုး တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်ရမလဲဟု စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သည်မှာ နုနယ်သော နတ်သမီးလေးမဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

လျှပ်စစ်လှိုင်းများသည် သူ၏လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ အသည်းအသန် ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုများက တစ်ကိုယ်လုံးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

နာကျင်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားချိန်တွင် သူမ မည်သည့်နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေကြည့်မိသည်။ သူ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခါ၌မူ သူ့ထံသို့ ဆင်းသက်လာနေသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှန်စင်စစ် အဆိုပါလက်ဝါးမှာ အမှန်တကယ် ကြီးမားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ အမြင်အာရုံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်းဖြစ်ရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး သူ့အပေါ်သို့ ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။ လီယောင်းသည် အကြီးအကဲ၏ ဦးခေါင်းကို သူမ၏ အားကောင်းလှသော လက်ဖဝါးဖြင့် အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခွန်အားရှိသမျှ အသုံးပြုကာ အောက်ဘက်သို့ ဖိချလိုက်ပါတော့သည်။

“ရှင်နဲ့အတူ ခရီးတစ်ခုလောက် သွားကြရအောင်လား”

သူတို့နှစ်ဦးလုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာချိန်တွင် သူမက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းနေစဉ်အတွင်း အကြီးအကဲသည် လီယောင်း၏လက်များကို သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ဖယ်ရှားရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အရာမထင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားမှာ အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ နယ်ပယ်စွမ်းအားတစ်ခုလုံးကို အသုံးချ၍ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယောင်းကလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ အစွမ်းချင်း တူညီအောင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ လက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခွန်အားရှိသမျှ ပြန်လည်တွန်းကန်လိုက်ရာ ထိတွေ့နေသည့် နေရာမှ မြေမှုန့်များနှင့် မြေသားများ ပျံ့နှံ့လာပြီး လီယောင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မြေလွှာများဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားစေသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူမသည် လုံးဝ လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။

သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်၌ နှင်းပွင့်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် မြေသားများသည် ခဏချင်းမှာပင် ခဲသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားကာ သူမကို မြေသားထောင်ချောက်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။

မြေပြင်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် လီယောင်းသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အငွေ့အသက်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခါ၌မူ တောင်ထိပ်ကြီးမှာ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမထံသို့ ဆင်းသက်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

...

လီယောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အကြီးအကဲက ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သူမ၏လက်များကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မြေကမ္ဘာဒြပ်စင်ကို အသုံးချကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်များပတ်ပတ်လည်တွင် ကျောက်သားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွာမရအောင် တွယ်ကပ်လိုက်သည်။

လီယောင်း၏ အကြည့်များသည် သူမအောက်ရှိ မြေပြင်နှင့် ထိခိုက်မိရန် လက်မအနည်းငယ်သာ လိုတော့သော အကြီးအကဲနှင့် သူမတို့နှစ်ဦးလုံးကို မြေပြင်နှင့် ရိုက်မိသည့်ခဏတွင် ကြိတ်ခြေပစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် အပေါ်မှ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးကြားတွင် အသည်းအသန် ဝေ့ဝဲနေခဲ့သည်။

သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူကို အငိုက်ဖမ်းပြီး မြေပြင်နှင့် ရိုက်နှက်ပစ်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ထက်မြက်သော မဟာဗျူဟာဟု သူမ အစက ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသူသည် မြေကမ္ဘာဒြပ်စင်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး မြေအမျိုးအစား နယ်ပယ်

စွမ်းအားရှိသည်ကို သူမ ထည့်မတွက်ခဲ့မိပေ။ သူ့ကို မြေပြင်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းခြင်းက သူ့ကို ဒဏ်ရာပင် ရစေချင်မှ ရစေလိမ့်မည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ အရှုံးပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲသည် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး လက်ကို ယခင်ကထက် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို လီယောင်းမှာ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကိုသာ ချန်ထားရစ်ကာ သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုအတွင်းမှ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သဖြင့် ရင်းနှီးနေသော လျှပ်စစ်စီးဆင်းမှုကြီးက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြန်သည်။

ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ကြောင့် သူ ခဏတာ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားကာ မြေကြီးထဲသို့ ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်အထိ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ဒုက္ခများမှာ ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။

အပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော လက်ဝါးကြီးမှာ သူ ထိန်းချုပ်မှု လျော့သွားသည့်တိုင် အရှိန်အဟုန် အလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် ရပ်တန့်၍ မရတော့ပေ။ ဘာဖြစ်တော့မည်ကို သူ သတိထားမိချိန်တွင် တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးမှာ သူ့အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး သူ့ကို မြေကြီးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရိုက်သွင်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ကမ်းပါးယံထိပ်မှ စောင့်ကြည့်နေသော လီယောင်းမှာ ထိုတုန်ခါမှုကြီး တောင်တန်းတစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်သွားချိန်တွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အရိုးအချို့ ကျိုးသွားသည့်အသံကို သူမ သေချာပေါက် ကြားလိုက်ရသည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

သူမ ဖြစ်ပျက်သမျှကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။ သူမသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ထိုနေရာမှနေ၍ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ကျဆင်းသွားသော နေရာတစ်ဝိုက်ရှိ မြေကြီးများမှာ လိမ်ကျုံ့ကာ ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် မြေကြီးများသည် သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့်တူသော ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလာခဲ့သည်။ တစ်စစီဖြင့် မြေကြီးထဲမှ အစိတ်အပိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် အချင်း မီတာတစ်ရာခန့်ရှိသော ဧရာမ ခေါင်းကြီး ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် တုတ်ခိုင်သော လည်ပင်း၊ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးများနှင့် အနည်းဆုံး မီတာသုံးရာစီ ရှည်လျားသော ဧရာမ လက်မောင်းကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော ဧရာမ ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ မြေကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျောက်သားနှင့် မြေကြီးများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသော တိုက်တန်ကြီးတစ်ကောင်သည် လီယောင်း၏ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ဤအကောင်ကြီးက ကြီးမားနေသဖြင့် သူမအတွက် တိုက်ခိုက်စရာ ဧရိယာ ပိုကျယ်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့ပြင် ဤမျှကြီးမားသောအရာသည် အလွန်အမင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိစဉ်မှာပင် ဧရာမ လက်သီးကြီးတစ်ခုက သူမဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း ၎င်း၏ ထိုးချက်မှာ ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

ဧရာမလက်သီးကြီးမှာ လီယောင်းရပ်နေခဲ့သည့် လျှပ်စီးအကြွင်းအကျန်များကို ထိမှန်သွားပြီး လက်ဆစ်များမှ မီးခိုးငွေ့အချို့ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။

လီယောင်းသည် တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသလောက် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။