အခန်း (၃၇၃-၃၇၄)

အပိုင်း(၃၇၃)

ဖစ်ချ်သည် ထိုလူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အကုန်အစင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ဘက်မှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုသူ၏ လိမ်လည်မှုများကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ထိုသူ၏ မျက်နှာ မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ စိတ်ကူးကြည့်နေမိသည်။ ဖစ်ချ်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်ပင် ရယ်ချင်လာတော့သည်။

"ဟမ်..."

လင်ကျဲသည် မိမိဘေးတွင် လျှောက်လာသော ဧည့်သည်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ဤလူငယ် တယောသမားလေးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲသို့ အလွန် လွယ်ကူစွာ နစ်မြုပ်သွားတတ်သည့် ထူးဆန်းသော လူစားမျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။

လင်ကျဲ ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်စဉ်က ဤကဲ့သို့သော ကျောင်းသားမျိုးများနှင့် ဆုံဖူးသည်။

စာသင်ချိန်အတွင်း လောကကြီးကို မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့နေမည်၊ ရံဖန်ရံခါတွင် မျက်လုံးများ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ငေးနေတတ်မည်၊ သူငယ်ချင်း သိပ်မရှိသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံး လုပ်နေတတ်သည်... ၎င်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြွယ်ဝသော ခံစားချက်များ ရှိနေကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်ကျဲ၏ အမြင်တွင် ဤကျောင်းသားများသည် များသောအားဖြင့် ပို၍ ရိုးသားဖြူစင်ကြပြီး ပို၍ ရိုးရှင်းပြီး ပျော်ရွှင်သော ဘဝများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။

‘ဖစ်ချ်ကလည်း အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်မှာပါပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား... ခက်ခဲတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရတာလည်း ပါမှာပေါ့...’

လင်ကျဲသည် ဖစ်ချ်၏ မတော်တရော် ဝတ်စုံကို ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပါတီပွဲကို ဖိတ်ကြားခံရရန် သူသည် ဂီတပါရမီ အတော်အတန် ရှိရမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ ကျိကျစ်ရှို့နှင့် ပတ်သက်မှုရှိ၍ ဤနေရာသို့ ရောက်နေသည့် သူ့လို လူမျိုး မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထူးဆန်းစွာ သဟဇာတဖြစ်နေသော အခြေအနေမျိုးဖြင့် ခြံဝင်း၏ အဝင်ဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

လက်ရှိ၌ ခြံဝင်းသို့ ဦးတည်ထားသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဧည့်သည်များ ပိုမို ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံသပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဒရိုင်ဘာများသည် ကားတံခါးများကို ဖွင့်ပေးနေကြပြီး ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးမင်းများနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးများ ဆင်းလာကြသည်။

သူတို့တိုင်းသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တံခါးစောင့်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဖိတ်စာများကို ကမ်းပေးကြသည်။

လင်ကျဲ၏ အမြင်တွင် ထိုဒရိုင်ဘာများပင်လျှင် သူ့ထက်စာလျှင် ဧည့်သည်နှင့် ပို၍ တူနေကြသည်။

‘ဒါပေမဲ့ ဘာအရေးလဲ...’

လင်ကျဲမှာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူက အလကားလာစားခြင်း မဟုတ်ပါလော။ ပွဲ၏ အစွန်အဖျားတွင် အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နေသရွေ့ အခြားသူများက သူ့ကို လာရောက် နှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခင် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ နှီးနှောဖလှယ်ပွဲများကို တက်ရောက်ခဲ့စဉ်ကလည်း... သူသည် အစွန်အဖျားတွင်သာ နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်ကတော့ သူ့ကို လာရောက် ရှာဖွေသူများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း... ၎င်းမှာ လက်ထောက်ပါမောက္ခ တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းနှင့် လင်မင်ဟိုင်၏ သားဖြစ်ခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော ဂုဏ်ရောင်ဟပ်မှုများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူသည် အများဆုံးရှိလှ ကျိကျစ်ရှို့၏ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုမျှ ဆိုးရွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဖိတ်စာလေး ပေးပါခင်ဗျာ..."

တံခါးစောင့်က ယဉ်ကျေးစွာ လက်ကမ်းလိုက်၏။

ဖစ်ချ်က အနည်းငယ် ပို၍ နီးကပ်စွာ ရှိနေသည်။ သူက ဖိတ်စာကို မြှောက်ပြကာ ခဏမျှ ပြသပြီးမှ တံခါးစောင့်၏ လက်ထဲသို့ အထူးဂရုစိုက်ကာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးစောင့်မှာ ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်လျှောက်လုံး ယဉ်ကျေးသော အပြုံးကို ထိန်းထား၏။ သူသည် ဖိတ်စာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"A16 ခြံဝင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ မစ္စတာ ဟူစတန် ဖစ်ချ်... ကံကောင်းပါစေ..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အနီးနားရှိ လူအချို့က ဖစ်ချ်ကို စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကြပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောလာကြသည်။

ဖစ်ချ်မှာ အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို နှစ်သက်ပုံရသည်။ သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ သူ၏ ကော်လာများကို ပြင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပင့်တင်ကာ ဖိတ်စာကို ပြန်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး မကြာမီ စတင်တော့မည့် ပြကွက်ကောင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် လင်ကျဲဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

လင်ကျဲကလည်း သူ၏ ဖိတ်စာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူများ၏ ဖိတ်စာနှင့် မတူသော်လည်း ကျိကျစ်ရှို့ ကိုယ်တိုင် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အတု မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဖိတ်စာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တံခါးစောင့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ဖိတ်စာကို ယူကာ သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ အထူး အလင်းထုတ်ကိရိယာ တစ်ခုကိုပင် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖစ်ချ်၏ နာမည်ကို ကြား၍ လှည့်ကြည့်နေကြသော လူများသည် ယခုအခါ ဤမြင်ကွင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း အာရုံရောက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ စိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးမှုများမှာလည်း ကျယ်လောင်လာသည်။

ဖိတ်စာတစ်စောင်ကြောင့် တံခါးဝတွင် ဤမျှ ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေရသူကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပုံရသည်။

ဖစ်ချ်က လက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူ စိတ်ကူးထားသည့် ပြကွက် ပေါ်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

‘နောက်တစ်ဆင့်မှာ ဒီကောင်စုတ်လေး မေးခွန်းထုတ်ခံရတော့မယ်... ပြီးရင် သူက ငါ့ကို သက်သေအဖြစ် ဆွဲခေါ်လိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင်တော့... ဟဲဟဲဟဲ...’

ဖစ်ချ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ထပ်မံ ကွေးညွတ်သွားပြန်၏။ သူသည် အကောင်းဆုံး အချိန်ကို လက်လွတ် မသွားစေရန် တံခါးစောင့်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အထူး အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း... တံခါးစောင့်သည် အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ကိရိယာကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ ယခင်အတိုင်း အပြုံးဖြင့်ပင် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"A16 ခြံဝင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ မစ္စတာ လင်ကျဲ... ဒီမှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဖစ်ချ်၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွား၏။ သူသည် သရဲသဘက် မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

‘ဘယ်... ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒီဖိတ်စာက... မ-မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အစစ် မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါလို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဟူစတန် ဖစ်ချ်က ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ...’

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလားတူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဆွေးနွေးမှုများ၏ အဓိက အချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူများစွာမှာ ဤအချက်ကို သတိထားမိလာကြပြီး ဘာဖြစ်တာလဲဟု အချင်းချင်း မေးမြန်းနေကြသည်။

လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို လှောင်ရယ်နေသကဲ့သို့ ဖစ်ချ် ရုတ်တရက် မျက်နှာ ပူထူသွားသည်။ မိမိကိုယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းလှချည်ရဲ့ဟု ထင်မှတ်ထားမိသဖြင့် ခံစားရသော အရှက်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

‘မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ မှန်ရမယ်...’

ဖစ်ချ်၏ မျက်လုံးများထဲမှ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ၏ ပြာလွင်သော မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး ဖိတ်စာကို ပြန်ကမ်းပေးနေဆဲ ဖြစ်သည့် တံခါးစောင့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

‘မင်း လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း အခုချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်စမ်း...’

ဖစ်ချ် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် လှည့်လည်သွားလာနေသည့် တယောသမားလေး တစ်ဦးဟု ထင်ရသော်လည်း အမှောင်လောက၏ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အချို့သော အဖွဲ့အစည်းများအကြောင်းကို လေ့လာခဲ့ဖူးပြီး လူတို့၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားကို ရရှိရန် ကြီးမားသော စွန့်စားမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

၎င်းမှာ 'ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ပါရမီရှင်' ဟူသော နာမည်ကို ရရှိစေသည့် အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် ရွှေရောင် ဂီတခန်းမ အဝင်ဝတွင် အနိုင်ရရှိရန် စိတ်ထိန်းချုပ်မှုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဤပါတီပွဲသို့ လာရသည့် အစစ်အမှန် အကြောင်းရင်းမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် အများအပြား တက်ရောက်ကြမည်ဟု ကြားသိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိရန်နှင့် သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်မှသာလျှင် သူ၏ ဘဝမှာ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း... သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ ဖစ်ချ်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကို မရရှိခဲ့ပေ။

တံခါးစောင့်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ဖိတ်စာကို ပြန်ပေးလိုက်၏။ လင်ကျဲက ပြုံးကာ ယူလိုက်ပြီး ဖစ်ချ်ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးမှာ ချောမွေ့နေပြီး မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

‘ပါတီပွဲမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင်တွေ ရှိလိမ့်မယ်... မဖြစ်နိုင်တာ...’

ဖစ်ချ်သည် သူ့ထံ လျှောက်လာသော လင်ကျဲကို ကြည့်ရင်း ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေမိ၏။

ဂလု...

ရုတ်တရက် ဖစ်ချ်သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လင်ကျဲက သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ရင်း...

"ကဲ၊ သွားကြစို့လေ... ပါတီပွဲ တက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ... ဘာလို့ အဲဒီမှာ ကြောင်ပြီး ရပ်နေရတာလဲ"

တံခါးစောင့်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ကာ၊ အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသော ခြံဝင်းကို ကျောခိုင်းထားသည့် လင်ကျဲ၏ အရိပ်ကျနေသော မျက်နှာပေးမှာ ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။

"မင်း သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ စိုက်ကြည့်နေပါစေ၊ သူက မင်းကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက ပြောလိုက်လေ၏။

***

အပိုင်း(၃၇၄)

ဖစ်ချ်သည် ညဦးယံ၏ အေးစက်သော လေထုထဲတွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေမိ၏။ ထိုအအေးဓာတ်မှာ ရေအေးတစ်ပုံးဖြင့် ခေါင်းမှခြေအထိ အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဟူသမျှကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။

လင်ကျဲ၏ စကားလုံးများမှာ သူ၏ နားထဲတွင် အတော်ကြာအောင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့၏။ လင်ကျဲ၏ သက်ပြင်းချသံထဲမှ သိမ်မွေ့သော လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အားမလိုအားမရ ဖြစ်မှုတို့ကို အထင်အသား ကြားနေရသည်။

အခြားအချိန်မျိုးတွင်မူ ဤကဲ့သို့ သက်ပြင်းချခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အခြားသော ဧည့်သည်များ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ထားသူများကိုသာ မျက်နှာသာပေးသည့် တံခါးစောင့်ကို လှောင်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

လင်ကျဲနှင့် ဖစ်ချ်တို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ သိမ်ငယ်စိတ်ဝင်ကာ စိတ်ပျက်မိခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ရှိသည်။

သို့သော် ယခုမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

လင်ကျဲ ထုတ်ပြလိုက်သော ထူးခြားသည့် ဖိတ်စာမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း တံခါးစောင့်က အတည်ပြုခဲ့ရုံသာမက သူ့ကို ပို၍ပင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံကာ ခြံထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ သေချာ မမြင်နိုင်သော်လည်း လင်ကျဲ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ဖစ်ချ်မှာမူ တံခါးစောင့်က လင်ကျဲကို ပို၍ ဦးညွှတ်ပြလိုက်သည်ကို အလိုလို သိမြင်နေသည်။

ဤသည်မှာ ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားဧည့်သည်များထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသည့် ဂုဏ်ပြုမှု ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လင်ကျဲအနေဖြင့် ဤနေရာမှ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုကို လှောင်ပြောင်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သာ၍ အရေးကြီးသည်က ဖစ်ချ်သည် သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော လင်ကျဲမှာ အရှက်ကွဲရမည့်အစား သူ့ကို ပြုံးပြလျက် ‘ကြောင်မနေနဲ့’ ဟု ပြောသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ "မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေက ငါ့အပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘူး၊ အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့" ဟု ပြောလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ထိုစကားလုံးများနှင့် အပြုံးထဲတွင် ပါဝင်သော လှောင်ပြောင်မှုမှာ ဖစ်ချ်၏ မသိနားမလည်မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေခြင်းကို သရော်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။

ဂလု...

ဖစ်ချ် တံတွေးမျိုချလိုက်မိ၏။ သူ့ထံ လျှောက်လာသည့် လူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

‘သူ... သူ တကယ်ပဲ စိတ်ဆိုးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...’

လင်ကျဲကမူ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်သည်။ သူသည် မိမိဘေးမှ လူငယ်အပေါ်တွင် ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ် ခံစားနေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ လှေတစ်စီးတည်းစီး၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်တည်း သောက်နေကြရသည့် ဆင်းရဲသားများ မဟုတ်ပါလား... ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ပါတီပွဲမျိုးကို တက်ရောက်ရန်မှာ တကယ်ပင် သတ္တိရှိဖို့ လိုအပ်သည်။

အခြေအနေအရသာ မဟုတ်လျှင် မည်သူက အလကားလာစားတဲ့သူ ဖြစ်ချင်ပါမည်နည်း။

တံခါးစောင့်မှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ခဏတာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လင်ကျဲ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဖစ်ချ်က သူ၏ ဖိတ်စာကို ကမ်းပေးလိုက်သည့်အခါ တံခါးစောင့်မှာ ဖစ်ချ်၏ မတော်တရော် ဝတ်စုံကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဘက်လိုက်မှု မရှိဟု ထင်ရသော တံခါးစောင့်တွင်လည်း ဆင်းရဲသားများအပေါ် အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် မောက်မာမှု အချို့ ရှိနေကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ကျဲနှင့် ကျမှ ပို၍ သိသာသွားသည်။ လင်ကျဲ ဖိတ်စာ မထုတ်ပေးမီအထိ တံခါးစောင့်သည် သူ့ကို ဖစ်ချ်ကဲ့သို့သော သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ခန့်ညားထည်ဝါသော ဧည့်သည်များကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လင်ကျဲ ဖိတ်စာ ထုတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် တံခါးစောင့်သည် ခေါင်းငုံ့၍ သွားခဲ့သည်။

ချမ်းသာသူများကိုသာ ကြည့်တတ်သော ဤမျက်လုံးများက ဆင်းရဲသားများ၏ တောင့်တနေသော အကြည့်များကို မည်ကဲ့သို့ ပြန်လည် တုန့်ပြန်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့်ပင် လင်ကျဲ သက်ပြင်းချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်...လင်ကျဲ၏ အမြင်တွင်မူ ဖစ်ချ်က တံခါးစောင့်ကို 'မခွာနိုင်မခွာရက်' စိုက်ကြည့်နေခြင်းမှာ ဆင်းရဲသားလေး တစ်ဦး၏ ရင်ထဲမှ တောင့်တမှု အကြည့်ဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... ထိုသို့ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်လျှင် တယောသမားလေးမှာ အရှက်ရသွားနိုင်သဖြင့် လင်ကျဲက လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ပြုပြင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါပြောတာက သူက မင်းကို ပြန်ကြည့်မှာ မဟုတ်သလို ငါ့ကိုလည်း ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကိုယ်တိုင်က တံခါးစောင့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ကို သူ့အဆင့်အတန်းမျိုးလို့ မသတ်မှတ်ထားဘူးလေ... ဒါမှမဟုတ် တစ်မျိုးပြောရရင် မင်း ရင်ထဲမှာ တကယ် မျှော်လင့်နေတဲ့ အရာက ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း နားလည်ရဲ့လား"

တံခါးစောင့် သို့မဟုတ် အခြားသူများ မကြားစေရန် လင်ကျဲက အသံကို တမင် နှိမ့်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖစ်ချ် ဘာတွေးနေသည်ကို သူ သိသည်။ ဖစ်ချ်မှာ မိမိ၏ ဂုဏ်သတင်းအပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရသော်လည်း တံခါးစောင့်က သူ့ကို သာမန်ကာလျှံကာသာ နှုတ်ဆက်လိုက်သဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရမီမှာပင် စိတ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘ဒီတံခါးစောင့်က ချမ်းသာတဲ့သူတွေကိုပဲ ကြည့်တတ်တာ ဆိုးတာပဲ...’

ထို့နောက်... လင်ကျဲက ဖစ်ချ်ကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုခုံးကို ပုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ တယောသမားလေးမှာ အမြီးနင်းခံလိုက်ရသော မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်ကို ကာပြီး နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွား၏။ သူက ငိုတော့မည့် မျက်နှာဖြင့် အသည်းအသန် ခေါင်းခါလျက်...

"ကျွန်တော် သိပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ... အဲဒီလိုမျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မတွေးတော့ပါဘူး... ဘယ်တော့မှ မတွေးတော့ပါဘူး..."

ဟူ၍ ပြောလိုက်လေ၏။ လင်ကျဲ ဆိုသည့် လူငယ် ဆိုလိုချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်နိုင်ပေသည်။

'ကောင်စုတ်လေး... ငါ တံခါးစောင့်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပြီ... ငါတို့က မင်းနဲ့ အဆင့်ချင်း မတူဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... အိပ်မက် မက်မနေနဲ့တော့'

ကံဆိုးစွာပင် သူသည် မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်... သူသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။ ဖစ်ချ် တစ်ယောက် ထိုအတွေးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

"..." လင်ကျဲမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်နေမိသ၏ တစ်ခုခုတော့ မှားနေလေပြီ။ သူ တုံ့ပြန်မှု လွန်ကဲနေသော ဖစ်ချ်ကို ကြည့်ကာ ခဏအကြာတွင် မေးလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ နားလည်ရဲ့လား..."

ဖစ်ချ် တစ်ယောက် တောင့်တင်း အေးခဲသွားပြီး နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

"နားလည်ပါတယ်၊ တကယ် နားလည်ပါတယ်... ကျွန်တော် အဲဒီလို အတွေးမျိုး လုံးဝ မရှိသင့်တာပါ..."

လင်ကျဲ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။

"တကယ်ပဲ... မင်း ငါပြောတာကို အခုထိ နားမလည်သေးဘူးပဲ"

ဖစ်ချ် တုန်လှုပ်သွား၏။ ဤမျှ စိတ်ပြောင်းလဲလွယ်သော လူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း ကျိန်ဆိုနိုင်သည်။

"ဒါ...ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

လင်ကျဲက စိတ်ရင်းဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါပြောတာက မင်း စိတ်ကူးထားတာက မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အဲဒီလို အလွယ်တကူ အယုံကြည်လွယ်ကြတာ မဟုတ်ဘူး... အထူးသဖြင့် အိမ်တွေကို စောင့်ရှောက်ရတဲ့ ဒီတံခါးစောင့်တွေပေါ့... သူတို့ဟာ မင်း တစ်သက်လုံး မြင်ဖူးသမျှထက် ပိုများတဲ့ အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားတွေကို တွေ့ဖူးကြတာ... ဒါကြောင့် သူတို့က မင်းကို အထင်ကြီးလာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ..."

သူက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဟန်ပါပါဖြင့် လက်ညှိုးကို ခါပြလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင်... မင်းရဲ့ နည်းလမ်းက မှားနေတယ်"

ဖစ်ချ် တစ်ယောက် လင်ကျဲ၏ လှည့်ပတ်ပြောဆိုနေသော စကားများကြောင့် ခေါင်းပင် မူးလာ၏။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်တာလဲ..."

လင်ကျဲ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း သူ၏ ကြင်နာတတ်သော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ အစောပိုင်းကတည်းက ကျောနောက်တွင် ထားခဲ့သော သူ့ လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။

"ငါ့မှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိတယ်..."

***