အခန်း (၁၉၇၃-၁၉၇၄)

အပိုင်း(၁၉၇၃)

ဝေ့ဝူယင်သည် သေခြင်းတရားမှ ပြန်လည်နိုးထလာသကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည့် အလှနတ်ဘုရားမကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ခေတ္တမျှ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရရှိလာမည့် အကျိုးအမြတ်များနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို တွက်ချက်ရင်း တပ်မက်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

နောက်ဆုံး၌ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်တာအိုနှင့် အပြစ်သား သွေးမျိုးဆက် တို့၏ သေချာစွာ စီစဉ်ထားသော ပြကွက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

သူ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။

ဤပန်းသီးကို သူ မြည်းစမ်းကြည့်သင့်သလား။ အရာအားလုံးက ဤသည်မှာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အရာဖြစ်ကြောင်း တွန်းအားပေးနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် ဤကောင်းကင်ဘုံ၏ ရတနာ၊ ဤအလှနတ်ဘုရားမမှာ သေဆုံးသွားရမည်ဖြစ်ပြီး ထူးကဲသော အကျိုးကျေးဇူးများလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရပါဦးမည်လော။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ဝေ့ဝူယင်သည် စုမေ့ကြောင့် သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူမတွင် အလွန်ရှားပါးသော ယင်ခန္ဓာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုစဉ်က ဝေ့ဝူယင်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများ၊ လှည့်ဖြားမှုများကြားတွင် ရုန်းကန်နေရချိန် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က အားသာချက်ရရှိရန် မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ မှားယွင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ဝေ့ဝူယင်မှာမူ သူ၏ စည်းကမ်းနှင့် ယုံကြည်ချက်ကို လက်မလွှတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ ငြင်းဆန်လျှင် သူမကို သတ်၍ အကျိုးကျေးဇူးများကို သူ ရယူမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက အသက်ရှင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ယခုအကြိမ်မှာမူ ယခင်ကနှင့် မတူပေ။ ဤအခြေအနေမှာ သူ၏ စည်းကမ်းများ၊ ယုံကြည်ချက်များနှင့် ငတ်မွတ်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ မကယ်တင်လျှင် သူမ သေရတော့မည်။

သူမသည် အသက်ရှင်ချင်သော်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒမပါဘဲ အရာအားလုံး အလုခံရမှာကို မလိုလားပေ။ အကယ်၍ သူမနှင့် နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်ကြံလိုက်လျှင် အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးမှာ ဝေ့ဝူယင်ဆီသို့သာ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ထူးခြားမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ အသက်ရှင်ရလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ ဝေ့ဝူယင်အတွက် အပြစ်မကင်းသည့် ကယ်တင်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ယောက်ဖ... မင်း တစ်ခုခု မလုပ်ရင် သူ သေတော့မယ်..."

သခင်လေးရှန့်က အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း... သူသည် ဝေ့ဝူယင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအောက်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် ဘာမှ မတတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ကောင်းကင်တာအို၏ စကားပြောကိရိယာ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဝေ့ဝူယင် သိပေသည်။ ကောင်းကင်တာအိုက သူ့ကို စမ်းသပ်နေခြင်းလား၊ သွေးဆောင်နေခြင်းလား သူ မဝေခွဲနိုင်ပေ။

သူ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ တပ်မက်မှုကို အံတုသင့်သလော။ နာ့ရှင်းရီနှင့် ကိစ္စပြီးနောက် သူ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သော စည်းကမ်းကို စောင့်ထိန်းပြီး သူမကို သေခွင့်ပေးလိုက်ရမည်လော။ သို့မဟုတ် သူမကို ကယ်တင်ရင်း အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို ရယူရမည်လော။ နောင်တွင် သူမကို အသိပညာများ ပြန်လည်ပေးအပ်ကာ ကုစားပေး၍ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နာ့ရှင်းရီနှင့် ကိစ္စတွင် သူသည် အခြားကျင့်ကြံသူများ မလုပ်ဝံ့သော ရွေးချယ်မှုမျိုးကို လုပ်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးစပြုနေပြီး သူ၏ အချိန် သာမည ဥပဒေသ နှင့်ပင် တားဆီး၍ မရနိုင်သော အခြေအနေတွင် ဝေ့ဝူယင်သည် အခြားကျင့်ကြံသူများ မလုပ်ဝံ့သော ရွေးချယ်မှုမျိုးကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။

မိန်းကလေး၏ တုန်ခါနေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရပ်ကြည့်နေရင်း ဝေ့ဝူယင်၏ ငွေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေ၏။ သူ့ အကြည့်ကို တုံ့ပြန်သည့်အလား သူမ၏ မျက်ခွံများ ပွင့်လာပြီး ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုမျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေပြီး တွန့်ဆုတ်မှု၊ တောင်းပန်မှုနှင့်အတူ လက်ခံမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ဝေ့ဝူယင် သူ့ လက်ကို ဗိုက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထိုအပြုအမူကြောင့် မိန်းကလေးမှာ သူမ၏ အသက်ကို မပေးအပ်မီ သူ၏ ပုံရိပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဝေ့ဝူယင်က ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း... ဗိုက်ဆာနေလား"

"..."

သခင်လေးရှန့်မှာ ထိုစကားသုံးခွန်းကို မကြားလိုက်ရသလို အဖြေကိုလည်း မသိလိုက်ရပေ။

ဝေ့ဝူယင် ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဗိုက်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး... သူ၏ ယန်ရင်းမြစ်ကို အင်အားသုံး၍ ဆွဲထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

...

ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုသဘောနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုတို့သည် မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်၊ တွက်ချက်၍လည်း မရနိုင်ဟု ဆိုကြကုန်၏။ ဤအဆိုသည် နတ်ဆရာများ၊ ဗေဒင်ဆရာများနှင့် နိမိတ်ဖတ်သူတို့ အစဉ်အဆက် ဖြန့်ချိခဲ့သော ခိုင်မာသည့် ယုံကြည်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေ့ဝူယင်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အနှစ်သာရမရှိသော လေထဲကအဆိုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုသူတို့ ရည်ညွှန်းနေသည့် ကောင်းကင်ဘုံမှာ ခပ်သိမ်းသော ဖန်ဆင်းခြင်းကို အစိုးရသည့် စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ဘုံမဟုတ်ဘဲ၊ သိရှိနိုင်ရုံသာမက လှည့်စားခြယ်လှယ်၍ပင် ရနိုင်သည့် ကောင်းကင်တာအိုမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ကောင်းကင် နိမိတ်ဖတ် ပညာရှင်တို့သည် ထိုလမ်းစဉ်ကို အစွမ်းကုန် ကျင့်ကြံကြကုန်၏။ မင်ရှုဖုန်းသည်ပင် ကောင်းကင်တာအို၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းခံရသူ လုံချန် ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှနေ၍ ကောင်းကင်တာအို၏ အလိုကို အသုံးချကာ အနန္တ ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝေ့ဝူယင်မှာမူ ထိုလမ်းစဉ်သုံးသွယ်၏ အပြင်ဘက်မှ ထူးခြားဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကောင်းကင်တာအိုနှင့် ထိတွေ့လာခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုဝံ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထူးခြားနေရုံမျှမက၊ ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးခံရသူတို့အတွက် မည်သည့်အချိန်တွင်၊ မည်သို့၊ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် အကွက်ချစီမံတတ်သည်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်လေ့လာဖူးသူလည်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့တွင်... ဝေ့ဝူယင်သည် ကံကြမ္မာပေးသော ဆုံစည်းမှုတစ်ခု၏ သိမ်မွေ့သော လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီ ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ဤမျှ တိုက်ဆိုင်လှသော အခွင့်အရေးနှင့် ကံကောင်းမှုတို့ကြောင့် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်မိမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့ပြင် ဤအခွင့်အရေးမှာ မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ ကံကြမ္မာ၏ တွန်းပို့မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

ထိုမျှ မကသေး... ကောင်းကင်တာအိုသည် ဝေ့ဝူယင်၏ စိတ်ဓာတ်ရေးရာ စည်းမျဉ်းများနှင့် ခံယူချက်များကို မထိခိုက်စေရအောင် အကွက်ကျကျ စီစဉ်ထားပြန်သည်။ အသစ်စက်စက် အသက်ကလေးတစ်ခုကို ကယ်တင်ရန်မှာ ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နောင်တွင် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

ရိုးရှင်းလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

မိန်းကလေး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်လာမှုသည် ယန် ဓာတ်နှင့် ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်များကို ပြင်းထန်စွာ လိုအပ်နေစေသည်။ ဤသည်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော မူမမှန်မှုတစ်ခု ဖြစ်သလို၊ ထိုမိန်းကလေး၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း သိစိတ်ရှိရှိဖြင့် ငြင်းဆန်လိုခြင်း မရှိချေ။

သူမ မွေးဖွားလာသည့် အချိန်ကာလ၊ သတင်းစကားပါးသူ သခင်လေးရှန့်၊ ထို့ပြင် သာမည အချိန်ဥပဒေသ ဖြင့်ပင် ဆိုင်းငံ့ထား၍မရသော အခြေအနေ၏ အရေးကြီးမှု...။

ဤအရာအားလုံးသည် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသော လက်တစ်စုံက သိမ်မွေ့စွာ ခြယ်လှယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အခွင့်ကောင်းများကိုသာ မြင်ယောင်ပြီး မျက်စိကန်းသွားဖို့မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ ဆိုးကျိုးဟူ၍ လုံးဝမရှိဘဲ၊ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုကိုပင် သူ၏ ခံယူချက်များ၊ နောင်တများနှင့် ကိုက်ညီအောင် အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချပေးထားသည်။ အချိန်တိုအတွင်း စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် အခြားသော ချက်ချင်းဖြေရှင်းနည်းဟူ၍လည်း ရှိမနေပြန်ချေ။

ထို့ပြင် ဤအရာအားလုံးကို ကံကြမ္မာပေးသော ဆုံစည်းမှု ဟူသည့် ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ယွမ်လုံရှီ၊ လုံချန်၊ ကျူးကျွင်းနှင့် ယွမ်ချီ တို့ကဲ့သို့ ကောင်းချီးခံများသာ ဆိုလျှင် ဤအခွင့်အရေးကို ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုအဖြစ် မှတ်ယူကာ၊ မိမိတို့သာ ကယ်တင်နိုင်သည့် အသက်တစ်ချောင်းအတွက်ဟု ဆိုကာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံကြမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။

ကောင်းကင်တာအိုသည် ယုတ်မာသိမ်မွေ့လှပေသည်။ လွတ်လမ်းမရှိသော ထောင်ချောက်ကို အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျင့်ကြံခြင်း ဟူသည့် ငါးစာဖြင့် ခင်းကျင်းထားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက ကမ်းလှမ်းလာသည့် ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကို မည်သူက ငြင်းပယ်နိုင်ပါမည်နည်း။ အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်ရင်း တစ်ရှိန်ထိုး တိုးတက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို မည်သူက စွန့်လွှတ်ရက်ပါမည်နည်း။ အကယ်၍ အသက်ကယ်ရန်သက်သက် ဖြစ်နေဦးတော့၊ အမျိုးသားအများစုမှာ ထိုတာဝန်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ လက်ခံလျက် ဤအလှနတ်သမီးလေးနှင့် အတူအိပ်စက်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်... ကောင်းကင်တာအို၏ လှည့်ကွက်များ၊ အပြစ်သား၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ရမ္မက် အပြစ်၏ အခြေခံသဘောတရားများကို ကောင်းကောင်း သိနားလည်နေသည့် ဝေ့ဝူယင်မှာမူ ထိုသူတို့နှင့် မတူပေ။ သူ့တွင် အခြားသူများ၌ မရှိသော အရာနှစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အသိပညာ နှင့် အတွေ့အကြုံ တို့ပင် ဖြစ်သည်။

***

အပိုင်း(၁၉၇၄)

အပြစ်သား ထုံးတမ်း ဆိုသည်မှာ အပြစ်ကို ဆက်ခံမည့်သူသစ်များကို ကောင်းကင်ဘုံက စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မာန အပြစ် ၏ ကောင်းကင်တံတိုင်း စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ရမ္မက် အပြစ် ၏ စမ်းသပ်မှုကို မြင်တွေ့ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ စတင်သဘောပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ စိတ်ဆန္ဒ ကို စမ်းသပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဝေ့ဝူယင်သည် ကောင်းကင်တံတိုင်း မှာ သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်သောကြောင့် ထွက်ပြေးခြင်းသာ တစ်ခုတည်းသော အဖြေဟု ထင်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ မာနကို ချိုးနှိမ်ကာ အသက်ဘေးမှ ထွက်ပြေးရမည်ဟု သူ ယူဆခဲ့ဖူးသည်။ မူလက သူသည် မာနအပြစ်ကို ဆက်ခံသူ မဟုတ်သည့်အတွက် ထိုမာနကို စွန့်လွှတ်ဖို့မှာ မခဲယဉ်းလှပေ။

သို့သော်လည်း... ပိုင်လင် ကိန်းအောင်းနေသည့် ဆွဲကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဝေ့ဝူယင် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မာနကို စွန့်လွှတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ မာနကို စောင့်ထိန်း ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်သော အခက်အခဲနှင့် ကြုံချိန်တွင် မိမိအသက်ရှင်ဖို့အတွက် ပိုင်လင်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့မည်လား။ ချစ်ခင်ရသူတစ်ဦး၏ အသက်ထက် မိမိကိုယ်ကို ပို၍ အလေးထားသည့် အတ္တကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့မည်လား။

ကောင်းကင်တံတိုင်းသည် အလွန်နှေးသည်လည်း မဟုတ်၊ မြန်သည်လည်း မဟုတ်ချေ။ ပိုင်လင်ကသာ နှေးကွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မာန၏ အခြေခံသဘောကို သူ အသေအချာ မသိသော်လည်း၊ ရမ္မက်ကဲ့သို့ပင် မာနဆိုသည်မှာ အတ္တကြီးခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ ပို၍ နက်ရှိုင်းကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် မာနအပြစ်ကို ရွေးချယ်မှုအဆင့်ဆင့် မရှိဘဲ ဆက်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် မာနထက် ရမ္မက်အပြစ်နှင့် ပို၍ ကိုက်ညီနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မိမိ၏ အပြစ်ကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးနိုင်ခြင်းရှိမရှိ စမ်းသပ်သည့် စိတ်ဆန္ဒဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှု... အပြစ်သား၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာ အကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

သို့ဆိုလျှင်... ဤ ရမ္မက် အပြစ် စမ်းသပ်မှု၏ အောင်မြင်မှု အခြေအနေမှာ အဘယ်နည်း။ ပျော်ပါးကျူးလွန်ဖို့လား။ ဤသည်မှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုလား။ သို့မဟုတ် အဆိပ်ခတ်ထားသော ပန်းသီးလား။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျရှုံးမည့် အခြေအနေကကော ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေဟာ ဒီနေ့အတွက်တော့ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ဤစကားမှာ ငြင်းမရသော အမှန်တရားဖြစ်သလို၊ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း နက်နဲလှပေသည်။ အတိတ်က ဝေ့ဝူယင်နှင့် ယနေ့ ဝေ့ဝူယင်သည် မတူညီတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရွေးချယ်မှုများသည်လည်း အတိတ်က စိတ်ဓာတ်ရေးရာများ၊ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ခံယူချက်များနောက်သို့ လိုက်ပါလိမ့်မည် မဟုတ်တော့။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ နာ့ရှင်းရီ ကို တွေ့ရှိခဲ့စဉ်က... သူသည် အာဏာအတွက် လွယ်ကူသော လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုလုပ်ရပ်အတွက် သူ နောင်တမရသော်လည်း၊ ခိုင်မာမှုမရှိဘဲ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် မိမိ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကိုမူ သူ သတိပြုမိသည်။

ယနေ့ ဝေ့ဝူယင်သာ ဆိုလျှင်မူ နာ့ရှင်းရီကို သူမ၏ ဆန္ဒအရ စုံတွဲကျင့်ကြံဖော် ဖြစ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်ရုံးတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်မည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ တန်ဖိုးရှိသမျှကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို အစွမ်းကုန် အသုံးချပစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် အတိတ်ကကဲ့သို့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမည့်သူ မဟုတ်တော့ချေ။

ယနေ့တွင်လည်း နောင်တကင်းစင်ပြီး ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရွေးချယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အထင်ရှားဆုံး အဖြေမှာ စုံတွဲကျင့်ကြံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လျှင် သူ၏ ရှေ့ဆက်မည့် လမ်းခရီးမှာ မလွဲဧကန် ချောမွေ့သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်... မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဝေ့ဝူယင်သည် ရမ္မက် အပြစ် ၏ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသနည်း။ ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်ဦးချင်း အင်္ဂါရပ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ အတွေ့အကြုံများ၊ ယုံကြည်ချက်များ၊ အခြေခံ စည်းမျဉ်းများနှင့် ခိုင်မာသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံတိုင်း၊ မှတ်ဉာဏ်တိုင်းနှင့် အချိန်ကာလပြင်ပမှ အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ကောင်းကင်တာအိုနှင့် အပြစ်သား သွေးမျိုးဆက် ကဲ့သို့သော ဖြစ်တည်မှုများအတွက် အချိန် ဆိုသည်မှာ ကစားစရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံး၊ သူ ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းနှင့် သူ ဖန်တီးခဲ့သော ကမ္မနှောင်ကြိုးတိုင်းသည် မူလ ရမ္မက် အပြစ် မျိုးစေ့ ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန် လုံလောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဆာလောင်မှု၊ သူ၏ ရမ္မက်တို့သည် ရေတိုအကျိုးအမြတ်အတွက် မိမိ၏ တန်ဖိုးများကို မည်သည့်အခါမျှ ဆန့်ကျင်လိမ့်မည်မဟုတ်သလို၊ မရေရာသော အရာတစ်ခုကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ မလုပ်ဆောင်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် သစ္စာရှိရန်အတွက် သူသည် နောက်ထပ် နောင်တရမည့် ခြေလှမ်းမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ လှမ်းမည်မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည့် ရလဒ်ကိုသာ ရှာဖွေသွားမည် ဖြစ်လေသတည်း။

ထိုသို့သော ကောက်ချက်ကို ဆွဲပြီးသည့်နောက်တွင်မူ ကျရှုံးနိုင်သည့် အခြေအနေများမှာလည်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ အတ္တဆန်စွာဖြင့် အဆင်အခြင်မဲ့ ပျော်ပါးကျူးလွန်မိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ လျစ်လျူရှုကာ အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်နှစ်ချက်စလုံးသည် သူ၏ ခံယူချက်များကို အလျှော့ပေးလိုက်လျောရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် မိမိတစ်သက်တာလုံး လျှောက်လှမ်းမည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်လိုက်လေတော့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် သူ၏ ယန် ရင်းမြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် တုန်ရီနေသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပိုင်းအစ မိန်းကလေးကို ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့နွေးထွေးလှပြီး ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့သော အသားအရေ၊ ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်နေသော နှုတ်ခမ်းလွှာများနှင့် အချစ်ဦး၏ အပြုံးကဲ့သို့ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော မျက်ဝန်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

"ပေါင်းစပ်စေ..."

ဝေ့ဝူယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သာမန် လောကရှန့်ထို အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးထက် များစွာသာလွန်သော အဂ္ဂိရတ် အော်ရာများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သခင်လေးရှန့်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုအော်ရာမှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်သော အသန့်စင်ဆုံး မြူနှင်းများ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် မယုံနိုင်လောက်အောင် စင်ကြယ် လွန်းလှသည်။ ခုနစ်စက္ကန့်မျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ယန်ရင်းမြစ်ကို အခြေခံပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုကာ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ဖော်စပ်လိုက်သည့် အံ့ဖွယ် အဂ္ဂိရတ် တာအိုကို သခင်လေးရှန့် တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်တည်း ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ယန်ဓာတ် လုံးဝကင်းမဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှာ ပြင်ပယန်ရင်းမြစ် တစ်ခုနှင့် တိကျစွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး၊ ဤလောကထဲသို့ အောင်မြင်စွာ မွေးဖွားလာခြင်းဟူသော အံ့ဖွယ်ဖြစ်စဉ်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေပြီ။

ဟူး... ဟူး....

ကောင်းကင်ဘုံ၌ လေပြင်းများနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီ ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်ကို ခဏတာမျှ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ ထိုဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှသော်လည်း သခင်လေးရှန့်အဖို့မူ မိနစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီး အတွေးများလည်း ရပ်တန့်နေခဲ့၏။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင်သည် သတိမေ့မြောနေသော ဆံပင်နက်နက်၊ သွယ်လျသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ ဆံပင်များတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး အတိတ်ကထက် ပို၍ ရှည်လျားကာ ပေါင်တိုင်အောင် ရောက်ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် ယခင်ကရှိခဲ့သော ပြီးပြည့်စုံခြင်း အော်ရာ မျိုး မရှိတော့ဘဲ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... သူမ၏ အိပ်မောကျနေသော မျက်နှာလေးမှာမူ ငြင်းမရအောင် လှပလွန်းလှပေသည်။ သူမသည် ဝေ့ဝူယင်၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားဟန် ရှိသည်။

"ယောက်ဖ... မင်း... မင်း..."

သခင်လေးရှန့်မှာ ဝေ့ဝူယင် ဘာလုပ်လိုက်သည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤမိန်းကလေးအတွက်နှင့် သူက ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးရှုံးခံကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်လေသလော။

ဝေ့ဝူယင်ကမူ သခင်လေးရှန့်၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှေရောင်ရေကန်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူ မန်နာကို အသုံးပြုကာ ရေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေသည့် ပုံရိပ်အတိုင်း ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးပို့လိုက်သော ဤအဆိပ်ပန်းသီး မိန်းကလေး၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ဝေ့ဝူယင်အတွက်မူ သူမမှာ ပန်းသီးတစ်လုံးမျှ မဟုတ်ဘဲ ပန်းသီးပင်တစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ပန်းသီးတစ်လုံးကို တစ်ကိုက်တည်းနှင့် အားရရုံမျှဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ကျေနပ်ရမည်နည်း။ ဆာလောင်မှုကို တစ်ကိုက်တည်းနှင့် ဖြေဖျောက်နိုင်ပါမည်လော။ မည်သည့်အခါမျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ ယန်ရင်းမြစ်မှာ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကြယ်တာရာ ပါရဂွန် ခန္ဓာကိုယ် ဆိုသည်မှာ မကုန်ခမ်းနိုင်သော စွမ်းအင်ရှိရန်၊ ထုထည်ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်အင်အား၊ လျှို့ဝှက်အဆင့် သွေးမျိုးဆက်၊ ဖီဆန်သော နေကြယ်နှင့် စွမ်းအားအပြည့် ထုတ်ဖော်နေသည့် ရွယ်တူမရှိသော ကြယ်တာရာ ဝိညာဉ် လေးကောင်ကို ထိန်းညှိနိုင်ရန် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အခြေခံတည်ဆောက်ပုံ မပျက်စီးသရွေ့ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကမ္မကံ တန်ဖိုး - ချိပ်ပိတ်ထားဆဲ။

သွေးမျိုးဆက် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု - ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ဆဲ... ?

အပြစ်သား ထုံးတမ်း - ပြီးမြောက်သည်။

ပထမ ကပ်ဘေး - ...

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှ တက်တူးသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာပြီး စာလုံးများမှာ ပြန်လည်စီစဉ်ကာ တိုးပွားလာ၏။ ပထမစာလုံး လေးလုံးနှင့် နောက်ဆုံးစာလုံး သုံးလုံးက ရှေးဟောင်းမှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို နှိုးဆွပေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၊ ငရဲနှင့် ပထမဦးဆုံးသော အပြစ်သားတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျိန်ဆဲခဲ့ဖူးသည်။

အပြစ်သား၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာ အောင်မြင်သည်။ ကမ္မနှောင်ကြိုးများကို တွက်ချက်နေသည်... ကမ္မနှောင်ကြိုးများကို စတင်ချိတ်ဆက်နေသည်... မူလ ရက်မ္မက် အပြစ် မျိုးစေ့ ကို အစစ်အမှန် ဝိညာဉ် နှင့် ပေါင်းစပ်နေသည်... ကိုက်ညီမှုမှာ ပြစ်ချက်မရှိ ပြီးပြည့်စုံသည်။

ကမ္မကံတန်ဖိုး - ချိပ်ပိတ်ထားဆဲ

အပြစ်သား ထုံးတမ်း - ပြီးမြောက်သည် (ချိပ်ပိတ်မှု ဖြေလျော့သည်)

ပထမ ကပ်ဘေး - နိုးထခြင်း...

ဝေ့ဝူယင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိစဉ်မှာပင် တစ်လောကလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်မှာ တစ်နေရာသို့ ကူးပြောင်းသွားလေတော့သည်။

ငရဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်တော့သတည်း။

***