နောက်ဆုံးတော့ ရခဲ့ပြီ

"ဒါက... နည်းနည်း များလွန်းမနေဘူးလား"

"ထိပ်တန်း အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ရဲ့ ဈေးနှုန်းက ကြယ်တာရာ ခရစ်စတယ် တွေရဲ့ ဈေးကိုတောင် မှီတော့မယ်..."

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် သတ်မှတ်ပေးလိုက်သော ဈေးနှုန်းများကို ကြားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အနည်းငယ် စိတ်မလုံသလို ပြောလိုက်၏။

အမှန်စင်စစ် သူက ထိုအရာများကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် နေ့တစ်ဝက် ပင် အချိန်မပေးခဲ့ရပေ။

သို့သော် ထိပ်တန်း အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ တစ်စေ့၏ တန်ဖိုးမှာ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို အိုးပစ်အိမ်ပစ် ဖြစ်သွားစေနိုင်လောက်ပေသည်။

သို့သော် လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်ကမူ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံစံဖြင့်"မှီတော့လည်း မှီတာပေါ့၊ အဲဒါ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ"

"ကြယ်တာရာ ခရစ်စတယ် က တန်ဖိုးကြီးတယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ထိပ်တန်း အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ကရော တန်ဖိုးမကြီးဘူးလား"

"မင်း တစ်ခုတော့ မှတ်ထားရမယ်၊ ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့နဲ့ အင်မော်တယ်ပုတီးစေ့ ဆိုတာ မင်းဆီမှာပဲ ရှိတာ။ ဒီတစ်ခါ လွတ်သွားရင် နောက်ထပ် ဘယ်မှာမှ ဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ရှားပါးလေ တန်ဖိုးကြီးလေပဲ၊ အရာရာက နှိုင်းယှဉ်ချက်နဲ့ သွားတာ။"

" မင်းဆီမှာရှိတဲ့ ထိပ်တန်း အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ အရေအတွက်က သန်းနဲ့ချီ ဘီလီယံ နဲ့ချီ ရှိနေတယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ပြောမှာလား"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်လိုက်၏။

ထန်ထျန်းကတော့ တိတ်ဆိတ်သွားပေသည်။

သူက လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်ကို သူ၏ အိတ်ထဲတွင် ထိပ်တန်း အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ပေါင်း တစ်ဘီလီယံ ကျော် ရှိနေကြောင်း ပြောပြလိုက်လျှင် တစ်ဖက်လူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုသည်ကို တွေးနေမိခြင်း ဖြစ်၏။

"ပစ္စည်းကောင်းဆိုတာ လုံလောက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချရင်း ဆက်ပြောသည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကတော့ ဒါပဲ၊ ဘယ်လို စီစဉ်မလဲဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ "

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းဆီမှာ လက်ကျန် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ငါ မသိလို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့... ဒီပစ္စည်းတွေရှိရင် မင်း ရှင့်ပေါင်ကျွန်းမှာ ရပ်တည်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်။ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်က ရက်ရက်စက်စက် နှိမ်နင်းမလား ဆိုတာပဲ ကြည့်ရမှာ။ "

"တကယ်လို့ သူတို့က အတည်ပေါက် လုပ်လာရင်တော့ မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုပြီး ပြန်မငြင်းတော့ပေ။

အပြင်ပန်းကြည့်လျှင်တော့ ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် အကန့်အသတ်မရှိသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ထန်ထျန်းအဖို့ စီးပွားရေးလောကတွင် မဖြစ်နိုင်သည့် အရာဟူ၍ မရှိပေ။

ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်၏ ငွေကြေးအင်အား မည်မျှပင် တောင့်တင်းပါစေ၊ သူ့ကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"စိတ်ချပါ အရှင်၊ တပည့်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ပြော သည်။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က "အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ"

ထို့နောက် သူက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ရင်း "ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့နဲ့ အင်မော်တယ်ပုတီးစေ့ အပြင် တခြား ဘာတွေ ရောင်းဖို့ ပြင်ထားသေးလဲ။ "

"ထုတ်ကုန်တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ ဆိုရင်တော့ သိပ်ပြီး ခရီးမပေါက်နိုင်ဘူး။"

" စဉ်းစားထားတာ ရှိလား"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ "စဉ်းစားထားပါတယ်။ "

"မိုမိသားစုက မိုကျွင်း က တပည့်ကို နယ်ပယ်အသီးသီးက ဆရာ တွေ ရှာပေးဖို့ ကတိပေးထားပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက် ဆရာ တချို့ကို ချန်ထားမှာပါ။"

" ဝမ်ပေါင်ရေကန် နဲ့ ရှင့်ပေါင်ကျွန်း ကိုလည်း သူပဲ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာပါ"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က ဪ ဟု ဆိုကာ"အဲဒီကောင်လေးလား...။ "

"ကောင်းပြီလေ၊ မိုမိသားစုဝင်တွေကတော့ ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေပါ။ "

"တကယ်လို့ အဆင်မပြေတာ ရှိရင်တော့ ငါ့ဆီ လာခဲ့။ "

"ထျန်းဖူနန်းတော်က ဆရာ တချို့ကိုတော့ ငါ ရှာပေးနိုင်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ် ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။

နောက်နှစ်ရက်နေလျှင် ထွက်ပေါ်လာမည့် ရလဒ်ကို စောင့်ကြည့်ရပေဦးမည်။

"အေး... ဒါနဲ့"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ရင်း ထန်ထျန်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ မိုမိသားစုက တတိယသမီးလေးနဲ့ ကြားထဲမှာ ပတ်သက်မှုက မရိုးရှင်းဘူးလို့ ကြားတယ်နော်။ "

"ဘယ်လိုလဲ... အခွင့်အရေး ရှိလား"

"ဒါမှမဟုတ် လက်ထပ်လိုက်ပြီလား"

သူက ထန်ထျန်းကို "မင်း သိပါတယ်" ဆိုသည့် မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

ထန်ထျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပူသွားရသည်။ ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကပင် အတင်းအဖျင်း ပြောရသည်ကို ဝါသနာပါနေသည်လား။

"တပည့်နဲ့ မိုရှောင်းရှောင်း က သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ။"

" ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမ ကြားက ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုး မရှိပါဘူး"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် "ဪ... ဒီလိုလား"

"ဒါဆိုရင်တော့ နှမြောစရာပဲ။"

" မိုမိသားစုရဲ့ အဆင့်မြင့်ပိုင်းတွေက အဲဒီကောင်မလေးကို အတော်လေး အလေးထားကြတာ။ တကယ်လို့ မင်းသာ သူ့ကို ရလိုက်ရင် နောင်ကျရင် မိုမိသားစုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က မင်းအပိုင် ဖြစ်သွားမှာ။ "

"တကယ်ပဲ မစမ်းကြည့်ချင်ဘူးလား။"

" ငါ့အထင်တော့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိပါတယ်"

ထန်ထျန်းမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ မရပ်တော့ဘူးလား။

"အရှင်ချီ... တပည့်တို့ ရှင့်ပေါင်ကျွန်းရဲ့ မြေငှားခအကြောင်းပဲ ဆက်ပြောရအောင်။ "

"အဲဒီကုန်းမြေကို ငှားဖို့အတွက် တာအိုကျောက်စိမ်း စုစုပေါင်း ဘယ်လောက် လိုမလဲဆိုတာ တွက်ပေးပါဦး"

ထန်ထျန်းက စကားလမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် လွှဲလိုက်ရ၏။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က စိတ်မပါသလို မျက်နှာထားဖြင့် "အဲဒီနေရာက ရှင့်ပေါင်ကျွန်းရဲ့ အလယ်ဗဟို အကျဆုံး နေရာပဲ၊ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ ငှားခနဲ့ သိပ်မကွာဘူး။"

" မင်း မှတ်သားထားတဲ့ ဧရိယာအတွက် တစ်နှစ်ကို ရှန့်ထန်းတာအိုကျောက်စိမ်း သန်း ၃၀၀ ပေးရမယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ပထမဆုံးနှစ် ငှားတာဆိုတော့ သန်း ၁၅၀ ပဲ ထားလိုက်မယ်"

ထန်ထျန်းက မှင်တက်သွားရင်း "ဘာလို့လဲဗျ"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က "အသစ်ဝင်လာတဲ့ ကုန်သွယ်ရေးအသင်းတွေက မသေချာတဲ့ စွန့်စားမှုတွေ ရှိနိုင်တာကြောင့် ပထမနှစ်မှာ ငှားခကို တစ်ဝက်ပဲ ယူလေ့ရှိတယ်။ "

"စိတ်ချပါ... ဒါက ဝမ်ပေါင်ရေကန်ရဲ့ စည်းကမ်းမို့ ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထန်ထျန်းက "ဪ... ဒီလိုလား"

" ကောင်းပါပြီ"

စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသော ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေမိ၏။

'ငါက မင်းကို ပိုက်ဆံ သက်သာအောင် လုပ်ပေးနေတာလေ'

' နှိပ်စက်နေတာ မဟုတ်ဘူး'

'မင်းက ဘာလို့ အရှုံးပေါ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ဖြစ်နေရတာလဲ'

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က စိတ်တိုမလာစေရန် မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူ မသိသည်မှာ ထန်ထျန်းက အမှန်တကယ်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတည်းနှင့် သန်း ၁၅၀ ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အကြွေးကို ပို၍ တိုးဆပ်ရပေဦးမည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို အခုပဲ ပေးပါ့မယ်"

ထန်ထျန်းက ပြောရင်း စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ တာအိုကျောက်စိမ်းများကို စတင် လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... အခုလောလောဆယ် သန်း ၅၀ ပဲ ပေးနိုင်ဦးမယ်"

အရင်က ဝမ်ကန်းကို ၁၀ သန်း ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အိတ်ထဲတွင် သန်း ၇၀ ကျော်သာ ကျန်တော့သဖြင့် တစ်ခါတည်း အကုန် မပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်ကမူ ဂရုမစိုက်သည့်လေသံဖြင့် "မင်း သဘောပဲ"

" မင်း အဆင်ပြေသလိုသာ လုပ်"

ထန်ထျန်း : "..."

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက သန်း ၅၀ ကို လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်ထံ ပေးအပ်လိုက်၏။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ် စာချုပ်တစ်ခုက သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ လုပ်ဆောင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်လာ၏။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ အားလုံး ပြီးစီးသွားသည့်အခါ ထန်ထျန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော စနစ်အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပြန်အမ်းငွေ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။

"ကဲ... အားလုံး ဒီထဲမှာ ရေးထားပြီးသား။ "

"ကျန်တဲ့ ငှားခကိုတော့ တစ်နှစ်အတွင်း အပြတ်ပေး ရင် ရပြီ"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က စာချုပ်ကို ထန်ထျန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အင်း..."

"တကယ်တော့... အခုပဲ အကုန် ပေး လိုက်ချင်ပါတယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက နောက်ထပ် သန်း ၁၀၀ ကို သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲတွင် ထည့်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြန်သည်။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် : "..."

"ဟူး..."

သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး စာချုပ်ကို ပြန်ယူကာ ပြင်ဆင်ချက်များ လုပ်ပြီးမှ ထန်ထျန်းထံ ပြန်ပေးလိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် သူက စိတ်ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။

"နောက်ထပ် ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိသေးလဲ"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က မေးလိုက်၏။

ထန်ထျန်းက ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်ရင်း "မခိုင်းဝံ့ပါဘူးဗျာ။"

" ဒါပေမဲ့ အရင်က တပည့်တို့ ပြောထားတဲ့ အကြွေးဆပ်တဲ့ ကိစ္စက..."

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိတော့သည်။

....

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထန်ထျန်းက တတိယအကြိမ်မြောက် အကြွေးဆပ်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ပေး နိုင်ခဲ့၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သန်း ၂၀၀ တိုက်ရိုက် ဆပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းမှာ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ဆပ်ချင်သေးသော်လည်း လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ ယနေ့အတွက်တော့ မသင့်တော်တော့ဟု ထင်ရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှည်လျားသော အရောင်းအဝယ် ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ထန်ထျန်း၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် လက်ကျန် သန်း ၄၂၀ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သုံးစွဲမှုအမှတ် မှာလည်း အမှတ် ၃၅၀ ဘီလီယံ အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အထူး ရတနာပစ္စည်းများကို လဲလှယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်ထံမှတစ်ဆင့် ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ကို တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဟင် မင်းက နန်းတော်သခင်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာတာလဲ"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

ထန်ထျန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး "ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က "နန်းတော်သခင်က နေ့စဉ် ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များနေတာ၊ တပည့်တစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

" တစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကို ပြောပြ၊ ငါကတစ်ဆင့် ပြောပေးလို့ ရပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ ဤသည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စဖြစ်၏။

ထျန်းဖူနန်းတော်သခင်ကို တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့၍ မရနိုင်ပေ။

"ဒါဆိုရင်တော့ အရှင့်ကိုပဲ အကူအညီ တောင်းရမှာပေါ့"

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်ကို စကားလေးလုံးသာ ပြောလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်စာချုပ်"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ဤစကားလေးလုံးမှာ သာမန် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူ သိ၏။

သို့သော် ဤမျှဖြင့်တော့ သူ ဘာမှ ခန့်မှန်း၍ မရပေ။

"ကောင်းပြီ... ငါ ပြောပေးလိုက်ပါ့မယ်။ "

"ဒါပေမဲ့ နန်းတော်သခင်က အလေးထားမလား ဆိုတာတော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က ပြော သည်။

ဝိညာဉ်စာချုပ် ဆိုသည့် စကားမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ဤကိစ္စကြောင့်နှင့် တပည့်တစ်ဦးကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။

"ဒါဆိုရင်တော့ အရှင်ချီကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ် ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်တော့သည်။