ကြောင်လေး၏ ရွေးချယ်မှု

ကြောင်လေး၏ ရွေးချယ်မှုကြောင့် ထန်ထျန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

၎င်းက သူ့ကိုယ်သူ လျင်မြန်စွာ အဆင့်တက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ကာ အသစ်စက်စက် ပေါ်ပေါက်လာသော မူလကမ္ဘာကို ပျိုးထောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်ကမူ ၎င်းသည် စားစရာနှင့် ပစ္စည်းကောင်းများကို မြင်လျှင် ခြေလှမ်းပင် မရွေ့နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆင့်မတက်ချင်ဘူးလား"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်၏။

ကြောင်လေးက အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ကတော့ ငါ အမြန်ကြီးထွားချင်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ"

"အဲဒီလူ စောစောပြန်လာနိုင်တာကို မြင်ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို အဆုံးသတ်ပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ရချင်ခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့..."

၎င်းက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ငါ ပိုပြီး သန်မာလာလေလေ၊ ပိုပြီးတော့ ကြောက်လာလေလေပဲ။ "

"လျိုလီကမ္ဘာဆိုတာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘူး။"

" ငါဆိုတာလည်း သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့ရဲ့ မွေးဖွားလာမှုမှာ တူညီတဲ့ တာဝန်တွေ ပါလာပြီးသား။"

" အဲဒီတာဝန်က ငါ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုလို အသုံးချခံရပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားဖို့က ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်..."

"အရင်ကတော့ ငါ့မှာ ဘာတွယ်တာမှုမှ မရှိဘူး၊ အားကိုးရာလည်း မရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့် အဲဒီလို မရေရာတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုအတွက် ငါ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို ပုံအောပြီး လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာ။ "

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး..."

ကြောင်လေးက ရှေ့ရှိ ခရစ်စတယ် ရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်၏။ ကြည်လင်လှသော ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များ ဖုံးကွယ်နေပေသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒအလျောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ရွေးချယ်ပြီး လုပ်တဲ့ အရာပဲ။ "

"အဲဒီ တာဝန်တွေ၊ လွတ်လပ်ခွင့်တွေထက်စာရင် ဒါလေး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတာကို ငါ ပိုပြီး မြင်ချင်တယ်"

"မင်း... ငါ့ရဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်လား"

ထန်ထျန်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ဤခံစားချက်မှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ၊ သူ သေချာပေါက် နားလည်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် အမြဲတမ်း ပူပင်ကြောင့်ကြမဲ့ပုံ ပေါ်ပြီး ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလှသော ကြောင်လေးတွင် ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤပြောင်းလဲမှုမှာ အနည်းငယ် ကြီးမားလှ၏။

"မင်း နှစ်သက်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် ထောက်ခံမှာပေါ့"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်လေးက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာ၏။

"ဟေ့လူ... "

"ငါတို့ကြားမှာ ဒီလောက်ကြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မနေပါနဲ့လား။ ငါ တကယ်ကို ကြက်သီးထလာပြီ"

ကောင်းပါပြီ၊ ရင်းနှီးနေကျ ကြောင်လေး ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ပြီးတော့ ငါက ငါ့ရဲ့ ဝါသနာ တစ်ခုတည်းအတွက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး"

ကြောင်လေးက ဆက်ပြောသည်။ "ငါ့ရဲ့ နိုးထလာတဲ့ မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစတွေထဲမှာ အလွန်အမင်း သန်မာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေဟာလည်း ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေကို လုပ်နေကြပုံပဲ"

"သူတို့က ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတစ်ခုကို ရှာပြီး ကိုယ်ပိုင် နိယာမတွေကို တည်ဆောက်ကြတယ်။ "

"ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်း နေရာလွတ်တွေဆီ သွားပြီး စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ တိုက်ကြီးတွေကို ရှာဖွေကြတယ်။"

" ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုကို အသစ်ကနေ ပြန်ပြီး ဖန်တီးကြတယ်"

"သူတို့ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ကြသလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ လုပ်နေကြတယ်ဆိုရင် ဒါက သေချာပေါက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

" ငါထင်တာကတော့ မင်းလည်း တစ်နေ့ကျရင် အဲဒီလို အဆင့် မျိုးကို ရောက်လာမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အဆင်သင့် ဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခု ရှိနေတာက မင်းအတွက် သေချာပေါက် အားသာချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ထန်ထျန်း အံ့သြသွားရ၏။

ဪ... ကြောင်လေးက သူ့အတွက်ပါ စဉ်းစားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနာဂတ်တွင်...

ဟုတ်ပေသည်၊ ထန်ထျန်းတွင် ကြောင်လေး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်လာရန် လုံလောက်သော ယုံကြည်ချက် ရှိပေသည်။

၎င်းပြောသကဲ့သို့ ဖြစ်လာလျှင် ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုကို ကြိုတင် ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

ကြောင်လေးက လက်သည်းလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မင်းအတွက် ချည်းပဲလည်း မဟုတ်ပါဘူး။"

" မင်း နောက်ပိုင်းမှာ လုံလောက်အောင် သန်မာလာရင် ငါ့ကို ကူညီနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်လေ။"

" အဲဒါကြောင့် ဒါက ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်။"

" ကြက်ဥတွေကို ခြင်းတောင်းတစ်ခုတည်းထဲ ထည့်ထားတာက ပညာရှိတဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူးလေ"

ထန်ထျန်း မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။ "အဲဒီလူတွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား"

" ပြီးတော့ မင်း စောင့်နေတဲ့ အဲဒီလူကော လား"

ကြောင်လေးက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြော လိုက်သည်။ "မင်း လအင်မော်တယ် ကို မြင်ဖူးတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိသေးပါဘူး။ "

"ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ မင်းတို့ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေရတာက ကောင်းကင်ကြီးပဲ။ "

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ အရိပ်တွေပဲ မြင်နေရတာ။ "

"ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေက လွှမ်းမိုးထားတယ်"

ထို့နောက် ၎င်းက ထန်ထျန်းကို ပြန်ကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်ပြီး အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ ငါ ခုနက မင်းကို ငါ့ကို ကူညီခိုင်းမယ်လို့ ပြောတာက တကယ်တော့ ပိုပြီးတော့တောင် မရေရာပါဘူး။ "

"မင်းရဲ့ အလုပ်ကို မင်း အရင် လုပ်ပါ"

ကြောင်လေးက ထန်ထျန်း ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲ အလွန်အကျွံ ထားသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက မည်သို့ စိတ်ထဲ မထားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ကြောင်လေးနှင့် အတူနေလာသည့် အချိန်မှာ အလွန် မကြာသေးသော်လည်း ထန်ထျန်းက ၎င်းကို သူ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ဦးကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကြောင်လေးကို ပစ္စည်း တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးချခံရပြီး ပျက်စီးသွားသည်ကို သူ မည်သို့မျှ ကြည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ဖြစ်နေလို့ကော ဘာဖြစ်လဲ။

မူလဟင်းလင်းပြင် ခေါင်းလောင်း ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစတွေထဲမှာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အသန်မာဆုံး ဆန္ဒ ဆယ်ခုကိုတောင် သူ မြင်ဖူးခဲ့ပြီးသားပင်။

အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ အဲဒီ အဆင့်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။

တစ်နေ့ကျရင် ငါ ထန်ထျန်းလည်း အဲဒီ အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရမယ်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ"

ထန်ထျန်းသည် သူ၏ စိတ်ကူးများကို ကြောင်လေးအား မပြောပြဘဲ ၎င်း၏ ဖြူဖွေးသော အမွှေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ကာ မီးခိုးရောင် အလင်းလုံးကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဒီ ကမ္ဘာ့မူလ စွမ်းအားကို မင်းပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့။ "

"မင်း စိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်တယ်။ "

"နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေး ရရင် ငါ မင်းအတွက် ပိုပြီး ရှာပေးဦးမယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်လေးက မူလ စွမ်းအားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ရတာပေါ့။"

" မင်းမှာ မူလ စွမ်းအားတွေ အလုံအလောက် ရှိမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကို စစ်မှန်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ဖြစ်အောင် ငါ သေချာပေါက် ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်။"

" အပြင်က မူလကမ္ဘာကြီးနဲ့တောင် ရင်ဘောင် တန်းနိုင်စေရမယ်"

၎င်းက ရင်ဘတ်ကို မော့ကာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောနေပေသည်။

ထန်ထျန်းလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ၎င်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးကာ နေရာလွတ်ထဲတွင် ကြောင်လေး တစ်ကိုယ်တည်း ထားရစ်ခဲ့လိုက်၏။

ထူးဆန်းသော ဥအတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ချင်းရွှီခြံဝင်းမှ ထွက်ကာ ကုံးချန်ခြံဝင်း တပည့်များအတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ခြံဝင်း လေးခုထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး ၎င်းမှာ ကုံးချန်ခြံဝင်း တပည့်များအတွက် သီးသန့် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

အဓိကအားဖြင့်တော့ အိမ်က ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းတွင် ကျင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ဤနေရာသို့ လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ကိစ္စမျှ မလုပ်ဘဲ သူ၏ အသစ်တက်လာသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆက်ပြီး ကြိုးစားရဦးမယ်။ "

"ငါ့အတွက်ရော၊ ငါ့ဘေးနားက အရာအားလုံးအတွက်ရောပေါ့"

ထန်ထျန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

.....

ညနက်ပိုင်း၊ ထျန်းချီတောင်။

တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သော လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့ အလုပ်များကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နှစ်တိုင်း နှစ်အစပိုင်းမှာ သူ အလုပ်အများဆုံး အချိန်ဖြစ်ပြီး နှစ်လယ်ပိုင်းကျမှသာ သက်သာလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် ယခုနှစ်တွင် နဂါးတံခါး ကိစ္စကြောင့် ထိုအချိန်မှာ တစ်လ၊ နှစ်လခန့် ပိုမို ကြာမြင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့မှသာ သူ အမှန်တကယ် အနားယူချိန် ရတော့ပေသည်။

"ထန်ထျန်း..."

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်၏။

ဤတပည့်အပေါ် သူ အခုတော့ အမှန်တကယ် သဘောကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချောချောမွေ့မွေ့ သာ ဆက်လက် တိုးတက် သွားမည်ဆိုလျှင် ထန်ထျန်းက ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားပေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ သူက ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နဲ့ တွေ့ပေးဖို့ ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းထားသေးတယ်"

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

သို့သော် ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က သာမန်တပည့်တစ်ဦးကို အလွယ်တကူ တွေ့ဆုံလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကတိပေးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ ဆက်သွယ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ဆက်သွယ်မှုမှာ ချိတ်ဆက် သွားခဲ့တော့သည်။