အခန်း (၂၉၀)

ပိုင်ချန်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

ဗီဇပြောင်းဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်သည် တောအုပ်အတွင်း၌ ကြောက်လန့်တကြား ဟိန်းဟောက်ရင်း အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေသည်။

ဤဗီဇပြောင်းဝက်ဝံကြီးမှာ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုအလား ထွားကြိုင်းလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ စူးရှသော အမွှေးအမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်တွင်မူ လူ့လက်မောင်းထက်ပင် ပိုမိုထူထဲသော အစွယ်ရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေ၏။

ဝက်ဝံကြီးသည် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝှေ့ပြေးလွှားနေသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များမှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးကုန်ပြီး ၎င်း၏ခွာသံများကြောင့် မြေကြီးပင် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေတော့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောဝက်ကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ခု၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရပုံရသည်။ ၎င်း၏ ခါးတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိထားပြီး သွေးများမှာ အမွှေးအမျှင်များကြားမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစက်စက် ကျဆင်းနေသည်။

ဝူး...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝက်ဝံကြီး၏ နောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်အတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နက်မှောင်သော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား လူရိပ်တစ်ခုသည် သစ်ပင်များကြားမှ လျင်မြန်စွာ တိုးဝှေ့လာကာ ဝက်ဝံကြီးထံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝက်ဝံကြီးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အသက်လုကာ အရှိန်မြှင့်ပြေးတော့သည်။ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခါးမှဒဏ်ရာမှာ ပိုမိုပွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများမှာ စမ်းရေတွင်းတစ်ခုအလား ပန်းထွက်လာသော်လည်း ၎င်းကတော့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသူမှာ လုချွမ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ လျှပ်စီး ၁ ပင်။ လက်ရှိတွင် လျှပ်စီး ၁ ၏ ညာဘက် သံမဏိလက်သည်းများထက်၌ လတ်ဆတ်သော သွေးစက်များမှာ တောက်တောက်ကျနေဆဲပင်။

ဝက်ဝံကြီးမှာ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေသော်လည်း အဆင့် ၂ သာ ရှိသေးရာ အဆင့် ၄ ဖြစ်သော လျှပ်စီး ၁ ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှ မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ခဏချင်းမှာပင် အမှီခံလိုက်ရတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သေမင်းတံစဉ်နှင့်တူသော လက်သည်းချက်က ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ရှူး...

လျှပ်စီး ၁ ၏ သံမဏိလက်သည်းများက လေထုကို ခွင်းလျက် အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ဗီဇပြောင်းဝက်ဝံကြီး၏ နောက်ပိုင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

"ဝူး..."

ချက်ချင်းပင် ဝက်ဝံကြီးထံမှ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ တင်ပါးတစ်ခြမ်းမှာ အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး ခြေလက်များကို ရမ်းခါလျက် သစ်ရွက်များနှင့် မြေကြီးများကို အရပ်ရပ်သို့ ကန်ကျောက်နေတော့သည်။

ရှူး...

လျှပ်စီး ၁ က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝက်ဝံကြီး၏ လည်ပင်းကို အားကုန်လှီးဖြတ်လိုက်ရာ သွေးများမှာ ရေတံခွန်အလား ပန်းထွက်လာပြီး ဝက်ဝံကြီးသည် သေအံ့ဆဲဆဲ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရုန်းကန်နေတော့သည်။

အနားတွင် ရပ်နေသော လျှပ်စီး ၁ ကတော့ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိသော အကြည့်များဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဝက်ဝံကြီး၏ ရုန်းကန်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် လုချွမ်းသည် လျှပ်စီး ၁ ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝက်ဝံကြီး၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ၊ ခေါင်း၊ ခွာနှင့် အရေခွံများကို ဖယ်ရှားစေလိုက်သည်။ အပိုပစ္စည်းများ ဖယ်ရှားပြီးနောက် မူလအလေးချိန်၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သော ဝက်သားတုံးကြီးကို ထမ်းကာ လျှပ်စီး ၁ သည် ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လူသတ်မှုဖြစ်ပွားရာနှင့် မီတာတစ်ထောင်ခန့်အကွာ လမ်းဘေးတစ်နေရာ၌ ရပ်တန့်ထားသော ကားတန်းကြီးနှင့် လုချွမ်းတို့ သုံးဦး၏ စခန်းချရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကင်ပွတ်စင်ရှေ့တွင် လုချွမ်းသည် သန့်စင်ထားသော ဝက်နံရိုးသားများကို ဓားဖြင့် အစင်းရာများပေးကာ အပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ အောက်ဘက်ရှိ မီးသွေးများမှာ ရဲရဲတောက်နေပြီး ဝက်သားတုံးများမှာ စင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တရှဲရှဲ မြည်ကာ မကြာမီမှာပင် မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"လုချွမ်း... ငါ့ကိုပေး ငါကူကင်ပေးမယ်လေ"

ဘေးနားတွင် ကျောက်လင်းမှာ တံတွေးများ မျိုချရင်း ချီချီလေးကို ဆွဲကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။

လုချွမ်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘေးသို့တိုးပေးရင်း အသားညှပ်ကလစ်ကို သူမလက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... လုချွမ်း ကြည့်နေလိုက်နော်"

ကျောက်လင်းက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိရုရွှယ်၏ ပါးလေးကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆွဲလိမ်ကာ "ချီချီလေး... အန်တီ ဒီဝက်နံရိုးတွေကို ဘယ်လိုကင်ပေးမလဲဆိုတာ ကြည့်နေနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟွန့်... မီးမကျွမ်းအောင် ကင်နိုင်ရင်ပဲ အံ့သြဖို့ကောင်းနေပါပြီ။

ကျိရုရွှယ်ကတော့ စိတ်ထဲမှ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်မိသည်။

ကျောက်လင်းကို အသားကင်ရန် လွှဲအပ်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ကားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြေပုံတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကားပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း လုချွမ်းသည် မြေပုံကို ဖြန့်ကာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေတော့သည်။

လောလောဆယ်တွင် သူတို့သည် ပိုင်ချန်မြို့အပြင်ဘက် ၃၀ ကီလိုမီတာခန့်အကွာရှိ လမ်းမပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကြပြီး အနီးဆုံးမြို့မှာ တောင်တန်းမြို့ပင်။

တောင်တန်းမြို့သည် တောင်တန်းပေါင်းများစွာ တည်ရှိခြင်းကြောင့် လူသိများပြီး ကပ်ဘေးမတိုင်မီက သဘာဝအလှအပများနှင့် ရှုခင်းများကြောင့် နာမည်ကြီးသော ခရီးသွားမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လုချွမ်း ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသည်မှာ ထိုတောင်တန်းကြီးများအတွင်းရှိ ဗီဇပြောင်း သားရဲရိုင်းများပင်။

ကပ်ဘေးမတိုင်မီကပင် ဤတောင်တန်းများထဲ၌ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၊ ရှားပါးတိရစ္ဆာန်များ အလွန်ပေါများခဲ့သည်။ ကပ်ဘေးအလွန် ယခုအချိန်တွင်မူ ဤတောင်တန်းကြီးများထဲ၌ ဗီဇပြောင်းသားရဲ အမြောက်အမြား ရှိနေနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ ကျန်းဟိုင်မြို့ရှိ အဝါရောင်နဂါးတောင်ထက်ပင် ပိုမိုများပြားနိုင်သည်။

ဂုန်း... ဂုန်း...

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မိုးခြိမ်းသံကြီး ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်တိုက်ကြီးများမှာလည်း တစ်ဖြည်းဖြည်း စုရုံးလာကြသည်။

လုချွမ်း မော့ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခု လက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းနောက်တွင်တော့ သည်းထန်လှသော မိုးစက်မိုးပေါက်များနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးခြိမ်းသံများမှာ မိုးလိုက်ကာကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒီမိုးက တော်တော်သည်းတာပဲ"

လုချွမ်းက ချီချီလေးကို ကားပေါ်ပြန်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အသားကင်စင်နားမှ ကျောက်လင်း၏ အလန့်တကြား အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အမလေး... မိုးတွေ ပေါက်ထွက်မတတ် ရွာချနေပြီ။ ချီချီလေး မြန်မြန်... ငါနဲ့အတူ လာပုန်း"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျောက်လင်းသည် အသားညှပ်ကလစ်ကို ပစ်ချကာ ကျိရုရွှယ်၏လက်ကို ဆွဲပြီး ကားတန်းကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြေးတော့သည်။ လုချွမ်းသည် ကားတံခါးကို အမြန်ဖွင့်ပေးကာ သူတို့နှစ်ဦး ဝင်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ရှေ့ခန်းခရီးသည်ထိုင်ခုံသို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။

ကားမှန်များကို တင်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်ပတွင် တစိမ့်စိမ့်နှင့် ပိုမိုသည်းထန်လာသော မိုးစက်များကို ကြည့်ကာ လုချွမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ခိုင်းစေကာ အသားကင်စင်ကို မိုးလွတ်ရာသို့ သိမ်းဆည်းစေပြီးနောက် ကားတန်းကြီးကို ရှေ့သို့ ဆက်လက်မောင်းနှင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤမိုးမှာ ခဏနှင့် စဲမည့်ပုံမပေါ်ပေ။ ကားထဲတွင်သာ အချိန်အကြာကြီး ပိတ်မိနေခြင်းမှာလည်း မကောင်းသဖြင့် လုချွမ်းသည် မိုးခိုနားနားရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောင်တန်းအခြေစိုက်စခန်း အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌

"တပ်မှူး... ဒီသားရဲကြီးက ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ ပိုပိုနီးလာပြီ။ အခုချက်ချင်း အရေးယူဆောင်ရွက်သင့်ပြီလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု စောင့်ကြည့်ဦးမလား"

လူအများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးနှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးက ရှေ့မှ ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ညွှန်ပြကာ တောင်တန်းအခြေစိုက်စခန်း တပ်မှူးကို ရှင်းပြနေသည်။

ဗီဒီယိုအတွင်း၌ မိုးသက်မုန်တိုင်းများကြား ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်အတိကျနေပြီး သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကြောင့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် မှုန်ဝါးနေသည်။ ရံဖန်ရံခါ လက်ခနဲဖြစ်သွားသော လျှပ်စီးအလင်းရောင်ကြောင့်သာ ဝေးကွာသော အရာဝတ္ထုများကို မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလျှပ်စီးအလင်းရောင်အောက်တွင် သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင်အလား ထွားကြိုင်းလှသော ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင်သည် မုန်တိုင်းထဲ၌ လမ်းလျှောက်နေသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးမှာ ကြည့်ရသူ၏ ရင်ကို အေးစိမ့်သွားစေသည်။

ထူးခြားသည်မှာ ဤဝက်ဝံကြီးသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော လျှပ်စီးစွမ်းအင်များကို ဝါးမျိုကာ စုပ်ယူနေခြင်းပင်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ တဖြဖြ တောက်လောင်လာပြီး တဂျောက်ဂျောက် မြည်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျှံထွက်နေသော လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့် မြေပြင်မှာ မီးလောင်ပြင်အလား ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အဆက်မပြတ် ရွာကျနေသော မိုးစက်များသည် ၎င်း၏ အမွှေးအမျှင်များပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေသော လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများကြောင့် အငွေ့ပျံသွားကာ မြူခိုးများသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထိုမြူခိုးများသည် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအလင်းကြောင့် တောက်ပနေရာ၊ ဝက်ဝံကြီးမှာ လျှပ်စီးများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်အလား ထင်မှတ်ရတော့သည်။

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် ဗီဒီယိုထဲမှ လျှပ်စီးဝက်ဝံကြီးကို အလွန်လေးနက်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။