အပိုင်း (၄၇)

ပြိုင်ပွဲ ဗီဒီယိုကို ကြည့်ပြီးနောက် အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး သင်တန်းကျောင်း ဌာနမှူးက အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီမှ ယောက်ျားကောင်းများ ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူ့ရုံးခန်းတွင် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ တရုတ်လူငယ်! အမိမြေ၏ ထောက်တိုင်များ!

နောက်ဆုံးအချီတွင် ထိပ်တန်း သုံးဦးကို ပေါ်ရန်၊ ကျန့်စစ်ရွင်းနှင့် အသံလွှင့်ဌာနမှ အမျိုးသမီး ကျောင်းသားတစ်ဦးတို့က ရယူသွားခဲ့သည်။ ရွေ့သာကုမ္ပဏီ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုကြောင့် စေတနာအပြည့်ဖြင့် ဆုကြေးငွေများအပြင် ထိပ်တန်းပြိုင်ပွဲဝင်များသည် စာပေကလပ်မှ စီစဉ်သည့် 4 ရက်နှင့် 5 ည အပန်းဖြေခရီးတွင် ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျင်းရှီနှင့် ချူးကျောက်သည် ခရီးအဖွဲ့အစည်းတွင် လှုပ်ရှားမှု ကလပ်များအဖြစ် ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အကဲဖြတ်ဒိုင် စီနီယာအစ်မ ချွီရွှမ်ရွှမ်ကိုလည်း ခရီးတွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ပါသည်။

မထွက်ခွာမီတစ်ညတွင် ကျင်းရှီနှင့် ချူးကျောက်သည် စျေးဝယ်ထွက်ရန်အတွက် စူပါမားကတ်သို့သွားကာ စူပါမားကတ်ကိုသွားမည့် ဘေးခန်းမှ ယောက်ျားလေးများက မတော်တဆ ပြေးလာသဖြင့် သူတို့က အတူတူသွားကြသည်။

ပေါ်ရန်သည် ကျင်းရှီဘေးတွင် ဈေးဝယ်လှည်းကို တွန်းလိုက်သည်။ သူမသည် စင်တန်းများကြား အစီအစဉ်မရှိဘဲ အပေါ်ကြည့် အောက်ကြည့်ကာ သူမမျက်လုံးနဲ့ဖမ်းမိသမျှကို ဝယ်လိုက်ရုံသာ။

"ဟမ်၊ အာလူးကြော်တွေ ဝယ်ရမယ်၊ ကျွန်မတို့မှာ လူများတယ်၊ အိတ်တွေ အများကြီး ယူရမယ်။"

"စားဖို့အချိန်မရှိရင် ခေါက်ဆွဲခြောက်လည်း..."

"ပြီးတော့လည်း အသီးတွေ သွားဝယ်ရအောင်"

သူမသည် ကုန်ပစ္စည်း ရွေးချယ်ခြင်းအပေါ် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ပေါ်ရန်က စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် သူမနောက်သို့ လိုက်ကာ သူမ ကောက်ယူရွေးချယ်သည်ကို ကြည့်ကာ "အများကြီး မဝယ်ပါနဲ့၊ ကိုယ်တို့ ဝေးဝေးမသွားပါဘူး" လို့ ခဏခဏ သတိပေးခဲ့သည်။

မိန်းကလေးများသည် သဘာဝအလျောက် ပေါက်ဖွားလာသော ဈေးဝယ်ကျွမ်းကျင်သူများသာဖြစ်ပြီး အရာရာကို ဂရုတစိုက်နှင့် စနစ်တကျ ဂရုစိုက်ကြသည်။

ပေါ်ရန်သည် ပုဝါတစ်ထည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လှည်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့ကို အမြန်ဝာားလိုက်ပြီး "မနှိုင်းယှဥ်ဘဲ တစ်ခုခုကို ကြုံသလို ဘယ်လို ဝယ်နိုင်မှာလဲ"

"ဘာလဲ နှိုင်းယှဉ်တာ"

သူမသည် ကူကယ်ရာမဲ့ ကွေးညွတ်ကာ၊ မတူညီသော အသွင်အပြင်ရှိသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါများကို ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ပြီး အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လှန်ကာ၊ ဈေးနှုန်းများကို နှိုင်းယှဉ်၊ ထပ်ခါတလဲလဲ သူတို့ကို ထိတွေ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သင့်လျော်သောစျေးနှုန်းနှင့် ပျော့ပျောင်းသောပုံစံဖြင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါများကို ရွေးချယ်ကာ လှည်းထဲတွင် နေရာယူခဲ့သည်။

မျက်နှာသုတ်ပဝါ၏ အရောင်သည် ပေါ်ရန်မှ မူလရွေးချယ်ခဲ့သော နက်ပြာရောင်မှ ကာတွန်းပန်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပေါ်ရန်က “သေချာလား” လို့ ပြောရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

ကျင်းရှီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် ဤပန်းနုရောင်ပုဝါကို ယူဆောင်လာသောအခါ နှစ်ရှစ်ရာကြာအောင် ရယ်မောနိုင်သော်လည်း ထိုအရာကိုသာ ယူဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်မှာ မိန်းမ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ပေါ်ရန်ရဲ့ ဘဝအရည်အသွေးက အေးစက်မာကျောပြီး သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ရက်စက်စွာ နေထိုင်သည်။ ဈေးဝယ်တဲ့အခါ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ယှဉ်မကြည့်ဘဲ လိုက်ရှာကြည့်ရုံနဲ့ သင့်တော်တဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ရနိုင်မယ်လို့သာ သူသိသည်။

လှည်းထဲရှိ အဆာပြေများနှင့် ရိက္ခာများကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘဝသည်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်၊ နွေးထွေးလာကာ ပျော့ပျောင်းပြီး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ကျင်းရှီနှင့် စူပါမားကတ်တွင် ဈေးဝယ်ထွက်ရသည့် ခံစားချက်ကို စတင်ချစ်စပြုလုနီးနေပြီဖြစ်ပြီး ချစ်လှစွာသောမိန်းကလေးတစ်ဦးက ဘဝအား စီစဉ်ပေးသောအခါ ထိုပျော်ရွှင်မှုခံစားချက်သည် ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင်ပင်။

ကျင်းရှီသည် ယောက်ျားလေးများ အတွင်းခံ စင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

အတွင်းခံ အစုံကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး အရွယ်အစားကို ကြည့်ရင်း ပေါ်ရန်၏ ခါးနှင့် တင်ပါးကို အကြည့်က ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်သွားသည်။

ပေါ်ရန်က ထိတ်လန့်သွားပြီး "မင်း အလေးအနက်ထားလို့ မရဘူး‌လေ။"

ကျင်းရှီ - "ရှင်တို့ ယောက်ျားလေးတွေ အပြင်ထွက်ရတာ ပျင်းတဲ့အခါ အတွင်းခံမပြောင်းဘဲ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

သူမသည် အရွယ်အစားကြီးမားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်စုံကို လှည်းထဲသို့ပစ်ချပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်က လှည်းကို အမီလိုက်ဖို့ တွန်းလိုက်ပြီး "ငါက သူတို့နဲ့ မတူဘူး" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြသည်။

ကျင်းရှိ - "ရှင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

ပေါ်ရန်၏ ပါးစပ်က တဆတ်ဆတ် တုန်လာကာ “မင်းရဲ့ စီနီယာအကိုကြီး နေ့တိုင်း ရေချိုးတယ်၊ လုံးဝ သန့်တယ်”

ကျင်းရှီက မျက်တောင်ခတ်ပြီး ခဏအကြာတွင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်...သူမ၏ နားရွက်များနီရဲလာသည်။

ဟမ်။ ရေချိုးချိုး မချိုးချိုး ကျွန်မနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ။

မနက်အစောကြီးမှာ ကျောင်းက စီစဉ်ပေးတဲ့ ခရီးသွားကားက တတိယ ကော်ဖီဆိုင်ရဲ့ အဝင်ဝမှာ ရပ်သွားသည်။

စာပေကလပ်၏ အမှုဆောင်အဖွဲ့ဝင်များ၊ ခရီးစီစဉ်သူများအနေဖြင့် ကျင်းရှီနှင့် ချူးကျောက်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ရန် စောစောစီးစီးထွက်လာကာ ပြိုင်ပွဲဝင်များကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ပေါ်ရန်နဲ့ သူ့အခန်းဖော်တွေက မနက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းကနေ ထွက်လာပြီး ရေနွေးပူပူနဲ့ ရေချိုးဖို့ အိပ်ဆောင်ကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး ကန်တင်းဝင်ပေါက်ကို ရောက်လာသည်။

သူတို့က ဟာသနဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် လှည့်ပတ်နေကာ သူတို့ရဲ့ အရေးကြီးသော လေ့ကျင့်ခန်းနဲ့ လုံးဝ ခြားနားတဲ့စိတ်ပင်။

ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဒီကောင်လေးတွေ ရောက်လာတာနဲ့ မူလက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားက ချက်ချင်း အသက်ဝင်လာသည်။

ကျင်းရှီသည် သူတို့သွားလေရာရာ နေရာတိုင်းတွင် အလင်းရောင်ဖြာထွက်ပြီး နွေးထွေးမှုကို ဖြာကျနေသော နေကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းက "သူတို့က မနက်အစောကြီးကတည်းက တော်တော်စိတ်အားထက်သန်နေပြီ"

ကျင်းရှီ - "သူတို့က လေ့ကျင့်ရေးအတွက် မနက်တိုင်း ၅ နာရီ ထတယ်"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူနေမိသည်။

ကောင်လေးတွေက ထိုင်ခုံအလွတ်တွေယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ကြသည်။

ဦးဆောင်စီစဉ်သူများအနေဖြင့် ကျင်းရှီနှင့် ကျန့်စစ်ရွင်းတို့သည် ဧည့်လမ်းညွှန်နှင့် လွယ်ကူစွာ ဆက်သွယ်နိုင်စေရန် ရှေ့ထိုင်ခုံနှစ်ခုံတွင် ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ကြသည်။

ပေါ်ရန်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်စဉ် ကျင်းရှီကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့ကို ပြန်ကြည့်မိသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတန်းအလယ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထိုင်ကာ ကာမိုရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ၀တ်ထားသည်။ သူ့ခြေထောက်တွေက နည်းနည်းခြားထားသည်။

သူ့ဘေးမှာ ကျောပိုးအိတ်။

ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် ဓါးသွားများကဲ့သို့ ထက်မြက်၍ အနည်းငယ် ကျယ်လာသည်။ သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျင်းရှီသည် ထူးထူးခြားခြား အရှက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ကျင့်စစ်ရွင်းက သူမနှင့် အလုပ်အစီအစဥ်များကို ဆွေးနွေးခဲ့သည် "ငါတို့က စီစဉ်တဲ့သူတွေမို့လို့ မင်း ကိစ္စတွေကို စောင့်ကြည့်နေဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရှုံးစေနဲ့"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်မ အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်မယ်။"

"ငါ မင်းကို ယုံတယ်။"

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ပေါ်ရန်ကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ကာ စိန်ခေါ်သလို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပေါ်ရန်၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် မှောင်သွားသည်။

ချူးကျောက်သည် အနီးရှိ နောက်ဘက်က ထိုင်ခုံနှစ်ခုတွင် တမင်တကာထိုင်ကာ အတွင်းခုံကိုယူကာ အပြင်ဘက်ခုံကို လွတ်ထားသည်။

မျှော်လင့်ချက်တွေ တဖျပ်ဖျပ်လတ်လျက်၊ သူ့အိမ်မက်ထဲက ယောက်ျားက သူမဘေးမှာ ထိုင်နေပေလိမ့်မည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ပြီးနောက် ရှုချောင်းယန်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် ထိုနေရာ၌ မရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူးကျောက်လိုပဲ သူလည်း လွတ်နေတဲ့ ထိုင်ခုံ နှစ်ခုံကို ရွေးပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ခုံအလွတ်ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှာထိုင်နေတာကိုမြင်တော့ ချူး‌ကျောက်က အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသည်။

ကျင့်ချီသည် "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" ဖြင့် ချူးကျောက်အနားတွင် သဘာဝအတိုင်း ထိုင်နေပါသည်။

"အိုး၊ နင်လည်း မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ"

ကျင့်ချီက "ရှုချောင်းယန် ထိုင်ခုံပြောင်းရအောင်။ ငါ ကားမူးတတ်တော့ ရှေ့က ထိုင်ချင်တယ်"

ရှုချောင်းယန်က မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ပြန်ကြည့်သည်။ "ရှေ့မှာ ထိုင်ခုံတွေ အများကြီးပဲ၊ ဘာလို့ ငါနဲ့ ပြောင်းရမှာလဲ"

"ငါ မင်းရဲ့ ထိုင်ခုံလိုချင်တာ ပြဿနာရှိလား"

"ဘာလဲဟ၊ ဘယ်လိုမှမဖြစ်ဘူး!"

ကျင့်ချီက အခိုင်အမာပြောသော်လည်း ချူး‌ကျောက်သည် ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထပ်မပြောနဲ့!

ကူကယ်ရာမဲ့ ကျင့်ချီသည် သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွီရွှမ်ရွှမ်နှင့် အခြားသော အမျိုးသမီး အသံလွှင့်သူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လာခဲ့သည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် အမြဲလိုလို အဖြူရောင်ဖျော့ဖျော့ ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်သည် သူမ၏ ခါးကို ကျော်သွားပြီ။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် ပြေပြစ်ပြီး လှပသည်။ ၅ပေ၇၊ သူမသည် ထူးခြားသော စိတ်ထားရှိသည်။

ရှုချောင်းယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "အစ်မရွှမ်ရွှမ်၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ!"

ချွီရွှမ်ရွှမ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြီး "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ရှုချောင်းယန်"

“ဒီမှာ ထိုင်ပါ၊ အစ်မ ကျွန်တော် အသံထွက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးချင်တာလေး ရှိတယ်။"

"ရတာပေါ့"

ချွိိီရွှမ်ရွှမ်သည် ရှုချောင်းယန်အနားတွင် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။

ကျင့်ချီသည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ မျက်လုံးများလူးလှိမ့်လိုက်သည်။

အားလုံးထိုင်ပြီးတာနဲ့ ဘတ်စ်ကားက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှုချောင်းယန်သည် ချွိီရွှမ်ရွှမ်နှင့် ဆွေးနွေးရန် သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မေးခွန်းများကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်က အငွေ့အသက်တွေက ထူးဆန်းနေသည်။ အခြားမည်သူမျှ စကားမပြောဘဲ ရှုချောင်းယန်နှင့် ချွီရွှမ်ရွှမ်၏ စကားသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ် - "မင်းရဲ့ ရွတ်ဆိုချက်က တကယ်ကောင်းပါတယ်။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် လူတွေကို လှုံ့ဆော်ပေးတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖျော်ဖြေမှုတွေပဲ"

ရှုချောင်းယန် - "ဒီနေ့တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အားလပ်ချိန်တိုင်းနီးပါးကို တခြားလေ့ကျင့်ရေးကလွဲလို့ ရွတ်ဆိုလေ့ကျင့်ကြရတယ်။ နည်းပြက ကျွန်တော်တို့ကို ဆရာတစ်ယောက်တောင် ရှာပေးခဲ့တယ်"

ချွီရွှမ်ရွှမ် - "မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်က မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ပါ။ ဒီလို အပြုသဘောဆောင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေဟာ အခုခေတ်မှာ ရှားပါတယ်။"

ရှုချောင်းယန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မတကယ် အဲ့လိုထင်တာလား"

"ဒါပေါ့၊ မင်းက ထူးချွန်တယ်။"

သူမ စကားပြောရင်း ပေါ်ရန်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အကြည့်တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

ချူးကျောက်က ခေါင်းစောင်းကာ ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျင့်ချီက စိတ်ပျက်သွားသည်။ "ရှုချောင်းယန် ထိုင်ခုံပြောင်းရအောင်။"

ရှုချောင်းယန်သည် ချွီရွှမ်ရွှမ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောနေပြီး ကျင့်ချီနှင့်ပြောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသဖြင့် သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသည်။

"ရှုချောင်းယန်!"

ရှုချောင်းယန် ဒေါသထွက်လာသည်။ "ကျင့်ချီ မင်းရဲ့ပြဿနာကဘာလဲ! ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ရှာနေတာလား"

"မင်းထိုင်နေတဲ့နေရာကို ငါမကြိုက်ဘူး!"

"ငါ မင်းကို ဘယ်လို စော်ကားလိုက်လို့လဲ"

ထိုအချိန်တွင် ပေါ်ရန်၏ ဒေါသသံသည် နောက်ဘက်မှ လှမ်းအော်သည်။ "မင်းတို့ အငြင်းအခုံဖြစ်ချင်ရင် အပြင်ထွက်သွား ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့!"

သူ၏ စိတ်တိုနေသော လေသံသည် ငြင်းမရသော အခွင့်အာဏာကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ကျင့်ချီနှင့် ရှုချောင်းယန်သည် အဆင်မပြေစွာဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

အသက်အကြီးဆုံး မဟုတ်သော်လည်း ပေါ်ရန်သည် အရည်အချင်းရှိပြီး သဘောထားကြီးသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

သူစကားပြောသောအခါ သူတို့သည် သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးကြသည်။

ချူးကျောင်သည် ကျင့်ချီ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ နင် ငါ့အတွက် ဒီလိုလုပ်စရာမလိုဘူး။ ငါ နင်နဲ့ ထိုင်မယ်။"

ကျင့်ချီသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်အနက်မှ ဆူညံသံကို ဖယ်ရှားသည့် နားကြပ်ကို ယူကာ ချူးကျောက်၏ နားရွက်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို သူ့ဖုန်းနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး သီချင်းအချို့ဖွင့်သည်။

ချိုမြိန်သော ပေါ့ပ်တေးသွားကို မရွေးချယ်မီ သီချင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး စိတ်ခံစားမှုလွန်ကဲသည့်အရာများကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

ချူးကျောင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောင်လေး၏ ဖုန်းတွင် ထိုကဲ့သို့ ချိုသာသော တီးလုံးများပါရှိသည်ကို အံ့သြမိသည်။ သူမကို အားပေးဖို့မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သူရွေးချယ်ခဲ့တာ သေချာပါသည်။

ချူးကျောက်သည် ကျင့်ချီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းသည် အနက်ရောင်မဟုတ်သော်လည်း နေရောင်ထဲတွင် ဖန်ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ချောကလက်စိမ်းနုရောင်ပင်။ အရမ်းကြည့်ကောင်းသည်။

သူ့ပါးစပ်ထောင့်များသည် သူမကို ပြုံးပြနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ကွေးသွားသည် ဒါမှမဟုတ် မဟုတ်ဘူးလား။

ချူးကျောက်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး ဂီတထဲတွင် နှစ်မြှုပ်နေသည်။

ရှေ့တွင် ကျန်းရှီသည် မှိန်းနေသော်လည်း မကြာမီ အောက်ရှိ နွေးထွေးသော ခံစားမှုက သူမကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

ဘယ်လိုမျှမဖြစ်နိုင်တာ! ကျေးဇူးပြု၍ မဖြစ်ပါနဲ့။ အခုမဟုတ်သေးဘူးလေ... သေချာတာကတော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လှည့်ကွက်တွေချည်းပါပဲ။

ကျင်းရှီ စိတ်ပူလာသည်။ ယာဉ်မောင်းကို “ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ” လို့မေးလိုက်သည်။

"လမ်းမှာပဲရှိနေသေးတယ်၊ အမြန်လမ်း‌ပေါ် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီလောက်"

"ရှေ့မှာ အနားယူစရာရှိလား"

"ရှိတယ်၊ မကြာခင်၊ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်"

ကျင်းရှီသည် မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား တွန့်လိမ်သွားသည်။

သူမရဲ့အခြေအနေကိုမြင်တော့ ကျင့်စစ်ရွှင်းက "နေမကောင်းဘူးလား?"

ကျင်းရှီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပါတယ်။"

သူမသည် ချူးကျောက်ထံ စာတိုပို့ခဲ့သည် "SOS၊ သန့်ရှင်းရေး pads?"

သို့သော် ချူးကျောက်သည် နားကြပ်တပ်ပြီး အိပ်နေပုံရပြီး ကျင့်ချီကို ခေါင်းမှီထားကာ ဖုန်းကို စစ်ဆေးခြင်းမပြုပေ။

ဒီကိစ္စကို ရှုပ်ထွေးဖို့ခက်သည်၊ ကျင်းရှီက အခုချက်ချင်းထဖို့ သတ္တိတောင်မရှိတော့ဘူး။

ခရီးသည်အများစုမှာ အမျိုးသားများဖြစ်ပြီး အခြားမိန်းကလေးမှာ ချွီရွှမ်ရွှမ်ဖြစ်ကာ ကျင်းရှီတွင် သူမ၏ နံပါတ်မရှိပေ။

မကြာခင်မှာပဲ ပေါ်ရန်ရဲ့ WeChat မက်ဆေ့ခ်ျ ပေါ်လာသည်။

"လှည့်ကြည့်လိုက်"

ကျင်းရှီ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ သူမကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေသည်။ အသံမထွက်ဘဲ ပါးစပ်လှုပ်ကာ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

သူမ၏ ဂနာမငြိမ်သော မောဟိုက်မှုက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက မဖြေခင် ခဏတုံ့ဆိုင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ "အန်တီ လာလည်တာဖြစ်နိုင်တယ်။"

ပေါ်ရန်က မက်ဆေ့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့ကြိုတင် နားလည်မှုလွဲတာကို အခြေခံပြီး ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ ဒီမှာရှိတယ်"

ကျင်းရှီက နင်က ဘာကောင်းလို့လဲ ယောက်ျားလေးလေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အနားယူမဲ့မှတ်တိုင်သို့ရောက်ပြီး ဘတ်စ်ကားရပ်သွားသည်။ ပေါ်ရန်သည် လှမ်းတက်လာပြီး သူ၏ ကာမိုအင်္ကျီကို အမြန်ချွတ်ကာ ကျင်းရှီ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ပတ်လိုက်သည်။ သူမပခုံးကို လက်တစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကာ သူမနောက်တွင် ရပ်သည်။

လူတိုင်း၏ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အကြည့်များဖြင့် ရင်ဆိုင်ကာ ပေါ်ရန်က "ရှီရှီ၊ မင်းရဲ့စီနီယာနဲ့ ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ရအောင်" လို့ အော်လိုက်သည်။

သူက အမြဲတမ်း အရမ်းသည်းမခံနိုင်ဘဲ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ သိပ်စဉ်းစားမနေပါဘူး။ ကျင့်စစ်ရွှင်းက "ကျင်းရှီက နေမကောင်းဖြစ်နေနိုင်တယ်။ သူ့ကို ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းခိုင်းမယ့်အစား မင်းလိုအပ်တာကို မင်းဘာသာ သွားဝယ်သင့်တယ်"

ပေါ်ရန်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အေးစက်စွာ ကြည့်နေသော်လည်း ကျင့်စစ်ရွှင်းသည် သူ၏ ရန်လိုသော အကြည့်မှ သူ့စကားများကို ဖတ်ရှုနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ကိစ္စသာကိုယ်ဂရုစိုက်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် ပေါ်ရန်သည် ကျင်းရှီကို ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာ၏ သန့်စင်ခန်းသို့ အမြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် သူ့ဂျာကင်အင်္ကျီကိုဝတ်ပြီး သန့်စင်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါ်ရန်သည် မွေးဖွားခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လျှောက်နေကာ သူ့လက်များကို ထိတ်လန့်တကြား ပွတ်သပ်နေလေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျင်းရှီက သန့်စင်ခန်းထဲကနေ ပေါ်ကန်ထံ စာတိုတစ်စောင် ပို့ခဲ့သည်။ "စီနီယာ ကျွန်မတော့ သွားပြီ"

"မထိတ်လန့်ပါနဲ့။ ငါတစ်ခုခုစဉ်းစားမယ်" လို့ ပေါ်ရန်က ပြန်ဖြေသည်။

ပေါ်ရန်သည် ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်။ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဘေးနားမှာ ကုန်စုံဆိုင်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူက ပြေးဝင်ပြီး သူလိုအပ်တာကို ရှာပြီး ရောင်စုံအိတ်များစွာကို စက္ကန့်မလပ် မစဉ်းစားဘဲ ဝယ်လိုက်သည်။

"ချစ်လှစွာသောမိန်းကလေး၊ ငါအဲဒါတွေကိုရပြီ။ ငါအဲဲဒါတွေကိုမင်းဆီယူလာမယ်။"

"မဟုတ်ဘူး!!! ကျွန်မ ထွက်လာလိုက်မယ်!!!"

ကျင်းရှီ သန့်စင်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသည်။ သူမသည် ပေါ်ရန်ကို မြင်သောအခါ ဧပြီလက အေးစက်နေသော်လည်း သူ့နဖူးပေါ်မှ ချွေးသီးလေးများ ကွဲထွက်နေသည်။ သူမကိုမြင်တော့ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကြည့်နေသည်။

ကျင်းချီ - ???

အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစရာလား? ရှင့်ရဲ့သားကို ကျွန်မမွေးနေတာ မဟုတ်ဘူး!

နှစ်ယောက်သား ဘတ်စ်ကားပေါ် ပြန်တက်ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပေါ်ရန်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကျန်းရှီသည် သူနှင့်အတူ နောက်ဆုံးတန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားကာ သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျင့်စစ်ရွှင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဘာတွေဖြစ်နေလဲ နားမလည်နိုင်အောင် အံ့သြတကြီး ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။