အပိုင်း (၄၈)

ပေါ်ရန်က ကျင်းရှီထိုင်ဖို့ သူ့ဂျာကင်ကို ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ခင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် နားရွက်များမှာ ကြက်သွေးရောင် တောက်လောင်နေသည်။

ပေါ်ရန်သည် အနက်ရောင်အိတ်များကို အနက်ရောင် ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်ကို ကျင်းရှီ သတိပြုမိသည်။ စတိုးဆိုင်က သူတို့ကို အလကားပေးသလိုပဲ။

သူမ၏ အိတ်သေးသေးလေးသည် ၎င်းတို့နှင့် အံမဝင်နိုင်သောကြောင့် သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ထားရသည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို ကူညီဖြေရှင်းပေးခိုင်းဖို့ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရလို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ပေါ်ရန်ဖြစ်တာကြောင့် သူမ သိပ်စိတ်မ၀င်စားဘူး။

ပေါ်ရန်သည် ရှန်ဖျင်ချွမ်နှင့် နီးစပ်သည်။ သူမသည် ကြိုပြောထားစရာမလိုဘဲ တခြားဘယ်သူကိုမှ မပြောနိုင်တဲ့အရာတွေကို သူ့ကို ပြောပြနိုင်ပါသည်။

ကျင်းရှီ အတွေးထဲ ပျောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ပေါ်ကန်က သူမကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်ပြီး နွေးထွေးတဲ့လက်ကို သက်သာစေဖို့ သူမဗိုက်ပေါ်တင်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး "အိုး ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်"

သို့သော် ပေါ်ရန်သည် လုံးဝမပေါ့ဆဝံ့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ အလွန်စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သူမဗိုက်ကို ကိုင်ထားဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ပိုကောင်းလာတဲ့ထိ သူ့ကို ကိုင်ထားခွင့်ပြုလိုက်ကာ ကျင်းရှီက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခဏလောက် အနားယူဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ရေနွေးပုလင်း ယူလာလား"

"အင်း ငါယူခဲ့တယ်။"

ကျင်းရှီက ပေါ်ရန်ကို သူဘာဆက်လုပ်လဲဆိုတာကို ပြောဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ပေါ်ရန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ရေများများသောက်ပါ"

ကျင်းရှီ - ???

ရှင့်မှာ ပြောစရာမရှိဘူးလား!

အခြားလူများ သတိမထားမိကြသော်လည်း ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်သွားသည်ကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ ရှုချောင်းယန်ကို မေးပြီးနောက် သူမသည် ကျင်းရှီ၏ WeChat ကို add လိုက်ပြီး ဂရုစိုက်မှုဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "ညီမလေး၊ လတစ်လရဲ့ မင်းအချိန်လား"

ကျင်းရှီ - "အွန်း"

ချွီရွှမ်ရွှမ် - "အို ချစ်လေး၊ မင်း ငါ့ကို ပြောသင့်တယ်လေ။ မင်းကို စောစော မ add မိလို့ ငါလည်း အပြစ်ရှိတယ်။ ဒီလိုမျိုးကိစ္စတွေက ယောက်ျားလေးတွေ အကူအညီပေးဖို့ အမြဲတမ်း အဆင်မပြေဘူး။"

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ၊ အခုအဆင်ပြေပါတယ်" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ် - "မင်းနဲ့ ပေါ်ရန်က တော်တော် ဆက်ဆံရေးကောင်းပုံရတယ်။"

ကျင်းရှီ - "ကျွန်မတို့က 'အိမ်နီးချင်းတွေ' ဆိုတော့ အိမ်နဲ့ဝေးတဲ့အခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်နေရတာပေါ့။ [ဟားဟားဟား]"

ချွီရွှမ်ရွှမ် - "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောင် တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် မင်းငါ့ဆီလာနိုင်ပါတယ်။ ငါက မင်းတို့စီနီယာဆိုတော့ ငါ မင်းကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်"

ကျင်းရှီ - "ကောင်းပြီ အစ်မ။"

ခရီးသွားရန်နေရာသည် B မြို့ နှင့်မဝေးသော Grand Canyon ဖြစ်သည်။ ယခုဧပြီနွေဦးရာသီဖြစ်ပြီး ချောက်ကြီးနှင့် စန်းနန်တောင်ရှိပန်းများ အားလုံးပွင့်နေသောကြောင့် အပန်းဖြေရန်အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဟိုတယ်သည် ရှုခင်းသာဧရိယာတွင် တည်ရှိသည်။ တောင်လေညင်းများက သစ်ရွက်များကို လှုပ်ခါစေကာ လန်းဆန်းသောလေကို သယ်ဆောင်လာပြီး သံချေးတက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်းသည် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ခံစားရပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။

အဲဒီညမှာ အားလုံးက မြို့ထဲကို ညစာစားဖို့ သဘောတူခဲ့ပေမယ့် ကျင်းရှီက နေမကောင်းလို့ မသွားဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်က ပြောတော့မည့်အချ်ိန်မှာ ချွီရွှမ်ရွှမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ၊ ငါတို့ရဲ့ညီမလေးနဲ့ အတူတူနေခဲ့လိုက်မယ်‌လေ"

ချွီရွှမ်ရွှမ်က မသွားတော့ ရှုချောင်းယန်က ချက်ချင်းပြောခဲ့သည်။ "ဒါဆို ငါ…..ငါလည်း မသွားတော့ဘူး။ ငါ ဗိုက်မဆာသေးဘူး"

ချူးကျောက်၏ အမူအရာက မှောင်သွားသည်။ "ငါက ရှီရှီနဲ့ အတူနေသင့်တာ"

ကျင်းရှီသည် စကားမပြောနိုင်ပေ။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် လိုချင်တပ်မက်စရာကောင်းတဲ့ ရတနာဖြစ်လာတာလဲ။ ဒီလူတွေက အရင်က သိပ်ဂရုစိုက်တာ မတွေ့ဖူးပါဘူး။

ဒါပေါ့ ကျင့်ချီတစ်ဦးတည်းသာ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ခဲ့သည် - ကျင်းရှီနှင့် အမှန်တကယ်နေလိုသူမှာ ပေါ်ရန်ဖြစ်သည်။

ဒီလမ်းမှာ ပေါ်ရန်ကို ချွီရွှမ်ရွှမ်က ဘယ်နှစ်ခါကြည့်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျင့်ချီသတိထားမိသည်။ ချွီရွှမ်ရွှမ်က သူ့ကို သဘောကျပြီး ကျင်းရှီနဲ့ မနေခဲ့စေချင်တာကြောင့် သူမက အရင်ဆုံး စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်ခဲ့တာလို့ ထင်သည်။

ရှုချောင်းယန်အတွက်တော့ မြှားနတ်‌မောင်က သူ့ကို ချုပ်ကိုင်ထားဝာာ ဖြစ်ပါသည်။ အများအားဖြင့် ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ အစားအစာတွေကို အလျင်အမြန် စားသုံးနိုင်ပေမယ့် အခု ချွီရွှမ်ရွှမ်နဲ့ အတူနေဖို့ သူက ညစာကို ရှောင်သွားချင်နေခဲ့ဝာာပါ။

ချူးကျောက်သည် ရှုချောင်းယန်၏ အပြုအမူကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူကိုယ်တိုင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်ခဲ့တာ။

...ဆက်ဆံရေးက ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ!

အဆုံးတွင် ကျင်းရှီသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်တာကို လိုချင်၍ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

သူမသည် နူးညံ့သော ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် တီဗီကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း သက်တောင့်သက်သာ လှဲနေလိုက်သည်။ သူမ၏ဗိုက်သည် ဆာလောင်မှုနှင့်အတူ တဒုန်းဒုန်းဖြစ်နေကာ သူမသည် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပါဆယ် မှာယူခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ တံခါးခေါက်သံ မြည်လာသည်။ ကျင်းရှီသည် အံ့အားသင့်သွားသည် - ဤနေရာကို ပို့ဆောင်မှုက ဒုံးပျံအမြန်နှုန်းပဲ။

စိတ်ဝင်တစားနဲ့ သူမသည် တံခါးကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် အနက်ရောင်ပန်ဒါတီရှပ်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး တံခါးဘောင်ကို ပျင်းရိစွာ မှီကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဂျုံယာဂု ပန်းကန်တစ်လုံးနှင့် အရံဟင်းအချို့ကို ကိုင်ထားသည်။ "ဒင်းဒေါင်၊ ပို့ဆောင်မှုပါ"

သူမက အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး "စီနီယာ၊ ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ"

သူက နှုတ်ခမ်းလေးတွန့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ "ရှန်ဖျင်ချွမ်နဲ့ ငါ့မှာ လူကြီးလူကောင်း သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းက အခု ငါ့လူဖြစ်လို့ မင်းကို ကျွေးဖို့ ငါ့မှာတာဝန်ရှိတယ်"

စားသောက်ဆိုင်တွင် လူတိုင်းသည် ဒေသထွက် အထူးဟင်းလျာများနှင့်အတူ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ကြသည်။

ပေါ်ရန်က ထမင်းတောင်မစားဘူး။ သူက ဝန်ထမ်းကို ယာဂုနဲ့ အရံဟင်းသွားတောင်းသည်။ ထုပ်ပိုးပြီး ဟိုတယ်ကို အမြန်ပြန်ဖို့ တက္ကစီကို ခေါ်လိုက်သည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ်က သူ့ကို တားဖို့ ထလိုက်ပြီး ပြန်မသွားခင် သူ့ဗိုက်ကို ဖြည့်ဖို့ တစ်ခုခု စားသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်က သူ့အတွက် စိတ်မပူပါ။ သူက ချက်ခြင်းပါဆယ်ကို ရလိုက်သည်နှင့် တက္ကစီကို ခေါ်ကာ ဟိုတယ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် သူမ၏အမူအရာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ ရယ်မောပြီး "ပေါ်ရန်က ငါတို့ညီမလေးကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်၊ သူက သိပ်ချစ်တတ်တာပဲ"

ရှုချောင်းယန်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်ပြောသည်။ "အစ်မမှန်တယ် သူက အချစ်တတ်ဆုံးပဲ။ တစ်ခါက ကျွန်တော်တို့ကျောင်းနောက်က ဥယျာဉ်ငယ်လေးမှာ ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင် ဖျားနာဖူးတယ်။ စားတောင်မစားဘဲ ခွေးကို သယ်ပြီး ပြေးသွားတာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဆေးရုံကို။ အပြင်မှာ အေးစက်နေပုံရပေမယ့် တကယ်တော့ သူက အကြင်နာတတ်ဆုံးပါ။"

ချွီရွှမ်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ ပျော့ပြောင်းလာပြီး "ဒီလိုကောင်လေးတွေ အရမ်းကောင်းတယ်"

ချူးကျောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်အတွက် ချွီရွှမ်ရွှမ်၏ အထိန်းအကွပ်မရှိသော ကြည်ညိုလေးစားမှုကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်သော်လည်း ငတုံးရှုချောင်းယန်ကတော့ ယခင်ကကဲ့သို့ သတိမမူမိပေ။

"ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင်ကို ရှီရှီနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မလဲ။" ချူးကျောက်က ရှုချောင်းယန်ကို ပြောသည်။ "ပေါ်ရန်က ဘယ်သူ့အတွက်မှ ကောင်းမနေဘူးလေ"

ရှုချောင်းယန်က တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း "မှန်တယ်။ ပေါ်ရန်က ငါတို့ရဲ့ ရှီရှီလောက် ဘယ်မိန်းကလေးကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဖူးဘူး"

ချူးကျောက်က ချွီရွှမ်ရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါဆို စီနီယာ အစ်မချွီ ပေါ်ရန်က ရှီရှီကို လျှို့ဝှက်သဘောကျနေတာပဲ။ ဘယ်သူမဆို ပြောပြလို့ရတယ်။"

စားပွဲအောက်တွင် ကျင့်ချီသည် ချူးကျောက်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ်အပေါ် သူမ၏ ရန်လိုမှုသည် အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသည်။ ဒါက အလွန်မလျော်ကန်ပါ။ အကယ်၍ ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် ၎င်းနောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းအရာကို သဘောပေါက်ပါက ချူးကျောက်သည် အားနည်းချက်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဤမိန်းကလေး၏ နာကြည်းဖွယ် အတွေးအမြင်များကို သဘာဝကျကျ ခံစားမိခဲ့သည်။

သူမသည် ရှုချောင်းယန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မှုန်မှိုင်းနေသောမျက်နှာနှင့် ကျင့်ချီကိုကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။

သူမသည် ဘာမှ မပြောဘဲ လူတိုင်းနှင့် စကားစမြည်ပြော၊ ရယ်မောရုံဖြင့် သူမသည် ဤမပျော်နိုင်သော ညစာစားပြီးသွားသည်။

ကျင်းရှီသည် ကာတွန်းပုံရိုက် ညဝတ်ဂါဝန်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး အဖြူရောင် နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကွေးထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်မှာ အစွန်းမှ တွဲလျောင်းချသည်။

ပေါ်ရန်သည် ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် သူမနှင့် တိုက်ရိုက်ထိုင်ကာ ညစာကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှန်မှန်စားနေသည်။ ဦးစွာ သူပြန်ဝယ်လာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ယာဂုကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် ကျင်းရှီ၏ ပါဆယ် ထမင်းကို စားသည်။

ကျင်းရှီသည် နွားနို့ပူပူလေးတစ်ပုလင်းသာ သောက်ပြီး ဂျုံယာဂု ဇွန်းအနည်းငယ်ကို မစားနိုင်တော့ပါ။ သူမသည် ပေါ်ရန်ထမင်းစားတာကိုကြည့်ကာ ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်ရင်း ဒူးထောင်ထားသည်။

သူသည် အလွန်ဖြည်းညှင်းစွာ စားသောက်ပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို အသုံးပြုကာ တူများကို ကိုင်ထားသည်။ ထမင်းတစ်လုတ်၊ ဟင်းတစ်လုတ်ကို သေချာဝါးပြီး ညင်သာစွာ မျိုချသည်။ သူ၏ စားပွဲအမူအရာသည် ရှုချောင်းယန်နှင့် အစာငတ်တစ္ဆေလို ရက်စက်စွာစားသော အခြားသူများနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ပြေပြစ်သည်။

ဗိုက်ပြည့်တာထက်စာရင် သူက အရသာခံပြီး ခံတွင်းတွေ့နေပုံရသည်။ အနံ့အသက်က မယုံနိုင်လောက်အောင် အရသာရှိသည်။

သူ၏နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်းအသုံးစရိတ် မြင့်မားသောကြောင့် ရုပ်ထွက်ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ၏ အစာစားချင်စိတ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသေးသည်။

ကျင်းရှီက သူစားနေတာကိုကြည့်ရင်း ဆာလောင်မှုကို ပိုခံစားရစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ တူချောင်းများကို တစ်ဖန် ကောက်ယူပြီး သူနှင့်အတူ နောက်ထပ် အလုတ်အနည်းငယ် စားခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် အတွေးထဲမျောရင်း နည်းနည်းချင်းစီ စားနေသည့် ကျင်းရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရယ်ပြီး "အိမ်မှာစားရင်လည်း အတွေးထဲမျောပြီး စားတာလား"

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

"မင်း ထမင်းစားရင်တောင် အတွေးထဲမျောနေတာလား?"

ကျင်းရှီ - "ရှင်စားနေတာကို ကျွန်မကြည့်နေတာ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကြည့်နေရင်းနဲ့ အတွေးထဲမျောသွားတာ"

"မင်း ငါ့ကို ဘာကြည့်နေတာလဲ"

"ရှင်ဖြည်းဖြည်းစားတာကို!" ကျင်းရှီက ရှင်းပြသည်။ "ကျောင်းမှာ ထမင်းစားရင်လည်း နှေးတာပဲလား။"

"မဟုတ်ဘူး" ပေါ်ရန်က ပြောသည်။ "လေ့ကျင့်ရေးက အရမ်းပြည့်ကျပ်နေလို့ အလုပ်ပြီးရင် ထမင်းစားချိန်နဲ့ အားလပ်ချိန်တွေကို ခွဲထားတယ်။ ဝေးဝေးသွားဖို့ အချိန်အများကြီး မရှိပါဘူး။"

ကျင်းရှီက သိချင်နေပြီ - "ဒါဆို စီနီယာ ရှင်က ဘာလို့ ဖြည်းဖြည်းစားနေတာလဲ"

ပေါ်ရန်သည် သူ့ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ထမင်းဖြူကို တူဖြင့် မွှေလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ အတူစားရတာ ကြိုက်တယ်... အဖေနဲ့အမေနဲ့ အတူစားရသလို ခံစားရတယ်။"

ကျင်းရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပေါ်ရန်က "အဖေနဲ့အမေ" လို့ ပြောတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရတာပဲ။

ပေါ်ရန်၏ မိဘများသည် သူရှစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် နယ်စပ်တွင် မူးယစ်ဆေးဝါး တိုက်ဖျက်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု၌ သူရဲကောင်းဆန်ဆန် သေဆုံးသွားကြောင်း ကျင့်ချီထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။

သူ သူတို့ကို အရမ်းလွမ်းနေလိမ့်မည်။

ကျင်းချီသည် မတ်မတ်ထိုင်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ တူချောင်းများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပန်းကန်လုံးထဲတွင် အသားထည့်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ "များများစား။"

ပေါ်ရန်က သူမကိုကြည့်ကာ သူမက ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြနေသည်။

"သား၊ နောင်မှာ မေမေနဲ့ အတူစားချင်ရင် မေမေ့ကို ကြိုပြီး မက်ဆေ့ချ်ပို့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

ပေါ်ရန်က လက်ကိုဆွဲကာ သူမပါးပြင်လေးကို ညှစ်လိုက်သည်။ "မင်းက ယုတ်မာတဲ့ကောင်မေလးပဲ၊ အခု မင်းအမေဖြစ်ချင်နေပြီပေါ့"

"အိုး အိုး!" ကျင်းရှီက ကမန်းကတန်း တွန်းလိုက်ပြီး "ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ... မေမေ မဖြစ်ရဘူးလား။ ကျွန်မလည်း မိန်းကလေးပဲ။ ကျွန်မလည်း အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို အမေဖြစ်ရမယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။" ပေါ်ရန်သည် ရယ်သည်။ "မင်းကို ငါ့သားရဲ့အမေဖြစ်ခွင့်ပေးဖို့ ဝန်လေးစွာ သဘောတူလိုက်မယ်။"

ကျင်းရှီက သူ့အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ခင် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ကန်လိုက်သည်။ "ဆုတောင်းလေ!"

နှစ်ယောက်သား ညစာစားရင်း နောက်ပြောင်နေကြသည်။ ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် တီဗီကို ခဏလောက် ကြည့်နေကြပြီး အချို့ကို ထပ်မံ ပြောဆိုနေကြသည်။

သူမသည် ပေါ့ပါးသော ကာတွန်းညဝတ်အိပ်ဝတ်ထားပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ခေါင်းအုံးကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ လည်ပင်းသည် ပွင့်နေပြီး သူမဘရာစီယာ၏ အပြာဖျော့ဖျော့ကြိုးနှင့် လှပသော ညှပ်ရိုးအပိုင်းကို ဖျော့ဖျော့ပေါ်လွင်စေသည်။

ပေါ်ရန်၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှိန်သွားသည်။ "ရှီရှီ ဂိမ်းကစားရအောင်။"

သူ၏ ယုတ်မာသောအကြည့်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျင်းရှီသည် သူ အဓိပ္ပါယ်မဲ့စွာ ပြောနေမှန်း သိလိုက်သည်။

"ဘာဂိမ်းလဲ?"

ပေါ်ရန်သည် စားပွဲအောက်မှ ကျားကွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ကစားနည်းသိလား"

"ဒါကို ဘယ်သူမဆို ကောင်းကောင်းကစားနိုင်ပါတယ်!" ကျင်းရှီသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို လှန်လိုက်ပြီး ဆိုဖာဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ဒါက တော်တော်ကောင်းတာပဲ!"

"တကယ်လား?"

"ဒါပေါ့"

ကျင်းရှီသည် စစ်တုရင်ခုံကို ပြင်ဆင်ရန် ကူညီခဲ့ပြီး ဂိမ်းအနည်းငယ် ကစားခဲ့သည်။ အချိန်တိုင်း ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံရပြီး မည်သည့်နေရာမှ သွားစရာမရှိသော်လည်း အချိန်တိုင်းတွင် သူမသည် စိတ်ပျက်ဖွယ် အခြေအနေများမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ ပေါ်ရန်ရဲ့ စစ်တုရင်စွမ်းရည်က တကယ်ကောင်းပေမယ့် သူမနဲ့ နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင် အားနည်းနေပါသေးသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများစွာပြီးနောက် ပေါ်ရန်သည် အကြိမ်တိုင်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက "ဒါက ပျင်းစရာကြီး။ လောင်းကြေးနဲ့ ပိုစိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်ကြရအောင်"

ကျင်းရှီသည် ပွဲပေါင်းများစွာကို အနိုင်ရခဲ့ပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ "ရှင် ကစားချင်သေးတယ်ဆိုတော့လည်း အဆုံးထိ သွားလိုက်မယ်လေ" လို့ ပျော်ရွှင်စွာပြောခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သိမ်ဖျင်းသော အရိပ်အမြွက်ပြကာ "ဘယ်လိုလဲ... အရှုံးသမားက ဂိမ်းတစ်ခုမှာ အဝတ်အစားတစ်ထည်စီ ဖယ်ပစ်ရမယ်"

ကျင်းရှီ - ...

မိုက်မဲသော ကစားနည်း!

"ကြောက်လား?"

ကြောက်တာ! သူမ ဘယ်တုန်းက ကြောက်တာလဲ? ငါးပွဲဆက်တိုက် သူမ နိုင်ခဲ့တာလေ။ ပေါ်ရန်သည် သူမနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။ သူမက ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲ?

"ကျွန်မ ဒီတစ်ထည်ပဲ ဝတ်ထားတယ်။ ကျွန်မတို့ မစခင် အထပ်ပိုပြီး ထပ်ဝတ်လို့ရမလား"

ကျင်းချီက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး "ရှင်က သေချာပေါက် ကျွန်မပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေမယ့်..."

အားနာတာထက် ပိုလုံခြုံပါသည်။

ပေါ်ရန် - "သွား၊ မင်း လိုချင်သလောက်ဝတ်"

ကျင်းရှီသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်တက်သွားပြီး သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယူလာသမျှအဝတ်အစားတိုင်းကို ဝတ်ပြီး ဦးထုပ်တောင်ဆောင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သူမကိုယ်ကို စောင်နဲ့ ပတ်လိုက်သည်။

"တရားမျှတဖို့၊ ရှင်လည်း အထပ်ပို ထပ်ဝတ်လို့ရတယ်နော်" ကျင်းရှီက ပြောသည်။

ပေါ်ရန်က တည်ငြိမ်စွာပြုံးလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး"

"ဟမ်၊ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ မောက်မာမှုက ဘာလဲ။"

ပေါ်ရန်သည် အဖြူအမည်းအပိုင်းအစများကို ရှင်းထားပြီးသားဖြစ်သည် - "ဒီရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်က မင်းကို ဒီည ချွတ်ပစ်မှာ"

"ဘယ်သူက ချွတ်ရမလဲ ကြည့်ရအောင်!"

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ရဲ့ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကာ သူတောင်းစား မျိုးနွယ်စု သခင်ကဲ့သို့ ချုပ်နှောင်ထားပြီး သတိကြီးကြီးထားပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားနေသည်။

သို့သော်လည်း ပထမပွဲ၌ အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ရှားပြီးနောက် သူမသည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် ကျားကွက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို လျှော့တွက်ကာ သေချာပေါက် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ထပ်ပြီး!"

"နေပါဦး။" ပေါ်ရန်က သူမကိုကြည့်ကာ "အရင်ဆုံး တစ်ခုခုဖယ်လိုက် ပြီးရင် ငါတို့ပြန်ကစားမယ်"

ကျင်းရှီက သူမရဲ့ ဘဲဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး "ဦးထုပ်ပါ ရေတွက်တယ် မဟုတ်လား"

"တွက်တယ်။" သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမရဲ့ လှည့်ဖြားမှုလေးတွေကို လိုက်လျောပေးရင်း "ထပ်ပြီးလား?"

ကျင်းရှီ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာက ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထပွဲတွေမှာ... သူမ သူတို့အားလုံးကို စိတ်ဆင်းရဲစွာနဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

သူမသည် အဖြူအမည်းကျားကွက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင်ကြည့်ကာ ပေါ်ရန်ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ ပေါ်ရန်၏ ဖြူသွယ်သောလက်ချောင်းများက အနက်ရောင်အပိုင်းအစကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး "ညီမလေး၊ ချွတ်ရမယ့်အချိန်ပဲ"

"ရှင် ဘာလှည့်ကွက်ကိုသုံးခဲ့တာလဲ၊ ရှင် အရင်က ကျွန်မ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာ ရှင်းပါတယ်..."

ပေါ်ရန်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့စီနီယာက လှည့်စားလိုက်ဝာာလေ။ အဲဒါအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"