အပိုင်း (၄၉)

ကျင်းရှီ အဝတ်အားလုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်တာအားလုံးက ညအိပ်ဝတ်စုံပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ စဉ်းစားပြီး ခြေအိတ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

"မင်း... အဲဒါလည်း တွက်တယ်။"

"ခြေအိတ်တွေ ထည့်မတွက်ဘူးလို့ ရှင် မပြောဘူးလေ"

"ကောင်းပြီ။" သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမရဲ့ လှည့်ဖြားမှုလေးတွေကို လိုက်လျောပေးရင်း "ထပ်ပြီး?"

ကျင်းရှီသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် do-or-die round တွင် လောင်းကစားသမားတစ်ဦး၏ အတွေးအမြင်ရှိပါသည်။ "ထပ်ပြီး၊ ငါ ဒီအချီမှာ သေချာပေါက် အနိုင်ရမှာပါ!"

ပေါ်ရန်သည် သူ၏ လှပသောလက်ချောင်းများမှ အပိုင်းအစများနှင့်အတူ ဆော့ကစားကာ သူမ၏ လက်ရာမြောက်သော ကိုယ်လုံး ကောက်ကြောင်းကို ပေါ့ပါးစွာမြင်ရသည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပေါ့ပါးသော ညဝတ်ဂါဝန်ကို ကြည့်လိုက်သည်….

"ညီမလေး၊ အခုရပ်လိုက်ဖို့ အကြံပေးတယ်။ ဒီပွဲရှုံးရင်…..ချွတ်ပစ်ရမယ်။"

ကျင်းရှီသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်မှုရှိသော လောင်းကစားသမား တစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း၊ သူမသည် ကာစီနိုများမှ ကြိုဆိုမှုအရှိဆုံးသူ သေချာသည်။ သူမသည် ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် မျက်စိကွယ်သွားပြီး မယုံရန် ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်—

"ထပ်ပြီး!"

ပေါ်ရန်က ဘုတ်ပြားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထပ်ပြီး ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ဤအချီတွင် ကျင်းရှီသည် ဂရုတစိုက်၊ အာရုံစူးစိုက်မှုအပြည့်ရှိပြီး အပိုင်းတစ်ခုစီကို အထပ်ထပ်အခါခါ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ဂိမ်းကိုလှည့်ပြီး ဤနောက်ဆုံးအကျော့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက ငါးခုဆက်တိုက်ရသွားကာ ခုန်တက်သွားပြီး သူမအရမ်းပျော်သွားသည်။ "ကျွန်မ အနိုင်ရသွားပြီ။ ရှင့်ရဲ့အလှည့်ရောက်ပြီ!"

ပေါ်ရန်၏ ပါးစပ်သည် အပြုံးအဖြစ်သို့ ကွေးသွားသည်။ သူမကို ဒီပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ယူခွင့်ပေးလိုက်ရလို့ အရမ်းပျော်သည်။ သူမသည် အရှုံးကြောင့် မျက်စိကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် တီရှပ်တစ်ထည်ကိုသာ ၀တ်ဆင်ထားပြီး မဆိုင်းမတွ ချွတ်ကာ ချောမွေ့သော လက်မောင်းများ၊ တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများနှင့် ချောကလက်ဘားကဲ့သို့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ထင်ရှားစေသည်။

ကြိုးနီဆွဲသီး၊ ကွမ်ယင်ကျောက်စိမ်းအပိုင်းအစကို သူ့ရင်ဘတ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကျင်းရှီသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြာကြီးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးပြူးကာ ပြုံးပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က ဘုတ်ပြားကို ထပ်ပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ်လုပ်သည်။ "ဂျူနီယာ ညီမလေးရဲ့ပုံစံက စောင့်မျှော်ရကျိုးနပ်ပါ့မလားလို့ တွေးမိတယ်"

ကျင်းရှီ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ နောက်အချီမှာ သူမ ရှုံးခဲ့ရင် သူ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ရမှာ မလွဲမသွေဖြစ်ပေမဲ့ ပေါ်ရန်ရှုံးရင် သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ရလိမ့်မည်။

"စီနီယာ၊ ကျွန်မတို့ ... ဆက်ကစားရမလား"

ပေါ်ရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "မင်းစိတ်ကြိုက်ပဲ"

ကျင်းရှီက ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး "ဒါဆို... ဆက်မကစားရအောင်၊ အရမ်းကြီး မသွားရအောင်"

ပေါ်ရန်က သူမကို မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "မင်းရှေ့ရောက်ပြီး ငါ အင်္ကျီ မဝတ်တာတွေ့တာနဲ့ ရပ်လိုက်တာ မင်းတော်တော် တော်တာပဲ"

ကျင်းရှီက တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း "လောင်းကစားမှာ ခက်ခဲတဲ့ခံစားချက်မရှိဘူး ဟုတ်တယ်မလား?"

ပေါ်ရန်သည် သူမဘေးတွင်ထိုင်ကာ စားပွဲပေါ်မှ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကောက်ယူလိုက်ပြီး "ဒီမှာ ငါ ရှုံးနေသလို ခံစားနေတုန်းပဲ။ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်ရမလဲ ပြော"

ပေါ်ရန်က သူမကို မီးခြစ်ကို ပေးလိုက်သည် "မင်းရဲ့စီနီယာကို စီးကရက် မီးညှိပေးပါဦး။ အဲဒါဆို ဂိမ်းပြီးပြီ"

"ကောင်းပြီ။" ကျင်းရှီသည် အဆင်သင့်သဘောတူပြီး ပေါ်ရန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

"ကလစ်" ဖြင့် မီးတောက်သည် ထလာသည်။ ကျင်းရှီက မီးကို သေသေချာချာ ဖုံးပြီး စီးကရက်ဆီ ယူလာလိုက်သည်။

စီးကရက်အဆုံးက လိမ္မော်ရောင်တောက်ပြီး မီး ဖြည်းညှင်းစွာ တောက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ထခါနီးတွင် မီးခြစ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး ပေါ်ရန်၏ လက်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူက ဆေးလိပ်ကို တစ်ခေါက်ရှိုက်လိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့တွေ တက်လာချိန်မှာ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော မီးခိုးငွေ့တွင် ကျင်းရှီ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရိပ်အမြွက်ကို ကွေးညွှတ်သွားစေသည်။

သူက လက်ဆန့်ပြီး သူမမေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "အငယ်‌လေး၊ မင်းရဲ့စီနီယာကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ဝေ့ဝဲနေသော မီးခိုးငွေ့များတွင် အထူးသဖြင့် သူ့အသံသည် ဩရှရှပုံစံရှိနေသည်။

ကျင်းရှီ၏ အကြည့်သည် သူ့ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ သူတကယ်ဖြေရမယ်ဆိုရင် စီနီယာရဲ့ရင်ဘတ်က ငါ့ထက် ပိုကြီးမယ်ထင်တယ်။

အမှန်တော့ သူမသည် ဤမျှ ရှက်ဖွယ်ကောင်းတာကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မပြောခဲ့ပေ။

"စီနီယာက ခန္ဓာကိုယ်ကောင်းတယ်။"

ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အမှန်တရားပဲ။

ပေါ်ရန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ဆံပင်ကို ထိဖို့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ "မင်း ဘယ်အချိန်မှ နောက်ဆုံး သဲလွန်စရလာမှာလဲ"

ကျင်းရှီ၏ အကြည့်သည် သူ့လက်ချောင်းများကြားတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော စီးကရက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပြာက ပြုတ်ကျလုနီးဖြစ်ပုံရပြီး သူမကို ထူးထူးခြားခြား ကြောက်ရွံ့စေသည်။

ပေါ်ရန်သည် ကိုင်းကာ ပြာခွက်ထဲ စီးကရက်ကို ခြစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြန်လာသောအခါ သူမနှင့် နီးကပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနံ့ခံလိုက်သည်။

သူမသည် နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ရနံ့သင်းသင်းလေးရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

"နည်းနည်းလေး မင်း ငါ့ခံစားချက်တွေကို သိသင့်တယ်"

ဤအနေအထားသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပါသည်။ ကျင်းရှီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး သူမအလိုလိုကျုံ့သွားချင်သော်လည်း ပေါ်ရန်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမကို သူ့အနားသို့ ဆွဲလိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ပေါ်ရန်၏ မာကျောသော ဗိုက်သားပေါ် လက်ကို ထောက်ထားသည်။

ပူတယ်။

တံခါးဖွင့်သံကြားတော့ ချူးကျောက် ဝင်လာသည်။ "ကျင်းရှီ နင့်ကို အကင်တွေ ယူလာပေးတယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်သည် အလွန်ရှုပ်ပွနေပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အင်္ကျီမပါသော ပေါ်ရန်သည် ကျင်းရှီကို အလွန်ရှုတ်ထွေးသော အနေအထားဖြင့် ဖြန့်ကြက်ထားသည်။

ချူး‌ကျောက်က အံ့အားသင့်သွားကာ ပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီး "တောင်း….အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်!"

သူမ အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်မှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ငြိမ်သက်သွားပေမယ့် အခန်းထဲကို အော်ပြောဖို့ မမေ့ပေ။

"ပေါ်ရန် ရှင့်ကိုယ်ရှင် ကောင်းကောင်းပြုမူဖို့ အကြံပေးတယ်!"

......

အကောင်းစား နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ခန်းမှာ ကျင်းရှီနဲ့ ချူးကျောက်တို့ စောင်အောက်မှာ ကောက်ကွေးနေကြပြီး သူတို့ရဲ့ခေါင်းလေးတွေသာ ထွက်ထားကြသည်။ နူးညံ့သော ညအလင်းရောင်သည် လင်းနေပြီး နှစ်ယောက်သား မျက်လုံးပြူးကျယ်ဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချူးကျောက်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးကာ ဘာမှပြန်မပြောပေ။

ကျင်းရှီ - "နင်ဘာတွေတွေးနေပါစေ၊ ခုချက်ချင်းရပ်လိုက်နော်။ ငါစီနီယာပေါ်နဲ့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ငါတို့က ကျားကွက်ကစားရုံပဲ"

သူမ၏ အသံသည် ပျော့ပျောင်းလာကာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသံပေါက်နေသည်။

ချူးကျောက်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "အခန်းထဲ ကုတင်ကြီးကြီးနဲ့ အဝတ်အစားတွေ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတယ်၊ စီနီယာပေါ်က လုံးဝအဝတ်ဗလာ၊ နင်တို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုမျိုး ရူးသွပ်စရာမျိုးကို ဆော့နေကြတာလဲ"

ကျင်းရှီ - ......

ရှင်းပြဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ ဘာကိုဆိုလိုချင်လဲ စဉ်းစားနိုင်သည်။

သူမ ခေါင်းပေါ်ထိ စောင်ကိုဆွဲကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ ချူးကျောက်က ရုတ်တရက် ထပ်မေးပြန်သည်။ "ကျင်းရှီ နင့်ရဲ့အနာဂတ်ချစ်သူ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာကို နင်စဉ်းစားဖူးလား။"

ကျင်းရှီသည် သူမ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ နံရံပေါ်ရှိ ညအလင်းရောင်က အမှောင်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော ရွက်လှေတစ်စင်း ရွက်လွှင့်နေသလို အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေး။

"စွန်းဝူခုန်း" ဟုသူမက ဆိုသည်။

ချူးကျောက်က သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီ - "ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့ရဲ့အနာဂတ်ချစ်သူ စွန်းဝူခုန်းလိုမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါအမြဲတွေးခဲ့တယ်။ သူက သစ်ပင်တက်၊ ဘီလူးတွေကို တိုက်ခိုက်၊ မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းရှစ်ထောင်လောက် ကျွမ်းပစ်နိုင်။ ဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ ဖမ်းမိသွားခဲ့ရင်တောင် သူက ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့ တောင်တွေ မြစ်တွေ ကျော်ဖြတ်ပြီးလာလိမ့်မယ်။"

ချူးကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အဲဒါ... လက်တွေ့မဆန်လွန်းဘူးလေ"

"ငါသိတယ်"

ဒါဟာ မိန်းမသားဘ၀ ပွင့်လန်းလာချိန်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပထမဆုံး နုံအတဲ့စိတ်ကူးယဉ်မှုပါပဲ။

စွန်းဝူခုန်းမှလွဲ၍ သူမ၏ချစ်သူသည် အနာဂတ်မည်သို့မည်ပုံဖြစ်လာမည်ကို သူမ မတွေးဆနိုင်ပါ။

"သူ့ရဲ့ အသွင်ကူးပြောင်းမှု ၇၂ ခုကို မေ့လိုက်ဦး၊ သစ်ပင်တက်နိုင်တဲ့ ချစ်သူကို ဘယ်မှာရှာရမလဲ"

ကျင်းရှီက ဒီမေးခွန်းကို တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ သူမက ချူးကျောက်ကို "ဒါဆို နင်ကော ဘယ်လိုလဲ?"

"ငါအများကြီး မတောင်းဆိုပါဘူး။ စိတ်ရွှင်လန်းပြီး အကောင်းမြင်တတ်တဲ့ နေရောင်ခြည်လို ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ အရာအားလုံးကို ရူးသွပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူနည်းနည်းလေး ကြောင်နေရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ အန္တရာယ်ကြုံရင် သူက ငါ့ကို မဆိုင်းမတွ ကယ်တင်ပေးမယ်"

ကျင်းရှီ - "ကောင်းပြီ၊ နင် အခု ရပ်လိုက်နိုင်ပြီ။ ဒါက ရှုချောင်းယန် ကိုယ်တိုင်ပဲ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချူးကျောင်၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူ NPCs တွေကို အရမ်းကြောက်သွားပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ကိုကယ်ဖို့ ပြေးလာပြီး ငိုတယ်လေ"

"အခုထိ မှတ်မိသေးတာလား"

"မှတ်မိတယ်"

ကျင်းရှီ သူမကို လေးနက်စွာကြည့်ရင်း "ဒါပေမယ့် ချူးချူး တခြားတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါ ဒါမှမဟုတ် လောလောဆို နည်းပြဆရာရှုက ငါတို့ကို ဒီလိုပဲ ကယ်တင်မယ်လို့ နင် မတွေးမိဘူးလား။ သူက လူကောင်းပဲ၊ လူတိုင်းနဲ့ အဆင်ပြေမှာပါ"

ချူးကျောက်က နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ငါသိတယ် နင်ပြောစရာ မလိုဘူး"

ယုတ္တိဗေဒကို လူတိုင်းနားလည်ကြသော်လည်း လူတိုင်းက ဤမျှလောက် လွယ်လွယ်နှင့် လက်မလွှတ်နိုင်ကြပေ။

နောက်နေ့မနက်မှာ လူတိုင်းက Grand Canyon ကို ရှုခင်းကြည့်ရအောင် ဘတ်စ်ကားနဲ့ သွားသည်။

ချောက်ကြီးသည် လေနုအေးနှင့်အတူ အေးမြနေသည်။

ဤနေရာတွင် လေထုအရည်အသွေးသည် အထူးကောင်းမွန်ပါသည်။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူခြင်းသည် လန်းဆန်းတက်ကြွစေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တောရိုင်းပန်းခင်းတွေနဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ တောအုပ်တွေ စိမ်းလန်းပြီး တက်ကြွနေ၏။

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းရှိ လူလုပ်လှေကားဘေးတွင် ရပ်ကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ရှုခင်းကို သဘောကျကာ "ဤကမ္ဘာ နွေဦးရာသီ၏ အလှတရားများ ကုန်လွန်သွားပါပြီ၊ မက်မွန်ပွင့်များ ပွင့်နေပြီ" ဟု ကဗျာရွတ်ဆိုရန် လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ရသည်။

နောက်က လိုက်လာတဲ့ ကောင်လေးတွေက တုံ့ပြန်မှု မရှိတာကြောင့် ကျင်းရှီက "ဒါက ပိုင်ကျွီယီရဲ့ 'မက်မွန်ပွင့်တွေ' "လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းက ကျင်းရှီကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ "မင်း ရှေးတရုတ်စာပေ သမိုင်းသင်တန်းတွေ တက်ဖူးလား"

ကျင်းရှီက ခေါင်းခါပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ နောက်နှစ် သင်ရမှာ"

ကျန့်စစ်ရွင်း - "ဂန္ထဝင် တရုတ်စာဖတ်သူထံမှ ကဗျာနှင့် စာသားအချို့ကို ကျက်မှတ်တာနဲ့ စတင်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ ဖိုင်နယ်နဲ့ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် အသုံးဝင်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ရေရှည်စုဆောင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ပဲ"

"ကောင်းပြီ စီနီယာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ ဖတ်စာအုပ်တွေ မရသေးဘူး"

"ကျောင်းပြန်ရောက်ရင် မိတ္တူ ငှားပေးမယ်"

ပေါ်ရန်သည် နောက်ဘက်မှ လှမ်းကြည့်ကာ သူ့ရှေ့က နှစ်ယောက်ကို ရံဖန်ရံခါ စိုက်ကြည့်သည်။

ကျင်းရှီသည် အနည်းငယ်ထူထဲသော ကတ္တီပါအဖြူရောင်အင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး နူးညံ့သောသိုးသူငယ်နှင့်တူသည်။

သူတို့ဘာတွေ ပြောနေမှန်းကို မသိပေမယ့် သူမကတော့ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေလေသည်။

သူ့မှာစိတ်အ‌ခြေအနေ ကောင်းမရှိဘူး။

သူ့အနားက ရှုချောင်းယန်က "ဒီလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေက ဘာကြီးကျယ်လဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ဘာလို့ ကောင်မလေးတွေ ကြိုက်ကြတာလဲ? အသုံးမကျဘူး"

ကျင့်ချီ - "ဒါကို အရည်အချင်းလို့ ခေါ်တယ်"

ရှုချောင်းယန်က "ချဉ်သောကဗျာများရွတ်ခြင်းက အရည်အချင်းရှိတာလား"

ကျင့်ချီက ရှုချောင်းယန်ရဲ့ မကြာသေးမီက ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ တင်ထားတာကို "လူတိုင်းက မင်းနဲ့တူမယ်ထင်တယ်၊ 'Holy crap က အရမ်းလှတာပဲ' ဆိုပြီး ပို့စ်တင်ထားတာလေ။ ဒီလိုရည်းစားရရင် ငါ မင်းကို ကွန်ဒုံးဆယ်ဗူး အခမဲ့ပေးမယ်"

ပထမတော့ ရှုချောင်းယန်က အဲဒါကို သတိမထားမိပေမယ့် ကျန့်စစ်ရွင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တော့ သူက ပိုပိုပြီး မယဉ်ကျေးသလို ခံစားရသည်။ ထိုအခြေအနေကို ဖျက်ရန် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ စေ့စေ့တွေးကြည့်ပြီးနောက် သူက ပြန်ရေးသည်။

"နွေဦးခရီး၊ လှပသောရှုခင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်စေသည်၊ ကမ္ဘာ၏အလှကို တန်ဖိုးထားသည်၊ ပီတိစိတ်ဖြင့် !"

ဓာတ်ပုံသည် အနီရောင်တောက်တောက် တောရိုင်းပန်းတစ်ပွင့်၏ ဓာတ်ပုံဖြစ်သည်။

"..."

သက်လတ်ပိုင်း ဦးလေး၏ ဆိုရှယ်မီဒီယာ အငွေ့အသက်ပင်။

"အတူတူ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနိုင်တာ အဲဒါကို soulmate လို့ ခေါ်တယ်" ကျင့်ချီက ရှုချောင်းယန်ကို ဆက်ပညာပေးခဲ့သည်။ "ပြော မင်း ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိတဲ့အခါ၊ သူနဲ့ ဘာအကြောင်းတွေ ပြောတာလဲ၊ တိုက်ပွဲနည်းဗျူဟာတွေ၊ နျူကလီးယား တိုက်ခိုက်မှုတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုတော့ ရှိလား"

ရှုချောင်းယန်သည် အတွေးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "ဒါပေါ့၊ အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်"

"ဒါဆို မင်းအတွက် အကြံတစ်ခုရှိတယ်" ကျင့်ချီက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ အကြံပေးသည်။ "ရည်မှန်းချက်အရမ်းမကြီးနဲ့၊ မင်းကို သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးကိုရှာ။ မင်းဘာပဲပြောပြော သူစိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ ချွီရွှမ်ရွှမ်လိုမျိုး နတ်ဘုရားမအဆင့်မိန်းကလေးတွေနောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင်...ရေရည်ခံမှာမဟုတ်ဘူး"

ရှုချောင်းယန်က ကျင့်ချီကို သံသယနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ "ဘာလို့... မင်း ငါ့ကို ညှိနေရတာလဲ"

ကျင့်ချီက အပြစ်ကင်းစွာ ပခုံးတွန့်ကာ "ဘာလို့ မင်းကို ညှိရမှာလဲ၊ မင်းရဲ့ နတ်သမီးကို ငါ မကြိုက်ဘူး။ အဲဒါကို ခက်ခဲတဲ့ အမှန်တရားတွေလို့ ခေါ်တယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားကြည့်။"

ပေါ်ရန်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အရှိန်မြှင့်ကာ တစ်ယောက်က လက်ဝဲဘက်တွင် တစ်ယောက်က လက်ယာဘက်တွင် အတူလျှောက်နေသော ကျန့်စစ်ရွင်းနှင့် ကျင်းရှီဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ကျင်းရှီ စာပေနှင့် သမိုင်းအကြောင်း ဟောပြောရင်း စကားတွတ်ထိုးပြောနေခဲ့သည်။ သူမက အတော်လေး ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်။

သူမသည် ပေါ်ရန်ကို အခါအားလျော်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူက သူမဘေးနား လျှောက်လာရင်း မျက်နှာ ဗလာနှင့် သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ပေါ်ရန်၏ တည်ရှိမှုကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျင်းရှီအား "ညီမ‌လေး၊ ထန်ရှန်းဇူရဲ့ 'အမြင့်မြတ်ဆုံးသောအချစ်' သီအိုရီအပေါ် မင်းဘယ်လိုထင်မြင်လဲ"

ကျင်းရှီ - "အမ်..."

ပေါ်ရန် - "ညီမလေး၊ ဟိုအပေါ်က တိမ်ကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျင်းရှီ - "အာ..."

ကျန့်စစ်ရွင်းက "ညီမလေး၊ ငါမင်းကို မျှဝေပေးချင်တဲ့ 'အမြင့်မြတ်ဆုံးအချစ်သီအိုရီ' နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမြင်တချို့ရှိတယ်။"

ပေါ်ရန် - "ညီမလေး ဟိုက အဲဒီ့တိမ်ပေါ်မှာ စာရွက်လေးတစ်ရွက် ရေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျင်းရှီ - ......

ရူးနေကြတာလား?!

သူမ အရှိန်မြှင့်ပြီး လူမိုက်နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ချူးကျောက်အနားသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းနှင့် ပေါ်ရန်တို့သည် အလင်းတန်းများ ဖလှယ်ကြပြီး မီးပွားများ ပျံဝဲသွားကြသည်။

ကျောက်ဆောင် အထပ်တွေက မတ်စောက်သည်။ အပေါ်ကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင် စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ ချောက်ကြီးထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တည်ရှိနေတဲ့ လေးထောင့်ပုံသဏ္ဍာန် အမိုးအကာတွေ ကြွေပြားတွေနဲ့ ရိုးရာကွင်းကြီး။ ဝါးစိမ်းဖြင့် တွဲလျက် ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာပုံရသည်။

ဒီဝင်းထဲမှာ ရိုက်ကူးထားတဲ့ ချောက်ထဲမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ ဇာတ်ကွက်တစ်ခုရှိသည်။ ချောက်ကို အပေါ်စီး ဝေဟင်မှ မြင်ကွင်းက အပြည့်အ၀ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဓါတ်ပုံရိုက်ဖို့ လူတိုင်းက ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ကြသည်။

ကျဉ်းမြောင်းပြီး ချွဲကျိသော အကွေ့အကောက် လှေကားကိုဖြတ်၍ ပေါ်ရန်နှင့် ကျန့်စစ်ရွင်းတို့သည် ကျင်းရှီကိုရှာတွေ့ရန် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကြသည်။

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်နေပြီး လှေကားထစ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ တစ်ခုခုပြန်စတော့မယ့် ရန်သူ နှစ်ယောက် လှေကားရဲ့တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ရပ်နေပြီး သူမကို စောင့်နေတဲ့ နတ်ဘုရားများလိုပင်။

သူမသည် ရှုချောင်းယန် အင်္ကျီကြိုးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဆရာရှု ကျွန်မကို ကူညီပါ"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး!"

နွေးထွေးသော အမျိုးသားခေါင်းဆောင် ရှုချောင်းယန်က အဆင်သင့် သဘောတူပြီး ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်နှင့် ကျန့်စစ်ရွင်းကို ဖြတ်သွားကာ ချောက်ကမ်းပါးလှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ နည်းပြဆရာရှုက သူတို့ကို ပြုံးပြပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဟိုဘက်မှာ မျက်လုံးချင်းဆိုင်နေကြတာလား?"

ပေါ်ရန် - ...

ကျန့်စစ်ရွင်း - ......

ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင် ခရီးသွားများ အားဖြည့်ရန်အတွက် ပြောင်းဖူးကင်၊ ရေနှင့် အခြားအစားအစာများ ရောင်းချသည့် ဆိုင်များရှိသည်။

အပူဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော ကျင်းရှီ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန့်စစ်ရွင်းသည် အေးခဲထားသော Red Bull ပုလင်းဝယ်ရန် ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ "ညီမလေး ရေဆာပြေဖို့ ရေနည်းနည်းလောက်သောက်လိုက်"

ပေါ်ရန်သည် သူ၏ အနက်ရောင် ကျောပိုးအိတ်မှ ကျင်းရှီ၏ ရေနွေး‌ဗူးကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။ "ရေနွေးပူပူ‌လေး"

ကျင်းရှီ - ......

မယူချင်ဘူး။