အပိုင်း (၅၀)

ထိုအချိန်တွင် ပေါ်ရန်သည် သူ၏ 'အကောင်းဆုံးလက်နက်' ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို သင့်လျော်သလို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်။ မင်းအစ်ကိုက မင်း ရေနွေးသောက်ရမယ်တဲ့"

ကျင်းရှီသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ရန်၏ လက်မှ ရေနွေးခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမ အဖုံးကိုဖွင့်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ကျန့်စစ်ရွင်းကို "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ။ ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း အအေးတွေ မသောက်နိုင်ဘူး"

ကျန့်စစ်ရွင်း - "ရပါတယ်"

ပေါ်ရန်၏ ပါးစပ်ထောင့်က အနည်းငယ် ကြွတက်လာပြီး အောင်နိုင်ခြင်း၏ အပြုံးမပျက်။ သူသည် ကျန့်စစ်ရွင်း၏လက်မှ Red Bull ကို ရှောင်တခင် လုယူသွားသည်။ "မဖြုန်းတီးနဲ့၊ ငါသောက်လိုက်မယ်"

ယခင်အကြိမ်များစွာ သရေကျပြီးနောက် ယခုအချီမှာ ပေါ်ရန်အတွက် ကျဉ်းမြောင်းသော အောင်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် မဲမှောင်သော အမူအရာနဲ့ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ "စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။"

ပေါ်ရန် - "ငါစောင့်နေမယ်"

သာယာလှပသော ချောက်ကြီးကို လည်ပတ်ပြီးနောက် အဖွဲ့သည် ထျန်းရှန့်တံတားသို့ ရှုခင်းကြည့်ဘတ်စ်ကားဖြင့် သွားခဲ့သည်။ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် မှန်ကောင်းကင်လမ်း လျှောက်သည့်အပိုင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖောက်ထွင်းမြင်ရပြီး မှန်ပေါ်ရပ်ကာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ လေထုထဲတွင် လွင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အမြင့်ကြောက်သူများသည် မှန်ကောင်းကင်လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ဒူးထောက်ကာ အားနည်းသွားကြသည်။

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ခြေရင်းအောက်ရှိ ပေတစ်သောင်းရှိသော ချောက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သော်လည်း ပီတိဖြစ်နေသည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ရှေ့ဆက်ရန် ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။ သူ မရောက်လာသေးဘူး။

ကျင်းရှီက ကျော်သွားပြီး "စီနီယာ၊ အမြင့်ကြောက်နေတာလား"

ကျန့်စစ်ရွင်းက ကူကယ်ရာမဲ့ ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်တယ် ငါတစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ဖို့ မဝံ့ရဲဘူး"

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ မင်း ငါ့ကို စိတ်ထဲမထားနဲ့။ မင်းဘာသာပျော်အောင်နေ၊ ငါ ဒီမှာ ရပ်ပြီးစောင့်ကြည့်နေမယ်။"

"သနားစရာပဲ။" ကျင်းရှီက ခဏလောက်တွေးပြီး "ဒါဆို စီနီယာကို ကျွန်မနဲ့ ခေါ်သွားမယ်လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့ အန္တရာယ် လုံးဝမရှိဘူး"

ကျန့်စစ်ရွင်း - "ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ရှီ"

သူ့လက်က ရှောင်ရှီရဲ့ ပခုံးပေါ် ရောက်သွားတာနဲ့ "ဖက်" ဆိုတဲ့ အသံထွက်လာသည်။ ဖန်ကောင်းကင်ပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်ရန် ရုတ်တရက် မူးလဲသွားသည်။

ကျင်းရှီသည် နှိုးဆော်သံဖြင့် အော်ဟစ်ပြီး သူ့ဆီပြေးသွားသည်။ "ပေါ်ရန်!"

အော်စကာထိုက်တန်သော မင်းသားသည် ဖန်သားပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော မိုးမခကို လေတိုက်သလိုမျိုး သူက နဖူးကို ပွတ်ရင်း "အရမ်းမူးနေတယ်"

ကျင်းရှီက ပေါ်ရန်ကို ထဖို့ ကူညီပေးပြီး "စီနီယာ၊ အမြင့်ကြောက်လို့လား။"

ပေါ်ရန်က ပျော့ညံ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖက်ကာ "ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆို မြန်မြန်ထိုင်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငုံ့မကြည့်နဲ့" ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို ဘေးက ခုံတန်းလျားတစ်ခုသို့ ကူညီပေးကာ သူ့သောက်ရန်အတွက် ရေနွေးပူပူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမသည် သူ့အတွက် အလွန့်အလွန်စိုးရိမ်မိနေသည်။

"ရှောင်ရှီ၊ ငါနဲ့အတူနေပါ။"

"ဒါပေါ့၊ ရှင်နဲ့ အတူနေမယ်!"

ပေါ်ရန်၏ အော်စကာထိုက်သော သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ကျင့်ချီသည် သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဒီအတွက် အဆုံးမရှိခဲ့တာလား။ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘာကြောင့် လူကြီးလူကောင်းမဆန်နိုင်ကြတာလဲ။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ နှစ်ယောက်၊ သူတို့သည် ဤသေးငယ်သော ဝင်းအတွင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အစီအစဉ်များတွင် အမှန်တကယ် ပါဝင်နေကြတာလား။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျန့်စစ်ရွင်းသည် မနေနိုင်တော့ပါ။ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ လျှောက်လာကာ ပေါ်ရန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း "ပေါ်ရန်၊ မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေအရ မင်း ဘယ်နေရာမှာမဆို မူးမေ့လဲနိုင်တယ်၊ မင်းက နိုင်ငံတော် ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီရဲ့ ထိပ်တန်း ဆယ်ကျော်သက် အားကစားသမား ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ယုံရခက်တယ်။"

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် မှန်ကောင်းကင်ပြင်ပေါ်မှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လျှောက်လှမ်းတာကို လှမ်းကြည့်ရင်း "စီနီယာကျန့်၊ မင်းရဲ့ပုံကြီးချဲ့ သရုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ မင်းက စာပေအကယ်ဒမီရဲ့ အလှမ်းဝေးတဲ့ နတ်ဘုရား အသည်းနှလုံးဆိုတာ ယုံဖို့ ခက်တယ်။"

ကျန့်စစ်ရွင်း - "ငါသရုပ်ဆောင်နေတာ။ စီနီယာပေါ်ရန်ကော မဟုတ်ဘူးလား?"

ပေါ်ရန် - "ငါက မဟုတ်ဘူး၊ ငါက အမြင့်ကို ကြောက်တယ်"

ဘယ်သူက ပိုထူတဲ့အရေခွံရှိလဲ။

ကျင်းရှီသည် နှုတ်ဖြင့် ဆဲနေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမြင့်ကြောက် လက္ခဏာများ လုံးဝ မပြနေကြပေ။

သူမက ပေါ်ရန်၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ထရပ်ပြီး "ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်စီးနေတာ ရပ်မှာလား။"

သူမသည် ချူးကျောက်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဒီလူနှစ်ယောက်နှင့် စကားမပြောချင်တော့ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်က သူမထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး သူ့အမူအရာ မှောင်သွားသလို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းကြပ်လာသည်။

ကျင့်ချီက လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ့ပခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း "ရန်သူတစ်ထောင်ကို ဒဏ်ရာရစေရင် ရှစ်ရာလောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိခိုက်စေတယ်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ နှစ်ယောက်က အချစ်အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ပြီး မနာလိုဖြစ်တာက ဘာကြောင့်လဲ"

"အချစ်အတွက်ပြိုင်နေတာလား?" ပေါ်ရန်က သူ့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ "သူ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် အချစ်ရှိမှာလဲ၊ သူက ရှောင်ရှီရဲ့ ကြင်နာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူရုံပဲ"

ကျင့်ချီက ပြုံးပြီး "မင်းနဲ့ မတူဘူးလား"

ပေါ်ရန် - ...

နောက်ပိုင်းတွင် ကျင်းရှီသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး ချူးကျောက်နှင့် အခြားမိန်းကလေးများစွာနှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ ပျော်ပျော်ပါးပါးနေခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် လူစာရင်းမရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့ပုံဆွဲဘုတ်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တပ်ဆင်ပြီး သူ့ palette ကို ပုံကြမ်းဆွဲရန် ပြင်ဆင်၍ သူ့ပန်းချီကို စီစဉ်သည်။

သို့သော် သူမည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်နေပါစေ သူ့စိတ်ကို မငြိမ်းချမ်းနိုင်ပေ။ ကျင့်ချီ၏ "မင်းနဲ့မတူညီဘူးလား" သည် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတစ်ခုလိုဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော စက်ဝိုင်းအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူဘယ်တုန်းကမှ မသေချာခဲ့တာမို့ ပြတ်ပြတ်သားသား မမေးဝံ့ဘဲ တွေးမိတာတွေက တကယ်ဖြစ်လာမှာ ကြောက်ပြီး သူ့မှာဘာမှမရှိဘဲ အဆုံးထိ ရောက်သွားမှာကိုလည်း ကြောက်နေခဲ့တာပါ။

ယခင် ပေါ်ရန်သည် ပြတ်ပြတ်သားသား၊ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ၊ သူလိုချင်တဲ့အရာကို တိုက်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် နည်းနည်းလေးမှ မဆိုင်းမတွဘဲ လုပ်မှာပါ။ ပေါ်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်လေးသည် မထိနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး ထင်ရာစိုင်းမနေတော့ပါ။

သူ မဝံ့ရဲဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကောင်မလေးက သူ လွယ်လွယ်နဲ့ မယူနိုင်ဘူး...

နာရီဝက်အကြာတွင် ချူးကျောက်သည် မှန်ကောင်းကင်ပြင်ပေါ် အသက်ရှူမဝဘဲ ပြေးလာကာ "စီနီယာ ပေါ်ရန်၊ ကျင်းရှီက သူ့ဖုန်း ကျသွားလို့ သူက လျှောဆင်းပြီး ပြန်သွားယူချင်ပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ လှိမ့်ချမိလိုက်တယ်။ အခုမှ သူ ပြန်မတက်နိုင်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး"

"သူမ ဘယ်မှာလဲ?"

ချူးကျောက်က "လမ်းပြပေးမယ်"

ပေါ်ရန်သည် ချူးကျောက် ညွှန်ပြသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း မှန်ကောင်းကင်ပြင်ပေါ် အသဲအသန် ပြေးသွားကာ သူ့ပုံဆွဲဘုတ်ကိုပင် ထုပ်ပိုးမထားခဲ့ပေ။

မနီးမဝေးက တောင်လမ်းပေါ်ရှိ သစ်သားတံတားပေါ်တွင် ကျန့်စစ်ရွင်းသည် လက်ရန်းကို မှီကာ ခုန်ချရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ -

"ကျင်းရှီ စောင့်နေနော်။ ငါ အခုဆင်းလာပြီ"

ပေါ်ရန်သည် တောင်စောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီလောက် အမြင့်ရှိတဲ့ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုပါ။ ကျင်းရှီသည် အောက်ခြေတွင် ရပ်ကာ ထူထပ်သော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ကြောက်လန့်တကြား မော့ကြည့်ကာ "ဟေး၊ မြန်မြန် အရေးပေါ် ဝန်ဆောင်မှုတွေကို ခေါ်လိုက်ပါ။ ဆင်းမလာနဲ့။ ကျွန်မ ထိန်းထားနိုင်သေးတယ်။"

သူမ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ပြန်သည်။ အောက်ဘက် ကုန်းစောင်းသည် ပို၍ မတ်စောက်သည်။ ပြုတ်ကျရင် အရမ်းအန္တရာယ်များလိမ့်မည်။

ပေါ်ရန်သည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အောက်သို့ဆင်းကာ သူ့လက်ကို သစ်ပင်ပင်စည်နှင့် ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ကျန့်စစ်ရွင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး၊ ထားလိုက်ပါ"

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် သူ၏လက်တံအင်အားမရှိသဖြင့် အကြာကြီး မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ပေါ်ရန်သည် အားမစိုက်ထုတ်ဘဲ ခုန်ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြန်လည်စဉ်းစားကာ လက်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ချီနှင့် ရှုချောင်းယန်တို့သည် ကျန့်စစ်ရွင်းကို အတူတကွ နောက်ပြန်ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "မြန်မြန်၊ မြန်မြန် အကူအညီတောင်းလိုက်!"

ကျင့်ချီသည် ကုန်းစောင်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ပေါ်ရန်အတွက်၊ ဒီလို အတားအဆီးတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပေါ်ရန်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အောက်သို့ဆင်းသွားသည်။ သူက ကျောက်ဆောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လှမ်းတက်ရင်း ကျင်းရှီကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ "မင်း နာကျင်နေလား" ဟု စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိတ်လန့်ကာ မလှုပ်ဝံ့ပေ။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ပေါ်ရန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို သူမခါးတွင် ပတ်ထားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ သူ့ခါးတွင် ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ လက်များသည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ကိုအာလာဝက်ဝံပေါက်လေးကဲ့သို့ သူ့လည်ပင်းကို တွယ်ကပ်ထားသည်။

သူ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျင်းရှီရဲ့ဖုန်းကို စပျစ်နွယ်ပင်ကြီးထဲမှာ ပျက်စီးနေတဲ့ပုံဖြင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်တွေ ခြေတွေ ဆုပ်ကိုင်ရင်း နွယ်ပင်တွေကို ပြန်မလွှတ်ခင် သူမဖုန်းကို ယူဖို့ အပေါ်ကို တက်သွားသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သွက်လက်ပြီး ကြွက်သားများ တင်းမာနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို အနီးကပ်ကြည့်ခဲ့သည်။

သူ့ပါးပြင်များ နီမြန်းလာပြီး မျက်ခုံးများ သန်မာကာ ကျယ်ပြန့်သည်။ သူ၏ မျက်တောင်များသည် ထူထဲပြီး ရှည်လျားကာ မျက်လုံးများသည် သဘာဝအတိုင်း ကြည်လင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယုံကြည်ချက်ရှိသော လေထုကို ထုတ်ပေးနေသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများက အလွန်အမင်း စူးရှသော အကြည့်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ငါကြိုက်တာတစ်ခုကတော့ တိမ်တိုက်တွေနဲ့ မိုင်တစ်သိန်းရှစ်ထောင်ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ မျောက်ဘုရင်ပါ။ ငါအန္တရာယ်ကြုံတိုင်း သူဘယ်မှာနေပါစေ တောင်တန်းတွေ မြစ်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ငါ့ဆီရောက်လာဖို့...

ကျင်းရှီ၏ ထွက်သက်က ပေါ်ရန်၏ မျက်တောင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။ သူက "ဘာကြည့်နေတာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေးမေးသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက်ကို သတိရစေတယ်..."

"ဘယ်သူလဲ?"

"မျောက်ဘုရင်"

ပေါ်ရန်၏ ပါးစပ်သည် အနည်းငယ် ကွေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ သစ်ပင်တက်နိုင်လို့လား?"

ကျင်းရှီ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်"

.......

ရှူခင်းသာဒေသရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် တည်းခိုကာ မြို့လယ်နှင့် အတော်အတန် ဝေးကွာပြီး ညနေပိုင်းတွင် ညအချိန် ဖျော်ဖြေရေး လှုပ်ရှားမှုများစွာ မရှိပေ။

ပေါ်ရန်သည် ဖဲကစားရန် နောက်ကျမှ ကျင်းရှီ၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဟိုတယ်၏ မာကျောသော သစ်သားကြမ်းပြင်သည် အလွန်နွေးထွေးသော ကော်ဇောပျော့ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကော်ဖီစားပွဲပတ်လည် ကော်ဇောပေါ်မှာ လူတော်တော်များများ ထိုင်ပြီး ဂိမ်းတွေ ကစားနေကြသည်။

ပေါ်ရန်သည် ဆိုဖာပေါ် မှီကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၊ နောက်တစ်ဖက်ကို တည့်တည့် ဆန့်ထုတ်၊ တံတောင်ဆစ်များကို ဒူးပေါ်တင်ကာ နောက်သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မှီထားပြီး သွယ်လျလှပသော လက်ချောင်းထိပ်များက ဝံပုလွေကတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏ ခြေထောက်အနီးတွင် ထိုင်နေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အစောပိုင်းက သူမ၏သိုးသငယ် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ဒီညရဲ့ ကျန်းရှီက အထူး သပ်ရပ်နေပုံပေါ်ကြောင်း ပေါ်ရန် သဘောပေါက်သွားသည်။ အရင်တုန်းက သူမဟာ werewolf ကစားတာမှာ အကောင်းဆုံး မဟုတ်ပေမယ့် သူမက possum ကို ပလက်တီနမ်အဆင့်မှာ ကစားပြီး ရန်သူကို ဖမ်းနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်ပါသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ညမှာတော့ သူမရဲ့ ခေါင်းသေးသေးလေးဟာ ငါးပိတွေနဲ့ ပြည့်နေပုံရပြီး ကယောင်ကတမ်းနဲ့ လုံးဝ ယုတ္တိမတန်တဲ့ စကားတွေကို ပြောကာ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ပျင်းရိပြီး သူ့လက်ထဲက ကတ်ပြားတွေကို ရံဖန်ရံခါ ကြည့်သည်။

ပုံစံက လုံးဝကို ပျက်သွားခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ သူမ လျှို့ဝှက်စွာ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေမည်ကို ကြောက်သွားသည်။

သို့သော် အကြိမ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သိုးငယ်သည် ယနေ့ညတွင် အမှန်တကယ်မူးယစ်နေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့အနားမှာထိုင်ပြီး ငါက မင်းကိုသုတ်သင်မယ့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဖြစ်မှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား" နှိမ့်ချ လှောင်ပြောင်သော အသံ ထွက်လာသည်။

"ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး။ စီနီယာပေါ်က ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ သုတ်သင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ကျင်းရှီက နာခံမှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က သူ့လက်ချောင်းထိပ်မှာ ကတ်ပြားတွေကို ညှစ်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်က စီးကရက်တစ်လိပ် တွဲလောင်းကျနေပြီး ဖီးနစ်မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် ကွေးသွားသည်။

ကျင်းရှီသည် ထိုသူက စစ်ဝတ်စုံမပါဘဲ၊ သူသည် အမှန်တကယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုမျိုးက တစ်ခါတစ်ရံ အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ ဝန်ခံချင်ပါသည်။

ကျင်းရှီသည် သူ့ဘက်သို့ ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်က သူမကို တိုးဝှေ့ပြီး သွားစရာနေရာမကျန်မချင်း အနားကို ဆက်ပြေးနေလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ" ဟု ကူကယ်ရာမဲ့ ပြန်ပြောသည်။

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ "အရင်က သတိမထားမိဘူး၊ စီနီယာပေါ်က အရမ်းချောတာပဲ"

ပေါ်ရန်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်သွားကာ သူမ၏ နဖူးကို လက်ထဲက ကတ်ပြားများဖြင့် ရိုက်လိုက်ကာ "မင်း ဒီနေ့ ခေါင်းကို ရိုက်မိပြီး ရူးသွားတာလား"

ကျင်းရှီက နာကျင်နေသော ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မုန်းတယ်"

သူ မပြောသော်လည်း ပေါ်ရန်၏ ပါးပြင်မှာ အနည်းငယ်နီမြန်းနေသေးသည်။ သူက ခြေထောက်ကို နောက်သို့ဆွဲထုတ်ကာ ခြေထောက်များကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပြင်ကာ ကော်လာနှင့် လက်သီးများကို သိက္ခာရှိရှိ သပ်ရပ်ပြီး လေးနက်သောအမူအရာဖြင့်ပင်။

ကျင်းရှီသည် သူ့အား မှီ၍ နှစ်ယောက်သား ချစ်ခင် နီးကပ်စွာ ထိုင်နေသေးသည်။

ချူးကျောက်သည် ယနေ့ညတွင် ရှုချောင်းယန်မှ ကစားရန် မလာဘဲ လမ်းခုလတ်တွင် ခဏထွက်သွားကြောင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။

ရှုချောင်းယန်သည် အများအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဂိမ်းကစားခြင်းအတွက် စိတ်အားထက်သန်မှု အရှိဆုံးဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် သူ့အတွက် မရှိခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းပါသည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ်လည်း မလာဘူး။

ချူးကျောက်က သူမစိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားကာ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေနိုင်မလား။

သူမစိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်မှုတစ်ခုကြောင့် သူမသည် ရှုချောင်းယန်၏ တံခါးဆီသို့သွားကာ ပေါ့ပါးစွာခေါက်လိုက်ပြီး "နည်းပြရှု၊ ရှင် ရှိလား"

တံခါးက မထင်မှတ်ပဲ လော့မချထားပါ။ ချူးကျောက်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ရှုချောင်းယန်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေနေကာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေပြီး သူ့အမူအရာမှာ အလွန်နာကျင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချူးကျောက်က သူ့နံဘေးကို ပြေးသွားပြီး "နည်းပြရှု၊ နည်းပြရှု၊ ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ရှုချောင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဖြူဖွေးနေပြီး နဖူးပေါ်မှ ချွေးပေါက်များ စိမ့်ထွက်နေသည်။ "ဗိုက်...ဗိုက်နာတယ်" ဟု အားပျော့စွာပြောသည်။

"ခဏနေဦး... ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်မယ်!" ချူးကျောက်သည် လေးယောက်လုံးရှိတဲ့ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး "ရှု… ရှုချောင်းယန် နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရတယ်၊ မြန်မြန်သွားကြည့်ကြ!"

ကောင်လေးတွေက ကတ်တွေကို ချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းဆီကို ပြေးသွားကြသည်။

ကျင်းရှီသည် ချူးကျောက်၏ လက်ကိုကိုင်လိုက်ပြီး အေးခဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်မလေးသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အခန်းထဲမှာ ပေါ်ရန်က ရှုချောင်းယန်ကို ကူညီပြီး "ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ရှုချောင်းယန်က နာကျင်စွာနဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ သန်ကောင်တူးဖော်ထားတဲ့ အပေါက်တွေ ရှိနေသလို ခံစားရတယ်" လို့ ပျော့ညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"..."

"လူနာတင်ကားခေါ်ရအောင်" ကျင်းရှီက သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က ရှုချောင်းယန်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ဒီကောင်က အစားအသောက် စုံသွားလို့ ဗိုက်နာနေတာ၊ ဆေးရုံကို ခေါ်သွားဖို့ ကားတစ်စီးလောက်ခေါ်လိုက်ပါ"

အရေးပေါ်လူနာတင်ယာဉ်ခေါ်ခြင်းသည် စီစဉ်ရန်အတော်လေး ခက်ခဲပါသည်။

ရှုချောင်းယန်က ပေါ်ရန်ရဲ့ လည်ပင်းကို တွယ်ပြီး မင်းသမီးပုံစံအတိုင်း သယ်ဆောင်ပြီး ဟိုတယ်အဆောက်အဦပေါ်ကနေ ဆင်းခဲ့သည်။

ချူးကျောက်၏ သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးမွှေးများက ကျုံ့နေပြီး ပေါ်ရန်နောက်သို့ လိုက်သွားကာ သူနှင့်အတူ တက္ကစီပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်သွားသည်။

ကားပေါ်မှာတော့ သူမ သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့မှာ စကားပြောဖို့တောင် ခွန်အားမရှိတာကို မြင်တော့ အရမ်းမမေးရဲတော့ဘူး။ သူမသည် သူ့အဝတ် ချည်သားကို ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

လမ်းမှာ ရှုချောင်းယန်က ကားကို အကြိမ်ကြိမ်ရပ်ခိုင်းပြီး ပြေးထွက်သွားပြီး သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ဘာမှ မကျန်မချင်း ပြင်းထန်စွာ အန်ထွက်ကာ မော့ဟိုက်သွားတော့သည်။

ချူးကျောက်သည် သူ့ဘေးတွင် လိုက်ပါသွားကာ သူ့နောက်ကျောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်ရန် တစ်ရှူးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

အရေးပေါ်ဌာနတွင် ပေါ်ရန်သည် ရှုချောင်းယန်ကို အစာအိမ်ရောဂါဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ညဘက်တာဝန်ကျတဲ့ ဆရာဝန်က သူ့ကို ရောဂါလက္ခဏာတချို့မေးပြီး အစာအိမ်ရောဂါလို့ ပြောခဲ့ပါသည်။ သူသည် IV အရည်၊ ဆေးဝါးများနှင့် နောက်ထပ် စောင့်ကြည့်မှုများ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲမှာ ရှုချောင်းယန်က အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးတွေသောက်ပြီး IV အရည်တွေသွင်းသည်။ သူ့အခြေအနေက သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာပြီး ခုတင်ပေါ်မှာ အားနည်းစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ဒါတွေကို ဂရုစိုက်ပြီးနောက် ပေါ်ရန်နဲ့ ကျင်းရှီက တခြားကုတင်ပေါ် မှီပြီး အိပ်လိုက်သည်။