အပိုင်း (၅၁)

ချူးကျောက်သည် ရှုချောင်းယန်၏ ဘေးတွင် တစ်ချိန်လုံးထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရှုချောင်းယန်၏ လက်ချောင်းများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်များသည် အလွန်ဖြူဖွေးကာ၊ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ရှည်လျားသွယ်လျပြီး အဆစ်များ သွယ်ကာ ချမ်းသာသော မိသားစုကဆိုတာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားသော လက်တစ်စုံဖြင့်ပင်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သောမြေကြီးမှသာလျှင် ဤရိုးရှင်းသော မိုက်မဲသောကောင်လေးကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျင့်ချီသည် တံခါးကို မှီ၍ ကောင်မလေးက လက်ကို ကိုင်ထားရင်း စိုးရိမ်နေတာကို ကြည့်နေသည်။

မနာလိုမဖြစ်ဘူးလို့ပြောရင် လိမ်တာဖြစ်မည်။ တချို့လူတွေက တခြားသူတွေမှာ မရှိတဲ့အရာတွေနဲ့ မွေးဖွားလာကြတာ၊ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု လွန်ကဲလွန်းသည်။ သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က ကောင်းပြီး၊ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိကြသည်။ ဒီလို ယောက်ျားလေးတွေက မိန်းကလေးတွေကို အမြဲတမ်း ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ သူက သူမ ကြိုက်တဲ့ အမျိုးအစားမဟုတ်ဘူး။

ကျင့်ချီက လမ်းလျှောက်လာပြီး ချူးကျောက်ကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦး၊ သူနေကောင်းလာမှာပါ"

ချူးကျောက်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ရပါတယ်၊ ကျွန်မ မပင်ပန်းသေးပါဘူး"

ကျင့်ချီက သူမ အိပ်မပျော်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အတွက် သူ့ဘေးမှာထိုင်ပြီး သူမနဲ့ စကားစမြည်ပြောခဲ့သည်။

"သူတို့ကိုကြည့်၊ ငါပြောစရာရှိတယ်၊ သူတို့က လိုက်ဖက်တယ်"

ချူးကျောက်က သူတို့ ကုတင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် ကြောင်တစ်ကောင်လို ကွေးလျက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးသည် ပေါ်ရန်ဘက်သို့ စိမ့်ဝင်ကာ နွေးထွေးမှုရင်းမြစ်ဆီသို့ အလိုလို နီးကပ်လာသည်။ ပေါ်ရန်၏ လက်ကို သူမ၏ခါးပေါ်တွင် ပတ်ထားသည်။

မြင်ကွင်းက ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်လို လှပသည်။

ချူးကျောက်က သူတို့ကို တော်တော် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

"ရှုချောင်းယန်က ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ မင်းက အရမ်းထက်မြက်တယ်၊ သူ့ကိုအနိုင်ယူဖို့ ခက်ခဲမှာမဟုတ်ဘူး" လို့ ကျင့်ချီက ညဘက်ဆိုတော့ အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောသည်။

ချူးကျောက်က သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး "ဒါပေမယ့် ရှင် အရင်က ပြောတာ ကျွန်မက ရှုချောင်းယန်ရဲ့ type မဟုတ်ဘူးဆို"

ကျင့်ချီက သူမရဲ့ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး "နှလုံးသားရေးရာမှာ ဘယ်သူမှ သေသေချာချာ မပြောနိုင်ပါဘူး။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ကျရှုံးသည်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားရမှာပေါ့၊ ဒါမှ နောင်တရစရာ မရှိမှာ"

ချူးကျောက်သည် ရှုချောင်းယန်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖွေးသော ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် နစ်ဝင်နေပြီး နေ့ခင်းကလို နာကျင်မှုမရှိဘဲ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော သူ့မျက်နှာ။

"ကျင့်ချီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူမက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့သည်။ "ဒီလိုကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျင့်ချီက မတုံ့ပြန်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှုချောင်းယန်၏ အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ သူ့ဗိုက်က မနာတော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းပြီး နွမ်းနယ်နေသည်။ သူသည် မှန်မှန်မလျှောက်နိုင်ဘဲ သူ့ကို ကူညီရန် တစ်စုံတစ်ယောက် လိုအပ်နေသည်။

ချူးကျောက်၊ ကျင်းရှီနှင့် ပေါ်ရန်တို့သည် ရှုချောင်းယန်နှင့် အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး ကျန့်စစ်ရွင်းမှ ချွီရွှမ်ရွှမ်နှင့် ကျန်သူများကို စန်းနန်တောင်သို့ လည်ပတ်ကြည့်ရှုရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှုချောင်းယန်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး အိပ်ရာဘေးက ပေါ်ရန်၏ လက်မောင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ သူ့ကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်မည်ဟု ပြောကာ လိုအပ်ပါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ပေးလှူရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်က သူ့ကို အလွန်ရွံရှာစွာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ချီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ "မင်းကို တစ်ညလုံး စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူက ဂျူနီယာ ချူးကျောက်ပါ။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ်လှူချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဂျူနီယာကို ဦးစားပေးလိုက်ပါ"

ချူးကျောက်၏ အသက်ရှုသံများ ပြင်းလာပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် ပူလာသည်။

ရှုချောင်းယန်က လက်ဆန့်ပြီး ချူးကျောက်ရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ နောက်ပြောင်ရင်း "ဒါပေမဲ့ ဂျူနီယာက ငါ့ကို မလိုချင်ဘူးလေ"

ကျင့်ချီက သူ့ကို အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့ ကြည့်ပြီး "မင်း တစ်ခါမှ မမေးဖူးဘူးဘဲ၊ ဂျူနီယာက မင်းကို မလိုချင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုသိလဲ"

ချူးကျောက်၏ မျက်နှာသည် လုံးဝနီရဲသွားကာ သူမ၏ နှလုံးသည်လည်း လျင်မြန်စွာခုန်သွားသော်လည်း ရှုချောင်းယန်သည် အကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောခဲ့ပေ။

ခရီးစဥ် လေးရက်မြောက်နေ့မှာ ရှုချောင်းယန်ရဲ့ အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ စန်းနန်တောင်ကို မသွားနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တရပေမယ့် ကျန့်စစ်ရွင်းက အဖွဲ့စကားဝိုင်းမှာ ရှုခင်းသာဓာတ်ပုံတွေ အများကြီးတင်ခဲ့ပြီး သူတို့မျက်လုံးတွေအတွက်တော့ ပွဲ‌နေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပြန်လာတဲ့ကားပေါ်မှာ ပေါ်ရန်က ထုံးစံအတိုင်း နောက်ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျင်းရှီဟာ အံ့အားသင့်စရာ အစပြုပြီး သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ် တက်လာပြီး လူတိုင်းသည် ခရီးမှ မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ ထိုင်ခုံများကိုမှီပြီး ငိုက်မျဉ်း၍ ငိုက်နေကြသည်။ နည်းပြက အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေသည်။

ပေါ်ရန်၏ ရှပ်အင်္ကျီကော်လာပေါ်ရှိ ကြယ်သီးနှစ်ချောင်းကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ထင်ရှားသော ညှပ်ရိုးများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူ၏လည်ပင်းရှိ အရေပြားသည် အလွန်ဖြူဖွေးပြီး အာဒံပန်းသီးသည် ထင်ရှားသည်။

သူသည် လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် သေးငယ်သော apricot U ပုံသဏ္ဍာန် ခေါင်းအုံးကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းကို ဘေးသို့ စောင်းထားသည်။ သူ့လက်တွေကို ပိုက်ထားပြီး မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားသည်။

ကျင်းရှီက သူ၏မျက်တောင်များသည် အလွန်နက်မှောင်ပြီး ရှည်လျားကာ သဘာဝအတိုင်း ကော့တက်သွားတာကို သတိပြုမိသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ပါးလွှာပြီး အရောင်ဖျော့နေသည်။

သူက တကယ်ကို ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါပဲ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို ရိပ်မိသွားသလို ပေါ်ရန်လည်း မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျင်းရှီသည် သန်မာသောလက်ဖြင့် အမှတ်မထင် ဖမ်းမိခဲ့သည်။ သူတို့မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး သူမ မျက်တောင်မှိတ်ကာ "အမ်းးး..."

ပေါ်ရန်က "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ သေချာမေးသည်။

ကျင်းရှီက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး သူ့ကို မှီကာ "အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ၊ ဒီရက်အနည်းငယ်ကြာ ကျွန်မကောင်းကောင်းမအိပ်ရဘူး"

ပေါ်ရန်သည် သူ့၏ပခုံးပေါ် သူမခေါင်းလေးငုံ့လာကာ ဖိထားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်များက သူ့အရေပြားကို အနည်းငယ် ကလိနေသည်။

သူက သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။ သူမ၏ လက်လေးတွေက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားကာ သူ့ကို ဖက်ထားသည်။

သူမ၏ အသားအရည်သည် အမှန်တကယ်ဖြူဖွေးသောကြောင့် သူမ၏မျက်လုံးများ အထူးသဖြင့် နက်မှောင်ပြီး နှုတ်ခမ်းက နီနေသည်။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြည်လင်သောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ပေါ်ရန်က ညင်သာစွာ မေးခဲ့သည်။ "အရမ်းပင်ပန်းနေလား"

ကျင်းရှီက ပေါ့ပေါ့တန်တန် ညည်းညူလိုက်သည်။

ဒါကြောင့် ပေါ်ရန်က ထရပ်ပြီး "မင်း လှဲအိပ်လိုက်၊ ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက်တွင် ကျင့်ချီ၏ ထိုင်ခုံဘေးတွင် မထိုင်မီ သူမခေါင်းကို သူ့လွယ်အိတ်ပေါ် တင်ကာ သူ့ဂျာကင်အင်္ကျီကို ခြုံလိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် စကားမပြောနိုင်ပေ။

ဒီတစ်ယောက်က ဘာမှားနေတာလဲ။

ကျင့်ချီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ကျင်းရှီကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး အရူးလို့ ကျိန်ဆဲရင်း ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

ပေါ်ရန် - "မင်းက ဘယ်သူကို အရူးလို့ခေါ်တာလဲ"

ကျင့်ချီက သူ့ငါးစာတွေကို မယူဘဲ ရှေ့ဆုံးတန်းက ကျန့်စစ်ရွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အရှုပ်အထွေးလုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးနေတယ်ဆိုရင် ရှေ့တန်းက အရည်အချင်းရှိတဲ့ စီနီယာကျောင်းနေဖက်က မင်းရဲ့ဂျူနီယာကျောင်းနေဖက်ကို မှီခိုဖို့ ပခုံး ချေးငှားရဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ပေါ်ရန်က တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသလိုပဲ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူက အမြန်ပြန်လှည့်ပြီး "ကျင်းရှီ၊ မင်းငါ့ကို မှီပြီးအိပ်ချင်တာလား" လို့မေးသည်။

သူ့အသံက ကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် ကားတစ်ခုလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

ကျင်းရှီသည် အနောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြားပြားမှောက်လျက် သူ့အင်္ကျီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်စိမှိတ်ထားပြီး အေးစက်စွာပြောကာ "မလိုဘူး၊ ဝေးဝေးသွား"

"..."

သူ တစ်ခုခု လွဲချော်နေပုံရသည်။

မေလ ၄ ရက် လူငယ်နေ့တွင် အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီကျောင်း၌ အကြီးစား စစ်ရေးစစ်ဆေးခြင်း ပြုလုပ်မည် ဖြစ်သည်။

ဘေးခန်းက အိပ်ဆောင်က ကောင်လေးတွေက ခက်ခက်ခဲခဲ လေ့ကျင့်မှုထဲ ထိုးဆင်းသွားကြသည်။ သူတို့က မနက် ၅ နာရီမှာ နေ့တိုင်း ကြိုးစားဖို့ ထပြီး ၁၀ နာရီကျော်တဲ့အထိ ပြန်မလာဘူး။ နေ့ခင်းဘက်တွင် သူတို့၏ အိပ်ဆောင်တံခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

ရံဖန်ရံခါ ဆိုင်တွင် ထမင်းစားချိန်၌ ၎င်းတို့ထံ ပြေးလာကာ ကမန်းကတန်း ထမင်းစားမပြီးမီ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်းလောက သက်ပြင်းချကာ "ဒီလိုအချိန်မျိုးက အမျိုးသား ကာကွယ်ရေးတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေနဲ့ ငါတို့သာမန်ကျောင်းသားတွေကြားက ခြားနားချက်ကို တကယ်ခံစားရစေတယ်။ မနက်တိုင်း မနက် ၅ နာရီမှာ အိပ်ရာထရရင် ငါသေလိမ့်မယ်"

ကျင်းရှီသည် ကော်ဖီဆိုင်၏ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်ရှိ အသွင်ဆောင် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော ကျောင်းသားကျောင်းသူများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အစားစားခြင်းအပေါ် လုံးလုံးအာရုံစိုက်ခဲ့ကြပြီး တစ်စက္ကန့်ကို မဖြုန်းမိအောင် အသည်းအသန်ကြိုးစားနေကြသည်။

ချူးကျောက်က "ဒါက 'ဓားတွေကို သွေးမှထက်မြက်တယ်' လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီ ကောင်လေးတွေဟာ အတိုင်းအတာ အမျိုးမျိုးနဲ့ တခြား ကောလိပ်တွေထက် ဘယ်လို ပိုချောလာ နိုင်ပါ့မလဲ "

လီလောက ပြုံးပြီး "တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ ယုတ်ညံ့တဲ့ စေ့ဆော်မှုတွေ ရှိနေသလို ခံစားရတယ်။ ရှင်းရှင်းလေးပဲ ပြောပါ၊ နည်းပြ ရှုချောင်းယန်က ချောလို့လား ဒါမှမဟုတ် စီနီယာကျင့်ချီက ပိုချောလို့လား။"

ချူးကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဟေး ဘာလို့ နှိုင်းရမှာလဲ"

"ဘာလို့ နှိုင်းလို့မရတာလဲ"

"သူတို့က လုံးဝမတူဘူး"

ကောင်မလေး နှစ်ယောက် အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ရိုက်နှက်ကြသည်။ ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ညစာကို အမြန်ပြီးသွားခဲ့ပြီး အခန်းဖော်များကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ လမ်းလျှောက်သွားတော့မယ်"

ချူးကျောက်က အကျင့်မကောင်းစွာ ရယ်မောရင်း ပြောခဲ့သည်။ "နောက်ထပ် လမ်းလျှောက်သွားဦးမလား ဒီမနက်နဲ့ နေ့လယ်မှာလည်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့တယ်လေ။ အခုလည်း ညနေ လမ်းလျှောက်ထွက်တော့မယ်။ ကျောင်းရဲ့ ပန်းခြံလမ်းတွေကို ဒီနှုန်းနဲ့ မှတ်ထားမလို့လား။"

"..."

လမ်းလျှောက်ချင်တယ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ?

ကျင်းချီသည် သူမ၏ ပန်းကန်များကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဆိုင်မှ ပြေးထွက်သွားသည်။

လင်းလောက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "အဲဒါက ပိုတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါဆို နင်တို့ ခရီးမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ချူးကျောက်၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် မှုန်ကုပ်ကုပ်ပြုံးကာ "တောင်ပေါ် သစ်ပင်တက်နိုင်တဲ့ မျောက်တစ်ကောင် တွေ့ခဲ့တယ်"

လင်းလောက ပိုလို့တောင် အံ့သြသွားပြီး "ဘာလဲဟ"

အနောက်ဘက်တွင် နေ၀င်ချိန်သည် ရွှေဥဥသဖွယ်ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တိုက်များကို လွှမ်းခြုံကာ တောက်ပနေသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသည် ညနေခင်းအလင်းရောင်တွင် ပို၍ပင် လူဆိတ်ညံနေပုံရသော တိုတောင်းသော မြက်ပင်များဖြင့် အမြဲဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ကွင်းပြင်တစ်ဝိုက်တွင် အခမဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်မှုတွင် ပါဝင်သည့် ကာမိုဝတ်ထားသော အမျိုးသား ကျောင်းသား ဒါဇင်များစွာ ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။ ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းကို လှမ်းသွားကာ ဝိုင်ယာကြိုးစည်းရိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

စိမ်းလန်းသောပင်လယ်ပြင်တွင် သူမသည် စူးစူးစိုက်စိုက် ရှာဖွေနေသော်လည်း ထိုရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို မတွေ့ရသေးပေ။

သူမ သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ခါနီးတွင် သူမနှင့်တည့်တည့်တွင် ကာမိုဝတ်ထားသော ယောက်ျားလေးများကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့အနက်မှ ကျင့်ချီနှင့် ရှုချောင်းယန်တို့ကို မှတ်မိပြီး မရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ကို တွေ့ရသည်။

ပေါ်ရန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို တံတောင်ဆစ်အထိ လှိမ့်တင်ထားပြီး ချောမွေ့သော ကြွက်သားလက်မောင်းများကို ပေါ်လွင်စေကာ ၎င်းတို့အလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော မျက်ခုံးများကို ကျုံ့ပြီး ကျန်းရှီကို ငုံ့ကြည့်ရင်း စောင်းနေသော နေဝင်ချိန်သည် သူ့အပေါ် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။

အနက်ရောင်စနိုက်ပါ ရိုင်ဖယ် ရှည်တစ်လက်သည် သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားကာ အေးခဲပြီး ဆိုးရွားသောခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

သူ့ကို အဝေးက စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်ရင်း ကျင်းရှီရဲ့ အသက်ရှုသံတွေ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမရဲ့ နှလုံးသားက နားမလည်နိုင်အောင် ပြေးလာခဲ့သည်။ ရှေ့တိုးမလား နောက်ဆုတ်မလား မသိ။

သူမကို မှတ်မိတဲ့ ယောက်ျားလေး ကျောင်းသားတစ်ယောက်က "ဂျူနီယာ ကျောင်းနေဖက်လေး၊ မင်းက နေ့တိုင်းလာနေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ။ စီနီယာ အစ်ကိုတွေထဲမှာ ဘယ်သူကို မင်း မျက်စိကျနေတာလဲ၊ ငါတို့ကို ပြောပြ၊ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ!"

"သေချာတယ် မဟုတ်ဘူးဆို မင်းဘာလို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာလဲ"

"ရှင်ရဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး"

ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတွေက တားမရဘဲ ရယ်မောကြသည်။

ကျင်းရှီ၏ မျက်နှာ နီမြန်းလာပြီး သူမ အိတ်၏ ပခုံးကြိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ…ကျွန်မ ရှာဖို့ လာခဲ့..."

သူမသည် နေ့တစ်ဝက်တိုင်တိုင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအချို့ကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြပြီး နားနားနေနေ လျှောက်လာသည်။ သူ့လက်ကို သူမပခုံးပေါ်တင်ပြီး ဝိုင်ယာကြိုးစည်းရိုးဆီသို့ ခေါ်သွားကာ "ငါ့ကို ရှာဖို့လား"

ကျင်းရှီ၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး သူမ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမှလွဲ၍ သူမသည် အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီမှ အခြားမည်သူမျှ မသိခဲ့ပါ။

သူ့အသံက အရမ်းနူးညံ့ပြီး အေးစက်မာကျောတဲ့ ကိရိယာနဲ့ မတူဘဲ "ဘာကိစ္စလဲ"

ကျင်းရှီရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေက ဘယ်ညာလှည့်ပြီး "ကျွန်မ….ရှင့်ကို မတွေ့ရတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီလေ"

ဆယ်ရက်ကျော်နေပြီဖြစ်မည်။ တကယ်ကို ရှည်လျားရှည်လျားလွန်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။

သူမ၏ နားရွက်များသည် သဘာဝအတိုင်း အနီရောင်မဟုတ်ဘဲ ကြက်သွေးရောင်နီမြန်းကာ သွေးများစီးကျနေသည့် အနီရောင်တောက်လောင်နေသည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။

ပေါ်ရန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်း ငါ လေ့ကျင့်နေတာကို နေ့တိုင်း လာကြည့်နေတာ မဟုတ်လား? မင်းငါ့ကို မတွေ့ရတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်ရတာလဲ"

"အာ"

သတိမထားမိဘဲ ကျင်းရှီသည် ချောမွေ့စွာ အသက်ရှုမဝနိုင်။ "မဟုတ်ဘူး" ဟု အလိုလို ငြင်းလိုက်သဖြင့် သူမ၏ စိတ်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်းကိုတွေ့တယ်နော်" ပေါ်ရန်၏ မျက်လုံးများသည် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော ညှာတာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး "မင်း နေ့တိုင်းလာတယ်၊ တစ်ခါတလေ တစ်ယောက်တည်း၊ တစ်ခါတလေ မင်းရဲ့ အခန်းဖော်လေးတွေနဲ့ လာတယ်"

အကျပ်အတည်းကို ခံစားလိုက်ရတော့ ကျင်းရှီက သူ့သူငယ်ချင်းကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ရောင်းပစ်လိုက်သည်။ "ချူးကျောက်က နည်းပြဆရာ ရှုချောင်းယန်ကို လာတွေ့ဖို့ တွန်းအားပေးတာ။ ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။"

"အခုကော?"

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ အပူခံဗူးကို မထုတ်ယူမီ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ နီရဲနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် သူမက "ကျွန်မ ရှင်အတွက် ဂန္ဓမာလက်ဖက်ရည် ကြိုပေးခဲ့တယ်" ဟု တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။

ကြယ်များသည် ညကောင်းကင်ယံ၌ ပြန့်ကျဲနေသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်လျှောက် အေးမြသောလေနုအေး တိုက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြက်ခင်းပြင်များနှင့် သစ်ပင်များတွင် ရံဖန်ရံခါ အမည်မသိ အင်းဆက်ပိုးကောင်များ တေးဆိုသံကို ကြားရသည်။

အနားယူချိန်အတွင်း လူတိုင်းသည် တစ်ခါသုံး စက္ကူခွက်များကို သုံးကြသည် သို့မဟုတ် ဓာတ်ဆားရေကို သောက်ကြသည်။ ပေါ်ရန်၏ ပုံစံကသာ ကွဲပြားသည် - သူသည် အထူးထင်ရှားပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းသည့် အပြာနုရောင် ဒိုရေမွန် အပူခံဗူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ယောင်္ကျားကြီး အများအပြားသည် ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကာ ကောင်းကင်က ကြယ်များကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ပေါ်ရန်က ရုတ်တရက် ညည်းညူရင်း "ငါ သူ့ကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းချင်တယ်"

"ဖွီ"

ကျင့်ချီက ရေတစ်ငုံပြီး ထွက်ကျသွားပြီး ချောင်းဆိုးကာ "မင်း ရူးနေလား? ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်လို့ ဆို့နင့်သွားတာပဲ"

ပေါ်ရန်၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများသည် အဝေးက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကြယ်များကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် "ငါ သူမကို အလှပဆုံး စိန်လက်စွပ်ဝယ်ပြီး အခမ်းနားဆုံး မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပပေးချင်တယ်၊ ကမ္ဘာပေါ်က အကောင်းဆုံး အရာအားလုံးကို ပေးချင်တယ်"

ကျင့်ချီ - "ကလေး နိုးလာတော့။ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့"

ပေါ်ရန်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ အပူခံဗူးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့ကာ အိပ်နေရင်း စကားပြောသကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသော အသံဖြင့် "အချိန်က နည်းနည်းပိုမြန်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ငါ့မှာလည်း လက်ထပ်ချင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်" ကျင့်ချီက သူ့လက်ကို နောက်ပြန်ထောက်ထားကာ "ကံမကောင်းစွာပဲ သူမက ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိသလို၊ ငါကလည်း အရမ်းဆင်းရဲတယ်"

ပေါ်ရန်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ "အခု ဆင်းရဲတယ်လို့ ပြောနေတာက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှာ မင်းဘာတွေ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါတို့မြင်ရလိမ့်မယ်။"

"နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် မိန်းကလေးတွေအားလုံးက တခြားသူနဲ့ သက်ဆိုင်လိမ့်မယ်" ကျင့်ချီက သူ့ရေဖန်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ "မေ့လိုက်ပါ၊ ငါတို့နောက်နေတာပဲ"

ရှုချောင်းယန်က သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ရယ်မောရင်း "မင်းတို့ ရည်းစားတောင် မရှိသေးဘူး မင်းတို့က အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ကူးထားပြီးသား။ မိန်းမရှာရတာ လွယ်မယ်ထင်‌နေတာလား"

ပေါ်ရန်က သူ့ရေဖန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာကာ "မေ ၄ နှစ်ပတ်လည်အတွက် ဒီစစ်ဆေးမှုကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီးရင် သူမကို ဝန်ခံတော့မယ်”

"အရင်က ငြင်းပယ်ခံရတဲ့လူကို သတိရသွားတယ်"

"သူ ငါ့ကို ထပ်ငြင်းရင် ငါ..."

လူတိုင်းက သူ့ကို "ငါအရှုံးပေးလိုက်မယ်" လို့ တစ်ခုခုပြောဖို့ မျှော်လင့်ထားပေမယ့် ပေါ်ရန်က အံ့အားသင့်သွားစေကာ မဆင်မခြင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သူမကို ထပ်မေးမယ်"

"..."

တကယ့်ဟာသပဲ။