အပိုင်း (၅၂)

မေလလေးရက် Youth Day အကြိုနေ့တွင် ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများအား တစ်ရက်အားလပ်ရက် ပေးခဲ့ပါသည်။ ကျောင်းသား ကလပ်များနှင့် ကျောင်းသား သမဂ္ဂများ အသီးသီးမှ ပြည်တွင်း လူမှုရေး လှုပ်ရှားမှုများကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် အမှန်တကယ်တွင် ပေါ်ရန်၏ မေလ စတုတ္ထအကြိမ် စစ်ရေးသုံးသပ်ချက်ကို အလွန်ကြည့်ချင်သော်လည်း ၎င်းကို ကောလိပ်အတွင်း၌ ကျင်းပပြီး အများပြည်သူအား ဖွင့်ပြမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမကြားသိရသည်။

စစ်ရေးသုံးသပ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ပေါ်ရန်သည် ၎င်း၏ အိပ်ဆောင်သို့ အမြန်ပြန်ကာ တစ်နာရီကြာ ရေနွေးပူပူဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ဂရုတစိုက် တွန်းထုတ်ကာ ယနေ့ည ဝန်ခံရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သူသည် ဆံပင်ထောင်ထားတဲ့ ပုံစံအဖြစ်သို့ သူ့ရှေ့ဆံပင်ကို လေမှုတ်ပြီး သူ့ကို အရပ်ရှည်စေပြီး နဖူးအပြည့်ကို ပေါ်လွင်စေကာ သူ့ကို အလွန်ပင် မိုက်စေသည်။

ကျင့်ချီသည် ပေါ်ရန်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းရောင်စာအိတ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရန် ရေချိုးခန်းမှ ပြန်လာသည်။ သူသည် ရှုချောင်းယန်ကို အမူအရာပြကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် ဆိုးသွမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှုချောင်းယန်က ချက်ခြင်းနားလည်သွားသည်။ သူက ပေါ်ရန် နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ဝရံတာတံခါးကို ပိတ်ထားရန် ခုန်ချကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုသည်။

ကျင့်ချီသည် ပေါ်ရန်၏ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပန်းရောင် စာအိတ်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် စိမ်းလန်းသော စာရေးကိရိယာပေါ်တွင် ကျင်းရှီထံ ရေးထားသော ပေါ်ရန်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဝန်ခံစာများ။ သူသည် အနားသတ်များတွင် ချစ်စရာ ကာတွန်းတိရစ္ဆာန်လေးများကိုပင် ရေးဆွဲခဲ့ပြီး စာရွက်သည် ချိုချဉ်ရနံ့ကို ပေးစွမ်းသည်။

ပေါ်ရန်က တံခါးကိုထုလိုက်ပြီး "မင်း သေချင်လို့လား" လို့ ခြိမ်းခြောက်တဲ့ အသံနက်ကြီးနှင့်။

ရှုချောင်းယန်၏ မျက်နှာသည် တံခါးကို ကိုင်ထားရင်း နီရဲလာသည်။ သူက ကျင့်ချီကို အရေးတကြီးတိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "ငါ သိပ်ကြာကြာမနေနိုင်တော့ဘူး! ပေါ်ရန်က သူ့အချစ်စာထဲမှာ ဘာရေးထားလဲ၊ မြန်မြန်ဖတ်!"

ကျင့်ချီက စာကိုကိုင်ပြီး အသံထွက်ဖတ်သည်။

"ချစ်လှစွာသော ရှီရှီ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် မင်းရဲ့လေ့လာမှုနဲ့ ဘဝကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်ရတာ။ မင်းဒီအတောအတွင်း အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ ငါတွေးမိတယ်။"

ရှုချောင်းယန်က တံခါးတစ်ဖက်ကနေ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ "တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားတာပဲ"

ကျင့်ချီက ရယ်ပြီး ဆက်ဖတ်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ မင်းကိုမြင်တိုင်း ငါ့နှလုံးသားက အထိန်းအကွပ်မဲ့ ခုန်လာတယ်။ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး ခွန်အားတွေ ပြည့်နေတယ်။ ဒါက အချစ်ရဲ့ စွမ်းအားမှန်း ငါသိတယ်"

"ငါ မခံစားနိုင်ဘူး အရမ်းမိုက်တာပဲ!" ရှုချောင်းယန်က ငို၏။

ကျင့်ချီ - "ငါ့ကို ရပ်စေချင်လား"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဆက်ဖတ်!"

ကျင့်ချီက ဆက်ပြောသည်။

"ချစ်လှစွာသော ရှီရှီ၊ ကိုယ် မင်းအကြောင်းတွေးနေတာ မရပ်နိုင်တော့ဘူး မင်းကိုချစ်တာ ရပ်လို့မရဘူး..."

အတန်ကြာ ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် သူရပ်လိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ငါ ဒီစာကို မဖတ်နိုင်တော့ဘူး! အရမ်းလွန်နေပြီ!"

လသာဆောင်တွင် ပေါ်ရန်သည် ပေါက်ကွဲရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက ပလတ်စတစ်ပုံးတစ်ပုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တံခါးကို စထုသည်။ ဘေးအခန်းက ကျောင်းသားတွေတောင် ခေါင်းထွက်လာကြပြီး "ဘေးခန်းက ဆူညံနေတာ ဘာဖြစ်လဲ၊ အဆောက်အဦးကို ဖြိုဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ရှုချောင်းယန်က တံခါးကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပေါ်ရန်က မာကျောမျက်နှာဖြင့် ဝင်သွားသည်။ သူ့စာကို ပြန်လုယူပြီး သေသေချာချာ ခေါက်ပြီး စာအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှုချောင်းယန်နှင့် ကျင့်ချီကို ပြင်းထန်စွာ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို ချက်ချင်း နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး အဝတ်ချိတ်များနှင့် ဖိနပ်များက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

ပေါ်ရန်က အေးစက်စွာ အကြည့်ကို ဆုတ်လိုက်သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ကော်လာနှင့် အင်္ကျီလက်များကို ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ဒီနေ့တော့ သူတို့ကို တိုက်ဖို့ ပျင်းလွန်းသည်။ ရှီရှီ ပြန်လာသောအခါတွင် သူသည် သူမကို ဝန်ခံဖို့ သန့်ရှင်းပြီး ချောမောနေရန် လိုအပ်သည်။

ပေါ်ရန်က သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာကို မြင်တော့ ကျင့်ချီက ရယ်ပြီး ဘေးကိုသွားလိုက်သည်။ "ဘော့စ်ပေါ် ဒီနေ့ခေတ်ကြီးမှာ အချစ်စာတွေ ရေးနေတာက ဘာလဲ၊ ဒီနည်းလမ်းက အရမ်းဟောင်းနေပြီ။ မင်းကို စာနဲ့ ဝန်ခံတဲ့ မိန်းကလေး ရှိသေးလို့လား။"

ပေါ်ရန်က စာအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး "ဒါဆို ငါက ဘာလုပ်ရမလဲ" ဟု မေးသည်။

"ကိုယ်တွေ့ကတော့ WeChat မက်ဆေ့ခ်ျပို့တာက ချိုမြိန်တဲ့ ရည်းစားစာထက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ပိုလက်ခံနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

"WeChat က ရိုးလွန်းတယ်"

ရှုချောင်းယန်က "မင်း ဆန်းပြားတာ တစ်ခုခုလိုချင်ရင် ငါမင်းအတွက် PowerPoint လုပ်ပေးနိုင်တယ်! မနက်ဖြန် ကျင်းရှီ အတန်းကို ယူသွားပြီး သူ့ဆီ တင်ပြလိုက်လို့ရတယ်!"

ပေါ်ရန် - ...

ဘာလဲဟ၊ PowerPoint ဆိုတာဘာလဲ။

လေးလေးနက်နက် တွေးတောရင်း သူ့ပန်းရောင်ရည်းစားစာလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ အကြောင်းအရာတွေကို အလွတ်ကျက်ပြီး ဒီည သူမကို လူကိုယ်တိုင်ရွတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက ထူးခြားတဲ့ ရင်ခုန်စရာဖြစ်မည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ကြာသည်အထိ စင်ဂယ်နှစ်ယောက်၏ နားစည်သည် ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်ရတာ မိုက်လိုက်တာ၊ ငါ ဘာလို့ ဒီလို စွဲမြဲနေတဲ့ လှည့်စားမှုတွေကို မရပ်တန့်နိုင်ရတာလဲ"

"မင်းရဲ့ လှပတဲ့ အပြုံးကို မြင်တော့ မင်းကို ချစ်တဲ့စိတ်က ကိုယ့်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံးလူသား ဖြစ်လာစေတယ် ဆိုတာ ငါတကယ် ခံစားရတယ်"

"ရှီရှီ၊ ကိုယ် မင်းကို လိုချင်တယ်။"

ရှုချောင်းယန်က ဒေါသတကြီးအော်ပြီး "အားးးး ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး!"

ကျင့်ချီ နားကြပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး တပ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ ပေါ်ရန်က အကြောင်းအရာတွေကို မေ့နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းဖတ်ပြီး နောက်တစ်‌ကြောင်းကို မေ့သွားမှာကို စိုးရွံ့နေခဲ့တယ်။ ဒီနှုန်းနဲ့ ဒီည သူ ဘယ်လို ဝန်ခံမှာလဲ။

ကျင့်ချီသည် ပေါ်ရန်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းစားပွဲပေါ်မှာ နောက်ထပ်စာအိတ်တစ်ခုရှိသေးတယ်။ အဲဒါဘာလဲ"

ပေါ်ရန်သည် အောက်ရှိ အခြားစာအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါက အနာဂတ်အတွက် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့စာပါ"

ကျင့်ချီက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့တောင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတယ်။ ဒီည မင်းကို ငြင်းပယ်ဖို့ သူမ မစဉ်းစားနဲ့၊ မှန်းထားသလိုမဖြစ်ရင်တော့သွားပြီပဲ"

ပေါ်ရန်က သူ့ကို မထီမဲ့မြင် စိုက်ကြည့်သည်။

"တိတ်စမ်း"

လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခံလွှာသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဝန်ခံခြင်းထက် ပိုမိုရိုးရှင်းပါသည်။ ရှီရှီ၊ ကိုယ်မင်းကိုချစ်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုလက်ထပ်ပါ...

နောက်ပိုင်းအပိုင်းတွေမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ အချိန်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည့်ဆည်းပေးသွားမှာပါ။ သေချာပေါက် သူက သူမကို လေးလေးနက်နက် ချစ်မိသွားလိမ့်မည်။ နေ့တိုင်း အတူတူရှိနေရင် သူမကို ပျော်ရွှင်စေမှာပါ။

ပေါ်ရန်သည် အကြာကြီး လေ့ကျင့်နေချိန်တွင် ကျင်းရှီ၏ အရိပ်အယောင် မမြင်သေးပေ။

ထောက်လှမ်းရေးအေးဂျင့် ရှုချောင်းယန်သည် စုံစမ်းရန် မိန်းကလေးများ အဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ကျင်းရှီသည် စာပေကလပ်အတွင်း လူမှုရေးအသင်းအဖွဲ့တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ပြန်မလာသေးပေ။

ပေါ်ရန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် မြင့်တက်လာသည်။ သူ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး လသာဆောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စင်္ကြံများကို ‌တောင်ကြည့်မြောက်ကြည့် ကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်မရှည်တော့ပေ။

ယနေ့ည စာပေကလပ် လူမှုရေးအသင်းအဖွဲ့တွင် ကလပ်အမှုဆောင်များသည် လူတိုင်းစားနိုင်သော ဘာဘီကျုဖြင့် ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ညစာစားပြီးနောက် သူတို့သည် ကာရာအိုကေသို့သွားကာ အရက်မူးသည်အထိ အပြင်မထွက်ရဟု ကတိပြုကြသည်။

ကျင်းရှီ၏ သူငယ်ချင်းများသည် သူမကို အရက်များစွာမသောက်ပြီးသည်အထိ သူမကို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။ ကျန့်စစ်ရွင်းသည် အနားရောက်လာပြီး အခြားသူများအား သူမကို ထပ်မထည့်ရန် ညင်သာစွာ တားကာ "သူမအတွက် ငါသောက်မယ်" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

တခြားသူတွေက "စစ်ရွင်း မင်းက မင်းပဲ၊ ကျင်းရှီက ကျင်းရှီ၊ မင်း သူ့အတွက် ဘာသောက်ရမှာလဲ"

ကျန့်စစ်ရွင်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက အဖွဲ့အစည်းဌာန ဥက္ကဌပါ။ ကျင်းရှီက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံပါ။ ဒါကြောင့် ငါ သူ့အတွက် သောက်နိုင်ပါတယ်"

တခြားသူတွေကလည်း သူ့စကားကြောင့် မတည်မငြိမ်ဖြစ်သွားသည်။ "အို၊ ဒါဆို ကျင်းရှီက 'မင်း' ရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်တယ်၊ ဒါက မင်းနှစ်ယောက် တရားဝင်ဖြစ်နေပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။"

"နောက်နေတာ ရပ်လိုက်" ကျန့်စစ်ရွင်းသည် အလွန်ဖြူစင်သော အသားအရည်ရှိသည်။ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်များကို ပြတ်ပြတ်သားသား မြင်နေရသော်လည်း ကျဉ်းကျပ်တာ သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့ခြင်းရှိမရှိကို မသိနိုင်ပေ။

ကျင်းချီသည် ကျန့်စစ်ရွင်း၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "စီနီယာ လျှော့သောက်။"

ကျန့်စစ်ရွင်းက သူ့ခွက်ကို နာခံစွာ ချလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါမသောက်တော့ဘူး"

တခြားယောက်ျားတွေက "စစ်ရွင်း၊ မင်းမိန်းမကို အရမ်းနာခံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မယားကြောက်"

"မဟုတ်တာမပြောနဲ့!"

ကျန့်စစ်ရွင်းက ကျင်းရှီကို သဘောကျပြီး သူတို့ ချိန်းတွေ့နေကြသည်ဟု စာပေကလပ်တွင် အတင်းအဖျင်းပြောဆိုသူ အများအပြားရှိသည်။ ကျင်းရှီသည် အခြေအမြစ်မရှိသော ကောလာဟလများကို ဘယ်သောအခါမှ အလေးအနက်မထားခဲ့ပါ။ ကျောင်းသားများသည် ဘယ်သူက ဘယ်သူနှင့် အတူရှိနေကြသည်ကို အတင်းအဖျင်း ကောက်ချက်ချခြင်းများကို နှစ်သက်ကြသည်။ တခါတစ်ရံ လူနှစ်ယောက် နီးကပ်သောကြောင့် အဖြစ်မှန်များကို လှည့်စားပြီး အဓိပ္ပါယ်မဲ့ ပြန့်နှံ့သွားတတ်သည်။ အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘာအချက်မှ မရှိပါဘူး။

ကျင်းရှီသည် အချိန်ကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ကိုးနာရီထိုးခါနီပြီ။

ပေါ်ရန်ထံမှ WeChat မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြန်မြန်ပြန်လာပါ၊ ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောရမယ်"

ဒီစာကို လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်က ပို့ထားတာ။ ကာရာအိုကေသည် အသံမြည်သံကို သူမ မကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လွန်းလှသည်။

ကျင်းရှီသည် မက်ဆေ့ချ်ကို ပြန်ကြားရန် ခေါင်းငုံ့ကာ ထောင့်ကို မှီလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး "ကျင်းရှီ၊ ငါနဲ့ ခဏလောက် လိုက်ခဲ့၊ ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်"

ကျင်းရှီက သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ဝက်ကို ရိုက်ပြီး အားလုံးကို ဖျက်လိုက်သည်။

ဒီညမှာ လူတိုင်း ရုတ်တရက် သူ့ကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။

ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ချီက ချူးကျောက်ထံ စာတိုပေးပို့ခဲ့သည်။ "မင်းတို့ ဘာလို့ပြန်မလာသေးတာလဲ"

ချူးကျောက် - "ကျွန်မတို့ ကာရာအိုကေမှာ နေဦးမယ်၊ ခဏလောက် ပြန်မလာသေးဘူး"

ကျင့်ချီ - "ပေါ်ရန် ရူးသွားလိမ့်မယ်"

ချူးကျောက် - "ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ကျင့်ချီ - "ငါ မင်းကို ပြောမယ် ဒါပေမယ့် ကျင်းရှီကို ဘာမှ မပြောနဲ့နော် "

ချူးကျောက်သည် အကြားအာရုံလျှို့ဝှက်ချက်များကို နှစ်သက်ပြီး "ကျွန်မက မပြောပါဘူး!"

ကျင့်ချီ - "ပေါ်ရန်က ဒီည ကျင်းရှီကို ဝန်ခံဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

ချူးကျောက် - "ဝိုး မိုက်တယ်ဟ!"

ကျင့်ချီ - "သူမကို မြန်မြန်ပြန်လာခိုင်းနော် အဆင်ပြေလား?"

ချူးကျောက်က တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ကျင့်ချီကို "ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြိုပြောထားလိုက်မယ် ကိစ္စက အဆင်မပြေနိုင်ဘူး။ ကျန့်စစ်ရွင်းက ကျင်းရှီကို ခေါ်သွားတယ်။ သူလည်း ဝန်ခံမယ့်ပုံပဲ"

ကျင့်ချီသည် လသာဆောင်တွင် ရပ်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆေးလိပ်သောက်နေသော ပေါ်ရန်ကို စိုးရိမ်တကြီး မော့ကြည့်သည်။ ဒီနေ့ထူးဆန်းစွာ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်လေးတွေ ဘာလို့ အဲဒီနေ့မှာ ဝန်ခံဖို့တန်းစီနေကြတာလဲ။

ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ကျင့်ချီက လသာဆောင်ကိုသွားကာ ပေါ်ရန်ကို ပြောသည်။ "မင်းကို အခုချက်ချင်းပြောစရာရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင်သင့်ပြင်ထား"

KTV ၏ အကွေ့အကောက်များသော စင်္ကြံများသည် ကျင်းရှီနှင့် ကျန့်စစ်ရွင်းတို့ကို ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သော ထောင့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။

ကျန့်စစ်ရွင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် အရက်ကြောင့် အနည်းငယ် မှိန်းသွားကာ မျက်နှာနီမြန်းနေသည်။

ကျင်းရှီ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "စီနီယာအဆင်ပြေရဲ့လား။ ကျွန်မတို့ ပြန်ပြီး အနားယူသင့်လား"

ကျန့်စစ်ရွင်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ " မလိုပါဘူး ငါမမူးဘူး။ ငါ့စိတ်တွေ အရမ်းရှင်းနေတယ်"

"အိုး" ကျင်းရှီက "ရှင် ကျွန်မနဲ့ ဘာဆွေးနွေးချင်တာလဲ" လို့ မေးသည်။

သူမ၏ ပင်ကိုယ်တုံ့ပြန်မှုမှာ ကျန့်စစ်ရွင်းသည် သူမအား တာဝန်ပေးရမည့် အလုပ်ကိစ္စများ ရှိနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စကားဝိုင်းအများစုသည် အလုပ်နှင့်ပတ်သက်သည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းက သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်ပြီး "ရှီလေး၊ ငါ မင်းကို သဘောကျနေတယ်လို့ ငါထင်တယ် " လို့ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ရပ်သွားပြီးနောက်၊ ကျင်းရှီသည် ကျန့်စစ်ရွင်းသည် လေးနက်ပြီး နောက်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အရက်မူးခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်းမသိဘူး "အာ..."

ကျန့်စစ်ရွင်း၏ မျက်လုံးများက သူမကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ ကောင်းမွန်သောလေထုနှင့် သန့်စင်သော စိတ်ထားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြည့်ကောင်းသော ယောက်ျားလေးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်ကို ငြင်းဆိုနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ရှေးကဗျာ "ကမ္ဘာပေါ်တွင် တုနှိုင်းစရာ မရှိသော ကျောက်စိမ်းလူကြီးလူကောင်း" နှင့်တူသည်။

ဒါပေမယ့် သူက ကျင်းရှီရဲ့type တော့ မဟုတ်ဘူး။

ကျင်းရှီ လိုချင်သော ချစ်သူမျိုးမှာ မဆင်မခြင် မျောက်ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ကျန့်စစ်ရွင်း... က ထန်ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် ပိုတူသည်။ သူ့ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက အလိုရှိခဲ့ပေမယ့် ကျင်းရှီက အဲ့ဒီလို သူ့ကို မကြိုက်ခဲ့ပါဘူး။

"စီနီယာ၊ ကျွန်မတို့ ဖြစ်နိုင်မယ်..."

"သိပ်မသင့်တော်ဘူး" လို့ ကျန့်စစ်ရွင်းက ချက်ချင်းပြောပြီး "နားလည်ပါတယ်။ ဒီည ငါ့ရဲ့ ဝန်ခံချက်က ရုတ်ခြည်းပါပဲ။ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတာမကြာသေးဘူး။ မင်း ငါ့ကို သိပ်မရင်းနှီးဘူး။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုသိလာရင်"

"အမ်..."

"ကျင်းရှီ ငါ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ မင်း ဒါကို သေချာစဉ်းစားမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

ကျင်းရှီက တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း သူမပြောချင်တာကို ပြီးအောင်ပြောသည်။ "စီနီယာ ကျွန်မကြိုက်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေပြီ"

သူ့အကြောင်းတွေးလိုက်တော့ သူမမျက်လုံးတွေ ပျော့လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

သူမ၏အပြောအဆိုအရ ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ဒါက အကြောင်းပြချက်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ပြောနိုင်သည်။ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် တစ်ကယ်ရှိနေပြီ။

ထိုစာကြောင်းလေးနှင့် ကျန့်စစ်ရွင်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ရင်တွင်းစကားသံများအားလုံး သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

သူ မတောင်းဆိုတော့ဘူး။

လာလမ်းအတိုင်း ယောက်ျားအဆောင်ဆီသို့ ပြန်သွားရာ ချူးကျောက်သည် ကျင်းရှီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ကျန့်စစ်ရွင်းက နင့်ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟု စပ်စုမေးသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"

"ဟေး နင်ကဘာလို့ ငါ့ကို လျှိုနေတာလဲ!"

ကျင်းရှီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောခဲ့သည်။ "နင်ထင်နေတာပဲ၊ မမေးနဲ့တော့ လျှောက်မပြောနဲ့နော်"

ချူးကျောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "ဒါဆို နင်သူ့ကို ငြင်းလိုက်တာပေါ့"

"ဟုတ်တယ်"

သူမရယ်ကာ "ကျန််စစ်ရွင်းက စွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မင်းသားလေး အဆင့်ပဲလား။ နင် သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ မယုံနိုင်ဘူး။ ကျောင်းဝင်းထဲက မိန်းကလေးတွေအားလုံး နင့်ကို အခု သတ်ချင်နေလောက်ပြီ"

ကျင်းရှီ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ဒါဆို နင်လျှောက်မပြောနဲ့နော်"

နှစ်ယောက်သား ယောက်ျားအဆောင်တံခါးကို ရောက်သွားတော့ လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကျင်းရှီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပေါ်ရန်။

သူက အင်္ကျီအဖြူနှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကို ၀တ်ထားသည်။ သူ၏ ကော်လာသည် ပွင့်နေပြီး လှပသော ညှပ်ရိုးကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူ့လက်တွေကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်ထားသည်။ သူမအသံကိုကြားတော့ သူက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မီးတိုင်ကို မှီနေသည်။ သူ့မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများသည် နက်နဲနေပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတစ်မျိုးဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။

ချူးကျောက်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ရှုချောင်းယန်က သူမကို ဆွဲပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ပေါ်တင်လိုက်ကာ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ရှူးးး ပွဲစတော့မယ်။"

ပေါ်ရန်က မတ်မတ်ရပ်ပြီး ကျင်းရှီကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

သူ့အသားအရည်က အရမ်းလှသည်။ တောက်ပသော မီးရောင်အောက်တွင် သူ့နှုတ်ခမ်းများက ပိုနီလာကာ သူ့အသွင်အပြင်ကို စူးရှစေသည်။

နွေဦးည၏ လေနုအေးသည် ချိုမြိန်မှုကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ကျင်းရှီ၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်။

သူမသည် မီးအိမ်၏ အရိပ်အောက်သို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူမ၏ သေးသွယ်သောရုပ်သွင်သည် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးမှုဖြင့် မှုန်ဝါးနေပုံရသည်။

ပေါ်ရန်ဟာ ပြောစရာတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ပြီး ရည်းစားစာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရွတ်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူ့အတွေးတွေက လေတိုက်သလို လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ ဘာစကားမှ မထွက်နိုင်။

ကျင်းရှီက ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "အရမ်းနောက်ကျနေပြီ၊ ရှင်ဒီမှာဘာအတွက်ရပ်နေတာလဲ၊ စီနီယာ"

ပေါ်ရန်က တိုးတိုးလေး အားအီးလုပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "လကိုကြည့်နေတာ"

ကျင်းရှီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးမှာ လရိပ်တောင် မရှိပါဘူး။

ပေါ်ရန်သည် သူစိုက်ကြည့်နေသော လမ်းမီးကို မျှော်ကြည့်ကာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံး အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်စရာကောင်းသော စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း၊ လနဲ့တူတယ်မဟုတ်လား"

"......"

ထို့ကြောင့် သူသည် မီးခွက်ကို လလို ငေးကြည့်နေပုံရသည်။

သူမ၏ စီနီယာပေါ်ရန်သည် ကြော့မော့သော အရသာရှိသည်။

ကျင်းရှီသည် သူ့အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ "လကိုကြည့်ခြင်း" ကို ဟာသလုပ်ရန် လမ်းမီးတိုင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်မှ အကြည့်များက ......

လိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲပဲ။