အပိုင်း (၅၃)

ပေါ်ရန်က သူ့ဘေးနားက ကောင်မလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အသားအရည်သည် ဖျော့တော့ပြီး နက်မှောင်သော မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများ အထူးတောက်ပနေပါသည်။ သူမက သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြသည်။

ပေါ်ရန်သည် သူ၏ ဖရိုဖရဲ အတွေးများကို စုစည်းကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့စာကို စောစောက အကြောင်းမပြန်ဘူး"

"အိုး!" ကျင်းရှီသည် ယခင်က ပေါ်ရန်ထံမှ မက်ဆေ့ချ်ပို့ခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ "စီနီယာ ကျန့်စစ်ရွင်းက ကျွန်မကို စောစောက ခေါ်ထုတ်ပြီး ပြန်လာတော့ ကျွန်မ.…..မေ့သွားတာ"

"တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ" သူမက ခေါင်းကုတ်ကာ အလွန်တောင်းပန်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကိုဘာပြောချင်တာလဲ?"

"ကျန့်စစ်ရွင်း မင်းကို ဝန်ခံခဲ့တာလား?"

ကျင်းရှီက သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

သူမ မပြီးခင်မှာ သူက သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး "မင်း သဘောတူလိုက်လား?"

ကျင်းရှီသည် သူ့၏ ပူနွေးစိုစွတ်သော လက်ဖဝါးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပေါ်ရန်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အနည်းငယ် နာကျင်သွားသည်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ကျွန်မ ဘာကိုသဘောတူတယ်..."

"ကျွန်မ ဘာကိုသဘောတူတယ်" လို့ ပြောတော့မည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် မိုက်မဲသော အကြံတစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။ "ကျွန်မ သဘောတူလိုက်တယ်"

ပေါ်ရန်၏ စိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားကာ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။

"မင်းဘာလို့ သူ့ကို သဘောတူခဲ့တာလဲ!"

စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သူ့အသံက အက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤသို့မေးရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေကာ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းကဲ့သို့ အသံထွက်စေခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် မင်းသဘောတူနိုင်တာလဲ!"

ကျင်းရှီသည် သူနှင့် နောက်ပြောင်နေသော်လည်း ပြင်းထန်စွာ အော်ငေါက်ခံရခြင်းမှာ ရုတ်တရက် ကြေကွဲဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတို့သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာသည်။ သူမက သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။ "ဘာလို့အော်နေတာလဲ"

အရင်တုန်းကတော့ ပေါ်ရန်က သူမကို ဘယ်လိုပဲ ကဲ့ရဲ့ စော်ကားနေပါစေ သူမက ရယ်မောပြီး အလေးအနက်မထားဘူး။ ယခုမူ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် လက်မခံနိုင်တော့ဘဲ သိမ်ငယ်စိတ်များ ခံစားလာရသည်။

ဒါမှမဟုတ် သူမ ပိုဂရုစိုက်လာသည်။

ကျင်းရှီသည် အဆောင်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သော်လည်း ပေါ်ရန်က သူမအား ဖမ်းကိုင်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးတိုင်နှင့် ဖိကာ "မင်း သူ့ကို ကြိုက်လား" ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် မေးသည်။

"ကျွန်မ သူ့ကို မကြိုက်လို့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြိုက်ရမှာလား။"

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့မကြိုက်နိုင်ရတာလဲ"

"ရှင်က အရမ်းစိတ်ဆိုးစေလို့!" ကျင်းရှီသည် သူ၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ "ဒီလို အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး ရှင် ကျွန်မကို ဝန်ခံဖို့ စောင့်ရမှာ။ ရှင် ကျွန်မကို ဝန်မခံရင် ကျွန်မ အမြဲတမ်း စောင့်ရမှာ"

ထိုကဲ့သို့ အရာများ မည်သို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။ အရာအားလုံးက သူ့အတွက် ပေးထားတယ်လို့ သူထင်ခဲ့တာ။

"ငါ မင်းကို အခု ဝန်ခံလိုက်မယ်။" ပေါ်ရန်က သူမကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး "သေချာနားထောင်" လို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်သည်။

သူက ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သေစမ်း၊ သူမက သူ့ကို နှိုးဆွခဲ့ပြီး အခု သူဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။

ကျင်းရှီ၏ ရင်ဘတ်သေးသေးလေးသည် လျင်မြန်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ တဟုန်ထိုး တုန်လှုပ်သွားကာ အံ့သြတကြီးဖြင့် သူ့ကိုကြည့်နေသည်။

ပြောပါ။ ဝန်ခံပါ။ ရှင် ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ။

ပေါ်ရန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းကာ လွယ်အိတ်ထဲမှ ရည်းစားစာအိတ်ကို ထုတ်ကာ သူမဆီကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "မင်း... မင်း ကိုယ်တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်။ ငါပြောချင်တာ အားလုံးကို အဲ့မှာ ရေးထားတယ်။ အဲဒါကို အသံထွက်မဖတ်နဲ့၊ ကြည့်ကြည့်လိုက်"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူကလှည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ နှလုံးခုန်သံများ ခုန်တက်လာသည်။

သေစမ်း သေစမ်း သေစမ်း သေစမ်း သေစမ်း!

ကျင်းရှီသည် သူမလက်ထဲက အကျည်းတန်နေသော ပန်းရောင်စာအိတ်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အမိုက်စားပန်းရောင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ စာတစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နောက်ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်လိုက်သည်။ "ပေါ်ရန်၊ ရှင်က အရူးလား"

ပေါ်ရန်သည် စာက မြေပြင်ပေါ်မှာ တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေသဖြင့် အံ့သြစွာ ပြန်ကြည့်မိသည်။ ရေးထားသောစာမှာ-

"ရှီရှီ၊ ငါ မင်းကိုချစ်တယ်၊ လက်ထပ်ရအောင်။"

ကျင်းရှီက ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမအခန်းကို ပြန်ပြေးသွားရင်း မျက်နှာကနီရဲနေသည်။

နံရံကိုမှီ၍ ရှုချောင်းယန်က သူ့အိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပန်းရောင် ရည်းစားစာတစ်စောင်ကို ထုတ်ကာ ပေါ်ရန်ကို မျက်စိမှိတ်ပြ၍ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို မင်းမှားသွားပြီ..."

ကျင်းရှီ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားပြီး ပေါ်ရန်သည်လည်း အိပ်ဆောင်သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ချီနှင့် ရှုချောင်းယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြပြီး ထိုညက မအိပ်မီ စကားမပြောရဲကြပေ။

ထိုညတွင် ပေါ်ရန်သည် မအိပ်နိုင်လဲ လူးလှိမ့်နေခဲ့သည်။ ကျင်းရှီထံ တောင်းပန်စာတစ်စောင်ပို့ရန် သူ့ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်သည်။ မက်ဆေ့ချ်ကို ရိုက်ပြီး -

ကျင်းရှီ တောင်းပန်ပါတယ် ငါ စာမှားယူခဲ့တာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးပါ၊ ရမလားဟင်။

မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီးသည်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် အနီရောင် အာမေဋိတ်အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ ဘလော့ခ်ခံလိုက်ရတာလား?

ဘေးအဆောင်ခန်းတွင်၊ ကျင်းရှီသည် စောင်ထဲတွင် ကွေးကောက်နေပြီး ခေါင်းဖော်ထားကာ အဖြူရောင် နံရံကို မျက်နှာမူပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒီကောင် တော်တော်တုံးတာပဲ!

တုံးရုံတင်မကဘူး ရက်စက်လိုက်တာ တစ်ယောက်ယောက်ကို စားချင်နေပုံပေါ်တယ်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ငယ်စဉ်က သူမအပေါ် ရက်စက်သော်လည်း ကျင်းရှီသည် နုနယ်သော မိန်းကလေးမဟုတ်ပေ။ ပေါ်ရန်သည် သူမအား ကြမ်းတမ်းသောစကားများ ပြောမိခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမကို အမှားလုပ်မိသွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီ၏ အခန်းဖော် ချူးကျောက်သည် ပိုးကောင်ကဲ့သို့ စောင်ဖြင့် ပတ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ထုတ်ဖော်ထားသည်။ သူမက ကျင်းရှီကို စိတ်ဝင်တစား မေးခဲ့သည်။ "စီနီယာ ပေါ်ရန်က နင့်ကို စိတ်ဆိုးစေအောင် သူ့ရည်းစားစာထဲမှာ ဘာရေးထားလို့လဲ"

ကျင်းရှီသည် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကာ "သူ ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်"

"ဖွီ"

ချူးကျောက်က မတတ်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "စီနီယာ ပေါ်ရန်ထံမှ နင့်ကို အသည်းအသန် ဝန်ခံချက်က တကယ်ကို သမားရိုးကျမဟုတ်တဲ့ ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုပါပဲ"

"ဘာဝန်ခံတာလဲ၊ ဒီကောင်က ငါနဲ့ ရှုပ်နေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ!"

ကျင်းရှီသည် ယခုအချိန်မှစ၍ သူ့ကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်နေ့မနက်မှာတော့ သူမသည် အခန်းဖော်နဲ့အတူ စာအုပ်တွေနဲ့အတူ အတန်းကိုသွားခဲ့သည်။ သူတို့လှေကားမှ ဆင်းသွားတော့ မနက်ခင်း လေ့ကျင့်မှုကနေ ပြန်လာတဲ့ ကောင်လေး တော်တော်များများ ပြေးနေကြသည်။

လေ့ကျင့်မှုပြီးသွားတော့ သူတို့ရဲ့ တီရှပ်တွေရဲ့ ရှေ့က ချွေးတွေ စွန်းထင်းနေတာ သိသာထင်ရှားပြီး ဖြတ်သွားတိုင်း သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကနေ အပူတွေ ထွက်လာတာကို ခံစားရနိုင်သည်။

ပေါ်ရန်က သိပ်ပျော်ပုံမပေါ်ဘူး။ သူ့မျက်လုံးအောက်မှာ အညိုအမည်းစက်လေးတွေ ရှိနေသည်။ သူမကို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း သူက ကျင်းရှီကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ကျင်းရှီ….."

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏ ချုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြင့် "ရှင်က နံတယ်၊ ကျွန်မကို မထိနဲ့" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ပေါ်ရန်က ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်က အများသုံး ရေချိုးခန်းဆီကို လျှောက်သွားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

ကောင်လေးတွေ ထွက်သွားပြီးနောက် ချူး‌ကျောက်က "အပုပ်နံ့မရှိဘူး၊ နင့်ရဲ့စီနီယာ ပေါ်ရန်က အသန့်ရှင်းဆုံးပဲ"

"သူက လူယုတ်မာပဲ"

ကျင်းရှီသည် အလွန်စိတ်တိုသွားသည်။ ပေါ်ရန်အပေါ် ရက်စက်ယုတ်မာခြင်းကသာ သူမကို ပိုဆိုးစေမည်ကို သူမနောက်ဆုံးနားလည်ခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်လာတာလဲ။ သူမကိုယ်သူမ မုန်းတီးနေပုံရသည်။

ကျင်းရှီသည် တစ်နေ့လုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကျင်းရှီကို နေ့လည်စာ အတူတူစားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

နံပါတ် ၃ ကော်ဖီဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်တွင် ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ဗန်းတစ်ခုနှင့် ရောက်လာသည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူသည် ဗန်းထဲမှ အကြီးဆုံးအသားကို ကောက်ယူပြီး ဖယ်ထားလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ကပ်စီးနည်း ကြောင်လေး ကျင်းရှီသည် ၎င်း၏ ဗန်းထဲမှ အသားတုံးကို လုယူသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ထူးထူးခြားခြား ဒီနေ့မှာတော့ သူမ ပန်းကန်းထဲက ထမင်းဖြူကို ချက်ခြင်းထိုးဆွပြီး နည်းနည်းစားရုံနဲ့ သိသိသာသာ အတွေးလွတ်သွားသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူမကို Level 4 စာမေးပွဲအကြောင်း သတိပေးချင်တာကြောင့် သူမကို သူနဲ့ အတူစားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။

"ပြင်ဆင်မှု ဘယ်လိုရှိလဲ၊ အရင်အကြိမ်က အဖေကို မင်းအတွက် ငါ လိမ်ညာပြီး ဖုံးထားခဲ့တာ။ မင်း ဒီစာသင်နှစ် ထပ်မပြီးရင် မင်းကို ဘုရားတောင် မကယ်နိုင်ဘူး"

ကျင်းရှီက သူ့ကို ဗလာသပ်သပ် ကြည့်ပြီး " Level 4 စာမေးပွဲ ဘယ်တော့လဲ "

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့တူများကို ချလိုက်သည်။ "စာမေးပွဲ ဘယ်တော့လဲဆိုတာတောင် မင်းမသိဘူး၊ မင်း ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်နေရဲ့လား"

"လုပ်တယ်၊ ကျွန်မ ဝေါဟာရတွေကို နေ့တိုင်း ပြန်လေ့ကျင့်နေတယ်" ကျင်းရှီသည် သူမ၏ အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြရန် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဝေါဟာရစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်ပြီး တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အောင်အောင်ကြိုးစားပါ။ နောက်နှစ် စာသင်မှာ Level 6 ။ မင်းအငယ်တန်းနှစ်မှာ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စတင်ပြင်ဆင်ထား"

"အစ်ကို ကျွန်မအတွက် အကုန်စီစဉ်ပြီးပြီလား"

ရှန်ဖျင်ချွမ် - "ငါက မင်းအစ်ကိုပါ။ သေချာပါတယ် မင်းကို ဒီအရာတွေကို စီစဉ်ပေးသင့်တာ။ မင်း IELTS ဖြေပြီး မင်းရဲ့မဟာဘွဲ့အတွက် နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းတက်ဖို့ ငါတွေးနေပေမယ့် မင်းက မသေချာဘူးလို့ ငါမထင်ထားမိဘူး။ မင်းနိုင်ငံရပ်ခြားကို တစ်ယောက်တည်းသွားနေဖို့ စိတ်ချရမှာမဟုတ်ဘူး၊ တရုတ်မှာပဲ မင်းတက္ကသိုလ်တက်လို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းလိုချင်ရင် ပိုကောင်းတဲ့ကျောင်းကို လျှောက်လို့ရတယ်။"

"ဒါဆို ဘာလဲ?"

"ဒါဆို မင်းအလုပ်ကို ရွေးပြီး ကိုယ်ကြိုက်တာလုပ်"

"ကျွန်မ အန်ကယ်ရှန် ကုမ္ပဏီကို သွားလို့ရမလား"

ရှန်ဖျင်ချွမ် - "ဘာအတွက်လဲ၊ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုအတွက် ငါနဲ့ပြိုင်ချင်တာလား။"

ကျင်းရှီက ရယ်မောပြီး ဖြူဝင်းသော သွားနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေက နှလုံးသား တစ်ခုတည်းပါ။ ပြိုင်ဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူမခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာပြောသည်။ "ရှန်မိသားစုရဲ့ စွမ်းအားက အရံအကိုင်းအခက်များစွာနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စီးဆင်းနေတာ။ မင်းထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုက မင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရင် မင်းဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူနဲ့ မင်းလုပ်ချင်တာကို လုပ်ပါ"

ကျင်းရှီသည် ဘာပြောရမှန််းမသိဖြစ်ကာ ခေါင်းစဉ်ကို ဆက်မပြောတော့ပေ။

ထမင်းစားနေစဉ် ရှန်ဖျင်ချွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ "မင်းချိန်းတွေ့နေတာလား"

ကျင်းရှီသည် ထမင်းကြော်အစပ် တစ်လုတ်ကို ပါးစပ်အပြည့် ထည့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးကာ မျက်ရည်များနှင့် နှပ်များ ထွက်လာသည်။

ထိုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်သည်ကို မြင်လျှင် ရှန်ဖျင်ချွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အမှန်လား?"

"မဟုတ်ဘူး!" ကျင်းရှီက "ဘာလို့ ကျွန်မက သူ့ကို ချိန်းတွေ့ရမှာလဲ!"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က အံ့ဩသွားသည်။ "သူ? ဒါဆို တစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်ပေါ့"

ကျင်းရှီက သူ့ပန်းကန်ထဲက ထမင်းဖြူကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ "အစ်ကို့ကို ဘယ်သူက မဟုတ်တာတွေ ပြောတာလဲ"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ရယ်သည်။ "ငါ မင်းကို စနေတာ၊ မိုက်တာပဲ"

ကျင်းရှီက ဒါကိုကြားတော့ သူ့ကို ရိုက်ချင်သွားသည်။ အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းက ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူ့ကို မကြာခဏ စနောက်တာကို ပြန်သတိရပေမယ့် သူ့လှည့်ကွက်တွေက ဘယ်တော့မှ အလုပ်မဖြစ်ဘဲ သူမမှာ ပြတ်သားတဲ့ အသိစိတ်ရှိခဲ့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူ့တူချောင်းတွေကို ချလိုက်ပြီး "ဒါဆို အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ" လို့ စူးစမ်းသည်။

သူ၏ စစ်ကြောမေးမြန်းသော လေသံသည် တီဗီဒရာမာတစ်ခုတွင် သူမ၏ တရားမ၀င်ချစ်သူအကြောင်း မေးခွန်းထုတ်ခံရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ကျင်းရှီကို ခံစားစေခဲ့သည်။

"ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။" ကျင်းရှီက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး "တရားမ၀င် ချစ်သူ မရှိပါဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ် - ...

"ငါသိပြီ" ဒေါသတကြီးပြောရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက နားလည်မှု အပြည့်နဲ့ပင်။ "အဲဒါ သူပဲဖြစ်မှာပေါ့၊ အဲဒီကောင်ပဲ၊ ငါ့ညီမကို ငါ့နှာခေါင်းအောက်မှာ သွေးဆောင်ဖို့ သတ္တိရှိလိုက်တာ"

"မဟုတ်ဘူး၊ သူ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ငါ့ကိုသွေးဆောင်တာမဟုတ်ဘူး!"

"အချိန်တိုင်း မင်းက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကလပ်ကို ပြေးနေတာပဲ။ ကြောင်သူတော် ကျန့်စစ်ရွင်းကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။"

ကျင်းရှီအံ့သြသွားသည်။

"ဟင်?"

ရှန်ဖျင်ချွမ် - "ဒါကို ငါရှင်းအောင် ပြောမယ် ကျန့်စစ်ရွင်းလိုမျိုး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါသဘောမတူဘူး!"

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ နှလုံးသားမှ ကြီးမားသော အလေးချိန်ကို တိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သက်ပြင်းချရင်း ပါးကို ကိုင်လိုက်ပြီး "ဘာ…ဘာလို့ မဖြစ်တာလဲ"

"အရင်က ကျောင်းသားကောင်စီမှာ ငါ သူနဲ့ စကားပြောဖူးတယ်။ ဒီကောင်က..."

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ခက်ခက်ခဲခဲ စဉ်းစားသော်လည်း ကျန့်စစ်ရွင်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် အလုပ်ကျင့်ဝတ်ကြောင့် အမှားအယွင်းများ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အဆင်မပြေဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလွန်းတယ်၊ ကြွက်သားတွေတောင် မရှိဘူး။ သူက ငါ့ယောက်ဖ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်ရမှာလဲ!"

ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ယောက်ျားအနည်းငယ်သာ သူ၏ အဖိုးတန်ညီမနှင့် ထိုက်တန်သည်။ သူ့အပေါ်မှာသာ မူတည်မယ်ဆိုရင် သူက သူမအတွက် အကောင်းဆုံးကို ရွေးမှာ သေချာသည်။

" စီနီယာ ရှုချောင်းယန်ကော ဘယ်လိုလဲ။" ကျင်းရှီသည် ချုံပုတ်တစ်ဝိုက်ကို ဂရုတစိုက်ရိုက်လိုက်ပြီး "သူ့မှာ သန်မာတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိတယ်"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "အိမ်ရှင်ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့သားက ငါ့ယောက်ဖဖြစ်ချင်သေးတာလား? အိပ်မက်မက်နေလိုက်!"

" စီနီယာ ကျင့်ချီကော ဘယ်လိုလဲ"

"သူနဲ့လည်း မဖြစ်ပါဘူး၊ အရူးမလေး ဒီလို လိမ္မာပါးနပ်တာကို မင်း မထိန်းနိုင်ဘူး"

“ဒါဆို…” ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ အခန်းဖော်တစ်ဦးစီ၏အကြောင်းကို မေးကာ ထိုလူဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ပတ်သွားသည်အထိ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမ သူ့ကို ထိတ်လန့်စွာကြည့်ကာ "ပေါ်ရန်ကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးသည်။

"သူ?" ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ မျက်ခုံးမွှေးများက ကျုံ့သွားသည်။ အတော်ကြာအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ တွေးနေမိသည်။ "သူက..."

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ အသက်ရှူမဝသည့်တိုင်အောင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟေ့ မင်း ငါ့ကို ကစားနေတာလား"

"အစ်ကို၊ ငါဒီည စာကြည့်တိုက်မှာ Level 4 ကို သုံးသပ်ဖို့ သွားရမယ်။ Bye!"

ရှန်ဖျင်ချွမ် မတုံ့ပြန်ခင်မှာ ကျင်းရှီက ကမန်းကတန်းထပြီး ရှောင်ထွက်သွားသည်။

ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်နှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိသလောက်ပင်။

ပေါ်ရန်သည် သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေ၍ မရပေ။ သူလှုပ်ရှားရမည်။

မေလနှောင်းပိုင်း နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် တောက်လောင်နေသော နေရောင်ခြည်သည် ပြင်းထန်စွာ တောက်ပနေသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ ခက်ခဲစေသည်။ ပေါ်ရန်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိ အတားအဆီးနံရံကို မှီလျက် အဝေးမှ တိမ်တိုက်များကို အကြာကြီး ငေးကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။

သူ့နောက်တွင် ကျင့်ချီသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် တက်လာသည်။ ပေါ်ရန်မှာ မှိုင်ထွေထွေ ထိုင်နေတာကို မြင်တော့ သူက ပခုံးကို ပုတ်ပြီး “ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ပေါ်ရန်သည် အဝေးက လွင့်နေသော တိမ်များကို စိုက်ကြည့်ကာ "သေမင်းတံခါးက ပြန်လာတာ" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြေကွဲဖွယ် အဆုံးအဖြတ် အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ကျင့်ချီကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ "အမိုက်စား" အသံနှင့်အတူ…

သူသည် သုံးမီတာမြင့်သော အတားအဆီးနံရံမှ ခုန်ဆင်းကာ စိမ်းစိုသောမြက်ခင်းပြင်ပေါ် တည့်တည့်ဆင်းသက်လာသည်။

ကျင့်ချီ၏ အမေပင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အတားအဆီးနံရံကို အမြန်လှန်လိုက်သည်။ ဤလူသည် ခြစ်မိပြီး သွေးစွန်းနေသော ဒူးများဖြင့် ဆင်းသက်ကာ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သူအဆင်ပြေပါသည်။

"သေစမ်း! ဒါက များလွန်းတယ်!"

ကျင့်ချီက ပေါ်ရန်ကို ထဖို့ ကူညီပေးပြီး ပြေးနေတဲ့ ရှုချောင်းယန်ကို "ဆေးကုခန်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားခေါ်လိုက်!"

ပေါ်ရန်က ရှုချောင်းယန်ရဲ့လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာအနှံ့ ဒူးခေါင်းက သွေးစိမ်းတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး "စာကြည့်တိုက်ကို သွားပြီးတော့ ကျင်းရှီကို ခေါ်လိုက်၊ ငါ သေတော့မယ်လို့ ပြော"

ကျောင်းဆေးကုခန်းက အရက်ပြန်အနံ့တွေ သင်းပျံ့နေသည်။

ပေါ်ရန်သည် ဆေးရုံကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ ဘောင်းဘီကို ဒူးအထက်တွင် လိပ်ထားသည်။

အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည့် သူနာပြုသည် ဒူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်တွင် ဆေးထည့်ထားသော ပတ်တီးကို ဂရုတစိုက် ပတ်ပေးသည်။

ကျင့်ချီသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ လှည့်ကြည့်ကာ ပေါ်ရန်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် "သူမ ရောက်ပြီ!"

ဆေးကုခန်းမှ ရုတ်တရတ် နာကျင်စွာအော်သံကြောင့် သူနာပြုဆရာမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဆေးရုံကုတင်ပေါ် တည့်တည့်ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူနာပြုဆရာမသည် အလွန်ကြောက်လန့်ကာ ချက်ချင်းထရပ်ပြီး အဖြစ်အပျက်ကို လုံးဝစိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? သူမ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ?

"ကျောင်းသား၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ!"

ထိုအချိန်တွင် ရှုချောင်းယန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကျင်းရှီက နောက်မှ စိုးရိမ်တကြီး လိုက်လာခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ဖွင့်ကာ အိပ်ယာဘေးက ကျင်းရှီကို အားပျော့စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း "ကျင်းရှီ၊ မင်းလာပြီ။"