အပိုင်း (၅၄)

ကျင်းရှီက သူ့ဒူးနားမှာ ပတ်ထားတဲ့ ပတ်တီးထူထူတွေကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို အသားတွေ ဖျော့သွားတဲ့အထိ ကိုက်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

သူထထိုင်ဖို့ ရုန်းကန်ရင်း အားနည်းသောအသံဖြင့် ချောင်းဆိုးကာ "ဒါက ဒဏ်ရာသေးသေးလေးပဲ၊ မင်းရဲ့စီနီယာ ခံနိုင်တယ်"

သူနာပြုဆရာမသည် မျက်စိကွယ်သလိုဖြစ်သွားသည်။ ဒူးပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့သွားသော်လည်း သူသည် ဖျားနာနေပုံပေါ်အောင် လုပ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူက မောနေတယ်၊ သူဘာကြောင့် ဒီလောက် ပြင်းပြင်း ရှိုက်နေတာလဲ။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသော ထောင့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများကို သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

အနာကျင်ဆုံး အခိုက်အတန့်ဖြစ်တဲ့ စောစောက သူ့ဒဏ်ရာကို ဆေးဖျန်းပြီးချိန်မှာတော့ သူ့ဆီကနေ အသံမထွက်ဘူး။ ယခုမူကား သူအော်နေလေပြီ။

သူ့ကောင်မလေး ရောက်လာတာဆိုတော့ သနားစရာ‌ကောင်းတဲ့ အချိန်ရောက်ပြီပေါ့။

ကျင်းရှီက ပေါ်ရန်ကို လျစ်လျူရှုထားဆဲဖြစ်ပြီး အဲဒိီအစား သူနာပြုဆရာမကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ သူ့ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက်ဆိုးနေလဲ၊ တကယ်ကို ပြင်းထန်နေပုံရတယ်၊ သူ ဆေးရုံသွားရမှာလား"

သူနာပြုဆရာမက ပေါ်ရန်ကို ပြန်ကြည့်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ကြယ်တွေလို တောက်ပနေသည်။ ဒီလို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်လည်း သူမအတွက် ဒူးထောက်သွားနိုင်သည်။

"အင်း... အခြေအနေ မကောင်းဘူး"

သူနာပြုအစ်မသည် အမှန်အတိုင်းပြောရန် နှလုံးသားမရှိပေ။ "ဒူးဒဏ်ရာက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်၊ သွေးအလွန်အကျွံထွက်တာက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ထိခိုက်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်မှုနဲ့ သနားမှုတွေ လိုအပ်တယ်” လို့ သူမရဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး သူမက ပြောသည်။

"ဖွီ"

"ဂရုစိုက်ပြီး သနားပါ" ဆိုတဲ့ စကားကိုကြားတော့ ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ရှုချောင်းယန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလုနီးပါးပင်။

ဒီသူနာပြုအစ်မကလည်း တော်တော် ဇာတ်ရုပ်ကောင်းတာပဲ။

သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျင့်ချီသည် မင်းသားဖြစ်ချင်တဲ့ ရှုချောင်းယန်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "သွားစို့ ငါနဲ့ ဆေးသွားယူရအောင်"

ပေါ်ရန်ကို မျက်စိ မှိတ်ပြပြီး သူတို့နောက်က တံခါးကို ညင်သာစွာပိတ်ဖို့လည်း သူက အရမ်းထက်မြက်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခြေသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်နေရောင်သည် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကုလားကာများမှတဆင့် အခန်းထဲသို့ နွေးထွေးသော အဝါရောင်ကို ဖြာထွက်နေသည်။ လေနုအေးသည် ပျော့ပျောင်းသော ကုလားကာများကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ပူအိုက်သော အပူများကို ကွဲပြားသွားစေသည်။

ပေါ်ရန်သည် ဒဏ်ရာရနေသော ဒူးကို ကွေးလိုက်ကာ သူမကို မော့ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အပြစ်အနည်းငယ်ရှိနေသည်။

သူမ အလျင်စလို ပြေးလွှားလာသောကြောင့် ရင်ဘက်သည် တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်ကာ သူမ၏ အသက်ရှူသံသည် အနည်းငယ် မြန်နေသေးသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော အနက်ရောင် မျက်လုံးများက အနည်းငယ် စိုစွတ်နေ၏။

သူမ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်ကာ ဒေါသနှင့် အနည်းငယ် မှားနေသည်။

နှစ်ယောက်သား အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ ခါးကြိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးနားသို့ ဆွဲလိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူမကြိုးကို သူဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ သူ့ကို စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပေါ်ရန်သည် သူမအတွက် လည်စည်းကြိုးကို ချည်နှောင်ကာ သူ့လက်ဖဝါးကြီးများက သူမခါးကို ကိုင်ထားကာ သူ့ဘေးနားသို့ တိုက်ရိုက်ဆွဲလိုက်သည်။

"ကျင်းရှီ"

ဆေးရုံကုတင်အစွန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျင်းရှီက ခေါင်းငုံ့ပြီး "ဆရာရှုက ရှင် သေနေပြီဆိုလို့ ကျွန်မလာခဲ့တာ။"

ပေါ်ရန်သည် ရုတ်တရက် ငုတ်တုတ်ထကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ပခုံးပေါ်မှ သူ့နဖူးကို စိုက်တင်လိုက်ကာ လေးလံသော ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်သည်လည်း သူမအပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်။

"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ!"

"ခဏလောက် ပွေ့ဖက်ပါရစေ။"

သူ၏ ရင်ဘတ်သည် သူမ၏ နောက်ကျောကို ဖိထားလိုက်သည်၊ ပူလောင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူများသည် ပါးလွှာသော ကာမိုတီရှပ်မှတဆင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူမ၏ နောက်ကျောသည် မီးခဲပူလောင်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းသည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ထိပ်များမှ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ သံချေးတက်နေသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျင်းရှီသည် သူ့ရင်ဘတ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံကိုပင် ခံစားနိုင်သည်။

"ရှင်...ကျွန်မကို လွှတ်" သူမက ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်လိုက်တော့ သူမ၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်သည် သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်သွားသည်။

ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ နားရွက်ကို နှာခေါင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရန် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး သူ့လက်မောင်းသည် သူမ၏ ခါးကို ဝိုင်းကာ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ငါ မင်းကို အရမ်းလွမ်းတယ်။"

သူ့အသံက စာရွက်ပေါ်မှာ ခဲတံတစ်ချောင်း တလိမ့်လိမ့်သံလို တိုးလျပြီး နူးညံ့သည်။

သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ "ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခေါင်းငုံ့ထားတာ ဒါမှမဟုတ် မော့လိုက်တာ သိနေရတာပဲ၊ ဘာများလွဲနေတာလဲ" ဟု ရှုံ့တွစွာ ပြောနေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို သတ်တာထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ လျစ်လျူရှုနေတာ" သူ့အသက်ရှူသံက အရမ်းနီးကပ်နေပြီး လောင်မြိုက်‌ စိုစွတ်နေတဲ့ နားရွက်တွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်တိုက်ရင်း ဆံပင်တွေကို လှုပ်စိစိနဲ့ ကလိထိုးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို မနှိပ်စက်နဲ့။" သူသည် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ကာ သူမ၏ နားကို အသာအယာ ခြစ်လိုက်သည်။

တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်ကာ ကျင်းရှီသည် လဲကျသွားသည်။

"ဘာ...ဘာလုပ်တာလဲ"

သူ၏ နောက်ပြောင်မှုအောက်တွင် သူမ၏အသံသည် ပျော့ပျောင်း အားနည်းသွားကာ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး ခွန်အားမရှိတော့ဘဲ ပျော့ခွေသွားသည်။

"ငါ့ကောင်မလေးဖြစ်ပေးပါ၊ ငါ မင်းကို သေသေချာချာ မြတ်နိုးပါရစေ၊ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး အနိုင်မကျင့်ဘူး"

ဤသည်မှာ သူ၏ ရိုးသားသော ဝန်ခံမှု၊ စိတ်နှလုံး အကြွင်းမဲ့နှင့် ထက်သန်မှု ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ကျင်းရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝတွေးမရတော့ပေ။ သူမသည် ကြီးမားသော ရေပိုက်ခေါင်းထဲသို့ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ယက်ထားသည့် ကြီးမားသော ကျွင်းထဲသို့ လဲကျသွားသည်၊ သူမ အသက်မရှူနိုင်မချင်း ပို၍ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသည်။

"ရှင်... မြန်မြန်ရပ်လိုက်" သူမ မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ပြီး "ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့... အရမ်းယားတယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း အရမ်းအဆင်ပြေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ပျော်ရွှင်မှုသည် သူ့အား လွတ်မြောက်ရန် ခွန်အားမရှိစေခဲ့ပေ။

ပေါ်ရန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နားရွက်များ သွေးထွက်တော့မလို နီရဲနေပြီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ပါးစပ်ထောင့်များသည် အနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ "မင်းက အရမ်းအထိမခံလေးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းချီက ဒေါသတကြီး လှည့်ကာ ပါးပြင်ကို ဖောင်းပြီး "ရှင်က အကျင့်မကောင်းတဲ့သူပဲ!"

"ဘယ်လို အကျင့်မကောင်းတာလဲ။" ပေါ်ရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး "ငါ မင်းကို ဝန်ခံနေတာလေ"

"ဒါက ဘယ်လို ဝန်ခံမှုမျိုးလဲ!"

"ဒါဆို ဘာလဲ?"

"ကျန့်စစ်ရွင်းက အရမ်းယဉ်ကျေးတယ်၊ မသင့်တော်တဲ့ အထိအတွေ့မရှိဘူး၊ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ထိထိမိမိ စကားတွေ အများကြီးပြောခဲ့တယ်"

"ဒါပေမယ့် မင်း သူ့ကို ငြင်းနေတုန်းပဲလေ"

"ရှင်က အရမ်းစိတ်ညစ်စရာပဲ"

ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ စိုးရိမ်သောကဖြစ်နေသည့် လေသံကို ညုတုတုနှင့် ရောနှောကာ နားထောင်ရသည်မှာ တကယ်ကို နှစ်သက်သည်။ နီမြန်းနေသော သူမ၏ပါးပြင်များကို ဆွဲကိုင်ကာ "အခုချိန်ကစပြီး မင်းက ပေါ်ရန်ရဲ့ကောင်မလေးပဲ"

"မဟုတ်တာမစွပ်စွဲနဲ့၊ ကျွန်မ သဘောမတူရသေးဘူး။"

ပေါ်ရန်၏ အပြုံးသည် ယုတ်မာသော မြေခွေးတစ်ကောင်လို နက်ရှိုင်းလာပြီး "မင်း ငါ့ကို ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား"

"မကြိုက်ပါဘူး!" ကျင်းရှီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး "ရှင့်လို လူမိုက်ကိုကြိုက်လောက်အောင် ဘယ်သူကကန်းနေမှာလဲ" ဟု ခေါင်းမာစွာ ငြင်းလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မကြိုက်ဘူးပေါ့၊ ငါ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ" ပေါ်ရန်၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ပန်းရောင်စာအိတ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြီး "ဒီစကားလုံးရှစ်ရာကို ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံခဲ့တာ အလကားပဲ"

တကယ်ကို ရည်းစားစာတစ်စောင်ရှိခဲ့တာပဲ!

ကျင်းရှီက လှမ်းယူဖို့ လှမ်းလိုက်ပေမယ့် ပေါ်ရန်က သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်ခွင့်မပေးဘဲ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

"မေ့လိုက်ပါ၊ ငါ ပစ်လိုက်တော့မယ်၊ ကောက်ချင်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်"

ကျင်းရှီသည် သူ့လက်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ ရည်းစားစာတစ်စောင်ကို လုယူလိုက်သည်။ ပေါ်ရန်က အမြင့်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တာလဲ။ ကျွန်မအတွက် ရေးထားတာကို အခု ရှင်က တခြားသူကို ပေးချင်တာလား။"

"မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် မလိုချင်ဘူးလေ"

"မလိုချင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ!"

တိုက်ပွဲအတွင်း ကျင်းရှီ၏ တံတောင်ဆစ်သည် ဒဏ်ရာရနေသော ဒူးကို မတော်တဆ ထိမိသွားသည်။ ပေါ်ရန်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ ရှင့်ကို နာကျင်စေခဲ့တာလား" လို့ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အရမ်းနာတယ်"

ကျင်းရှီသည် မည်သည့်ခွန်အားကိုမျှ မသုံးဝံ့ဘဲ ဒူးပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို ညင်သာစွာ ငှက်မွှေးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ထိလိုက်ပြီး သူမနှလုံးသားနာကျင်သွားသည့်အတိုင်း "ရှင် မလှုပ်ရှားရတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှ ခေါင်းအုံးကို မှီကာ "နာတယ် နာတယ် နာတယ်!"

"ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဆရာဝန်ခေါ်လိုက်မယ်!"

"မလိုပါဘူး။" ပေါ်ရန်က သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ဒီလိုလုပ်ပါ ငါ့ကို ဒါလင်လို့ ခေါ်လိုက်ပါ၊ ဒီလောက် မနာကျင်တော့ဘူး"

ငါ့ဖင်ကိုပဲ ဒါလင်လို့ ခေါ်လိုက်!

ကျင်းရှီက သူ သူမကို လှည့်စားနေမှန်း သိသွားသည်။ သူမက သူ့လက်ကို ခါယမ်းပြီး သူ့ဘက်ပြန်လှည့်ကာ "ဒါက ထိုက်တန်တယ်၊ ရှင် သေတဲ့အထိ နာကျင်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်တယ်"

သူရဲ့သန်မာသော လက်မောင်းများက အနောက်မှ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ဖက်ထားသည်။ ရှည်လျားပြေပြစ်သော လက်ချောင်းများက ရည်းစားစာပါရှိသော စာအိတ်ကို ထုတ်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒီစာကို တစ်ညလုံး ရေးခဲ့ရတာ၊ မင်းကို ပြောပြချင်တဲ့ ခံစားချက်တွေ အကုန်လုံးကို စကားလုံးတွေနဲ့ ရေးထားတယ်။ အဲဒါတွေက စိတ်ထဲကပဲ"

ကျင်းရှီသည် သူ့ထံမှ ရည်းစားစာတစ်စောင်ကို ယူခဲ့သည်။ သူမဖွင့်ခါနီးတွင် ပေါ်ရန်က ရုတ်တရက် သူမလက်ကို ဖိလိုက်သည်။ "ဖွင့်လိုက်ရင် သဘောတူလိုက်တာနော်"

သူမ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည်။ သူမ၏ သေးသွယ်လှသော လက်ချောင်းများက စာအိတ်၏ အစွန်းကို ခြေရာခံကာ နောက်ဆုံးတွင် အလုံပိတ်ထားတာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမသည် အတွင်းက စာထဲတွင် ကြည်နူးပြီး စိတ်အားထက်သန်သော စကားလုံးများကို ဖတ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါ်ရန်၏ လက်သည် သူမ၏ ခါးပေါ်၌ ငြိမ်ကျလာပြီး သူမကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမသည် လွတ်လွတ်လပ်လပ် မရုန်းကန်ခဲ့ပေ။ ရည်းစားအသစ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသည့်အတိုင်း သူမသည် သူ့ထံမှ ရင်းနှီးသော အမူအရာမှန်သမျှကို တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ဒါက ပေါ်ရန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ သူက သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွေ့ဖက်ချင်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖိသွင်းလိုက်ချင်သည်။ သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းချင်သလို ….

ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါပေ။ သူသည် သူမ နားရွက်ဘေးတွင်သာ မှီကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူမ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ဤနူးညံ့သောအခိုက်အတန့်ကို ခံစားခဲ့သည်။

ဒီနေ့ကစပြီး သူမက သူ့ကောင်မလေးပဲ။ သူသည် သူမနှင့် မသင့်လျော်တာ မရှိပါ။

သူ့ဘဝကို သူမကို လေးစားပြီး ချစ်ရင်း ကုန်ဆုံးမှာ...

သူမကို ကာကွယ်ပေးမည်။

ကျင်းရှီက ပေါ်ရန်ကို အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ပို့ခဲ့သည်။

ပေါ်ရန် ဒဏ်ရာရသွားတာကို အဆောင်မှူးအန်တီက မြင်တော့ တာဝန်ခန်းကနေ အမြန်ထွက်လာပြီး "ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာတွေ ရတာလဲ"

ပေါ်ရန်က ပြုံးပြီး "လေ့ကျင့်ရေးမှာ သတိမထားမိတာ၊ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာတွေချည်းပါပဲ" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"မင်း ပိုသတိထားရမှာ။ နောက်ရက်တွေမှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ အပြင်မထွက်နဲ့တော့။ အိုက်ရား....တကယ်ပဲ... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ရတာလဲ၊ ကောင်စုတ်လေးကတော့လေ"

"အန်တီ၊ ကျွန်တော် ဒီက စတောင်မစဖူးသေးပါဘူး။ အန်တီ ဝက်ဝံအစစ်ကို မတွေ့ဖူးသေးဘူးနော်။ မနေ့က တံခါးဘောင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး တည့်တည့်မတ်မတ် လာသွားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဆောင်မှာ တစ်ယောက်ရှိတယ်။"

"ဟမ်၊ လူယုတ်မာလေးတွေ မင်းတို့အားလုံး အရွယ်ရောက်လာကြပေမယ့် ကလေးတွေလို ပြုမူနေကြတုန်းပဲ၊ အနားယူပြီး ပြဿနာရှာတာရပ်ကြ"

"သွားတော့မယ် အန်တီ"

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်က တိရစ္ဆာန်လေးများသာမက နာမည်ဆိုးဖြင့် ဒေါသကြီးသော အဆောင်နေအန်တီကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်မှာ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ဂျူတီအခန်းမှ လျှောက်သွားတိုင်း အဆောင်ကအန်တီမှာ အသီးအနှံကောင်းတွေ၊ မုန့်တွေ ဒါမှမဟုတ် အရသာရှိတဲ့ တစ်ခုခုရှိရင် ပေါ်ရန်ကို အချို့ ပို့ပေးမည်။

ဒီလူက ဘယ်လိုလူဝင်စား မြေခွေးစိတ်ဓာတ်မျိုးလဲ။

အိပ်ဆောင်ကိုပြန်ရောက်တော့ ကျင်းရှီက ပေါ်ရန်ကို ကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်ပြီး "ဆရာဝန်က ရှင်အများကြီး မလှုပ်သင့်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မတို့ အဆောင်တံခါးကို ဖွင့်ထားလိုက်မယ်။ ရှင် တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်။ ကျွန်မ ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ"

ကျင်းရှီ လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ခဏနေပါဦး"

သူ့လက်ဖဝါးသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး အားကောင်းကာ သူမ၏ နူးညံ့သော ခြေဖဝါးအပေါ်တွင် နွေးထွေးနေသည်။ သူသည် သူမကို နောက်သို့ သန်မာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး ပြေးစရာနေရာမရှိသော ယုန်ငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ သူမသည် သူ့ဘေးနားတွင် သဘာဝအတိုင်း ထိုင်လျက် လဲကျသွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီ၏ နှလုံးသားသည် တဆတ်ဆတ်ခုန်နေ၏။ သူ့ရဲ့စူးစူးရဲရဲ အကြည့်ကို သူမ တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲပေ။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လေတွေ ချက်ချင်းပွက်ပွက်ဆူနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ယခင်က ချိန်းတွေ့ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ အတွေ့အကြုံမရှိခဲ့ပေ။ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ဒီလူငယ်လေးနဲ့အတူ ရှိနေတော့ အရာအားလုံးကို မသိနိုင်ဘူး။

သူမဖြူဖျော့ဖျော့လေး ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ပေါ်ရန် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကိုကြောက်နေတာ သိသိသာသာကို ဦးနှောက်မရှိဘဲ ကြောက်နေဝာာ။

သူက ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီး"ဘာလို့ ငါ့ကို ကြောက်နေတာလဲ"

"ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး။"

ကျင်းရှီက ဝန်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် သူမကို ထိတ်လန့်စေရန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ကျင်းရှီသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ခေါင်းအုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကုတင်ထောင့်သို့ သွက်သွက်လက်လက် ပြောင်းလိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့!"

"မလုပ်ရဘူးလား?"

ပေါ်ရန်သည် သူ့လျှာကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှိမ့်ကာ အဓိပ္ပါယ်ပိုလေးနက်သည်။ "ငါ ဘာလုပ်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

သူ့နောက်ပြောင်တဲ့ အပြုံးကိုမြင်တော့ ကျင်းရှီက သူ သူမကို စနောက်နေမှန်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းအုံးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

ပေါ်ရန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမငယ်လေးရဲ့ စိတ်က ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်တဲ့ အတွေးတွေ ပြည့်နေတာ ငါတွေ့လိုက်ရတယ်"

"မဟုတ်ဘူး!" ကျင်းရှီ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းနေပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသကြောင့်လား မသိပေ။ သူမ ခြေထောက်ကို ဆောင့်ပြီး အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်ကာ "ဝက် ဝက်ခေါင်းကြီး" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က ပြုံးပြီး သူ့အခန်းဖော်တွေကို အခြေအနေကို အပ်ဒိတ်လုပ်ဖို့ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားပါပြီ"

ကျင့်ချီ - "မင်း ငါတို့ကို ထမင်းတစ်နပ် အ‌ကြွေးရှိတယ်"

ရှုချောင်းယန် - "ဝေါင်း ဝေါင်း ဝေါင်း၊ ပင်လယ်စာ ဟော့ပေါ့ စားချင်တယ်။ ပေါ်ကို သွေးခြောက်အောင် စုပ်ပစ်မယ်!"

ပေါ်ရန် - "မင်းတို့လိုချင်တာမှန်သမျှ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ရှိတယ်။ ငါတကယ် ဒဏ်ရာရနေတာနော် မသိစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် သေချာပေါက် သူ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးသွားမှာ"

ကျင့်ချီ - "ဟုတ်တယ်။"

ရှုချောင်းယန် - "မင်းက ငါ့စကားပြောနေတယ်!"

ရှန်ဖျင်ချွမ် - "ငါ မကာအိုက ဟော့ပေါ့ဆိုင်ကို သွားချင်တယ်။ ဟုတ်သား၊ မင်းကို ဘယ်သူက စိတ်ဆိုးမှာလဲ"

"..."

"..."

ပေါ်ရန် - "ဘယ်အရူးက သူ့ကို စကားပြောဝိုင်းထဲ ထည့်လိုက်တာလဲ"

ကျင့်ချီ - "အာ့ မင်းထင်တာပဲ"

ပေါ်ရန် - "အိုး ဒါဆို သူ ကန်ထုတ်တော့မယ်"

မဆိုင်းမတွဘဲ သူသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို 409 အဆောင်ခန်းမှ ချက်ချင်းဖယ်ရှားခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသလို၊ ကျင်းရှီသည် အခန်း 409 သို့သွားကာ ပေါ်ရန်အား "ရှင့် အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လိုက်"

ပေါ်ရန်က ဖုန်းကိုချပြီး ခဏလောက် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး "အဲဒါ... နည်းနည်း မြန်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အချိန်ဖြုန်းတာကို ရပ်လိုက်"

"ဒါဆို လှည့်နေ"

ကျင်းရှီသည် အဖြူရောင် နံရံကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမအနောက်တွင် အဝတ်အစား ချွတ်ထားသည့် အမျိုးသား၏ အသံများ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ နောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဒီဝက်ဝံစုတ်က စောင်အောက်မှာ ပြုတ်ကျနေပြီ။

"ရှီရှီ၊ ငါအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

သူ့ဖြူ‌ဖွေးပြီး ချောမွေ့တဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက စောင်ကို ရင်ဘတ်အထိ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ သူ့အဝတ်အစားနဲ့ ဘောင်းဘီကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားပြီး ဘေးနားမှာ ထားထားသည်။

သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ မေးသည်။ "ညီမလေးက ဒဏ်ရာရတဲ့ စီနီယာကို အခွင့်အရေးယူချင်တာလား"

ကျင်းရှီ ပြုံးလိုက်သည်။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ!

သူမက သွေးစွန်းနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "အရှက်မရှိတဲ့ စီနီယာ၊ ကျွန်မ ဒါတွေ ရှင့်အတွက် လျှော်ဖို့ ယူတာ" လို့ပြောလိုက်သည်။

သူမ နောက်သို့လှည့်ကာ တံခါးကို ဘန်း ခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းရင်း အပေါ်ထပ်က သစ်သားပျဉ်ကြမ်းများကို မော့ကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

ချစ်မြတ်နိုးခံရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။