အပိုင်း (၅၇)

သူသည် အဝတ်လျှော် ဆပ်ပြာရနံ့သင်းသင်းကို သယ်ဆောင်ထားသည့် နူးညံ့သော ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်သန့်ရှင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ ယောက်ျားလေးအများစုက ခန္ဓာကိုယ် အနံ့ဆိုးတွေ ဖျော့ဖျော့ သို့မဟုတ် ပြင်းကြသည်။ ပေါ်ရန်လည်း ပါတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် သူ့အဝတ်အစားတွေရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ရနံ့နဲ့ ရောစပ်ပြီး ပေါ့ပါးလွန်းတဲ့ ပေါ်ရန်ရဲ့ တမူထူးခြားတဲ့ ရနံ့ရှိသည်။

ကျင်းချီသည် သူ့ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မှတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် နို့တိုက်သတ္တဝါများ၏ ဗီဇဖြစ်ပုံရပြီး၊ ၎င်းတို့အိမ်ထောင်ဖက်၏ ရနံ့နှင့် ၎င်းကို ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် အမှတ်အသားပြုရန်ဖြစ်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ ရှန်‌ဖျင်ချွမ်ကို ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ပြောခွင့်မပြုတာလဲ။" ပေါ်ရန်က မေးသည်။

ဒီမေးခွန်းကို သူ သူမကို မေးဖို့ အခွင့်အရေးမရဘဲ တစ်ညလုံး စိတ်စွဲနေခဲ့တာဖြစ်မည်။

ကျင်းရှီ - "ရှင် ကျွန်မအစ်ကိုကို သိပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်ကောင်လေးကမှ ကျွန်မအတွက် လုံလောက်တယ်လို့ သူ မထင်ဘူး။ ကျွန်မတို့ အတူရှိနေတာကို သူသိရင် သူအမြဲတမ်း ငြီးတွားနေမှာ သေချာတယ်။"

ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ အမှန်တရားကို ပိုင်းခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူမအား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါ အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ဘူး"

သူ့မျက်လုံးများသည် မှောင်မဲနေသော ကြောင်ဖန်မျက်လုံးများကဲ့သို့ နက်နဲပြီး အလင်းရောင်မှိန်မှိန်တွင်ပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေလေသည်။

အရာအားလုံးကို….. သူမြင်နေရသလိုပဲ။

သူမက သူ့ရှပ်အင်္ကျီစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ပေါ်ရန်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အကြောင်းရင်းအမှန်ကို ပြောပြရင် ရှင် စိတ်ဆိုးမှာလား"

ပေါ်ရန်သည် သူမရဲ့အသက်ရှုသံ နွေးနွေး စိုစွတ်မှုကို ခံစားရသည်အထိ သူမ အနီးသို့ ရွေ့သွားကာ သူမခေါင်းထိပ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ပြောကြည့်"

သူ့အသံမှာ ကော်ဖတ်ပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော ခဲတံကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ကျင်းရှီက သက်ပြင်းချရင်း "ကျွန်မမှာ ပျိုးထောင်ပေးတဲ့ အမေ မရှိခဲ့သလို ရှန်ဖျင်ချွမ်မှာလည်း မရှိဘူး။ သူက ကျွန်မကို ပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ သူ ကျွန်မကို နေ့တိုင်း ကျောင်းပို့တယ်၊ အိမ်ပြန်လာတာကို စောင့်တယ်၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်ဖို့ ဟင်းချက်၊ အိမ်အလုပ်နဲ့ အရာအားလုံးကို သင်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူ့မှာ ကျွန်မပဲ ရှိသလို၊ ကျွန်မမှာလည်း သူပဲရှိတယ်။ အခု ကျွန်မက ရည်းစားရှိတယ်ဆိုတာ သူသိရင်….ဝမ်းနည်းလိမ့်မယ်။ အချိန်တန်ရင် သူ့ကို ပြောပြဖို့ ကျွန်မ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ပေါ်ရန် ရှင်အဆင်ပြေလား"

ကောင်မလေး၏ မျက်ခုံးများသည် ယခင်က မမြင်ဖူးသော နူးညံ့မှုတို့ကို ပေါ်လွင်စေပြီး၊ သူမ၏ နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကို အလယ်ဗဟိုတွင် စိုစွတ်တောက်ပမှု အပြည့်ဖြင့် ဖိထားသည်။

သူမ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမဟုတ်ပေ။ သူမနှလုံးသားသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို တစ်ခါမှ မပြဖူးသော ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ခံစားချက်များစွာကို သိမ်းဆည်းထားသော်လည်း သူ့ခံစားချက်များကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။

သူမနှင့် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကြားက ကံကြမ္မာနှောင်ကြိုးသည် သာမန်မွေးချင်းများထက် များစွာသာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သွေးသားရင်းမြစ်များ ကင်းမဲ့သော်လည်း သူတို့ရဲ့ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးရခြင်းနှင့် အထီးကျန်ဆန်စွာ ကြီးပြင်းလာရသည့်အတွက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ထားကြသည်။

ပေါ်ရန်သည် ဤစိတ်ဓာတ်ကို နားလည်ရခက်သည်။ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသည်။

ကျင်းရှီ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လက်ဆန့်ကာ သူမနောက်ကျောမှာ ထားလိုက်သည်။ အင်အားအနည်းငယ်ဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို သူ့ရင်ဘတ်နှင့် ဖိလိုက်သည်။

သတိမမူမိဘဲ၊ ကျင်းရှီ၏ မျက်နှာကို သူ့ရင်ဘတ် ညာဘက်သို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ပါးလွှာသော ရှပ်အင်္ကျီဖြင့် သူမသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်၊ တောင့်တင်းသော အသားအရည်နှင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ အဖျားတက်နေသည့် နှလုံးခုန်သံကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ခံစားနိုင်သည်။

သူ့လက်မောင်းက သူမမျက်နှာတင်မကဘဲ ခါး၊ ဗိုက်နဲ့ ခြေထောက်တွေ အားလုံးကို သူ့ဆီ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိထားသည်။

"ရှင်ဘာလဲ..."

သူမ၏ အသံသည် ပြောင်းလဲသွားကာ တင်းမာပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာသည် ကြက်သွေးရောင်တောက်နေကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤခံစားချက်များအားလုံးသည် စိတ်ချယုံကြည်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့အသံက သူမခေါင်းပေါ်ကနေ လွင့်ပျံလာပြီး "ကိုယ် နည်းနည်း မနာလိုဖြစ်မိတယ်"

"အမ်"

"ကိုယ့်ကို ဖက်ထားပါ။ ကိုယ်မပျော်ဘူး"

ကျင်းရှီ၏ ဘေးနှစ်ဖက်ကို ချည်နှောင်ထားသော လက်များက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို သူ့ဘေးနှစ်ဖက်အောက်တွင် ချည်နှောင်ကာ သူ့ရဲ့သွယ်လျသောခါးကို ဖက်ထားသည်။

သူမသည် သူ့ရဲ့ပူလောင်နေသော ရင်ဘတ်နှင့် သူမပါးကို နာခံစွာ ထိကပ်ထားပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်နေသော လူကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားသည်။ ကြီးမားသော ကျေနပ်မှု ခံစားချက်က သူမနှလုံးသားထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။

တခြားလူကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားရတဲ့ ခံစားချက်က အလွန်ကြည်နူးစရာ၊ အလွန်သာယာစရာပါပဲ။

ရံဖန်ရံခါ တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းလျှောက်လာတတ်သည်။ သူတို့စုံတွဲ၏ ရင်းနှီးသောမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ပုံရသည်။ သို့သော် ကျင်းရှီက ရှက်နေသေးသည်။ သူမ လွတ်မြောက်ချင်သော်လည်း ပေါ်ရန်က သူမကို နံရံမှာ ကပ်ထားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျင်းရှီသည် သူမ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ အေးခဲသောနှုတ်ခမ်းများ ဆင်းသက်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ့စုပ်ယူခြင်းဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ ပျော်ရွှင်မှုလှိုင်းလုံးများက သူမခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ပေါ်...ပေါ်ရန် ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

သို့သော် သူသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မစူးစမ်းဘဲ သူမ၏ လည်ကုပ်ပေါ်ရှိ တစ်နေရာတည်းတွင်သာ ငြိမ်ဝပ်စွာနေကာ ၎င်းကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကိုယ့်အမှတ်အသားကို ချန်ထားမလို့"

ကျင်းရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေသွားသည်။ သူမသည် သူ့အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်ချင်သော်လည်း သူမ၏ သေးငယ်သော ခွန်အားသည် ဤအားကောင်းသော ယောက်ျားအပေါ်တွင် အသုံးမဝင်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ ထိုယောက်ျားက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ခွန်အားတစ်စမျှ မကျန်တော့ဘဲ သူ့အပေါ်တွင် နူးနူးညံ့ညံ့လေး ကပ်ထားသည်။

"ရှင် အရမ်းညစ်တာပဲ" သူမ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို သူ့အဝတ်နူးနူးညံ့ညံ့လေးထဲ မြှုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမကြည့်ရဲဘဲ ဒေါသတကြီး နီရဲနေသည်။

ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ လည်တိုင်ပေါ်က နူးညံ့သော အနီရောင် စတော်ဘယ်ရီသီးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှီရှီ၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း အပိုင်ပဲ"

.......

နံနက်ခင်းလေနုအေးသည် နွေဦးရာသီ၏ သတင်းကို ယူဆောင်လာသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အပူချိန် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ တောက်လောင်နေသော နေရောင်သည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေ၏။

ကျင်းရှီသည် လသာဆောင်ရှိ မှန်အကြီးကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း အောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားကာ လည်ပင်းဘေးသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ လည်ပင်းရှိ အရေပြားသည် နူးညံ့ပြီး နှင်းဖြူဖွေးဖွေးဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ယခုမူ သူမ၏လည်ပင်းတွင် နီရဲနေသော စတော်ဘယ်ရီ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အံ့သြထိတ်လန့်ဖွယ်ရာပင်။

မနေ့ညက မြင်ကွင်းက သူမ စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်နေဆဲပင်။

ဒီယောက်ျားက အရမ်းတော်သည်။ သူတို့ မနမ်းကြသေးပေမယ့် လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်ပြီးနေပြီ။

သူမ၏ ပါးပြင်များ ပူလောင်နေသဖြင့် ကျင်းရှီ၏ လက်ချောင်းများသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

လူငယ်ဝတ္ထုများဖတ်ခြင်းမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အကန့်အသတ်ရှိသော အတွေ့အကြုံတွင် အချစ်ဇာတ်လမ်း၏ တိုးတက်မှုသည် အမြဲတမ်း တစ်လှမ်းတစ်လှမ်း တိုးသွားသည် လက်ချင်းကိုင်၊ နမ်း၊ ထိတွေ့၊ ထို့နောက်တွင်မှု သူတို့သည်... သို့သော် သူသည် ထိုအရာအားလုံးကို တိုက်ရိုက်ကျော်သွားခဲ့သည်။

"လူဆိုး" ဟု သူမသည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသည်။

ကျင်းရှီသည် လည်ပင်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ရန် ကော်လာတီရှပ်ကို တမင်ရွေးပြီး မရွေးချယ်မီ ဗီရိုအတွင်း ခဏလောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် နွေရာသီအစောပိုင်းကို ရောက်တာနဲ့ သူမရဲ့အဝတ်အစားတွေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်ပြီး ကော်လာက ဖုံးကွယ်ဖို့ အဆင်မပြေပေ။

ကျင်းရှီသည် လင်းလောထံမှ foundation အချို့ကို ချေးယူပြီး သူမ လည်ပင်းပေါ်တွင် လိမ်းထားသော်လည်း အနီရောင် စတော်ဘယ်ရီရောင်သည် ထိုယောက်ျား၏ မာနကြီးပြီး ရမ်းကားသော အပြုံးနှင့်တူပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုကို သူမအား ရဲဝံ့စွာ ကြေငြာနေသည်။

အဆုံးတွင် သူမ၏လည်ပင်းရှိ အရေပြားသည် ရုတ်ခြည်းဖျော့သွားသော်လည်း ထိုအနီ‌ရောင် စတော်ဘယ်ရီ အမှတ်အသားကို သူမ မဖုံးကွယ်နိုင်သေးပေ။

ဒီလိုနဲ့ လူတွေကို သူမ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ။ ကျင်းရှီက သနားစရာကောင်းတဲ့ ငိုသံကို ထုတ်လိုက်သည်။

ရှစ်ဖျင်ချွမ်သည် ကန်တင်းတွင် မနက်စာ အတူတူစားရန် ကျင်းရှီနှင့် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ကျင်းရှီသည် ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး လည်ပင်းတွင် ကပ်ရန် Band-Aid ကြီးကို တွေ့ကာ စတော်ဘယ်ရီသီးလေးကို ဖုံးအုပ်ခဲ့သည်။

သူမအိပ်ဆောင်မှထွက်သွားပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ညောင်ပင်အောက်တွင် သူမကို စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏နေ့စဉ်ဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်သည် - အနက်ရောင် clover T-shirt၊ အားကစားဘောင်းဘီတိုနှင့် sneaker တွေ။ အများကြီးပြင်ဆင်ထားတာမရှိတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပါပဲ။

ရှန်မိသားစု ဗီဇသည် အမြဲတမ်း အားကောင်းပြီး ထူးချွန်ခဲ့သည်။ ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ ချောမောသော အသွင်အပြင်သည် ကြမ်းတမ်းရဲရင့်ခြင်း၏ အရိပ်အမြွက်ကို သယ်ဆောင်လာကာ အနည်းငယ်ရိုင်းပြသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပညာရှင်တို့၏ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုအပြီးတွင် သူ၏ရိုင်းစိုင်းမှုသည် အနည်းငယ် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး အချင်းချင်း ဟန်ချက်ညီညီ ပေါင်းစပ်ကာ မမျှော်လင့်ဘဲ သဟဇာတဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဤအရာက ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ တမူထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူသာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်စားဆင်ယင်လိုလျှင် ဘယ်သူသိနိုင်သနည်း၊ သူသည် Campus Prince ဘွဲ့ သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကိုပင် ဆွတ်ခူးနိုင်ပေမည်။ ကျင်းရှီသည် သူ့စတိုင်လ်ကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ခေတ်မီသော အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များစွာကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ခေတ်မီသော အမှတ်တံဆိပ်အဝတ်အစားများကို ၎င်း၏ ဗီရိုနောက်ဘက်တွင် ထုပ်ပိုးထားပြီး အခန်းဖော်နှင့် အပေါင်းအသင်းများက ဟန်ဆောင်ပြက်ရယ်ပြုကာ လှောင်ပြောင်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းရှီသည် လက်လျှော့လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို တည်ကြည်လွန်းတဲ့ လူအုပ်ထဲမှ ကယ်တင်လိုသော်လည်း ထိုအလုပ်မှာ အမှန်တကယ် ခက်ခဲပြီး ရှည်လျားသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ နံနက်စာသည် အမြဲတမ်းရိုးရှင်းသည် - ယာဂု၊ အချဉ်နှင့် အရသာရှိလှသော ပေါက်စီအနည်းငယ်ကို သူနှစ်သက်စွာ စားသောက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ပန်ကိတ်ကို ဝါးရင်း တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ "အစ်ကိုက ထင်ရှားတဲ့ ရှန်မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူပါ။ ဝတ္ထုထဲက မင်းမျိုးမင်းနွယ်မိသားစုတွေရဲ့ အမျိုးသား ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ကွာခြားလိုက်သလဲ"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ပေါက်စီကို ပါးစပ်အပြည့်ထည့်ကာ မျိုချလိုက်သည်။ "အဲဒါဆို ငါက ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲ" သူကမေးသည်။

ကျင်းရှီက "အေးစက်တယ်၊ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြော့ရှင်းတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လိုအပ်တာထက်ပိုပြီး မကြည့်ဘဲ CEO ရဲ့ မောက်မာတဲ့လေနဲ့ လမ်းလျှောက်မယ်၊ ဒီလိုအေးစက်တဲ့ခံစားချက်မျိုး" လို့ မဖြေခင် ခဏလောက် စဉ်းစားခဲ့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ယာဂုတစ်လုတ်ကို ဆူညံစွာသောက်လိုက်ပြီး "မာနကြီးတဲ့ CEO က ကျောင်းကန်တင်းမှာ စားမှာလား"

"ဘာကန်တင်းလဲ!"

ကျင်းရှီက သူ့ပခုံးပေါ် လက်ဖဝါးကို ဖိလိုက်ပြီး "မိန်းမရေ၊ ဒီကန်တင်းတစ်ခုလုံးကို ငါ သိမ်းပိုက်ပြီးသွားပြီ။ ကြက်ကြော်၊ ထမင်းလုံးဖြစ်ဖြစ် ကန်စွန်းဥကြော်ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကြိုက်သလောက်စားပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကျောင်းဝင်းကတ် ၅၀ ဘီလီယံနဲ့ ပေးချေလိုက်!"

ရှန်ဖျင်ချွမ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်က သူ့ပခုံးပေါ်ရှိ သူမရဲ့ အဆီတဝင်းဝင်း လက်သည်းများဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အမျိုးသမီး၊ လွှတ်လိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် CEO တစ်ယောက်ရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ငါပြမယ်"

ကျင်းရှီက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီး သူ့လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို တော်တော် မြန်မြန် သင်ယူလိုက်တာပဲ။ အစ်ကိုဆက်သင်ရင် အစ်ကို ရည်းစားရှာနိုင်မှာ သေချာတယ်"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သူ့အိတ်ထဲမှ လက်သုတ်ပုဝါကို ထုတ်ကာ သူမ၏ အဆီတဝင်းဝင်း လက်သည်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပေနေသော လက်ချောင်းများကို သုတ်ပေးသည်။ "လေ့လာတာကို ပိုအာရုံစိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးလို တီဗီရှိုးတွေကို လျှော့ပါ။"

"ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

ရှန်ဖျင်ချွမ် မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမလည်ပင်းပေါ်က ကပ်ခွာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက "မင်းလည်ပင်းက ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။

ကျင်းရှီ၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "အိုး၊ အမ်း၊ ခြင်ကိုက်တာ"

"မင်း အကိုက်ခံရရင် ကိုက်ရာရှိမှာ‌လေ။ အများဆုံး အဖုအထစ်လေးတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဘာလို့ Band-Aid ကို ကပ်ထားတာလဲ။" ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူမ၏ လည်ပင်းမှ ကပ်ခွာကို ဖယ်ရန် ရွှေ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ အသိတရားမရှိဘူးလား"

ကျင်းရှီက သူ့ကို ရှောင်ဖို့ အမြန်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ "ကုတ်ခြစ်ပြီး သွေးထွက်သွားလို့ ပလာစတာ ကပ်ထားရတာ"

"ဟုတ်လား?" ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူမကို မယုံသင်္ကာဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်မ စာကြည့်တိုက်မှာ ချူးကျောက်နဲ့တွေ့ဖို့ သတိရသွားပြီး။ ငါ အရင်သွားရမယ်။ အစ်ကိုရဲ့ထမင်းကို‌ ပျော်ပျော် စားပါ၊ ဆရာ"

"ဟေး ငါ ကြည့်ဦးမယ်။ မင်း ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေတာလဲ!"

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ကို ကိုင်ကာ ကြွက်တစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားပြီး ချက်ချင်း မျက်စိတမှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပေါက်စီကို ဆက်၍ ကိုက်လိုက်သည်။

ဆီ‌ကြော်သံများနှင့်အတူ ကြက်ကြော်၏ ရနံ့သည် ပြတင်းပေါက်မှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

သူသည် စိတ်ထဲက လှောင်ပြောင်နေသေးသည်၊ မောက်မာသော စီအီးအိုသည် ကြက်ကြော်နှင့် အသင့်စားအစားအစာများကို နှစ်သက်သော သူမကဲ့သို့ အစားကြူးသောလူကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမှာလား။

ထိုအချိန်တွင် ကြက်ကြော်ဆိုင်မှ အဒေါ်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျောင်းသူ မင်းရဲ့ကတ်က အလုပ်မဖြစ်ဘူး"

"ဘယ်လိုလုပ်အလုပ်မဖြစ်တာလဲ" ကောင်မလေးက နည်းနည်း ကြမ်းတဲ့လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီကတ်က ဝင်ငွေနည်းတဲ့ မိသားစုက ကျောင်းသားတွေအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးကတ်ပဲ မဟုတ်လား။ ကျောင်းဝင်းထဲက အစားအသောက် လက်မှတ်ဆိုင်တွေမှာသာ သုံးလို့ ရတယ်။ ငါတို့ ဆိုင်တွေကို စျေးသည်တွေက ဖွင့်ထားအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးကတ်တွေကို လက်မခံနိုင်ဘူး" ဟု အဒေါ်က ရှင်းပြသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ကြက်ကြော်ဆိုင်ပြတင်းပေါက်မှာ ကာမိုတီရှပ်ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သွယ်လျ၊ အရပ်ရှည်ပြီး ဖြောင့်စင်းသောလည်ပင်းကို ပေါ်လွင်စေရန် အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည်ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

သူမသည် ပထမတစ်ချက်တွင် အခြားကျောင်းသားများ၏ ကတ်များနှင့် ဆင်တူသော အစိမ်းရောင် ကျောင်းဝင်းကတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း အတွင်းတွင် ကွဲပြားသော ချစ်ပ်ပြားများပါရှိသည်။

ကျောင်းသည် ယခုနှစ် Spring Sprouts အစီအစဉ်ကို ကြေညာခဲ့ပြီး ဝင်ငွေနည်းသော မိသားစုများမှ ကျောင်းသားများကို ထောက်ပံ့ကြေးကတ်များ ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ကျောင်းသည် နေထိုင်စရိတ်အဖြစ် တစ်လလျှင် ယွမ် ၈၀၀ ခွဲဝေပေးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ရောင်းချတဲ့ဆိုင်များတွင် မဟုတ်ဘဲ အစားအသောက်လက်မှတ်ဆိုင်များတွင်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

အဒေါ်က "မင်းကြက်ကြော်ဝယ်ချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးရမယ်"

ကောင်မလေးသည် သူမ၏ အစိမ်းရောင် ဘဲခေါင်းဦးထုပ်ကို အောက်ဆွဲချကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ ထူးဆန်းသောအသွင်အပြင်မှ အကာအကွယ်ပေးထားသည်။ "ဒါဆို စိတ်မရှိပါနဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောသည်။

ကျောင်းသားကောင်စီ အမှုဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် တာဝန်ကျေစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ "ဒီမှာ မင်းအတွက် ငါကူညီပါရစေ"

ကောင်မလေးက ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်ကာ "ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ အဆင်ပြေပါတယ် ကျေးဇူးပါ"

"မင်း ငါ့ကို နောက်မှပြန်ဆပ်လို့ရတယ်၊ အဲဒါကပြဿနာမရှိဘူး" ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင် ကျောင်းဝင်းကတ်ကို ငွေပေးချေသည့်ဆီသို့ ထုတ်ပေးသည်။ အဒေါ်က ကျသင့်ငွေ ငွေပမာဏ ၁၀ ယွမ်။

ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကောင်မလေးသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကိုကြည့်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ပခုံးတွန့်ပြီး ဆက်စားရန် ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ ကောင်မလေးက ကြက်ကြော်ဘူးကို ကိုင်လာပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကို ပိုက်ဆံလွှဲနိုင်အောင် ရှင့်ရဲ့ WeChat ပေးပါ" လို့ သူမက ပြောသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒီငွေနည်းနည်းအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့" လို့ သူက ဖာသိဖာသာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြန်ဆပ်ရမယ်!" ကောင်မလေးက အရမ်း တင်းမာသည်။